Meningen

"Cady, seriously, flush the toilet.”

Afgelopen week heb ik een roadtrip gedaan richting München om daar in de omgeving bepaalde locaties te bezoeken, en de persoon met wie ik samen was had deze film mee genomen om in de avond een keer op te zetten. Ik merkte eigenlijk dat ik best met een negatieve gedachtegang deze film in ging; lage verwachtingen en weinig hoop, het leek me namelijk op het eerste oog helemaal niks. En eigenlijk ben ik achteraf best tevreden met de film. Was hij echt heel goed? Nee, dat niet maar het was wel zeker vermakelijk.

Wat ik vooral in deze film mis is het grote horrorelement. Het is leuk dat je een moordlustige robot maakt die eigenlijk haar eigen leven leidt en verschillende mensen in haar weg vermoord maar, ons worden hier wel de leukere scenes ontnomen. En dan bedoel ik voornamelijk de scenes waarin de film zijn horrorelement juist heel goed had kunnen gebruiken. Dat is voornamelijk mijn grootste irritatie punt geweest in deze film, een beetje bloed wat wegstroomt met wat water, nou wat een spanning.

Voor de rest vond ik die CGI wel prima gedaan, de pop M3GAN zag er prima uit, voornamelijk wel heel erg creepy en dat is vooral wat je zoekt in een film als dit. Daarnaast vond ik het verhaal ook wel prima, al was het niet heel bijzonder te noemen en wel heel makkelijk. Het acteerwerk vond ik over het algemeen wel gewoon prima, Allison Williams vond ik in Get Out wel een heel stuk sterker spelen.

Ik heb dus best nog wel een redelijk vermakelijke avond gehad ondanks dat ik er niet echt met een goed gevoel in ben gegaan. M3GAN laat zien dat men toch wat inspiratieloos is, en deze herhaling van een gemoderniseerde Chucky is natuurlijk over het algemeen wel teleurstellend. Dus ik blijf een beetje bij een neutraal cijfer.

"Hold on to your vaginas."

Dat er een tweede deel van 'M3GAN' kwam zag ik niet aankomen, en kwam ik eigenlijk ook nergens tegen. Volgens mij zag ik in de bioscoop de trailer voorbij komen, toen mijn interesse eigenlijk wel lichtelijk is gewekt. Hoewel ik niet echt een fan was van het eerste deel, vond ik het idee van een killerrobot wel leuk. Hoewel we ze natuurlijk al wel vaker hebben gezien, het voelde toch meer als een moderne Chucky. Maar dit tweede deel is echt een waardeloze film.

Van een moordlustige speelgoedrobot is eigenlijk maar weinig over, en dat is misschien wel het jammerlijkste van alles. Dat gene was natuurlijk wel het belangrijkste uit deze films. Nee, nu werkt M3GAN zelfs samen met de vrouw die ze in deel één juist heel graag dood wou hebben... Wat heb ik gemist? En wat weet ik nog niet? Maar ik mis echt van alles in deze film. Het verhaal vond ik maar saai en een groot rommeltje, ik kon er werkelijk niks mee en dat vond ik ontzettend spijtig. Acteerwerk is van ondermaats niveau, en dat is met alles ook direct weer terug te vinden.

Al ben ik wel van mening dat de film moet aansluiten met welke verwachting je er in gaat. Ik ging er namelijk vanuit dat we die leuke kills weer tegen kwamen, maar als je echt meer voor de Sciencefiction ervaring gaat kom je denk ik beter thuis, niet zoals mij. Ik vond het echt een slappe hap en had er zoveel meer van verwacht. Helaas dat ze deze afslag hebben genomen, M3GAN kon best een leuke franchise worden maar dankzij deze film geef ik die hoop ook een beetje op.

Was leuke film om een keer te zien niet voor 2 keer!

Een echte film waar nergens op slaat maar toch kun je er om lachen en naar kijken met plezier.

en 3.0

“Stevie, I haven't slept in a year.”
"Jesus Christ!”
"I tried him too.”

Prachtige psychologische thriller, en eigenlijk echt wel lang geleden dat ik zo aan de buis gekluisterd zat met een film. Deze film heeft me altijd al wel aangesproken, zeker door de waanzinnige prestatie van Bale die hier sowieso laat zien wat voor een klasse acteur het is, ik denk dat weinig mensen zich beseffen door wat voor een hel hij heeft moeten gaan qua dieet is alleen al een mentale strijd, en het werk wat hij aflevert is dan ook wel echt subliem met deze acteerkunsten. Op één of andere manier deze film toch altijd vermeden, één van de vele parels die ik dus nog nooit had gezien. En daar mogen nog héél veel films zich bij aan sluiten.

Zaterdag was het dus zover om deze film eens te zien. Ik zag namelijk weer een klein fragment voorbijkomen online, en ik werd steeds nieuwsgieriger. De eerste kijkbeurt dus de mindfuck bij mij was erg zwaar. Ik vraag me overigens nou nog steeds af wie er in dat tapijt zat gewikkeld, of was er helemaal niemand? Nog steeds een onwijs grote vraag die open staat maar, de meeste mindfucks vielen wel op zijn plek. En ik vond het best leuk, en om heel eerlijk te zijn vond ik het heel erg leuk. Want ik merkte dat ik de film met open mond heb zitten kijken, en dat kwam niet alleen maar omdat ik verkouden ben.

De film zit vol met verschillende emoties, en dat is waanzinnig vet. De film kent een vorm van eenzaamheid die zowel niet direct aan de voorgrond treedt maar, wel een groot onderwerp is. Dit komt overigens ook voorbij in verschillende momenten, met ook quotes en andere zaken. Daarnaast zie je de verdriet en voornamelijk de wanhoop. Trevor heeft namelijk al een jaar niet meer geslapen, en leidt hierdoor aan insomnia. Mensen kunnen dat kennen door het nummer van Faithless. Door deze disorder gebeuren er ook nare dingen in het leven van Trevor. We beginnen dat te zien door het onwijze gewichtsverlies dat hij ondergaat en het 's nachts wakker zijn waarna hij wanhopig met een tandenborstel de voegen van zijn badkamer schoonmaakt, wat uitkomt toch zware hallucinaties wat uiteindelijk leidt naar een ongeluk op zijn werk en dat wordt eigenlijk constant erger.

Het laatste half uur legt eigenlijk zo'n beetje alles uit van de film, alle plottwist en onverklaarbare momenten (die dus daardoor wel verklaarbaar zijn). Het gaat dan ook wel heel snel en daar moet je wel even voor gaan zitten. Ik heb me al om al heel erg weten te vermaken met deze film, totaal binnen mijn verwachtingen maar, soms misschien iets té langzaam, waardoor ik er toch niet de volle mep voor kan en wil geven.

“I am the Nightrider. I'm a fuel injected suicide machine. I am a rocker, I am a roller, I am an out-of-controller!”

Toen ik ‘Mad Max: Fury Road’ had gezien heb al gezegd dat ik de hele serie nog eens moest bekijken. Nu is dat in 2015 dus geweest dat ik dat heb gezegd en nu dit eerste deel op Netflix te vinden is ben ik er maar eens aan begonnen, de serie was me eigenlijk een beetje ontgaan. Toch moest ik wel even wennen dat dit een ‘Mad Max’ film was. De setting die ik me namelijk had ingeprent was nauwelijks aanwezig, de vele achtervolgingen dan weer wel maar dat is ook het enige. Ik kwam er dan ook vrij snel achter dat ik even dit beeld opzij moest zetten, eenmaal gedaan was de film wel prima maar vond ik hem nog lange niet zo bijzonder.

Het was eigenlijk vrij nietszeggend, waar keken we naar en waarom? De film met een paar achtervolgingen was leuk, hier en daar wat actie maar voor de rest vond ik het een vrij flauwe film. Mel Gibson in zijn jonge jaren was leuk om eens te zien, maar ook zijn acteerprestaties zijn nog niet zo goed dat je hem later een legendarische acteur zou gaan noemen. George Miller weet duidelijk wat hij wild, alleen soms is het nog iets te schoon. Redelijke zit, duurt niet te lang, en leuk om het begin van de reeks te zien maar wel anders dan ik had gedacht en gehoopt.

3.0*

“Greetings from The Humungus! The Lord Humungus! The Warrior of the Wasteland! The Ayatollah of Rock and Rolla!”

Ja leuk tweede deel, zoals ik hem had verwacht en graag wil zien. De setting past precies bij zijn naam, de auto’s zijn leuk en de vrij ruwe blikken vond ik ook erg leuk. Gibson zit duidelijk in zijn rol, en weet het wederom erg leuk te brengen maar nu ook de actie, het bloed en de nodige ‘naaktheid’ (al was dat maar één keer) maken toch wel de film zoals ik een ‘wasteland’ voor me zie.

