Meningen

Gebaseerd op de gelijknamige roman van Sabda Aramandio.

Een ondoorzichtig verhaal met redelijke actiescènes. Voor de rest stelt het allemaal niet veel voor.

2,0 *

Het verhaal in 24 Mesures gaat over 4 personen die allemaal problemen hebben in de familiesfeer.

Het leek me eerst denken aan een Franstalige remake van 21 Grams, maar deze conclusie heb ik al snel ingetrokken.

Het stelt allemaal niet veel voor, en is leuk om eens een keertje gezien te hebben.

Echt interessant wordt het allemaal niet.

2,5 *

De film waarmee regisseuse Anne Zohra Berrached haar diploma en 2 filmprijzen won. Zij studeerde op de Filmacademie Baden-Württemberg in Ludwigsburg.

Het verhaal concentreert zich met name op de beslissingen die de hoofdpersonages moeten nemen. Hierdoor blijft het voor de kijker aantrekkelijk om de rit helemaal uit te zitten. Helaas ontbrak het mij op sommige momenten aan diepgaandere emoties. Toch worden diverse herkenbare faciliteiten goed in beeld gebracht. De acteerprestaties zijn overtuigend, maar ben ik eveneens van mening dat hoofdrolspeelster Julia Jentsch als cabaretière minder succesvol was. Gelukkig is dit echter niet de rode draad in deze film.

Naast 2 filmprijzen werden Anne Zohra Berrached, Julia Jentsch en Bjarne Mädel in totaal 6 keer hiervoor genomineerd.

PS: In de omschrijving van de film is een fout ontdekt. Het gaat in het verhaal om een ongeboren zoon met het syndroom van Down, en een hartprobleem i.p.v. een dochter. Dit zal voor het verhaal verder niets uitmaken, maar het viel mij gewoon even op.

3,0 *

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Het echte verhaal neemt ons mee naar Georgia waar de filmmakers vandaan komen.
De film blijft grotendeels trouw aan de gebeurtenissen die destijds plaatsvonden.
Zo kunnen we geloven dat één van de jongeren de sauna verlaat om naar het toilet te gaan, en hierdoor onbewust de deur blokkeert.
Hij keert nooit terug, en kan zich niet herinneren zijn vrienden te hebben opgesloten.
Echter in tegenstelling tot de film kwam er in het echte verhaal gelukkig niemand om het leven.
Wel hebben ze iets meer dan 10 uur in een bloedhete sauna vastgezeten.

Over het algemeen ben ik een groot liefhebber van films die een claustrofobisch gevoel geven.
Het gevoel dat je o.a. in films zoals Frozen (2010) en ATM (2012) krijgt.
Voorwaarde is wel dat de uitwerking goed moet zijn, en dit lijkt niet altijd even makkelijk.
De hoofdzaak is om de kijker te blijven boeien, en in een geïsoleerde ruimte heb je maar beperkte mogelijkheden.
247°F (2011) weet op een redelijke manier hiermee om te gaan, maar helaas haalt hij niet het niveau van Frozen (2010)
Toch is deze film voor de echte liefhebbers zeker niet slecht, en verdiend hij een kans.

2,5 *

Een sfeervolle film uit Uruguay die in zwart-wit werd uitgebracht.

Het verhaal gaat over 3 vrienden die zich een ongeluk vervelen.

Leche heeft binnenkort een examen Italiaans, is verliefd op zijn lerares en heeft de taak om op zijn demente oma te passen die grotendeels alleen maar slaapt.

Javi heeft een vreselijk bijbaantje waarbij hij in een auto met geluidsinstallatie door de buurt heen en weer moet rijden, en de hele tijd naar een commercial voor een pastareclame moet luisteren.

Zijn relatie met Maria verloopt niet echt lekker, en ze staat op het punt om deze te verbreken.

Seba is meer het zwijgende type die de vreemdste figuren tegenkomt.

