45 Years (2015)

Vanaf 24 september in de bioscoop (Cinemien)

Trailer geplaatst

Dat ziet er geweldig uit. Ik kan het altijd zeer waarderen, goede films met oudere acteurs, die ondanks hun bekwaamheid niet allemaal even vaak de kans meer krijgen om te schijnen. Dit geldt meer in Hollywood heb ik het gevoel, maar toch. Beide acteurs een Zilveren Beer. Not too shabby at all...

Willen de 3 personen welke reeds gestemd hebben er niks over kwijt?

Kleine, fijne film. Onverwerkte emoties kwamen aan de oppervlakte. Goed geacteerd door beide hoofdrolspelers.

Wat er in een aantal dagen allemaal gebeurd., vooral de stille scenes waar de vertwijfeling en de wanhoop toeslaan en je als kijker het onuitgesprokene en de gevoelens die daarbij horen tot je laat doordringen. Heftig.

Het acteerwerk was ijzersterk en ingetogen. Wel had ik wat moeite met het verhaal. Het was voor mij wat moeilijk voorstelbaar dat de plotselinge onthullingen over het leven van de man zijn echtgenote zo aangrepen. Natuurlijk had hij een leven vóór haar gehad. En we praten over 45 jaar geleden. Waar ligt het probleem precies? Maar nogmaals: de moeite waard!

Je slaat de spijker op zijn kop

Goed acteerwerk !

Wel bijzonder dat de grote kranten deze film 4 of 5 sterren geven.

Goed gespeeld hoor , maar 3 sterren vind ik wel prima voor deze film.

Acteursfilm die maar niet tot ontbranden komt. Het verhaal van 45 Years leent zich volgens mij ook niet echt voor een film: de vele dialogen die er zijn worden nooit bijzonder en je moet als kijker maar raden naar de emoties. Dat Rampling er aan het einde als een robot bij loopt is moeilijk op waarde te schatten, want dat is zo'n beetje haar modus operandi. Middels overzichtsshots die telkens dezelfde horizonlijn hebben wordt er nog gepoogd een soort consistente stijl door te voeren maar dat je het daar over moet hebben laat al zien dat er stilistisch weinig te beleven valt. Matte en middelmatige film dus (overigens opmerkelijk dat de zaal helemaal vol zat terwijl de film al vijf weken draait hier, dat zal wel met de hierboven genoemde krantenrecensies te maken hebben en met de gemiddelde leeftijd van het bioscooppubliek).

De film is dè arthouse-hit van dit moment. Draait in tientallen zalen en trekt veel bezoekers. Ook qua thema geknipt voor een belangrijk deel van de vaste bezoekers.

Slecht vond ik het niet, maar toch wat tegenvallend vergeleken bij Haigh's vorige, veel betere, film Weekend. Waar die film in al zijn bescheidenheid erg puur en ook stillistisch mooi was, hier heeft Haigh meer nodig. Ook al probeert hij iets vergelijkbaars te doen. De dialogen zijn explicieter. Met name Rampling is minder subtiel en het einde benadrukt erg wat er in de film verteld wordt. Nog wat kleiner en nog wat bescheidener, met minder scenes buiten het huis en zonder overbodige dingen als de dia's die Rampling bekijkt waarop wordt gesuggereerd dat Katia zwanger was had de film goed gedaan. Waar Weekend me echt bijbleef is dit eigenlijk alweer aan het wegzakken.

3.0*

Het was niet baanbrekend of verrassend. Maar ik vond het op zijn minst oerdegelijk. En Rampling vond ik écht goed. Maar nadonderen doet het niet, inderdaad.

Wil maar niet overtuigen dit zogenaamde drama, alles blijft ingetogen, onuitgesproken en vlak En het is me een raadsel waarom Rampling zo van streek is door een vroegere liefde van haar echtgenoot.

De acteurs spelen wel goed daar niet van , maar het heeft weinig om het lijf, saaie film eigenlijk

Ik vind Charlotte Rampling een geweldig actrice, maar als ik een dergelijk echtpaar werkelijk zou meemaken zou ik er na een half uur bij vandaan gelopen zijn; hetzelfde gevoel bekroop me na 45 minuten film. Maar ik ben toch maar blijven kijken naar dit zogenaamd klein menselijk, ingetogen, behoedzaam, somber, clichématig en uitermate traag en gevoelsmatig te lang filmhuis drama, met een te precieze emotie, waarin het concreet nergens over ging.

“You really believe you haven’t been enough for me?”

45 Years is een ingetogen drama over een getrouwd en gepensioneerd echtpaar dat over een paar dagen hun 45-jarig jubileum viert en door een geest uit en verleden weer wordt geconfronteerd met onuitgesproken problemen uit het verleden. Kate en Geoff krijgen een brief waarin staat dat het lichaam van de jeugdliefde van Geoff eindelijk is gevonden. Vijftig jaar geleden is ze verdwenen na een bergtocht met Geoff en de vondst van haar lichaam werkt als katalysator in het ogenschijnlijk stabiele huwelijk van het echtpaar.