Maar zoals ik al zei, de setting klopte voor mijn gevoel: het zanderige land met een tekort aan benzine, waar men dus voor vecht. Prima. Maar ook, de hardere scenes of ook wel zieke stukken waar bijvoorbeeld mensen vast worden gebonden aan de auto’s en noem maar op, lekker! Gibson zit zoals ik al zei uitstekend in zijn rol.

Het verhaal was wat leuker om te volgen en makkelijk om te begrijpen. Eigenlijk volgen we de inwoners van een camp waar ze benzine oppompen en klaar maken voor gebruik. Ze worden echter aangevallen door ‘the Humungus’ en zetten alles op alles om hem tegen te houden. Max rolt langzamerhand het kamp in want hij heeft benzine nodig en helpt de inwoners een beetje. Toch komt hij telkens weer terug en helpt de inwoners daarna te overleven, om zo met zijn allen te kunnen vluchten.

Ja, dit tweede deel is overduidelijk beter dan het eerste deel. Meer actie, meer pit en een leuker verhaal. Geslaagde zit!

3.5*

“Remember where you are - this is Thunderdome, and death is listening, and will take the first man that screams.”

Oef, dit was echt een hekelpunt in de franchise. Deel één wist mij al niet helemaal te overtuigen maar deel twee maakte de serie weer helemaal goed en eindelijk had George Miller iets gevonden om een film met dit als concept overtuigend te maken. De overdreven personage en de mooie harde actie scenes waren daar toch een rol in maar helaas maakt hij hier toch weer de fout om terug te gaan naar een hele saaie prent die niks voorstelde. Ik had de serie buiten de nieuwste film (wat werkelijk waar een spektakel was) nog nooit gezien en voor de horror challenge was ik begonnen aan de serie (omdat deel één en drie op Netflix staan). En om mijn autisme rustig te houden en de hele serie gezien te hebben moest ik dit derde deel ook nog eens kijken.

Maar, zoals ik al aangeef was dit hem niet helemaal. De film is eigenlijk vrij saai en vooral erg sloom, de geweldige actiescènes mis ik op alle kanten en dat hele ‘Thunderdome’ gebeuren drong niet bepaald binnen. De film was veelal erg langdradig en de rustige scenes waren te rustig. De actie was leuk maar te weinig en de feeling van Mad Max was totaal niet meer aanwezig. Een regelrechte flop als je het mij vraagt.

Mel Gibson is leuk omdat hij vooral teruggekeerd in een franchise waar hij de hoofdrol in speelt maar, ook hij kan deze film totaal niet redden. Het was allemaal maar een dooie boel, tijdsverspilling kon je het bijna wel noemen vooral als we tegen dat lelijke hoofd van Tina Turner aan moeten turen, bah!

1.0*

Mad Max: Fury Road

Deze door en door actie film heeft mij tot aan mijn oren vermaakt met mooie stunts, vechtscene- en een ruw gebied. Van Mad Max moet je het zeker niet hebben van concept verandering want het enigste wat je zult tegen komen is: droogte, een vrachtwagen met een paar mooie vrouwen erop en een man en, een roedel die ze achtervolgt met een paar gekke dingen zoals: een baas die er niet uitziet, een rock wagen met gitarist en drummers en een overdreven gespierd persoon. Nee, Mad Max: Fury Road is niet zo uitzicht rijk en moet het eigenlijk maar van 1 uitzicht hebben.

De acteurs vond ik het allemaal niet slecht doen. Tom Hardy speelt een prima rol als Max en ik heb me eigen prima vermaakt met hem als hoofdrolspeler. Charlize Theron die in de film uiteraard kaal haar had ziet er in het echt nog lange niet verkeerd uit! Ik vond ook wel dat ze goed acteerde. Hugh Keays-Byrne was uiteraard ook gaaf als 'leider' en Nathan Jones was ook wel geinig!

Het verhaal van deze film was soms wat simpel maar niet echt vervelend O.I.D. en , ik kon hem goed volgen. Het concept was wat simpel en had weinig uitstraling kwa natuur. Maar volgens mij was de wereld vergaan toch? Ik heb nog nooit de voorgangers van Mad Max gezien dus, dat moet ik zeker binnenkort maar even doen! Prima film voor een avondje vermaak!

4.0*

Madagascar is typisch een voorbeeld van waar ik mijn jeugdsentiment uit kan halen, ik was vroeger verzot op deze film(s) en beschouwde het echt als de toppers maar achteraf na zo’n herziening valt de film toch echt wel flink tegen, zeker dat de jeugdsentiment er niet bepaald zit tenminste niet zoals bij The Lion King (1994) en ik kon me weinig herinneren van deze film. Ik vond hem bij de herziening zelfs aardig tegenvallen en vraag me nog steeds af waarom ik met een 4.5* deze film bestempeld heb: ik denk toch echt van de goeie herinneringen van ‘vroeger’. Madagascar is wel een film met wat leuke scénes maar voor de rest is de film aardig saai en houd het mijn aandacht erg slecht vast en ik keek hem maar moeilijk uit.

Qua animatie zit het wel snor, ik ben niet de grootste fan van het animatie werk wat Eric Darnell en Tom McGrath ons voorschotelen en dat is ook weer goed te zien bij deze film. De film is enigszins ook saai en het verhaal is moeilijk te volgen. Ik heb me vaak moeilijk geamuseerd en het is soms net iets te makkelijk. Ik vind het hele dierentuin setje wel leuk, zo ken ik de film ook en zo ken ik ook het spel wat ik altijd van Madagascar heb gespeeld. Enigszins aardige nostalgie hier maar toch op veel stukken erg tegengevallen.

Voor de echte nostalgie heb ik de taal naar het Nederlands gezet, ik heb de film dus gekeken terwijl hij Nederlands gesproken werd en het hielp niet echt. De dieren zijn nogal clichématig en vooral onaantrekkelijk, ik kreeg totaal geen zin om de film te blijven kijken. Daarbij is het verhaal echt erg slapjes.

Het verhaal ging over vier dierenvrienden in het dierentuin van New York, een Leeuw genaamd Alex, de Zebra Marty, de nijlpaard Gloria en de Giraffe Melman met alleen een identieke levensstijl. Zo is Alex de koning van het dierentuin en stroomt het park dagelijks vol met mensen die graag naar Alex kijken. Marty is vooral bezig met het leven in het wild en wilt dit graag ook, Gloria weet ik zo niet meer wat ze continu aan het doen was en van Melman weet ik dat hij constant dacht dat hij ziek was dus elke dag nagekeken moest worden. Op een dag wenst Marty voor zijn verjaardag om in het wild te gaan leven en deze wens gaat in vervulling wanneer Marty weet te ontsnappen en de andere drie naar hem opzoek gaan. Terwijl ze door de straten van Amerika draven weet de politie ze te grijpen en natuuractivisten om zo maar te noemen sturen de vier dieren naar een natuurpark in (volgens mij) Kenia. Wanneer hun van de boot afgeketst worden komen ze in Madagascar terecht waar ze koning Maurice. Met wat uitdagingen overleven de vier vrienden op Madagascar en proberen te weer thuis te komen.

Ik vond het allemaal wel welletjes maar ben geschrokken van hoe slecht ik de film nou daadwerkelijk vond, erg flauw en op veel vlagen ook erg saai dus erg jammer! Nu nog eens beginnen aan Ice Age (2002) en Shrek (2001) die ook lekker nostalgisch zijn.

2.5*

Na het zien van dit laatste deel uit de Madagascar trilogie vond ik dit toch wel echt de slechtste film die de madagascar reeks te bieden had en dit slaat toch wel alles. Madagascar 3 heeft laten zien dat de reeks aardig afgeslagen is van het origineel en aardig saai kan zijn. Dit derde deel is erg eenzijdig en voegt eigenlijk niks toe tot aan het originele reeks waarvan ik het tweede deel toch echt het leukst vond.

Het hele verhaal om de vier dieren vrienden ben ik nu wel een beetje zat, het was mooi dat ze alle drie op Netflix waren toegevoegd maar ik heb Madagascar nu wel gezien. Het blijven totaal geen bijzondere animaties en er is eigenlijk geen reet aan om naar te kijken, zo ook dit derde deel. Te veel kleurtjes en vrolijkheid dat heeft mij niet echt super veel vermaakt maar, als er een verhaal komt waar een circus gerund word door dieren vind ik er al snel niet meer wat aan.

