45 Years (2015)

Acteursfilm die maar niet tot ontbranden komt. Het verhaal van 45 Years leent zich volgens mij ook niet echt voor een film: de vele dialogen die er zijn worden nooit bijzonder en je moet als kijker maar raden naar de emoties. Dat Rampling er aan het einde als een robot bij loopt is moeilijk op waarde te schatten, want dat is zo'n beetje haar modus operandi. Middels overzichtsshots die telkens dezelfde horizonlijn hebben wordt er nog gepoogd een soort consistente stijl door te voeren maar dat je het daar over moet hebben laat al zien dat er stilistisch weinig te beleven valt. Matte en middelmatige film dus (overigens opmerkelijk dat de zaal helemaal vol zat terwijl de film al vijf weken draait hier, dat zal wel met de hierboven genoemde krantenrecensies te maken hebben en met de gemiddelde leeftijd van het bioscooppubliek).

De film is dè arthouse-hit van dit moment. Draait in tientallen zalen en trekt veel bezoekers. Ook qua thema geknipt voor een belangrijk deel van de vaste bezoekers.

Slecht vond ik het niet, maar toch wat tegenvallend vergeleken bij Haigh's vorige, veel betere, film Weekend. Waar die film in al zijn bescheidenheid erg puur en ook stillistisch mooi was, hier heeft Haigh meer nodig. Ook al probeert hij iets vergelijkbaars te doen. De dialogen zijn explicieter. Met name Rampling is minder subtiel en het einde benadrukt erg wat er in de film verteld wordt. Nog wat kleiner en nog wat bescheidener, met minder scenes buiten het huis en zonder overbodige dingen als de dia's die Rampling bekijkt waarop wordt gesuggereerd dat Katia zwanger was had de film goed gedaan. Waar Weekend me echt bijbleef is dit eigenlijk alweer aan het wegzakken.

3.0*

“You really believe you haven’t been enough for me?”

45 Years is een ingetogen drama over een getrouwd en gepensioneerd echtpaar dat over een paar dagen hun 45-jarig jubileum viert en door een geest uit en verleden weer wordt geconfronteerd met onuitgesproken problemen uit het verleden. Kate en Geoff krijgen een brief waarin staat dat het lichaam van de jeugdliefde van Geoff eindelijk is gevonden. Vijftig jaar geleden is ze verdwenen na een bergtocht met Geoff en de vondst van haar lichaam werkt als katalysator in het ogenschijnlijk stabiele huwelijk van het echtpaar.

Geoff trekt zich steeds meer terug met zijn gedachten, dia's en foto’s van Katya en Kate begint te twijfelen aan van alles. 45 Years heeft in Rampling en Courtenay twee geweldige acteurs die wel raadt weten met dit materiaal en regisseur Andrew Haigh heeft een ontzettend sfeervolle film afgeleverd. Jammer genoeg zijn er ook genoeg minpunten. Het ontrafelen van een 45-jarig huwelijk in een paar dagen gaat zo snel dat je jezelf afvraagt hoe ze het zo lang met elkaar hebben uitgehouden. Ik begon mij ook steeds meer te ergeren aan Kate. Haar man heeft net verschrikkelijk nieuws gekregen en wil even alleen zijn maar zij begint opeens aan van alles te twijfelen. Haar man heeft voor haar een grote liefde gehad so what? Ze zijn al meer dan 45 jaar samen telt dat opeens na een paar dagen niet meer? Dat Katya blijkbaar zwanger was en Geoff en Kate samen hebben besloten geen kinderen te krijgen is toch echt ook een beslissing van haar. Daar kan ze haar man niet op aanvallen. Dat Rampling buiten de schitterende laatste scene bijna geen emotie toont helpt ook niet mee. Er blijft te veel onuitgesproken en dat gaat op een gegeven moment irriteren. 45 Years is een degelijk drama maar het blijft allemaal te vlak en emotieloos waardoor je het een rotzorg zal zijn wat er verder met het echtpaar gebeurd.

Onbevredigend.

Niet alleen de film belooft meer dan er eigenlijk uitkomt, het geheel gaat ook vooral om de ontevredenheid, het gevoel van onvervuld zijn - terecht of niet doet daar niet bij terzake, het gevoel regeert meedogenloos over het verstand, en dan zijn 45 jaren wel lang maar kennelijk ook onvoldoende.