Geoff trekt zich steeds meer terug met zijn gedachten, dia's en foto’s van Katya en Kate begint te twijfelen aan van alles. 45 Years heeft in Rampling en Courtenay twee geweldige acteurs die wel raadt weten met dit materiaal en regisseur Andrew Haigh heeft een ontzettend sfeervolle film afgeleverd. Jammer genoeg zijn er ook genoeg minpunten. Het ontrafelen van een 45-jarig huwelijk in een paar dagen gaat zo snel dat je jezelf afvraagt hoe ze het zo lang met elkaar hebben uitgehouden. Ik begon mij ook steeds meer te ergeren aan Kate. Haar man heeft net verschrikkelijk nieuws gekregen en wil even alleen zijn maar zij begint opeens aan van alles te twijfelen. Haar man heeft voor haar een grote liefde gehad so what? Ze zijn al meer dan 45 jaar samen telt dat opeens na een paar dagen niet meer? Dat Katya blijkbaar zwanger was en Geoff en Kate samen hebben besloten geen kinderen te krijgen is toch echt ook een beslissing van haar. Daar kan ze haar man niet op aanvallen. Dat Rampling buiten de schitterende laatste scene bijna geen emotie toont helpt ook niet mee. Er blijft te veel onuitgesproken en dat gaat op een gegeven moment irriteren. 45 Years is een degelijk drama maar het blijft allemaal te vlak en emotieloos waardoor je het een rotzorg zal zijn wat er verder met het echtpaar gebeurd.

Lange vervelende en saaie film en dat terwijl hij maar 95 minuten duurt.

En ook de veel geroemde goede acteerprestaties heb ik niet gezien.

Ik had totaal geen feeling met de personages,

Geen aanrader !

Onbevredigend.

Niet alleen de film belooft meer dan er eigenlijk uitkomt, het geheel gaat ook vooral om de ontevredenheid, het gevoel van onvervuld zijn - terecht of niet doet daar niet bij terzake, het gevoel regeert meedogenloos over het verstand, en dan zijn 45 jaren wel lang maar kennelijk ook onvoldoende.

Charlotte Rampling is wel iets van haar sterke mysterieuze uitstraling kwijtgeraakt, maar heeft veruit voldoende diepgang om daar moeiteloos op door te kunnen. Niet heel verrassend, wel dat Tom Courtenay daar zonder kennelijke moeite tegenwicht aan geven kan - en dat ook nog eens overtuigend laat aanvoelen. Precies genoeg om de film niet te laten verzanden in een dodelijk saaie aanval op het zitvlees, maar als de titelrol verschijnt overheerst bij mij toch vooral het gevoel dat er nog iets moest komen. Waarmee enerzijds er natuurlijk iets onvoorspelbaars, iets onconventioneels in de film komt, aan de andere kant is het testbeeld ook heel onvoorspelbaar.

In artistiek opzicht misschien behoorlijk gedaan, maar, ik ga naar de bioscoop om vermaakt te worden of aan het denken gezet te worden, en daar scoort de film toch wat slecht op.

De critici zijn lovend over deze film, en dit is niet geheel onbegrijpelijk. Vooral niet als je bekend bent met Charlotte Rampling en Tom Courtenay. Beide personages zijn eveneens samen te zien in Night Train to Lisbon (2013).

Anderzijds heb ik ook begrip voor de kritiek die op de film rust. De twijfels, keuzes en herinneringen binnen 1 week tijd, waarbij de kijkers geen emoties voelen. Voor iemand die al ontzettend veel films heeft bekeken, is het verhaal al snel standaard clichématig. Persoonlijk denk ik dat we het over de sterke acteerprestaties eens kunnen zijn. Dit in tegenstelling tot de hoeveelheid aan prijzen en nominaties die de film heeft ontvangen. Charlotte Rampling is wat mij betreft Oscar-waardig. Voor de rest heeft de film tot nu toe 33 nominaties gekregen, en 14 prijzen gewonnen.

3,0 *

Ik voelde wel degelijk emoties hoor... Juist. Die karakters waren zo levensecht, ik kon niet anders dan meevoelen.

Soort memorie van de Vara.

Daar kwamen ook mensen na 30 jaar elkaar weer tegen met volle liefde en tederheid.

En die waren ook 40 50 jaar getrouwd,dus waarom niet in deze film.

Liefde en houden van is een groot verschil.

Heb de film nog niet gezien,maar ga het zeker doen.

Klopt. Dit ben ik ook met je eens. Voor mij was dit eveneens het geval, maar bij sommigen heeft het niets opgeleverd. Ik vond hem zelf lastig te beoordelen. Er was zeker sprake van emoties, en sterke acteerprestaties. Ik weet alleen niet wat ik precies miste om hem hoger te beoordelen. Misschien nog eens een keertje bekijken.