Ik legde het verhaal al een beetje uit. De vier vrienden zijn weer op weg om naar New York te komen, hun helikopter begeeft het en ze raken gestrand in Frankrijk. Ze worden achterna gezeten door een dierenvanger die graag nog een leeuwen hoofd wou hebben en zo Alex op het spoor kwam. Wanneer de vier vrienden hier door vluchten komen ze bij een trein aan die circus dieren en het circus vervoeren. Ze kopen het circus af en gaan de shows af wanneer ze hadden gehoord dat het circus ook naar New York gaat. Ze verbeteren de shows en komen in New York terecht maar moeten ook de dierenvanger afschudden.

Al om al, redelijk tot matige animatie film die ik niet meer zo speciaal vond zoals vroeger. De film blijft niet geweldig maar is moeizaam weg te kauwen en zo kijk je de film af al duurt het wel lang. Weinig gelachen maar meer geërgerd aan het feit dat ik naar een totaal andere film kijk dan dat ik verwacht had.

2.0*

Dit tweede deel was sowieso beter dan het eerste deel. Je voelt wat meer sfeer in deze film in deel twee, begint leuker met wat informatie en hij raast wat langer door. Dit keer besloten om de film in zijn Engels te bekijken misschien gaf dat een leuker kijkervaring en dat deed het ook, ik heb soms met een glimlach op de bank gezet maar echt speciaal weten de madagascar films niet te worden. Ook dit tweede deel heeft zijn sentiment voor mij, al zal ik wel wat ouder zijn geweest toen ik deze heb gezien hij blijft niet speciaal. De karakters Alex, Melman, Marty en Gloria zijn van ouds wel gezellig en hebben dankzij deel één een mooie stempel weten te zetten op deze films.

Qua animatie was het wel redelijk, zoals ik al bij de eerste madagascar ook aangaf: ze zijn niet speciaal. Daar naast is het verhaal redelijk en houd je een nogal simpele animatie film over die zeker weten voor het jongere publiek fantastisch is: hij is nu een beetje saai. Daarbij vond ik de Afrika setting toch geslaagder als het hele dierentuinleven, het heeft een leukere rol en het brengt een bepaalde sfeer over.

Het verhaal was leuk met een erg leuke en vooral bekende introductie dat ze met een vliegtuig weer terug naar New York willen vliegen vond ik wel weer leuk om te zien. Voor de rest kent dit film een erg simpel verhaal, het gaat erover dat Max destijds mee genomen werd door jagers en zo in New York belandde. Hij word herenigt met zijn ouders dat een leider van een groep beesten is. Hij word van de troon gehaald en samen moeten ze een plan bedenken om terug te kunnen keren. Wanneer de oudere mensen van New York de watertoevoer verhinderen van de beesten gaan ze er allemaal achteraan om het water weer terug te krijgen en word de vader van Max weer leider.

Voor het algemeen was het een prima vervolg en vond ik dit toch wel echt leuker dan het eerste deel van Madagascar.

3.0*

"We gotta calm down a bit this year."

"Says she, chopping up some lines!"

Het zal je niet zijn ontgaan hier beneden maar, deze film werd mij getipt door John Milton en ik snap wel waarom. Helemaal mijn ding natuurlijk dit. Fantastische zit, en ook ik ben echt héél blij dat Moreau terug is hoewel ik blijkbaar geen fan van Ils was, die ik ruim vier jaar geleden voor het eerst en voor het laatst heb gezien. Ik weet dat mijn smaak en zicht op horrorfilms drastisch is veranderd na de coronatijd, wellicht komt het ook wel door die jaren. En ik denk dat het wel hoogtijd is om die film weer eens te herzien want, ik heb me hier wel erg mee vermaakt.

Ik heb ook een zwakte voor one-take films. En als ik zo mag lezen dat deze film in vijf shots is gemaakt, heb ik daar alleen maar respect voor en stijgt mijn waardering in deze film nog wel een tikkeltje meer. Goed, deze films zijn dus echt wel mijn ding, en ik ben het eens met het feit dat ik deze filmstijl voor zombiefilms uitermate geschikt vind, en er misschien wel baal dat er weinig tot geen films zijn die dat gebruiken.

De film begint overigens behoorlijk fijn. Het is allemaal nogal vaag maar, het maakt in mijn ogen niet uit want ik ben dit soort trip-films wel gewend van die Fransen. Het duurde overigens wel even voordat het kwartje viel wat er nou precies aan de hand was, de film kakte misschien zelfs nog eventjes iets in, al was het einde echt héél lekker. De film zit bordenvol bloed, doorgedraaide en gekke scenes en omdat Moreau dit combineerde met een drugsverhaal was het allemaal genieten. Verwacht overigens geen over geweldige gore scenes, dat mag je eigenlijk helemaal ook niet verwachten trouwens hier. Deed me allemaal met vlagen wat denken aan Climax, als je de zombiethema er althans van af haalt.

Ik ben het eens met wat hier allemaal al is geschreven, en ik ga dat ook niet te veel herhalen. Duidelijk is wel dat Moreau laat zien wat hij kan maken als hij wordt losgelaten om zijn eigen creativiteit de ruimte te geven. De gore is inderdaad héél effectief maar, wat mij gewoon in deze film goed aangreep was het feit dat je gewoon weinig weet. Wat gebeurde er nou precies allemaal? Ik als kijker stelde ook constant de vraag of het nou daadwerkelijk zo was, of dat het komt door de gekke trip die men kreeg van de drugs. En dat maakt deze film onwijs effectief. Het is voor jou net zo gissen als voor de hoofdrolspelers, wat er dan wel weer voor zorgt dat de film op sommige vlakken behoorlijk creepy kon worden.

Bedankt nogmaals voor de tip JM. Duidelijk wel dat deze film ook bij mij binnenkomt als een onverwachte hit. En ik ben zelfs zó enthousiast dat ik deze film nog eens ga kijken met de vrouw samen, en ik denk dat ik daar mijn beste vriend ook voor uitnodig, waar ik normaal gesproken dit soort horrorfilms altijd mee kijk. Herziening wordt dus al gepland!

Maggie

Ik kan niet zeggen dat deze film grandioos is. Ik had me persoonlijk erg verheugd op Maggie maar het is me toch erg tegengevallen. Maggie kan zich aansluiten bij de zombie films maar toch was dit hem niet. Ik heb te weinig gezien al zeg ik het zelf. Van de zombie epidemie bedoel ik dan! Nee, het was maar een dooie bedoeling daaro. Zo af en toe kwam er eens een gemuteerd iemand op bezoek maar daar bleef het wel bij. Ik kon nou niet bepaald zeggen dat ik me heel erg vermaakt heb met deze film en hij is me achteraf toch wel een beetje tegen gevallen. Arnold kwam nou ook niet super vaak voor in de film en, ik vond hem het niet echt leuk doen. Zo vond ik de gehele cast het wat minder doen dan normaal. Verhaallijn is oké, het concept is goed bedacht.. Je kunt deze op de zombie lijst zetten maar wel bij de films van mindere kant! Nee, IK vond deze tegenvallen!

2.5*

"You forget one thing. We took a contract."

"It's sure not the kind any court would enforce."

"That's just the kind you've got to keep."

Als je opzoek bent naar een film om te kijken, kom je wel eens het nodige spul tegen wat je nog niet kent. Maar er komt ook veel spul langs wat je al wel eens hebt gezien, en zo schoot de remake van de week langs, die ik een poos geleden voor het laatst heb gezien, en welke ik nog wel eens graag wou kijken. tijdens het kijken kwam ook dit origineel voorbij, waar ik na het zien van de remake erg in geïnteresseerd was. Maar achteraf durf ik wel te zeggen dat ik de remake een tikkeltje leuker vind.

Toch heb ik me niet verveeld, en kent dit deel echt een totaal andere sfeer. Waar ik misschien wel iets te veel van verwachtte, en dan kom je behoorlijk bedrogen uit. Niet dat het slecht is, integendeel, maar wel een heel stuk rustiger. En opzich is dat wel heel erg fijn hoor, die rust; maar na anderhalf uur was ik daar opzich ook wel een beetje klaar mee.

Maar het verhaal verschilt niet veel en is hier wat dat betreft net zo leuk. Niet te veel poes pas, maar wel direct met waar Sturges heen wilt. Qua actie wordt er na verloop van tijd genoeg energie in gestoken, en komen we uit bij best leuke vuurgevechten. Maar de film wist me niet te overdonderen, was misschien op sommige momenten nogal tam en ik had toch wel iets meer actie verwacht zo nu en dan. Neemt niet weg dat dit gewoon een hele leuke zit was, zeker met deze warme tempraturen!