De film bevat een aantal grappige momenten.

Toch heb ik een lange tijd zitten te twijfelen over het aantal sterren.

Het is nu eenmaal humor die je in 1 woord geweldig vindt, of die je helemaal links laat liggen.

Regisseur Juan Pablo Rebella heeft later nog de film Whisky gemaakt.

Niet veel later pleegde hij op 32-jarige leeftijd zelfmoord.

Ik hou het voorlopig even op 2,5 *

25th Hour is een indrukwekkende dramafilm met een vleugje misdaad.

Het feit dat er wat gebeurtenissen uit 9/11 worden meegenomen, geeft de film een extra boost.

De plek waar het WTC ooit stond wordt zelfs getoond, en laat nog kippenvel achter.

Monty Brogan is een drugsdealer die een gevangenisstraf van 7 jaar moet uitzitten.

De dag vóór zijn vertrek brengt hij met z'n vrienden Frank Slaughtery en Jacob Elinsky door.

Ook zijn Spaanse vriendin Naturelle Riviera wijkt niet van zijn zijde.

De film laat grotendeels zien hoe Monty z'n leven heeft verkloot, en nu moet boeten voor zijn daden.

Als kijker raak je soms wat emotioneel betrokken naarmate de dag nadert waarop Monty zijn koffers kan pakken.

Verwacht echter geen hoog misdaad gehalte, want dan kom je bedrogen uit!!

3,5 *

Een redelijke film die vooral goed bij m'n vriendin in de smaak valt.

Een typische romantische comedy die meestal een voorspelbaar verhaal hebben, maar nergens gaan vervelen.

Ik moet eerlijk bekennen dat deze film best te doen was.

Zolang ik ze maar niet te vaak kijk.

27 Dresses vertelt grotendeels het verhaal over Jane die helemaal gek is op bruiloften, en al 27 diverse jurken heeft aangetrokken.

Helaas zit haar eigen bruiloft hier niet bij.

Wel heeft ze een oogje op haar baas George, maar durft ze verder geen stappen te ondernemen.

Haar jonge zus Tess is hier niet bepaald bang voor, en weet op een slinkse wijze het vertrouwen van George te winnen.

In het echte leven is actrice Katherine Heigl een paar maanden jonger dan Malin Akerman.

Beide dames zetten een leuke rol neer waardoor de film redelijk wegkijkt.

2,5 *

Het verhaal gaat over de 14-jarige Sybille die bij haar tante intrekt.

Hier ontmoet ze de eveneens 14-jarige Mickey die per direct verliefd op haar wordt.

Echter is Sybille niet zo'n onschuldig meisje, en heeft grotendeels haar ogen laten vallen op Mickey's vader Alexander.

Het verhaal is niet zo heel interessant, maar de film bevat wel een aantal prachtige beelden.

Ook de humor komt een heel klein beetje om de hoek kijken, maar dit is helaas niet genoeg om de film een voldoende te geven.

2,5 *

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat in 2005 veel aandacht trok in Argentinië. Schrijfster, kunstenares en kunstmecenas Natalia Kohen werd gedwongen opgenomen in een psychiatrische instelling voor 27 nachten, nadat haar dochters een rechtszaak hadden aangespannen over de zeggenschap over haar erfenis. Een diagnose van dementie, gesteld door een neuroloog die later bekend werd als Facundo Manes, speelde een belangrijke rol in de opname. De zaak leidde tot een publiek debat over psychiatrische institutionalisering, familieruzies en misbruik van medisch gezag.

Gelukkig zijn de wetten in de meeste landen aangepast om ouderen te beschermen tegen dit soort praktijken. Een onderhoudende en noodzakelijke herinnering aan deze feiten.

