45 Years (2015)

Naast mijn bovenstaande interpretatie (en dan houd ik er écht over op), werd in

de afgelopen Filmspotting podcast ook erg duidelijk uitgelegd wat er nu zo goed is aan 45 years. Of op zijn minst, waarom zij dat vonden. Review begint bij 3.24 minuten, mooie analyse.

Slecht geslapen vorige nacht? U bent nog moe? U wil goed in slaap vallen? Dan moet u zeker deze film opzetten, dikke aanrader................. als je dus in slaap wil vallen.

Miljaarde zeg, 2 ouwe draken die heel de tijd zitten te leuteren en tis dan nog echt saai ook, boeit van geen kanten.

ja het is inderdaad nogal saai en langdradig. Er wordt heel langzaam toegewerkt naar de climax en aan het eind... een anticlimax!

Toch vond ik het ook niet heel vervelend om naar te kijken. Het heeft wel iets, twee oudjes die na 45 jaar zo aan hun huwelijk kunnen gaan twijfelen. Maar erg bijzonder is het nou ook weer niet, c'est la vie zeg ik dan maar! Er wordt goed gespeeld maar dat kan de film niet redden wat mij betreft. Geen voldoende, daarvoor gebeurt er te weinig.

Uitstekende film over bejaarde vrouw die erachter komt dat haar man bijna een andere vrouw had gehuwd voor haar. Niet echt een verhaal, maar meer een intiem en traag portret over een ouder echtpaar waarbij het huwelijk plots op losse schroeven komt te staan. Twee ingetogen en subtiele, doch sterke rollen van Tom Courtenay en vooral Charlotte Rampling.

Spijker op z'n kop. Geoff is niet helemaal open geweest over zijn verleden. Hij heeft geheimen die zelfs nu nog een belangrijke rol spelen in zijn leven. Zij maakt daar al 45 jaar geen deel van uit. Logisch dat zij zich verraden voelt, teleurgesteld is en zich afvraagt hoe nu verder.

Prachtig acteerwerk maakt dat heel invoelend duidelijk.

Ben overigens geen fan van Rampling. Ik vind haar nogal koud en statig acteren. In dit ingetogen werk slaagde ze er gelukkig wel in om emotie en warmte op te wekken en wist ze me te raken.

(Gezien op 26/02/16)

Stel je voor ... over een week heb je iets bijzonders te vieren. En dan komt er plots een bericht dat het dode lichaam van je eerste geliefde werd gevonden nadat ze jaren vermist was. Je partner ziet je veranderen. Herinneringen komen boven en je gaat er naar handelen. Zo ongeveer vergaat het Geoff. Wat moet zijn vrouw Kate daarmee? Ze krijgt argwaan en stelt zich vele vragen. Hoe moet dat verder? En hoe moet dat eindigen?

Het verhaal van de film doet je meedenken. Over herinneringen. Over dingen die kunnen gebeuren.

Over onze verbeelding, die op hol kan slaan. Over de kronkelwegen van ons brein.

Kunnen we wel echt samenleven met een ander? Is er altijd iemand van de partners die moet toegeven? Of overleeft de liefde? De film laat zien hoe belangrijk en bepalend die liefde in ons leven is.

Tom Cortenay en Charlotte Rampling acteren zo geloofwaardig, dat we gaan geloven dat het echt over hen gaat en het geen acteren is. Schitterend.

Mooie film. Gaaf in beeld gebracht.

Ja,lastig. Heb een dubbel gevoel. Wat heeft het voor zin na zo veel jaar hier nog zo emotioneel op in te gaan. Je bent namelijk door je leeftijd en na heel veel tegenslagen en wijsheid juist voorbij het punt om dus hier ineens alles voor op het spel te zetten. Voor mij een contradictie dus. Dat even buiten beschouwing gelaten vond ik het wel een goed geacteerd dramaatje. 3*

Werkelijk een prachtige film met prachtig acteerwerk.
Vraagje, was het iemand nog meer opgevallen dat toen Kate naar de dia's van Katya zat te kijken dat het er erg op leek dat ze (Katya) zwanger was of ben ik nou gek?
Zal trouwens mijn vrouw ook maar eens over mijn ingevroren ex vriendin vertellen.
Want ze blijft maar zeuren waarom er een slot op de vrieskist in de schuur zit.

Ik hoop dat het iedereen opviel, zo subtiel was toch ook weer niet?

Prachtige film, inderdaad was het duidelijk dat Katya zwanger was ,althans te zien op de dia, maar het laatste shot van Charlotte Rampling zegt toch genoeg.
Zeker een film om nog een keer te zien( 4/5).

Tsjonge, wat een tegenvaller. Stiekem hoopte ik op een huwelijksdrama zoals Cassavetes of Bergman die vroeger maakte, maar dit geval kunnen ze beter in het ziekenfonds opnemen als een vervangend slaapmiddel. Een te ingetogen drama over twee te ingetogen mensen is saai en taai, en bovenal tam.