The Magnificent Seven

Leuke western filmpje die eigenlijk meer opdoet als actiefilm waarbij het dorpje toch wel behoorlijk naar zijn sodemieter was geschoten. The Magnificent Seven is een prima actie/western film die toch wel aan mijn verwachtingen voldeed, uiteraard zijn er vele betere western films maar, deze mag er zeker ook wezen!

Ik ben totaal geen persoon die Western films kijkt, ik ben er niet mee ‘opgegroeid’ en heb er eigenlijk nooit veel interesse in gehad, The Magnificent Seven was weldegelijk een leuke western film, ik heb er echt wel een paar gezien, dus ik kan niet zeggen of dit een SUPER slechte western film is of niet, in zo’n staat ben ik nog niet.

We volgen een dorpje wat word geteisterd door een bandiet. Wanneer Denzel het dorpje in rijd en te horen krijgt wat er aan de hand is word een team van zeven man aangesteld om dat dorpje te verdedigen. Ze worden aangevallen en zorgen er voor dat de bandiet dood gaat, ondanks dat er wat omgekomen zijn bij de The Magnificent Seven.

Nee, was niet echt een speciaal filmpje maar wel leuk om te zien, heb er niet echt veel over te vertellen omdat ik me verstand op nul zette en de film lekker op mij af liet komen..

3.0*

We gaan op wereldreis met de Zuid-Koreanen, zo kan ik het beste de film ‘My Way’ omschrijven in een oogopslag waar het voornamelijk gaat hoe twee mannen (wat familie lijkt te zijn) het constant tegen elkaar op nemen en daarna nog zelfs een vriendenverband opzetten (dit dan wel aan het eind van de film) waar we als eerst beginnen in Korea en daarna in het Japanse rijk. Vervolgens vliegen we over naar Rusland en daarna zitten we zelfs nog bij de nazi’s in Normandië waar constant oorlog een hoofdrol speelt in deze film, en hoewel ik daar niet zozeer tegen ben was het verhaal soms wat onrealistisch gebracht door de vele bombastische scenes waar ze onder andere weten te vluchten van de kogels van een jachtvliegtuig, de bommen van een jachtschip en vele kogels die geschoten worden door de vijanden. Echter ben ik wel een fan van deze film.

Ik ben nog steeds wel een persoon die de Aziatische cinema nog aan het ontdekken is, en hoewel ik toch een fan van vooral de Zuid-Koreaanse cinema begin te worden heb ik hier nog niet veel films van gezien, zo af en toe in de maand één keer daar zit ik nu nog wel aan (al is het nu twee keer kort op elkaar). Toch vond ik de visie van de Zuid-Koreanen op de tweede wereld oorlog erg leuk, en hoewel ik me veel bezig houd met dit onderwerp (tweede wereldoorlog), wist ik ook niet veel van het feit dat de Russen de Japanse gevangen ook in hun leger duwde.

Ik wist wel van het feit dat terugtrekken verraad is aan de heerschap van het land, dus dan vermoorden ze je, dit was in Rusland ook wel beter bekend als ‘Order 227’ waarbij Stalin verteld dat een officier verplicht is terugtrekkende soldaten neer te schieten. Dit was eigenlijk een soort extra toevoeging van de ‘Order 270’ waarin verteld word dat een soldaat van de USSR zichzelf niet mocht overgeven (waarbij in 227 dus duidelijk verteld werd dat terugtrekken hier ook bij hoorde). Ik wist niet dat de Aziatische gevangen door de Russen gebruikt werden als soldaten maar, dan wel soldaten op een zelfmoordmissie in één van de bekendste gevechten in Stalingrad namelijk het beruchte plein met een fontein / standbeeld in het midden (waarvan ik de naam even kwijt ben), wat regelmatig gebruikt word in WOII films, voornamelijk bij het offensief van de nazi’s om Rusland in te nemen (Operatie Barbarossa). Dit plein zie je onder andere terug in de geweldige film ‘Enemy at the Gates’, ‘Stalingrad’ en bekende video spelletjes waarin de tweede wereld oorlog een hoofdrol speelt.

Het verhaal werd eigenlijk in vier hoofdstukken verspreid, waarvan ik toch wil zeggen dat ik de overgang van hoofdstuk naar hoofdstuk best irritant of slecht vond. Het was soms namelijk nogal onduidelijk bij wie, wat of waar we zijn en dat kan soms je zit best verpesten.

We beginnen bij de twee jongere versies van Jun-shik Kim en Tatsuo Hasegawa, één is een Jap (Tatsuo) en eentje is een Koreaan (Jun-shik). Beiden jongens hebben de passie om te hardlopen, en gaan hiermee ook graag de strijd tegen elkaar aan, dit doen ze jarenlang en dat zien we ook in een versnelde portret waarna we uitkomen op de finales van de olympische spelen waar Tatsuo en Jun-shik beiden aan mee mogen doen. Echter word hun opa vermoord en aangezien Tatsuo wat meer bekendheid heeft komt Jun-shik al snel in de positie die de schuld kreeg en werd als het waren weg gehaald van de familie, toch kon ik dit deel van het verhaal maar moeilijk volgen en die snap ik nu nog steeds niet. Sinds deze gebeurtenissen zijn de twee nog rivaliserend dan wat ze al waren.

Even om terugkomen op de kwalificatie van de olympische spelen, daar was ik namelijk gebleven in het algemeen. Waarna Jun-shik wint en eigenlijk door hoort te gaan, spelen ze vals en laten als nog Tatsuo winnen. Hierna ontstaan er rellen en vervolgens worden ze gestraft als gedwongen soldaten te gaan vechten voor Japan. Hierna zien we al snel de strijd in Mongolië waar hevige strijden gevoerd worden. Ook word hier het mooie traditionele eigenschap getoond die Rusland ook kende, als je terug trok als ‘Imperial Soldier’ werd je doodgeschoten want dan keerde je de rug naar de keizer, en ook het mooie wat hierin naar voren kwam zijn de kamikaze soldaten die Japan natuurlijk goed kende, die met een anti-tank granaat op de grond gingen liggen en zo de tanks lieten ontploffen, een welbekend fenomeen in de geschiedenis van de Jappen tijdens de oorlog.

Jun-shik zit nog steeds als gedwongen soldaat vast bij het Japanse leger waarna we zien dat Tatsuo de nieuwe leider van hem word wat natuurlijk niet goed loopt. Tatsuo wijst namelijk Jun-shik met nog meer Koreanen aan om op zelfmoordmissie te gaan waarna Jun-shik weigert en gevangen word genomen. Hij weet te vluchten en word na een hevig gevecht tegen de Russen opgepakt en word naar Rusland getransporteerd (met o.a. Tatsuo die ook gevangen werd), waar de Russen de mannen onder barre omstandigheden lieten werken in de vreselijke kou.

Ik heb trouwens nog wel hard moeten lachen om deze scenes waar we de oude vriend van Jun-shik zien als ‘Anton’, de ook door de Russen gevangen genomen Koreaan die de leiding krijgt over de Aziaten in het kamp (hij kan de taal spreken) en door middel van verraad krijgt hij een hogere rang bij de Russen dan de rest, ook hier ontstaan er rellen en ontsnapt Jun-shik alweer aan de dood van executie (tweede keer) en ze moeten vanaf dan mee vechten met de Russen tegen de Duitsers tijdens de slag om Stalingrad.

We volgen de twee vijanden en langzamerhand vrienden Jun-shik en Tatsuo op hun weg verder waarna er besloten word richting Duits grondgebied te vluchten om van de Russen af te zijn, een helse tocht over berg en bos richting een dorpje wat verlaten lijkt. Hier blijkt als ik het goed heb Tatsuo geraakt te zijn door een kogel die even later in elkaar zakt in het dorpje, en ze mee worden genomen door de nazi’s. Nu zien we de twee werken in Normandië om D-day te stoppen, en voor te bereiden op de grote strijd. We zien na de begin van het Amerikaanse offensief hoe de twee met machine geweren de geallieerden neer schieten, en onder dwang wederom mensen vermoorden waarna de twee vluchten en Jun-shik neer geschoten word. Een mooi detail was dat Jun-shik zijn medaille (name-tag) aan Tatsuo geeft, omdat Tatsuo een Japanner is, is Jun-shik bang dat hij dood word geschoten door de Amerikanen, en gaat Tatsuo voort als Jun-shik en wint als laatste ook de marathon onder Jun-shik’s naam (volgens mij tijdens de olympische spelen).