3,0 *

Als groot muziekliefhebber raakte ik eveneens gefascineerd door "The 27 Club." Ik had gehoopt dat deze documentaire een mooie en interessante weergave zou geven, maar helaas blijkt dat niet het geval te zijn. Het is allemaal behoorlijk oppervlakkig, en de achtergrondmuziek tijdens de interviews is ontzettend irritant. In een razendsnel tempo wordt de opkomst en ondergang van grote sterren als Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison en Amy Winehouse toegelicht. Dit zonder enige bijdrage van hun muziek. Daarnaast wordt er niet in de mythologie van "The 27 Club" geduikt. Het ontbreekt de "deskundigen" eveneens aan een flinke dosis muzikale geschiedenis. Het album "Nevermind" van Nirvana mag dan misschien hun grootste album zijn, maar ze hebben ongetwijfeld meer dan één hit gescoord. Ik denk dat elke losstaande documentaire van deze grootheden beter tot zijn recht komt.

2,0 *

Een film die maar weer eens bewijst dat alcohol en drugs alleen maar tot meer problemen leiden.

Dit geldt dan voor personen die hier onverantwoordelijk mee omgaan.

Sandra Bullock zet een sterke rol neer als de verslaafde Gwen Cummings die de bruiloft van haar zus verpest door de taart omver te gooien.

Onderweg naar een banketbakker krijgt ze een auto-ongeluk waarbij ze niet bepaald nuchter was.

Haar mogelijkheden zijn simpel: 28 dagen in een gevangenis doorbrengen, of 28 dagen in een afkickkliniek.

Sandra Bullock heeft enige tijd doorgebracht in een kliniek om zich helemaal in te kunnen leven in haar rol.

De film bevat grotendeels drama-elementen die afgewisseld worden met wat komische wendingen.

Een leerzame film die de doelstelling heeft om de kijker te laten nadenken.

Vooral voor personen die met dit soort situaties te maken hebben.

3,0 *

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik deze film ongeveer 6 jaar geleden slap vond.

De grote vergissing die gemaakt werd, is dat deze doorgedraaide personen helemaal geen zombies zijn.

Het zijn levende personen die volledig door het lint gaan nadat ze geïnfecteerd worden.

Zombies zijn immers levende doden.

Jim wordt op een ochtend wakker in een ziekenhuis.

Hij maakt zich los, en ontdekt dat Londen er ontzettend verlaten bijligt.

Er is niemand te bekennen, en er is duidelijk iets mis.

Het blijkt om een virus te gaan dat zich in een razendsnel tempo verspreid.

Indien men eenmaal in aanraking komt met het bloed, dan hebben ze hooguit 20 seconden om de persoon te vermoorden.

De film werd met een budget van 5 miljoen Pond gemaakt, en werd op commercieel gebied een succes.

Het verhaal is simpel, maar bijna alles is prima uitgewerkt.

De muziek is schitterend, en ook het verlaten Londen is mooi gefilmd.

Dit bleek achteraf allemaal niet zo eenvoudig te wezen.

Het moest allemaal vroeg in de ochtend en ontzettend vlug gebeuren.

De film heeft het tegendeel bewezen dat ook ik er wel eens naast kan zitten.

3,0 *

Niet echt een beste deze.

Hij doet me veel denken aan 9 Songs die ik nog niet zo heel lang geleden heb gezien.

Dit is meer van hetzelfde, maar ook ik deel de mening dat de film te weinig diepgang kent.

Het verhaal gaat over een man en een vrouw die elkaar in diverse hotelkamers treffen.

Ondanks dat hij een relatie heeft en zij getrouwd is, komen ze toch steeds bij elkaar.

Is het alleen voor de seks, of speelt er meer?

2,5 *

Het vervolg op 28 Days Later waarin Cillian Murphy en Naomie Harris niet te zien waren wegens een drukke agenda.
Tevens werd de sequel door Juan Carlos Fresnadillo geregisseerd.