Charlotte Rampling is wel iets van haar sterke mysterieuze uitstraling kwijtgeraakt, maar heeft veruit voldoende diepgang om daar moeiteloos op door te kunnen. Niet heel verrassend, wel dat Tom Courtenay daar zonder kennelijke moeite tegenwicht aan geven kan - en dat ook nog eens overtuigend laat aanvoelen. Precies genoeg om de film niet te laten verzanden in een dodelijk saaie aanval op het zitvlees, maar als de titelrol verschijnt overheerst bij mij toch vooral het gevoel dat er nog iets moest komen. Waarmee enerzijds er natuurlijk iets onvoorspelbaars, iets onconventioneels in de film komt, aan de andere kant is het testbeeld ook heel onvoorspelbaar.

In artistiek opzicht misschien behoorlijk gedaan, maar, ik ga naar de bioscoop om vermaakt te worden of aan het denken gezet te worden, en daar scoort de film toch wat slecht op.

De critici zijn lovend over deze film, en dit is niet geheel onbegrijpelijk. Vooral niet als je bekend bent met Charlotte Rampling en Tom Courtenay. Beide personages zijn eveneens samen te zien in Night Train to Lisbon (2013).

Anderzijds heb ik ook begrip voor de kritiek die op de film rust. De twijfels, keuzes en herinneringen binnen 1 week tijd, waarbij de kijkers geen emoties voelen. Voor iemand die al ontzettend veel films heeft bekeken, is het verhaal al snel standaard clichématig. Persoonlijk denk ik dat we het over de sterke acteerprestaties eens kunnen zijn. Dit in tegenstelling tot de hoeveelheid aan prijzen en nominaties die de film heeft ontvangen. Charlotte Rampling is wat mij betreft Oscar-waardig. Voor de rest heeft de film tot nu toe 33 nominaties gekregen, en 14 prijzen gewonnen.

3,0 *

Matige film. Vanaf seconde één stoorde ik me ook aan Rampling. Manlief krijgt een schokkend bericht, en het is gelijk haar blik: jij blijft hier. Jaloerse bitch dus, niets meer, niets minder. Maar begrijpen doe je het niet, die oude geliefde was van voor de tijd van Rampling (dus wat geeft het?) en ze is nu dood. Of hij was necrofiel, maar zo ver zal de film niet bedoeld zijn. Ik kon dus nooit mee gaan met de inhoud.

Verder ook vrij saai gefilmd met lange statische shots en eindeloze dialoog waar men weigert dit spannend te maken. Courtenay was nog wel sterk en de laatste scène is zowaar fraai te noemen, vooral ook door genoemde Courtenay. Eigenlijk had hij de nominatie voor de Oscars moeten hebben, maar ja, die zit als mannelijke acteur in een sterker veld. 1,5*.

Uitstekende film over bejaarde vrouw die erachter komt dat haar man bijna een andere vrouw had gehuwd voor haar. Niet echt een verhaal, maar meer een intiem en traag portret over een ouder echtpaar waarbij het huwelijk plots op losse schroeven komt te staan. Twee ingetogen en subtiele, doch sterke rollen van Tom Courtenay en vooral Charlotte Rampling.

Tsjonge, wat een tegenvaller. Stiekem hoopte ik op een huwelijksdrama zoals Cassavetes of Bergman die vroeger maakte, maar dit geval kunnen ze beter in het ziekenfonds opnemen als een vervangend slaapmiddel. Een te ingetogen drama over twee te ingetogen mensen is saai en taai, en bovenal tam.

Rampling en Courtenay staan er om bekend dat ze vaak afstandelijk/ingehouden acteren, en die stijl werkt hier totaal niet, hoewel ze zichtbaar hun best doen er iets van te maken.

Als ik de hoge waardering op IMDB zie, denk ik dat dit werkje zwaar overschat word, of misschien heb ik de intellectuele insteek over het hoofd gezien? Maar aan mij was dit niet besteed, voel me in één keer 45 jaar ouder.

Een goede drama/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Charlotte Rampling speelt goed....