En dan vond ik het verhaal toch nog best geslaagd in deze film, en vond ik de hele zit best geslaagd. Misschien vond ik het hele overleving gedoe in deze film wat overdreven, zoals ik al eerder benoemde dat ze alles ontwijken maar in het algemeen was het een zeer aangename zit, en ik heb nog nooit zo mooi via de CGI de inslagen tijdens D-day gezien, het is allemaal weer erg gelikt, gedetailleerd en gaaf, waarbij er gelukkig ook aan gedacht word dat de Russen eindelijk Russisch praten en de Duitsers gewoon Duits, puik werkje wat misschien iets korter had gekund, al blijft de zit prima.

4.0*

Maleficent

Goeie Fantasy film!

Angelina Jolie speelde haar rol goed. Alleen is het wel zo bij deze vrouw dat je snel gaat twijfelen of je haar nou mooi of lelijk moet vinden... Want die wangen zijn wel huge ingedeukt (of noem je dat jeukbeenderen ofzo)? Maar goed dit gaat totaal van de film zelf af.. Angelina Jolie (Maleficent) was toch een karakter waarvan ik in het begin dacht "Oke?", door hij vleugels en hoorns, maar goed, na een tijdje ga je toch denken "Oja, ik kijk een Fantasy film" dus dan wen je er ook gewoon snel en goed aan.. En Robert Stromberg heeft de film prima geregisseerd!

Kwa concept was deze film goed, zoals al in de Plotomschrijving werd verteld, Doornroosje (Sleeping Beauty, of is dit ook totaal weer een andere film?) in een andere hoek. Hier word een meisje vervloekt door Maleficent, omdat zij weet dat die man haar "Wings" had afgesneden, en dus een vloek op de baby kwam.. "Als je 16 jaar bent prik je aan een spinnewiel en zou je in een diepe slaap vallen" alleen weet ik niet of in de Doornroosje film zij ook werd vervloekt... Ook waren de Fantasy momenten ook prachtig, Vooral hoe ze dit gemaakt hebben .. Met alle vliegende wezens, wezens op de grond en de draak in het kasteel. Alleen vond ik het eind wel een beetje langdradig worden en snapte ik even niet meer waarom haar vleugels weer aangroeiden?Maar dat vond ik in de eerste instantie ook een gemene streek van de jonge die ze leert kennen in het begin van de film, haar vleugels afsnijden alleen om koning te worden ... En als je een avondje niks te doen hebt (Zoals ik nu) is dit een geschikte film! Hij kijkt lekker vlot weg en de actie scenes zijn ook prima Af en toe beetje LOTR en The Hobbit gevoel toen bijvoorbeeld die bomen gingen vechten met de mens.

Dus prima film! Zeker een aanrader mocht je niks te doen hebben en je houd wel van Fantasy films! Ik geef deze film een dikke 4.5* nu, aangezien het eind wat tegen viel...

"Will you make it out alive?”

De film die in mijn lijst onder de noemer “New French Extremity Horror” had ik misschien liever anders willen opvullen, want deze ‘Malefique’ vond ik niet echt heel bijzonder om heel eerlijk te zijn. Ik hou best wel van absurde films, ook films met de “dark magic” als thema vind ik ook best waardevol en behap ik vaak best, deze Franse variant van de zwarte magie vond ik wel gewoon povertjes. Ik zag een tijdje geleden al dat hij op Netflix was geplaatst, en dus ook mijn aandacht te pakken had alleen stelde ik hem dus best lang uit, zo lang dat ik eigenlijk helemaal was vergeten over deze film. Maar goed, toen ik hem dus uitzocht klonk het allemaal best leuk.

Ik hou namelijk ook wel van een goede gevangenisfilm, zeker als dit dus ook de nodige horrorelementen bevat. Ik vond dat hier allemaal wel mee valen. De film is zeker lekker vreemd, noem bijvoorbeeld dat die gast tieten had (transgender dus?) en die andere man wat meer zijn slaafje was, borstvoeding aan het geven was maar, het deed me allemaal niet zo veel.

Ik had misschien toch wel echt meer gehoopt dat ze ook meer met die zwarte magie deden. Want buiten een paar spells om wordt er ook niet zoveel gedaan. En dan duurt deze film best lang. Want je zit met vier man in één ruimte, dus dan stelt een film zich best zwak op omdat je de kijker maar moet vermaken daarmee, en een zwak script zoals deze kan de film ook echt niet redden.

En dat is best jammer. Als de film goorder was (net zoals de openingsscene) dan had ik me nog meer vermaakt. Nu gebeurde er eigenlijk heel weinig, en zit je al gauw veertig minuten te wachten op de klapper die eigenlijk gewoon uit blijft. De paar horrormomenten die erin zitten waren wel goed, en daardoor haalt de film nog zijn nodige cijfer. Al vond ik het algemeen wel gewoon echt slecht.

“It's time to cut out the cancer.”

Hele vette en verzorgde prent van onze grote vriend ‘Wan’, een film waar ik in het begin nogal sceptisch voor was maar, die gedachten totaal van de tafel veegde. Ik heb altijd wel vertrouwen in ‘Wan’ maar, heb eigenlijk nooit geweten dat hij deze film op zijn naam had gezet, ik dacht eerder dat hij wederom meehielp in de productie, wat ik wel vaker zie. Helaas door een bug in de ‘klassieke modus’ die ik heb aanstaan (omdat ik de nieuwe layout nog niet gewend ben) staat er niet bij om welke regisseur het gaat en wie er in de cast zit, ik had het van de poster af kunnen lezen maar het werd mij duidelijk na het lezen van enkele comments een pagina eerder.

Ik ben er maar voor gaan zitten, aangezien ik gemengde verwachtingen had over deze film. Toch laat ‘Wan’ er geen gras over groeien en weet in tien minuten ons al te vertellen waarom hij ook weer de meester is van de afgelopen decennia, met onder andere ‘Insidious’, ‘The Conjuring’ en ‘Saw’ heeft deze man al enkele top titels op de wereld gebracht en mij zeker steeds meer horrorfan gemaakt. Het was altijd uitkijken naar de nieuwe ‘Wan’ en dat deed je nu ook. De eerste tien minuten laat ’Wan’ ons kennismaken met ‘Gabriel’, de duivel die hij gebruikt in deze film en hij zet er al een aardige stempel op met een spannende en beukend begin waar we het eerste bloed ook al zien.

‘Wan’ laat ons daarna een hele tijd, wel een ruim uur en misschien meer, in een doolhof vol vraagtekens achter maar, ook met een fantastische spanningsopbouw. De puzzel valt langzamerhand in één en scene na scene komen wij meer te weten over het wezen waar we naar kijken en, wat precies de bedoeling is. Toch weet ‘Wan’ het niet langdradig te maken en laat het monster zijn gang volledig gaan, er worden geen touwtjes om gebonden en na een half uur weten we in ieder geval al dat ‘Gabriel’ niet zomaar een geest is, wat ik wel verwachtte bij ‘Wan’. De film wordt op den duur spannender, de spanningsopbouw is geweldig gedaan door ‘Wan’ met een fantastisch decor, creepy en duister in verband met toch een leuke hoofdrolspeelster die goed werk levert.

De editing spreekt daarna wel boekdelen, waar ‘Wan’ besluit om wederom een scene te creëren waar ‘Madison’ geteisterd wordt door ‘Gabriel’ en dan een 2D effect maakt waarin we haar door de verschillende kamers zien rennen van boven af. En dan de mooie details die daar voornamelijk in verwerkt zijn was heel vet. Hij doet dit zeker niet één keer maar, besluit hier vaker gebruik van te maken. Ook het moment wanneer de agent ‘Gabriel’ achtervolgt en in een donkere loods terecht komt gaan we weer naar een 2D effect en lijkt het net alsof we in een videogame zitten, en dat effect vond ik erg leuk.

De soundtrack vond ik ook erg speels en bijpassend, dat maakte film voor mijn gevoel toch wel af zoals hij was. Het enige wat mij stoorde is toch dat ‘Wan’ zich iets in hield met de ‘moordscènes’. Ik had zeker van de eerste wat meer verwacht, en gehoopt op iets meer ‘Gore’. Dat neemt overigens niet weg dat de tweede moord, waar we ‘Gabriel’ zijn oude dokter met een mes bezig zien dan zeker niet slecht is, dat is het beeld voor mij wat een film als dit afmaakt en ik meer had willen zien, dat gebeurt jammer genoeg niet.