De film speelt zich af 6 maanden na het 1e deel.
Het virus lijkt onder controle te zijn, en men kan beginnen aan de heropbouw van Groot-Brittannië.
Don ontsnapt aan een groep geïnfecteerde personen, en wordt gedwongen om zijn vrouw achter te laten.
Nadat hij wordt opgevangen in een militair kamp, wordt hij herenigd met zijn kinderen.
Echter zal het lang niet zo veilig blijven, want anders hadden we geen film.

De film bleef grotendeels trouw aan het 1e deel, en werd wederom succesvol ontvangen.
Tevens werd er weer gebruik gemaakt van een open einde.

Wederom 3 * waard.

Ruim 18 jaar na "28 Weeks Later" keren Danny Boyle en Alex Garland terug. Hier bleef het niet bij, want tijdens de release werd "28 Years Later: The Bone Temple" al opgenomen. Oorspronkelijk zou dit derde deel "28 Months Later" heten, waarmee het thema van de tijdlijn in de titel van de film zou worden voortgezet. Echter werd het passender geacht om na 18 jaar de titel "28 Years Later" toe te passen. Toch waren er al eerder plannen om vrijwel direct na "28 Weeks Later" het derde deel "28 Months Later" uit te brengen. Na "28 Days Later" werden de rechten bevroren, en kwam het project jarenlang niet van de grond. In 2019 werden Boyle en Garland herenigt, en kon de productie in 2023 van start gaan. In 2024 werd het tempo opgevoerd met dank aan producent Andrew Macdonald. Hij kocht de rechten van de eerste film terug, die hij vervolgens aan Sony Pictures verkocht onder voorwaarde dat zij de sequels zouden financieren. Hoewel Garland van Boyle de mogelijkheid kreeg om de film te regisseren, wilde Garland zich na "Civil War" en "Warfare" concentreren op het schrijven.

Garland schreef oorspronkelijk een scenario voor "28 Months Later", waarin het ragevirus door een militaire macht als wapen werd ingezet. Dit zette een team van Chinese speciale eenheden ertoe aan om het oorspronkelijke laboratorium te zoeken waar het virus was ontwikkeld, met als doel een vaccin te creëren. Hoewel Boyle het script goed vond, was hij van mening dat het een te conventioneel horrorfilmcliché was. Vergelijkbaar met de "Alien" en "Resident Evil" franchises. Garland herschreef het concept tot een trilogie van scenario's. Voor Boyle was dit meer origineler en ambitieuzer. Dit derde deel speelt zich af in 2030. Garland gaf volmondig toe dat het plot van de film sterk beïnvloed is door "Kes." Deze film gaat over een tienerjongen die thuis genegeerd en mishandeld wordt door zijn onverschillige moeder en oudere broer. Hij besteedt zijn tijd aan het trainen van zijn huisdier Kes. Garland stelde dat dit "een zeer onverwachte inspiratiebron is voor een zombiefilm." Voor Boyle was dit zijn eerste vervolgfilm sinds "T2 Trainspotting."

De kijkers worden getrakteerd op een nieuwe cast. Dit ondanks het feit dat sommige acteurs en actrices uit de voorgaande twee delen graag wilden terugkeren. Cillian Murphy overleefde de gebeurtenissen in het eerste deel, en wilde graag met Boyle en Garland samenwerken. Ondanks dat de acteur niet in dit derde deel verschijnt, werd hij aangesteld als een uitvoerend producent. In de trailer verscheen een uitgemergelde zombie die verdacht veel op Murphy leek. De speculatie onder fans werd snel de kop ingedrukt, nadat kunsthandelaar Angus Neill bevestigde dat hij in de film was gecast en de rol van de uitgemergelde zombie vertolkte. Boyle werd er al eerder op gewezen door zijn vriendin, maar negeerde haar waarschuwing en bood later zijn excuses aan. Het personage van Murphy verschijnt later in "28 Years Later: The Bone Temple." Ook Imogen Poots gaf aan interesse te hebben in de film. De actrice speelde de rol van Tammy in "28 Weeks Later." Mede dankzij dit vervolg kwam de actrice al op jonge leeftijd in aanraking met acteren, en bleek een groot liefhebster te zijn van deze sequel. Voor Jack O'Connell was dit zijn derde horrorfilm na "Eden Lake" en "Sinners." Tijdens de opnames raakten Ralph Fiennes en Chi Lewis-Parry goed bevriend en gingen geregeld samen naar de sportschool. Lewis-Parry was al een langere tijd fan van Fiennes, en deelde zijn herinneringen met de acteur op de set van "28 Years Later." Dit bracht hen dichter bij elkaar. Chi Lewis-Perry is een voormalig professioneel MMA-vechter met een winst-verliesbalans van 9-2. Zijn laatste weging in 2020 was 244 pond bij een lengte van twee meter. Jodie Comer wilde altijd al graag in een film van Danny Boyle spelen, en greep de hoofdrol met beide handen aan.