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

De emotioneel sterk geladen herinnering aan een vroegere geliefde van de man verstoort het geluk van het echtpaar.
Het is een klein psychologisch drama gaande van het simpele "Ge hebt me dat nooit zo verteld" tot het dramatische "Zij : Ik ben je waard, maar denkt gij daar ook zo over. Hij : Wat ge nu zegt is verschrikkelijk" .
Niet denderend, maar echt, eenvoudig, herkenbaar en teder. De natuurlijkheid straalt uit iedere scène.
Niet zozeer Tom Courtenay maar vooral een schitterende Charlotte Rampling leent zich voor vele close-ups die pakken gevoelens weergeven. Prachtig hoe ze door het beeld beweegt en ondanks haar doodeenvoudige verschijning toch charmeert en met haar gelaatsexpressies de kijker verduidelijk wat er in haar omgaat.
Knap.

Ontroerende en aangrijpende film over de onverwachte broosheid van een huwelijk waar plotseling een spook uit het ijs komt. Prachtig spel van beiden, met Rampling die de meeste aandacht krijgt omdat het verhaal min of meer vanuit haar perspectief wordt gevolgd, maar Courtenay houdt met zijn onnadrukkelijke manier van acteren op sublieme wijze gelijke tred. Superbe slot-close-up.

Deze eens meegebracht en vond het eigenlijk wel een goeie film. Geen grootse film, maar de film weet toch te boeien van begin tot einde. Het acteerwerk is ingetogen en kwam naturel over.

'k had geen verwachtingen, maar de film heeft me wel aangenaam verrast. De moeite.

Ik begrijp het eigenlijk niet zo goed. Mijn vrouw en ik zijn elkaars eerste lief dus we kunnen moeilijk vergelijken, maar we kunnen het ons wel inbeelden. De film begint met het feit dat Geoff vanuit Zwitserland bericht krijgt dat zijn voormalige vrouw/vriendin sinds 1962 gevonden is. Dat een mens daarvan aangedaan is en wat moet bekomen, lijkt me zelfs al die tijd niet meer dan logisch. Dat je haar wil bezoeken evenzeer. Het moet verschrikkelijk zijn een geliefde te verliezen niet wetende waar ze is en een begrafenis te moeten organiseren zonder lichaam. Het grote voordeel is dat Geoff het bestaan van Katya wel degelijk verteld heeft aan zijn huidige vrouw Kate. Zelfs voor het tegendeel zou ik nog begrip hebben. Komaan, precies om je nieuwe lief staat te wachen op al je verhalen van je ex-liefjes. Al is dit niet zomaar een verhaaltje natuurlijk.

De reactie van Kate is vrij koel en afstandelijk. Ze gedraagt zich als een jaloerse puber. Moet je daarom al die tijd getrouwd zijn? Voor iemand die vóór je elkaar überhaupt nog maar kende een relatie had met je man en onder tragische omstandigheden overleed? Het klinkt vrij onvolwassen en egoïstisch. Is het zo abnormaal dat Geoff op de zolder snuffelt naar herinneringen? Dat hij twijfelt om toch naar Zwitserland te gaan? Ik had wat meer empathie en steun verwacht. Anders kunnen we meteen ook het oudje uit Titanic (1997) op de brandstapel gooien ...

De zwangerschap vind ik moeilijker te plaatsen, maar de "ontdekking" van Kate vindt pas een paar dagen later plaats. Daar heb je misschien even recht op een paar dagen beeld zonder klank. Het viel me ook op dat vele gevoelens opgekropt werden. Er werd nauwelijks gepraat. Zelfs de "goed-maakseks leverde weinig op ... De een durfde niet meer babbelen, de andere wou gewoon niet, niet met hem en zeker niet met een buitenstaander. Er weerklonken zelfs geen vlammende ruzies. Tja, dan zoek je de crisis zelf wat op natuurlijk.

Soit, de film zelf dan. Vrij sereen en onderhoudend. Technisch zeker geen kraan. Sobere camerashots met weinig franjes. Wel uitstekende acteerprestaties van Courtenay en Rampling die terecht opgemerkt werden op diverse filmfestivals. Ondanks het feit dat ik het niet eens was met Kate een boeiend en intrigerend onderwerp. Het mocht wel nog wat scherper bij mij. Al bij al een voldoende met 3,0*.