Het verhaal was erg vet. Het lijkt erop dat ‘Wan’ weer naar een spookhuisverhaal streeft, echter wat ik ook al zei is dat hij in de eerste paar minuten al liet zien dat hij een bepaald monster heeft gemaakt en daar gaan we mee verder. Dit monster komt al vrij vroeg in beeld maar, het lijkt nog steeds een spookhuis filmpje te worden met flikkerende lichten, de televisie die vanzelf aan en uit gaat en zenders veranderd en de koelkastdeur die open blijft gaan, ‘Wan’ laat zijn klasse zien maar we blijven streven naar de bekende weg. Dan gaat het verhaal steeds dieper en worden de visioenen heftiger, het duidt er duidelijk op dat ‘Madison’ bezeten is door iets en gaat verhaal halen bij o.a. haar pleegmoeder of die misschien weet wat er voor haar adoptie is gebeurd. Ze komt erachter dat ze destijds een denkbeeldig vriendje heeft genaamd ‘Gabriel’, wat hun er toe doet leiden hier meer onderzoek naar te doen. Opeens haar biologische moeder van zolder komt vallen en we duidelijkheid hebben wat er nou gaande is en blijkt ‘Madison’ hier zelf mee betrokken te zijn.

Na deze scene waar ook erg leuke soundtracks worden gebruikt gaat de film los. En blijkt het dat ‘Gabriel’ in ‘Madison’ zit, een heel medisch gesprek volgt daarna maar ‘Madison’ had een wezen op haar rug zitten, die ze operatief wouden verwijderen maar de hersenen waren teruggedrukt omdat dit te gevaarlijk was. ‘Gabriel’ heeft daarna zijn macht genomen over het lichaam van ‘Madison’ en verschillende mensen vermoord wat na de onthulling heel vet was. Waar ‘Gabriel’ eerst een heel politiecel uitmoordt en vervolgens als een ‘John Wick’ op steroïden een heel politiegebouw uitmoordt, en vanaf daar wordt de films als maar vetter!

Dus als horrorfan zeker de film gaan kijken, ik ben erg enthousiast en op een paar punten na is het wederom een fantastische prent van onze vriend ‘Wan’. Een film die zeker in mijn top 10 gaat eindigen dit jaar.

4.0*

"Patience piggy, your time will come. The Low God's been whispering in John's ear, ever since you were in your mama's belly.”

Het zal ook eens niet, zo'n ongelofelijk lage score wat echt helemaal nergens op slaat man. De zuurpruimen hier hebben weer van zich laten horen hoor, bah. Malum is namelijk gewoon echt wel een gave, bloederige horrorfilm met veel bekende maar, erg vermakelijke aspecten. De in 2014 uitgekomen ‘Last Shift’ vond ik altijd al best een toffe film, althans zo heug ik het mij (maar, gezien mijn stem op die film van drie sterren was ik best streng) en deze remake van die film kon ik natuurlijk niet links laten liggen. En wat een vermakelijke filmavond had ik gisteren zeg, dit was echt een hele toffe zit.

Ik ben het eens, de film kent hier en daar een schoonheidsfoutje en de setting was duister maar niet persé heel eng. En dat is overigens wel iets waar ik ‘Last Shift’ volledig door herinner, dat vond ik toen zo onwijs eng toen ik dat zag. Goed, we zijn ook al bijna tien jaar verder en in die jaren heb ik ook een hele berg aan andere horrorfilms gezien, dus we zijn wel wat gewend. Malum biedt overigens best leuke scenes, en is in mijn ogen nog vrij gore.

We volgen hier Jessica Loren, een ‘rookie’ bij de polite en dochter van Will Loren. Will is een jaar eerder medeplichtig aan een grote moordpartij waarbij de duivel (Malum) hem zover kreeg zijn collega's te vermoorden en daarna zichzelf. Jessica komt daarna naar het politiebureau onder het mom dat ze toch wil werken waar ook haard vader heeft gewerkt maar, ze komt er al gauw achter dat het niet helemaal pluis is wat er zich afspeelt. Na een vrij ruwe introductie blijft ze alleen achter op het station waarna ze steeds meer spookachtige situaties meekrijgt, mensen begint te zien en even later zover doordraait dat ze zichzelf door haar hoofd schiet. Dit alles omdat ze gek wordt gemaakt door een duivels iets, ik dacht onder de naam Malum maar dat weet ik niet meer. Ik vond opzich de opbouw best gaaf, ook gaaf dat Jessica dusdanig gek werd dat ze zelfmoord pleegde, het paste allemaal precies.

Dus ja, ik vond opzich de weg naar succes een leuke rit, en Malum weet gewoon een onwijs vermakelijk zaterdagavondje te leveren, met een hele leuke horror. Onwijs lekkere gore wat echt precies lekker past, ik vond het wel tof. Voor de horrorfans zeker een must, en hoewel de film een vrij bekend formule hanteert, is het wel echt genieten.

Ik zelf vond de film slecht.

Niet eng en saai.

Ben betere horror films gewend!

A Man Apart

Goeie Actie / Drama film met Diesel waar ik hem helaas wel een beetje moeilijk opgang vond gaan. Het begin was natuurlijk meteen een inval, daarna was het een beetje lang wachten voor er weer wat actie gebeurd. Dit maakt uiteraard niet veel uit als het verhaal maar goed is. Dat was in dit geval opzich wel zo want ik vond het verhaal mooi. Een soort wraak zoek tocht en een drugs zoektocht in 1 voor de drugs baron Diablo. Ook toen ze dat huis binnen vielen was het even een lekker gezicht met die lijken . Er zijn op het moment veel series en films omtrent de DEA. Zoals Breaking Bad. Een hele grote voorbeeld van een DEA serie. Nu vind ik dit natuurlijk helemaal niet erg want deze zijn wel vet. Wanneer er actie in kwam, vond ik het wel mooi. Vooral het gevecht met die cowboy indiaan.. LOL... En ik had echt niet aan zien komen dat het een wraak film werd haha !

Acteren was zeker niet slecht in de film. Al had Diesel natuurlijk wel het voorhand kwa overwinning, dat moest natuurlijk ook in een wraak film als deze. Vin Diesel speelde zijn rol prima in de film, en het is echt wel even wennen met dat sikje van hem ! Larenz Tate speelt de rol als zijn partner goed en Timothy Olyphant speelde zijn rol goed als Hollywood Jack. En natuurlijk Big Sexy die gespeeld word door George Sharperson.. Haha! Met z'n minigun in de bar

Het verhaal van A Man Apart was redelijk. Misschien een beetje herhaald aangezien wij wraakfilms ook al wel meer hebben maar ik zelf heb ze nog niet tot vrij weinig gezien gehusseld met een drugs film. Het verhaal was leuk te volgen maar zoals eerder vielen er wat momenten tussen dat hij geen actie bevatte en dit was echt op het begin. Maar daarna breekt de hel wel los ja Het concept is dus wat herhaald maar leuk. Al om al leuke film om mee te nemen op een Zondag avond!

3.5*

“I am the man from Toronto”

‘Netflix’ komt daar weer met een nieuwe actie/komedie zoals we die eigenlijk zo langzamerhand wel kennen, en de film is er zeker één uit het boekje. Toch, is deze film bij vlagen echt wel vermakelijk te noemen. Als ik zo lees was ik in het begin van deze maand best lovend voor deze film, ik had er best zin in en ook toen ik de film startte had ik zeker nog best zin in de film. Toch mist de film zijn charmes, zijn pit die hij eigenlijk nergens echt kent, wat best zonde is aangezien de actie je om de oren kan vliegen en de grappen heerlijk droog en flauw waren (zoals ik er vaak wel van kan houden). Ik begin me dan toch wat meer te beseffen dat de jongere ik deze film waarschijnlijk veel beter had kunnen verteren dan mij nu was gelukt, de film ik soms iets te karig en mist zijn topping.

Toch zat het qua cast wel goed. Ik vind ‘Kevin Hart’ meestal wel vermakelijk, het is zeker niet mijn favoriete acteur en al zeker niet mijn favoriete komische acteur maar, zijn films zijn altijd wel vermakelijk om te kijken, zo ook deze. Helaas had ik ook liever gezien dat ‘Jason Statham’ zijn tegenstander was maar, die is vervangen voor ‘Woody Harrelson’ en hoewel ik hem echt als een favoriet beschouw (helaas de laatste paar jaar wat minder), had ik toch anders willen zien. Dat is nu eenmaal niet zo, en de twee spelen een leuke rol in deze film. De rest van de cast vond ik prima, niks bijzonders of echt een bepaalde uitschieter die mij echt opviel. Alleen de personage van ‘Pierson Fode’ deed aardig leuk mee met de andere twee en was een uitdagende en mooie tegenstander.