Een van de pluspunten in deze film, is het schitterende landschap met de wereldberoemde Sycamore Gap-boom, die een digitale reconstructie betreffen aangezien de echte boom in 2023 illegaal werd gekapt. De zogenaamde Robin Hood-boom was een 120 jaar oude plataan naast de Muur van Hadrianus, vlakbij Crag Lough in Northumberland, Engeland. De boom stond in een dramatische kuil in het landschap, en was een van de meest gefotografeerde bomen van het land en stond symbool voor Noordoost-Engeland. Zijn bijnaam was afgeleid van het feit dat de boom prominent te zien is in de film "Robin Hood: Prince of Thieves." De Muur van Hadrianus werd gebouwd door het Romeinse Rijk als verdedigingswerk voor de Romeinse provincie Britannia, die de zuidelijke helft van het eiland Groot-Brittannië omvatte. De Muur van Hadrianus is prominent aanwezig geweest in de films "King Arthur", en diende mede als inspiratie voor de Muur in "Game of Thrones." In de vroege ochtenduren van 28 september 2023 werd de boom illegaal gekapt. De politie van Northumberland onderzocht de zaak als een geval van openbare vandalisme. Twee mannen uit Cumbria werden in oktober 2023 gearresteerd, en in april 2024 aangeklaagd voor het beschadigen van zowel de boom als de muur. Ze hadden met hun mobiele telefoon de kap gefilmd, en een stuk hout als trofee meegenomen. Op 15 juli 2025 werden beide mannen schuldig bevonden aan alle aanklachten, en kregen een gevangenisstraf van 4 jaar en 3 maanden met een boete van 700.000 Pond. De tempelconstructie van beenderen werd van ongeveer 5.500 schedels en 150.000 botten gemaakt. De spoorwegscènes werden gefilmd op de Embsay & Bolton Abbey Steam Railway in Yorkshire, Engeland. De locomotief 31452 van de Class 31 werd speciaal voor deze film gebruikt. De film maakt daarnaast gebruik van beelden uit zijn voorganger "28 Weeks Later" en "The Chronicle History of King Henry the Fift with His Battell Fought at Agincourt in France."

De eerste trailer werd binnen 24 uur in totaal 60 miljoen keer online bekeken. Zowel de films als trailer bevatten een opvallende opname van het gedicht "Boots" van Rudyard Kipling, voorgelezen door acteur Taylor Holmes in 1915. Het repetitieve ritme van het gedicht verbeeldt de mars van Britse soldaten tijdens de Boerenoorlog. Deze opname van het gedicht werd door het Amerikaanse leger gebruikt om de psychologische nood van gevangenschap te simuleren. Ook het lied "Abide with Me" wat in "28 Days Later" op de achtergrond te horen was, maakt opnieuw zijn opwachting. Voor de opnames werden diverse camera's en lenzen gebruikt, waaronder de iPhone 16 Pro die met professionele lenzen waren aangepast. Hierdoor kon de crew een minimale ecologische voetafdruk achterlaten op de set in het Engelse platteland. De geslachtsdelen werden gesimuleerd met behulp van fotorealistische protheses. Dit was nodig omdat Alfie Williams pas 13 jaar was, waardoor alle afbeeldingen van volledige naaktheid om juridische redenen gesimuleerd moesten worden. Boyle gaf later toe spijt te hebben dat hij de Alphas naakt heeft laten verschijnen, omdat hij de helft van de gewenste shots niet kon gebruiken omdat ze te expliciet waren. Zowel Alfie Williams als Aaron Taylor-Johnson leerden boogschieten voor de film.