Dat in een huwelijk van 45 jaar (of langer) vroegere “vlammen” de revue nog wel eens willen passeren, daar kan ik over meepraten. Dat hoeft niet per se een probleem te zijn, maar wringen doet het af en toe toch wel beetje.

Over dit thema heeft Andrew Haigh een kleine, gevoelige film gemaakt, die vooral leunt op de ingetogen vertolkingen van Charlotte Rampling en Tom Courtenay. Heel menselijk, heel herkenbaar. Erg fraai.

Nee ik denk dat iedereen dat wel heeft gezien. Wat ik me echter afvroeg, was of ik de enige was die zag dat de deur van de kamer vanzelf dichtging achter Kate toen ze voor de laatste keer bij die zolderladder stond snachts? En dat ze dan de volgende dag tegen haar man zei over Katya: "Alsof ze de hele tijd in de hoek van de kamer heeft gestaan, achter m'n rug." was een beetje freaky haha. Had toen gezegd dat het een thriller/horror was en ik had het geloofd ?

Nagoed, op zich een mooi verhaal, goed geacteerd, alleen een beetje traag. Het had allemaal wat sneller gekund, dit was af en toe tegen het slaapverwekkende aan.

Zo’n film waarbij ik in het begin dacht: ik weet niet of ik dit leuk ga vinden, maar die ik naarmate de tijd vorderde steeds beter ging vinden. Ik houd van de stijl. Ingetogen, subtiel, heel ‘echt’ voor mijn gevoel. Het acteerwerk vind ik sterk, realistisch, en ik vind het mooi dat je geen pasklare antwoorden op alles krijgt. Dat siert deze film wel en past bij het subtiele. Fijn om deze gezien te hebben. Een 7. 3,5*

Een echtpaar gaat over een paar dagen hun 45 jarig huwelijk vieren, maar een aantal dagen daarvoor krijgt de man het bericht dat de vrouw van wie hij daarvoor hield en vermist was, gevonden is in Zwitserland. En dat moet even verwerkt worden. Door allebei. En allebei op hun eigen manier zonder er veel met elkaar over te praten. Het woord dat het meeste in mij opkomt bij het kijken naar deze film is saai. Het is ongetwijfeld heel realistisch want het zal vaak zo gaan bij een stel dat al zo lang bij elkaar is. Maar ja, op deze manier is het ook niet echt een onderwerp dat er om vraagt om gefilmd te worden. Het is een behoorlijk niets zeggende film op deze manier, waar je niet echt naar hoeft te kijken. Tenzij je student bent in de relatietherapie. Dan zou je het daar met de klas eens over kunnen hebben, waar je nou eigenlijk naar gekeken hebt. En dan bij voorkeur de beginners, want van een relatiecrisis is ook absoluut geen sprake in deze film. Maar wel een realistische en degelijke film dus en dus geen amateuristisch gestuntel met slechte acteurs en vage dialogen. Vandaar toch nog 2 sterren.

In de kern is het best een goede film – een huwelijk wordt op de proef gesteld hetgeen een belangrijke les geeft – maar de uitvoering is zo langzaam en saai dat ik toch met moeite slechts een mininale voldoende kan geven.

Kate [Charlotte Rampling] en Geoff Mercer [Tom Courtenay] staan op het punt hun 45-jarig huwelijk te vieren wanneer Geoff bericht krijgt dat het lichaam van zijn ex-geliefde Katya is gevonden, 50 jaar na een dodelijk ongeluk in De Alpen. Hoewel Geoff beweert Kate te hebben verteld over Katya, komt het nieuws als een schok voor Kate die haar huwelijk opeens in een ander licht ziet. Wie was deze Katya? Hoe zag ze eruit? En was Kate niet meer dan een tweede keus? Rampling is meesterlijk in het overbrengen van gevoelens met een blik of een gebaar, terwijl Courtenays personage luchtig blijft tot de onvermijdelijke confrontatie. Haighs gevoel voor tempo en gebruik van locaties is uitstekend en verwacht minimaal een flinke brok in de keel bij simpele, maar doeltreffende ontknoping.