Tocht mist deze film zijn vlam, en dat was vooral te merken dat ik de film maar liefst tweemaal heb gepauzeerd en op een later tijdstip verder ben gaan kijken, de film was lastig om met volledige concentratie te bekijken en je bent hem achteraf ook zo weer vergeten. De film weet dus nergens echt indruk op mij als kijker te maken, iets wat ik wel had gehoopt. Alle actiescènes waar vooral ‘Hart’ in meedoet zien er onwijs houterig uit en het gehele verhaal is makkelijk af te lezen en ontzettend voorspelbaar, dit zorgde niet alleen voor de saaie zit maar ook dat de film niet boeiend was. Het geluk is dan nog aan onze kant dat de film een redelijke speelduur kent, waardoor de zit niet onnodig lang werd gemaakt en hij wat dat betreft ook zo klaar was.

Ook de komedie laat wat steekjes vallen hier en daar, dit zorgde voor dooie momenten in de film die eigenlijk maar moeilijk werden opgevuld door de beiden heren. ‘Harrelson’ had er overduidelijk niet altijd even veel zin in, en ‘Hart’ trok zijn oude trukendoosje weer tevoorschijn. Een saaie boel soms dus maar, er zijn met vlagen echt wel momenten dat de heren ook weer uitschieten en waar ik toch heb moeten lachen, of qua actie de scene waar ze in de sportschool van ‘Hart’ (althans waar hij werkte) de hele boel kort en klein slaan maar ook hun tegenstanders op een leuke manier weten te verweren.

Voor mij was de film toch net wat onvoldoende, de film voelde te vaak erg geforceerd en daardoor kwam alles ook niet goed over bij ons als kijkers. De film volgt het boekje, en is een leuke investering van ‘Netflix’ maar, of het nou echt had gehoeven? Nee, dan had deze film ook mooi in de conceptboeken mogen blijven, we kennen al anderen in zijn soort die immers ook beter bevielen en gewoon weg leuker waren gedaan. Lachen was nergens echt aanwezig, en met een glimlach moest de film mij af en toe bekopen, daar bleef het echter ook wel bij.

The Man from U.N.C.L.E.

Ja hoor, hiep hiep hoera The Man from U.N.C.L.E. is mijn 1100 stem! Wat mij betreft een mooi mijlpaal en zeker een stikker om op de cover van deze film te plakken. Ik moet zeggen dat ik helaas The Man from U.N.C.L.E. niet bioscoopwaardig vind maar door zijn oude setting en mooie uitstraling heb ik me echt vermaakt door het zien van de film. Ik vond het al vet dat er toch een WW2 tintje aan gegeven was. Prima film dus. En qua actie ook zeker goed te pruimen, ik vind spionnen films altijd wel leuk en dan met een ww 2 tintje erbij, prima dus.

Henry Cavill en Armie Hammer spelen samen een goed spionnen duo waarin toch de acteerprestaties goed te merken zijn. Alicia Vikander deed het ook prima maar zo kent The Man from U.N.C.L.E. een goed setje acteurs die zeker de film er extra bij vermaken.

Het verhaal van The Man from U.N.C.L.E. vond ik toch prima om te volgen, soms wat aan de voorspelbare kant maar met de leuke grapjes gecombineerd vergeet je dat als snel. Het concept vond ik erg leuk en aantrekkelijk dus daar heb ik me zeker mee vermaakt. Prima film dus en erg fijn dat dit mijn 1100 stem is. Fijne actie , leuke scenes en prima setting, ja ik heb me gister avond er mee vermaakt.

3.5*

"You will give the people of Earth an ideal to strive towards. They will race behind you, they will stumble, they will fall. But in time, they will join you in the sun, Kal. In time, you will help them accomplish wonders."

Geinig dat ik deze dus nog nooit heb gezien, terwijl ik in 2013 best hyped was voor deze nieuwe Superman film. Ooit dus eens links laten liggen, en het heeft daar meer dan twaalf jaar stof liggen happen. Vroeger had je ook speciale 'Man of Steel' energie drank, wat ik uiteraard erg lekker vond destijds dus die ik moest hebben, raar dat ik de film dus nog nooit heb gezien.

Best een leuke film eigenlijk, het is niet mijn favoriete superhelden film, maar ik kan Henry Cavill als Superman wel waarderen. Was destijds volgens mij ook een heel ding dat hij deze rol op zich had genomen, toch wel leuk. Ook erg gaaf om Russell Crowe hier te zien, en

Michael Shannon is als Zod een erg geslaagde tegenspeler!

Actie is prima, CGI was oke, niet heel bijzonder verder. Het verhaal vond ik wel geinig, duurt alleen allemaal behoorlijk lang, en het is allemaal nou ook niet zo heel speciaal. Het idee kon ik wel waarderen, en vergeleken de troep van de huidige generatie kan je hier nog extra van genieten, ook al is het DC, en dat wil toch heel wat zeggen!

Man on Fire

Redelijke Actie/Drama film waarin de actie in het begin op zich laat wachten, en je vrijwel gelijk begint met drama. Wanneer het meisje ontvoerd word, en Denzel haar wil gaan redden, dan komt er lekkere actie. Soms is dat wel even wennen, maar goed. Het acteren van Denzel maakt alles goed! Het camerawerk vond ik echt niet goed. Af en toe erg rommelig en dat is zonde. Ook de flashbacks vond ik erg zonde, en beetje verpestend voor de film.

Kwa acteer prestaties zit het helemaal snor in deze film. Alleen natuurlijk het meisje, al deed Dakota Fanning het niet super slecht, maar ik ben meestal niet fan van kinderen in zulke films.. Ik vond echter Dakota Fanning achteraf erg mee vallen, en ze acteerde wel leuk.. Maar natuurlijk, de uitschieter in deze film.. Denzel Washington. (In positieve zin). Wat een heerlijke acteur is deze man, oooohh.. Lekker rauw... De rest van de acteurs deden het ook wel leuk... Al kreeg ik van mijn moeder dat Marc Anthony met JLo was getrouwd... Holy shit, hoe heeft hij dat gekregen, mooie meid is dat hahahaha!

Het verhaal is prima te doen. Goed en sterk verhaal met toch wel af en toe spanning in zich. Het concept is redelijk, laatste tijd beetje te vaak herhaald.. Helaas is de uitwerking minder zoals ik al zei, i.v.m. camerawerk en flashbacks.. Leuk een keer gezien te hebben! Gekeken op Netflix Nederland.

3.5*

“I am now aiming precisely at your groin. So speak or forever hold your piece.”

De volgende in de wachtrij van mijn ‘James Bond’-marathon is de tweede film met ‘Roger Moore’ en het was helaas een wat mindere zit. Het vorige deel waar de introductie van ‘Roger Moore’ bij zat wist me in ieder geval toch wat meer te vermaken, ik denk omdat de regisseur bij die film een hele andere weg in sloeg dan de voorgangers, iets vernieuwend en dat was namelijk: ‘horror’. Maar natuurlijk niet echt pure horror zoals we gewend zijn, het was meer gericht qua ‘Voodoo’ en veel ‘enge’ wezens zoals exotische dieren. De film was daardoor wat aantrekkelijker en ging een andere route in.

‘Guy Hamilton’ houdt voornamelijk zijn oude vertrouwde boekje open die hij ook gebruikte met ‘Goldfinger’. Daar waar ‘Sean Connery’ nog de seksbom was en onverslaanbaar moest nu ‘Roger Moore’ de rol invullen en hij deed het uitstekend. Maar er is weinig ruimte voor echte spanning, het ging hier weer van bil naar bil en aardig wat actie scenes waarop lijkt dat ‘James Bond’ onraakbaar is en wel de ‘Terminator’ lijkt te zijn.

De cast was wel aardig. De dames waren weer eens van ouds mooi maar, zeker niet de beste die de serie kent. Ook ‘Roger Moore’ vertolkt hier zijn ‘007’ rol erg goed en laat weer eens zien de geschikte persoon te zijn om ‘James Bond’ te spelen’. De schurk vond ik echter wat magertjes en zeker niet de beste in de reeks tot zoverre.

Ook kwam er een ‘oude’ personage in terug, namelijk de politiechef uit het vorige deel. Vrij irritante personage waar duidelijk heel veel ‘grappige’ teksten in hoorde te zitten alleen sloeg dit nergens aan, het was meer storend. Het verhaal was redelijk, al vond ik de schurk in dit deel wel erg tegenvallen. ‘Scaramanga’ heeft wel een heel leuk achtergrond verhaal, de personage zelf weet geen spanning uit te stralen of te creëren en die derde tepel was meer storend als ‘eng’ of ‘stoer’.

Al om al, redelijke bond film maar op veel vlakken sloeg hij de plak ontzettend mis. Ik heb zo nu en dan zeker vermakelijk gekeken, maar het was meer een leuke popcorn zit dan dat hij iets wist te bieden.

3.0*

"And if you're gonna freak out every time that you see a frozen chicken, I think we should go to the hospital. I don't know anything about this.”