Ik denk dat het nog wel eens heel simpel zou kunnen zijn, juist bij een relatief 'kale' film als dit. Het drama moet je raken. Het plots beginnen te twijfelen aan je de echtheid van je huwelijk, het constateren dat bepaalde aannames die je onbewust gemaakt hebt niet blijken te kloppen. De verontrustende gedachte dat je je levenspartner (en diens gevoelsleven) veel minder goed blijkt te kennen dan je aanvankelijk dacht.

Zo geformuleerd zullen de meeste (vooral iets oudere?) mensen daar wel feeling mee hebben, maar als je het niet voelt tijdens het kijken van de film, dan blijft er bij een film als 45 Years niet veel meer over dan een zesje, zelfs met die geweldige performances. En dat snap ik op mijn beurt ook wel heel erg goed, mocht iemand dat zo voelen.

Voor die thematiek zou je eens een boek van Jens Christian Grondahl moeten lezen, maakt niet zoveel uit welke maar bijvoorbeeld Stilte in Oktober. Een roman kan die gedachten namelijk veel beter verbeelden.

Bedankt voor de tip! op de wanna readlist

goed geacteerd en eigenlijk een beetje betoverend wat mij betreft...

Je haalt me de woorden uit de mond. Ik vond dat ook moeilijk invoelbaar.

Het probleem lag er volgens mij vooral in dat ze zich realiseert hoezeer het hem aangrijpt, hoeveel gevoel hij na al die jaren nog steeds heeft voor die andere vrouw. My Katya. Het blijkt niet alleen iets uit het verleden te zijn, maar ze ziet dat Geoff het allerminst heeft losgelaten, hoe hij wroet in de spullen op zolder, midden in de nacht. Het gaat haar dus niet alleen om het leven dat hij vóór haar heeft gehad, maar meer dat zich niet realiseerde hoeveel dat voor hem betekende, en belangrijker, is hij ooit gestopt van haar te houden?

Dat ze moet constateren dat bepaalde dingen in hun leven waarvan ze dacht dat het iets tussen haar en haar man was, hun wortels blijken te hebben in iets wat hij eerder met haar deelde (volgens mij iets met de geur in huis). Het gaat erom dat ze het gevoel krijgt dat aangenomen zekerheden in haar huwelijk hierdoor op losse schroeven komen te staan. De vraag die zo vlak voor hun jubileum de kop opsteekt is even prangend als verdrietig: Hoe goed kent ze die man met wie ze 45 jaar getrouwd is? Was hij even gelukkig (of erger, misschien wel gelukkiger) geweest met Katya als die niet overleden was? Als het allemaal maar toevallig is, met wie we ons leven delen, hoeveel doet dat af aan de betekenis? Is het denkbaar dat al die jaren samen je levenspartner heimelijk ook verlangde naar die onbereikbare, geidealiseerde jeugdliefde?

Het is volgens mij dus niet zozeer wat Tom aan leven gehad heeft voor hun samenzijn, maar meer wat het boven water komen daarvan en Geoffs reactie hierop doet met haar visie op hun eigen huwelijk, en de grote vragen die dat vervolgens oproept.

Vond hier maar niks aan..

Matige film. Vanaf seconde één stoorde ik me ook aan Rampling. Manlief krijgt een schokkend bericht, en het is gelijk haar blik: jij blijft hier. Jaloerse bitch dus, niets meer, niets minder. Maar begrijpen doe je het niet, die oude geliefde was van voor de tijd van Rampling (dus wat geeft het?) en ze is nu dood. Of hij was necrofiel, maar zo ver zal de film niet bedoeld zijn. Ik kon dus nooit mee gaan met de inhoud.

Verder ook vrij saai gefilmd met lange statische shots en eindeloze dialoog waar men weigert dit spannend te maken. Courtenay was nog wel sterk en de laatste scène is zowaar fraai te noemen, vooral ook door genoemde Courtenay. Eigenlijk had hij de nominatie voor de Oscars moeten hebben, maar ja, die zit als mannelijke acteur in een sterker veld. 1,5*.

Zo fijn naturel en alledaags allemaal, zelfs het camerawerk. Bijna alles komt bij de acteurs te liggen, die ook sterke al even alledaagse dialogen meekrijgen. Ik geloofde helemaal naar echte mensen te kijken hier. Rampling is echt klasse en laat al haar vertwijfeling en jaloezie vooral in haar gezicht zien, maar ook Courtenay is erg goed op dreef. Ik vond hem ook zo'n prachtig personage. Dat afwezige en dat langzame praten. Echt zo'n man voor zijn wat bazige vrouw. Ik vond Courtenay ook niet onderdoen voor de rollen van Redmayne en Damon in elk geval, en Rampling zou ik de Oscarwinst best gunnen eigenlijk. Vooralsnog is Ronan mijn persoonlijke favoriet, maar ik zou er wel mee kunnen leven. De film voelt tegen het einde toch wel wat te lang, maar gelukkig bloedt de boel niet dood. Geoffs speech en de eerste dans met zijn vrouw vond ik wel echt heel mooi als afsluiter. 3.5*.

Topfilm-drama-romantiek, mooie beelden en twee topacteurs. De interactie en vakmanschap spat van het beeld. Heerlijke film die me lang bij blijft.