Rampling en Courtenay staan er om bekend dat ze vaak afstandelijk/ingehouden acteren, en die stijl werkt hier totaal niet, hoewel ze zichtbaar hun best doen er iets van te maken.

Als ik de hoge waardering op IMDB zie, denk ik dat dit werkje zwaar overschat word, of misschien heb ik de intellectuele insteek over het hoofd gezien? Maar aan mij was dit niet besteed, voel me in één keer 45 jaar ouder.

Een goede drama/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Charlotte Rampling speelt goed....

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

De emotioneel sterk geladen herinnering aan een vroegere geliefde van de man verstoort het geluk van het echtpaar.
Het is een klein psychologisch drama gaande van het simpele "Ge hebt me dat nooit zo verteld" tot het dramatische "Zij : Ik ben je waard, maar denkt gij daar ook zo over. Hij : Wat ge nu zegt is verschrikkelijk" .
Niet denderend, maar echt, eenvoudig, herkenbaar en teder. De natuurlijkheid straalt uit iedere scène.
Niet zozeer Tom Courtenay maar vooral een schitterende Charlotte Rampling leent zich voor vele close-ups die pakken gevoelens weergeven. Prachtig hoe ze door het beeld beweegt en ondanks haar doodeenvoudige verschijning toch charmeert en met haar gelaatsexpressies de kijker verduidelijk wat er in haar omgaat.
Knap.

Ontroerende en aangrijpende film over de onverwachte broosheid van een huwelijk waar plotseling een spook uit het ijs komt. Prachtig spel van beiden, met Rampling die de meeste aandacht krijgt omdat het verhaal min of meer vanuit haar perspectief wordt gevolgd, maar Courtenay houdt met zijn onnadrukkelijke manier van acteren op sublieme wijze gelijke tred. Superbe slot-close-up.

Deze eens meegebracht en vond het eigenlijk wel een goeie film. Geen grootse film, maar de film weet toch te boeien van begin tot einde. Het acteerwerk is ingetogen en kwam naturel over.

'k had geen verwachtingen, maar de film heeft me wel aangenaam verrast. De moeite.

Ik begrijp het eigenlijk niet zo goed. Mijn vrouw en ik zijn elkaars eerste lief dus we kunnen moeilijk vergelijken, maar we kunnen het ons wel inbeelden. De film begint met het feit dat Geoff vanuit Zwitserland bericht krijgt dat zijn voormalige vrouw/vriendin sinds 1962 gevonden is. Dat een mens daarvan aangedaan is en wat moet bekomen, lijkt me zelfs al die tijd niet meer dan logisch. Dat je haar wil bezoeken evenzeer. Het moet verschrikkelijk zijn een geliefde te verliezen niet wetende waar ze is en een begrafenis te moeten organiseren zonder lichaam. Het grote voordeel is dat Geoff het bestaan van Katya wel degelijk verteld heeft aan zijn huidige vrouw Kate. Zelfs voor het tegendeel zou ik nog begrip hebben. Komaan, precies om je nieuwe lief staat te wachen op al je verhalen van je ex-liefjes. Al is dit niet zomaar een verhaaltje natuurlijk.

De reactie van Kate is vrij koel en afstandelijk. Ze gedraagt zich als een jaloerse puber. Moet je daarom al die tijd getrouwd zijn? Voor iemand die vóór je elkaar überhaupt nog maar kende een relatie had met je man en onder tragische omstandigheden overleed? Het klinkt vrij onvolwassen en egoïstisch. Is het zo abnormaal dat Geoff op de zolder snuffelt naar herinneringen? Dat hij twijfelt om toch naar Zwitserland te gaan? Ik had wat meer empathie en steun verwacht. Anders kunnen we meteen ook het oudje uit Titanic (1997) op de brandstapel gooien ...

De zwangerschap vind ik moeilijker te plaatsen, maar de "ontdekking" van Kate vindt pas een paar dagen later plaats. Daar heb je misschien even recht op een paar dagen beeld zonder klank. Het viel me ook op dat vele gevoelens opgekropt werden. Er werd nauwelijks gepraat. Zelfs de "goed-maakseks leverde weinig op ... De een durfde niet meer babbelen, de andere wou gewoon niet, niet met hem en zeker niet met een buitenstaander. Er weerklonken zelfs geen vlammende ruzies. Tja, dan zoek je de crisis zelf wat op natuurlijk.

Soit, de film zelf dan. Vrij sereen en onderhoudend. Technisch zeker geen kraan. Sobere camerashots met weinig franjes. Wel uitstekende acteerprestaties van Courtenay en Rampling die terecht opgemerkt werden op diverse filmfestivals. Ondanks het feit dat ik het niet eens was met Kate een boeiend en intrigerend onderwerp. Het mocht wel nog wat scherper bij mij. Al bij al een voldoende met 3,0*.

Dat in een huwelijk van 45 jaar (of langer) vroegere “vlammen” de revue nog wel eens willen passeren, daar kan ik over meepraten. Dat hoeft niet per se een probleem te zijn, maar wringen doet het af en toe toch wel beetje.