Prachtige film maar, niet helemaal zoals ik verwacht had. Deze film komt nou al enige tijd bij mij opzetten, en dan voornamelijk de scene waar hij het pistool van de agent pakt en zichzelf door zijn hoofd wou schieten. En elke keer wil ik deze film kijken maar daar kwam het eigenlijk nooit echt van. Eén mei wil ik mijn top 1000 inzending insturen en daarvoor wou ik nog enkele top genoteerde films kijken, en daar stond deze ook tussen. Dan is het makkelijk uitgekozen en koos ik voor koningsdag om deze film te gaan kijken, ik had niet zoveel zin om uit te gaan. Echter bleef ik maar denken dat deze film dus opgenomen zou zijn in Manchester in het Verenigde Koninkrijk maar, het is dus blijkbaar ook een kustplaats in Amerika. Wel heb ik tijdens deze film de voetbalwedstrijd van ‘Manchester United’ op gehad, daar praat ik verder liever niet meer over.

De film is echt prachtig, al viel dat kwartje bij mij wel erg laat, en na een ruim uur wist ik zeker wat ik nou precies moest zoeken in zo'n film. Vooral ‘Casey Affleck’ vond ik heel vaag in deze film, zeker dat eerste uur. Was hij wel goed gecast? Kende de beste man wel enige vorm van emotie in plaats van dat hij zo emotieloos acteerde. Echter wanneer je er een beetje achter bent waarom hij zo is, en wat de reden van zijn rol is vond ik het echt werkelijk prachtig. Een depressieve man zonder emotie, voor veel mensen in de maatschappij is dat niet mogelijk maar het bestaat wel. Vooral wat hij ook op het einde tegen ‘Randi’ zegt, het gevoel is weg, zijn innerlijk is weg, zijn emoties zijn weg. Affleck zet hier werkelijk een prachtige rol neer, die misschien met vlagen ook wel een tikkeltje confronterend is voor mij persoonlijk.

De film is zeker geen tranentrekker nee, daarvoor raakte de film te weinig gevoelige snaren en is de film ook niet te triest. Wel is de film zwaar depressief, en daar moet je achter zien te komen tijdens het kijken van deze film. Want niet alleen de rol van Affleck speelt hierin een rol, ook ‘Lonergan’ weet met de omgeving, de setting en de natuur deze depressieve setting te creëren. Want de beelden in deze film zijn prachtig, uiteraard een koude en kille omgeving met aardig wat sneeuw, het wordt er niet beter op. Ik moest zelf wel even wennen aan de manier hoe we teruggaan in de tijd, het werd daardoor niet altijd even makkelijk maar de logica was na een tijdje wel te vinden. De film vertelt je eigenlijk twee verhalen maar, beiden leiden uiteindelijk wel naar een einddoel, en met een bepaalde boodschap. Rouwen is niet makkelijk, praat vooral met anderen!

Voor de rest is deze film erg mooi. Mooi op zichzelf althans, want het verhaal is eigenlijk niet heel leuk natuurlijk. Ikzelf vond die ‘Lucas Hedges’ een vrij irritant persoon, wellicht moesten ze dit ook wel zo bouwen omdat het natuurlijk nogal moeizaam gaat tussen die twee. De boodschap is duidelijk. Lee is een man die na een tragisch ongeluk eigenlijk niet meer wat en wie hij is. Hij gaat nogal zielloos door het leven heen, want hij heeft de openhaart aangedaan maar was het rooster vergeten, hierdoor is mogelijk een houtenblok er af gerold en heeft het huis in de fik gestaan waardoor zijn (?) dochters om het leven zijn gekomen. Hij kiest ervoor om te vertrekken naar Boston, en daar een nieuw leven te starten tot zijn broer Joe komt te overlijden. Hij wordt gedwongen terug te keren naar Manchester (USA) en daar de voogdij voor zijn neefje op zich te nemen wat hij in eerste instantie niet wilt. Hij wilt zo snel mogelijk weg, alleen gaat dat niet zo makkelijk omdat Patrick ook nog eens moeilijk doet. Doordat hij lang blijft komen steeds meer herinneringen naar boven, en komt hij oude bekenden tegen waarmee hij liever niet mee praat.

Ja, dit was oprecht echt wel een mooie film en ik heb op veel momenten genoten, als je het genieten mag noemen trouwens. Maar, ik had er echt wel wat meer diepere scenes verwacht en dat bleef in mijn ogen gewoon vaak uit. Dat is spijtig maar, niet per direct heel slecht te noemen verder.

Hele aparte film maar, op sommige momenten wel cool! Deze Actie/Horror met Cage in de hoofdrol sloeg in als een bom, en kwam op veel momenten ook best binnen. Een geweldig kleurspektakel brengt deze film in een hele aparte sfeer en hoewel ik het begin misschien wat traag vond, eenmaal na de ontvoering kreeg de film eens wat meer pit, en dan liet Cage maar ook ‘Panos Cosmatos’ zich niet kennen, en knalde de film aardig lekker door. De lengte vond ik best lang, de 120 minuten zijn vooral in het eerste uur minder te noemen, zoals ik al aangaf. Voor de rest best lekker!

Het verhaal was redelijk, we volgen het stel ‘Red Miller’ en de metalfan ‘Mandy Bloom’ die samen best afgelegen wonen. Ze worden na een tijdje ontdekt door een bepaalde sekte die ze wil offeren tegen een paar aparte figuren, leken wel ‘demonen’. Eenmaal vermoord (op een wrede manier want ze werd levend in de fik gezet) kan Cage niet meer normaal overweg met het leven en sint uit op zoete wraak, en als die eenmaal komt word de film wel spectaculairder..

Toch zijn mijn lovende woorden in het begin toch niet helemaal mijn gedachten over het totaal plaatje van de film. Zo zit ik best met het langdradig eerste uur in de maag, zelfs dusdanig langdradig dat ik zelf een héél klein stukje heb doorgespoeld, het werd me te saai. Ik moest mezelf wel op sommige momenten bijna dwingen om te blijven kijken. Ook was het verhaal niet verbijsterend wekkend, zijn de acteerkunsten van sommigen best ondermaats en vond ik het soms best lastig om er een touw aan vast te knopen.

Qua bloedgebruik zat de film best goed, ook het moorden zag er goed uit. Het kleurgebruik vond ik leuk gedaan, ook wel vet om te zien maar over het algemeen toch wat minder enthousiast uit de film gestapt. Met soms vreemde situaties die zomaar op komen spelen, vond ik vaak wel wat irritant. Ik zit er een beetje tussen in, het is het net niet maar ook net weer wel, moeilijke keuze.

3.0*

Maniac

Naar mijn weten vond ik Maniac toch een geslaagde film. Ik heb deze gekeken omtrent de Film >> Filmgames >> Horrorfilm challenge zomer 2016 . Ik ben geen type (op het moment althans) die de films uit de jaren 30 , 40 en 50 graag ziet. Ik kan me vaak niet goed vinden in zulke films. Toch ben ik nu meer van de Up-To-Date films maar, horror's uit de jaren 70 , 80 en 90 kan ik juist nog goed verdragen, het liefst vanaf de jaren tachtig zoals deze, dan ben ik helemaal in mijn element. Oldskool maar gaaf, niet al te slechte kwaliteit en leuke opbouwende spanning vaak.

Maniac was een lekkere lichte psygolochische- slasher film waarbij de film prima uitpakt maar niet echt super is, er zijn wat dat betreft betere slashers MAAR, deze mag er ook zeker wezen!

Verhaal was ook prima. Joe Spinell die ons helaas heeft verlaten speelt de rol van een psygolochische killer die meiden vermoord en daarna scalpeert om het haar te bevestigen op de hoofden van poppen en deze in zijn kamer heeft staan. De film heeft een heerlijke opening's scene op het strand waar gelijk de eerste doden valt. Daarna de prostituee, met een wat mij betreft mooie scene en leuke poses! Daarna kwam er nog de zuster uit een ziekenhuis en een vrouw van een bepaalde fotoshoot. De laatste die er bij kwam kreeg hij niet te pakken en kon de moordenaar ontvluchten waarna, Joe Spinell een soort van aanval kreeg en ging hallicuneren waardoor hij dacht dat de poppen bewogen en vermoorde zichzelf hierdoor.

William Lustig is lekker bezig geweest met Maniac, de rollen zijn goed verdeeld en de scenes vallen prima maar, soms een beetje uiteen. Leuk bedacht, uitwerking was prima had soms spannender gemogen maar was wat betreft zeker niet saai en inderdaad de headshot scene was gaaf!! Maar zo vond ik alle slash scenes prima! Dus, prima vermaakt.

3.5*

Mijlpaal: 800e mening!