Mijn grootse probleem met dit derde deel, is het matige script."28 Weeks Later" laat richting het einde zien hoe het virus zich naar Parijs verspreid. Boyle gaf te kennen dat er niets mis was met dit vervolg, maar dat hij voor zijn eigen vervolg dat einde negeerde om Groot-Brittannië de enige plek te maken waar het virus nog actief is. Garland gaf te kennen dat Parijs waarschijnlijk kort na de aankomst van het virus de geïnfecteerden met kernwapens had gebombardeerd, waardoor de verspreiding van het virus naar het Europese vasteland een halt werd toegeroepen.De eerste helft van de film blijft trouw aan de voorgaande delen, maar ontwikkelt zich gaandeweg naar een melodramatisch menselijk drama. Ik denk dat het oorspronkelijke scenario van Garland meer tot zijn recht was gekomen, en Boyle had moesten vasthouden aan dit idee.

Kortom: Technisch sterk, maar wel een zwak script.

3,0 *

Weinig mensen zijn bekend met deze film.

Dit blijkt o.a. hier op Moviemeter en IMDB.

Het meest opmerkelijkste personage vond ik toch wel Robert Vaughn.

Hij werd beter bekend door zijn rol als General Hunt Stockwell in het laatste seizoen van The A-Team.

Het bedrijf van Frank en Josh gaat failliet.

Frank komt met het idee om reclame te maken op websites die failliet zijn, en probeert hiervoor een investeerder te vinden.

Kort en krachtig, want meer hoef je in principe niet te weten.

Deze film moet het grotendeels van de dialogen hebben, en er zijn af en toe wat leuke momenten aanwezig.

Verwacht echter geen hoog komedie-gehalte, want dan kom je bedrogen uit.

Hij is leuk om eens een keertje te bekijken, maar daarna heb je het wel gehad.

2,5 *

Dit soort films moet je vooral niet te serieus nemen.
Zo zaten er soms wat leuke verwijzingen naar de echte horrorklassiekers zoals The Texas Chainsaw Massacre en The Shining.
Verder zitten er wat ongeloofwaardige en komische fragmenten in de film, en vond ik het einde ontzettend voorspelbaar.
Van de Japanners is sowieso al bekend dat ze niet helemaal sporen.
We gaan er dus maar even van uit dat je hier met een knipoog naar moet kijken.

3,0 *

Een subtiele en openhartige film die seksualiteit op een open en eerlijke manier verkent. Dit in combinatie met thema's die relevant zijn voor onze tijd. Denk hierbij aan de biologische en ethische kant van het menselijk leven. Het trage tempo van de film stelt de kijker in staat om de eenzame personages te ontdekken. De rode draad van deze film concentreert zich op deze eenzaamheid, en hoe een echte relatie opgebouwd wordt. Geen absolute topfilm, maar onderhoudend genoeg om te bekijken.

3,0 *

Normaal gesproken ben ik wel een liefhebber van dit soort verhaallijnen. Een belangrijke voorwaarde is wel dat het goed wordt uitgewerkt. In "3" is dit alles behalve het geval. De spookachtige setting maakt de film nog wel aantrekkelijk, maar dit is dan ook het enige pluspunt. Het acteerwerk is middelmatig, en de spanning is ver te zoeken. Het script was wel het ultieme dieptepunt.