Over dit thema heeft Andrew Haigh een kleine, gevoelige film gemaakt, die vooral leunt op de ingetogen vertolkingen van Charlotte Rampling en Tom Courtenay. Heel menselijk, heel herkenbaar. Erg fraai.

Interessant, maar ook met kromme tenen naar gekeken: goede verhaallijnen, maar knullige communicatie tussen de bejaarde hoofdpersonen. De man geeft niet de antwoorden, waar de vrouw vragen over stelt en dat vind ik typisch Brits, zo gesloten. De realisatie dat ze eigenlijk tweede keus was, ook al wordt dat niet zo uitgesproken en een vorige vrouw/vriendin heeft altijd een sterke positie, Ik dacht ook, dat die vrouw zwanger was, maar het is ook prima dat het slechts gesuggereerd werd in de film.

Rampling speelt heel erg goed, maar haar karakter is zó ingetogen, gekwetst, verdrietig, onbegrepen.

Zó braaf en aangepast en intussen zó ongelukkig. Ben gelukkig van een andere generatie en uit ander hout.

Het is heel duidelijk uit de tijd en het verloop, dat vrouwen ondergeschikt waren en zeker in Engeland:

alles voor de buitenkant. En dan dat feest...

De reviewschrijver die de contradictie niet begrijpt in deze film: die Geoff dient nog het laatste stuk van die relatie te verwerken, nu hij de werkelijke afloop en tragedie kent, heeft het bewijs in handen.

Maar laat zijn huidige vrouw gevoelsmatig in de steek, dus kruislinkse toedracht.

Geweldig drama, waarin elke seconde boeit. Twee hoofdrolspelers die niet acteren,maar Geoff en Kate "zijn'. Je voelt haar pijn , gekwetstheid, ontluistering ,twijfel ,als ze tot de ontdekking komt, dat zij niet de Liefde uit het leven van haar man is , vanwege de vondst van zijn vroegere vriendin bij een tragisch ongeluk in de Zwitserse Alpen, die ook nog zijn kind droeg . Ze beseft dat in die gletsjer het meest belangrijke in het leven van haar man letterlijk is verdwenen.. Ze is geen tweede keus,maar zeker niet eerste keus. Het gedrag van haar man, na de vondst bewijst dat .Hij wordt bruusk terug geworpen in het verleden, wat hij zo graag voortgezet had met " zijn Katya..Als partner, is het moeilijk om empathisch te zijn, wat ze ook niet erg toont, want aan empathie zijn grenzen. . Haar man is van slag, door de vondst en dat raakt haar persoonlijk, door het gevoel 'tweede keus te zijn.."Heb ik in een leugen geleefd 45 jaar lang?' Zeker niet. Maar het is niet fijn voor een partner te weten te komen, dat hij of zij nooit in de buurt zal komen van de eerste echte Liefde van de partner waar ze het leven mee deelt. De pijnlijkste plek", ook in de sport...is nummer 2 te zijn. Dit alles is prachtig verwoord in beeld, waar het gezicht van Rampling boekdelen spreekt. De dialogen zijn typisch Engels, ingetogen, ingehouden...om de hete brei heen draaien. Alles keurig en geen echte emotie.Hij spreekt zich niet echt uit, uit bescherming van haar, en zij doet dat ook niet uit bescherming van hem en haarzelf. Dat is on-Brits.

Het is geen "'knullige communicatie" maar op Britse wijze proberen ze elkaar te sparen. Dat geeft zij ook aan in de keuken..."'Ik zou nog meer willen zeggen, maar ik doe het niet".

Hij had bij dat ongeluk twee personen verloren. DE Liefde van zijn leven..En Kate kwam tot dat besef. Zij was nummer 2. Elke vrouw wil bijzonder en speciaal gevonden worden. De Liefde van je echtgenoot zijn.,maar dat was niet zo. Dat is een ontluistering. een schok. 45 jaar in iets geloven en daar komt op brute wijze een einde aan.

Wat jammer , dat een sterk, indringend menselijk drama, met uitstekende acteurs, volledig aan je voorbij gaat.

Ik oordeel daar niet over, ik oordeelde over de film.

Ik ben het er ook wel over eens dat het geen makkelijk moment is voor Kate. En van vrouwen begrijp ik sowieso te weinig

Het zal er ook wel mee te maken hebben dat ik niet echt fan ben van de actrice die me al even hard deed denken aan mijn andere minder favoriete actrice Sally Field.

Charlotte Rampling heeft nooit "sympathieke" rollen gespeeld, maar wel overtuigend..Vooral "links intellectualistische" rollen, afstandelijk. Ze wilde ook nooit een 'populaire" actrice zijn,maar zich zelf. Neemt niet weg , dat ze een uitstekende actrice is, die personages, waar ze zich letterlijk in thuis voelt, zonder moeite, acteren zelfs,neer zet.. Sally Field heb ik ook een hekel aan...hahah