2,0 *

Een redelijke film waarbij diverse verhaallijnen door elkaar lopen.

De seriemoordenaar heeft meer een bijrol, en bevind zich grotendeels op de achtergrond.

De dialogen vond ik zwak, maar mede dankzij de cast wordt erger voorkomen.

2,5 *

De film kent 3 korte verhalen die in 1 film worden verwerkt. Het enige wat ze gemeen hebben, is het tijdstip 3 uur 's nachts. Het moment waarop er iets vreselijks gaat gebeuren. Vooral het 3e verhaal is aardig gedaan. Het bevat een mix tussen horror en komedie.

Een redelijke Thaise spookfilm voor de liefhebbers die van korte verhalen houden.

Tja, zoals Fran al aangeeft, is deze film inderdaad lastig te beoordelen.

De 3 verhalen zijn op zich niet zo heel erg boeiend.

Ik vond bepaalde dingen slecht uitgewerkt.

Echter de manier waarop er gefilmd wordt, zorgt voor een redelijke film.

2,5 *

Na zijn succes in de jaren '90 met o.a. Terminator 2: Judgment Day en American History X, ging de carrière van Edward Furlong bergafwaarts. Tegenwoordig zien we de acteur alleen nog maar grotendeels in B-films verschijnen. Ook in "3 Blind Mice" weet hij geen sterke rol neer te zetten. Het plot is een puinhoop, en de verhaallijn is lastig om te volgen. Het grootste irritatiepunt was wel het verschrikkelijke camerawerk. De dialogen zijn saai, en de personages zijn slecht uitgewerkt.

1,5 *

Een redelijke, maar weinig overtuigende dramafilm over een driehoeksverhouding.

Voor de rol van Sylvie werd actrice Marion Cotillard overwogen, maar uiteindelijk bleek Charlotte Gainsbourg een betere keuze te zijn. Het acteerwerk is goed. Echter gooit een zwak plot roet in het eten, en mis ik het gevoel dat dit soort films op de kijkers zou moeten overbrengen.

2,5 *

Volgens de film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Historisch gezien klopt dit voor geen meter. Het is een belediging voor de geallieerde troepen die betrokken waren bij de oorlog in het Verre Oosten. Wellicht de slechtste oorlogsfilm die ik tot nu toe heb gezien.

1,0 *

Een standaard actie/thriller-film met zo nu en dan een poging tot humor.

De relatie tussen Costner's personage en het gezinsleven komt niet bepaald overtuigend over, en ontbreekt er de warme sfeer die je normaal gesproken zou moeten ervaren.

Over de actie valt er weinig te klagen, maar verwacht niet dat de kogels je continu om de oren vliegen.

De humor is niet altijd even succesvol, en heeft voor deze film ook weinig toegevoegde waarde.

Goed, maar geen topper.

3,0 *

3 Geezers! mag gerust een flop worden genoemd, want de humor slaat in grote lijnen nergens op.

J. Kimball is een acteur die een rol krijgt aangeboden waarbij hij een oudere man moet spelen.

Om zich helemaal in te kunnen leven in zijn rol, gaat hij onderzoek doen bij een stelletje bejaarde mafketels.

Niets is wat het lijkt in de wereld van de senioren.

Het idee is leuk, maar er is helaas 1 grote puinhoop van gemaakt.

Met betere grappen had dit in mijn ogen een amusante komedie kunnen worden.

Toch moest ik zo nu en dan lachen met Basil Hoffman.

Hij is vrijwel de enige die de film nog een beetje fleur meegeeft.

1,5 *

Oorspronkelijk ging de film door het leven onder de titel "Three Generations", en zou later uitgebracht worden als "About Ray." Uiteindelijk werd besloten om hem de titel "3 Generations" mee te geven. De oorspronkelijke Amerikaanse releasedatum stond gepland voor 18 september 2015, maar werd meer dan een jaar uitgesteld. Op 12 september 2015 ging de film in première op het Toronto International Film Festival, en kreeg gemengde reacties van diverse critici. In april 2016 gaf regisseuse Gaby Dellal via Instagram te kennen dat ze bezig was met de film opnieuw te monteren. De nieuwe versie werd eind 2016 op de internationale markten uitgebracht, en duurt ruim 92 minuten. Dit in tegenstelling tot de oorspronkelijke versie van 87 minuten die in Toronto was te zien. De muzikale score van Michael Brook werd vervangen door die van West Dylan Thordson. De film markeert het acteerdebuut van Mattea Conforti. Hoofdrolspeelster Elle Fanning maakte gebruik van een pruik voor haar rol.

Het verhaal beschikte over voldoende potentie om uit te groeien tot een geweldige film. Helaas hebben de schrijvers een enorme kans gemist, en ontwikkelt het verhaal zich meer tot een traditioneel familiedrama. Ondanks het zwakke script bevat de film genoeg ingrediënten voor een aangename rit. Met dank aan Naomi Watts en Susan Sarandon.

3,0 *

Onlangs heb ik deze film opnieuw bekeken, en moet ik hem toch een halve ster extra geven.

Het verhaal is meerdere keren verfilmd. Zo is deze versie uit 1948 een remake van de stomme film The Three Godfathers. De hoofdrol was destijds weggelegd voor Harry Cary. Hij was een oude vriend van regisseur John Ford. Na Carey's dood in 1947, besloot Ford het verhaal opnieuw in Technicolor op te nemen. Tevens werd deze versie opgedragen aan Carey. De rol van "The Abilene Kid" werd vertolkt door zijn zoon Harry Carey jr. Hoewel de openingscredits beweren dat de film Carey jr. introduceert, had de acteur in werkelijkheid al meerdere films gemaakt. Zo was hij o.a. te zien in Pursued, Blood on the Moon en Red River. Hij maakte zijn filmdebuut in 1921, nadat hij als baby werd gecast in "Desperate Trails" van John Ford. In deze film speelt zijn vader de hoofdrol, die als verloren wordt beschouwd. Ford had in 1919 al een stomme film geregisseerd met hetzelfde verhaal onder de titel Marked Men. Het verhaal zou nog meerdere malen terugkeren in o.a. 3 Hommes et un Couffin en 3 Men and a Baby. In deze versie van Ford zet John Wayne een sterke rol neer. Helaas had de felle zon een zware impact op de acteur. Binnen een korte tijd werd hij in het ziekenhuis opgenomen, omdat hij zwaar verbrand raakte. Zijn personage werd vernoemd naar Robert Marmaduke Hightower. Dit was de favoriete stuntman van Ford, en tevens de man die eveneens aan deze film meewerkte. Het personage Pedro wordt vertolkt door acteur Pedro Armendariz. In de film pleegt zijn personage zelfmoord door middel van een schot. Ruim 15 jaar later besloot de acteur om eveneens zelfmoord te plegen, omdat hij een terminale vorm van kanker bleek te hebben. Actrice Mildred Natwick speelt de rol van de "jonge" moeder, maar in werkelijkheid was ze tijdens de opnames al 43 jaar. Dit was tevens de laatste film voor Guy Kibbee. De acteur overleed op 24 mei 1956 op 74-jarige leeftijd.

Wellicht had ik de eerste keer moeite met het feit dat dit een vreemde western is, maar het is op een goede manier uitgewerkt. De film bewijst dat het westerse genre in staat is om kunst te produceren. Veel critici beschouwen dit als een van de beste films van Wayne. Het is een ruige film, maar anderzijds heel zacht. Als je niet bekend bent met het scenario en een traditionele western verwacht, dan kom je bedrogen uit.

3,0 *

Een onderhoudende roadmovie die wellicht een strakker reisschema had kunnen gebruiken, maar desondanks aardig wegkijkt.

3,0 *