Meningen

I Am Legend

Dit is toch gaaf? Ik ben echt geen drama liefhebber. Misschien weet ik nu wel waarom. Hoe die hond voor zijn baasje opkomt en daar uiteindelijk zelf voor moest boeten. Bah, brok in mijn keel! En dan ook nog eens het liedje Three Little Birds van Bob Marley er bij. Oh.. Echt, de Sci-Fi is ook goed in de film en ik heb me echt gewoon niet verveeld in de film. Kwa actie was er ook niks mis en de set-up was ook perfect!

Will Smith speelde uiteraard een fantastische rol in de film! Echt geknipt voor hem! Willow Smith deed zelfs mee, wow.. Smith word dus blijkbaar echt een acteer familie! Leuk ! Nu alleen nog zo goed doen als hun vader en dan zit alles snor!

Het verhaal van I Am Legend was erg gaaf en goed om te volgen. Wow! Triest ook opzich, ik zat vaak met een brok in mijn keel . Het concept was ook erg goed. Eindelijk eens wat anders dan een zombie apocalypse! Fijne herziening en zeker nog steeds een plekje in mijn top 10 waard!

4.5* Owja, kijk eens HALVE TAMME., ik heb een drama film gezien en vond hem goed !

"You know, we can arrange for you to see a grief counselor if you'd like.”
"I think that seeing a psychotherapist to talk about my first therapist seems kinda disloyal”

Eindelijk eens gezien, na jaren in de wachtlist te hebben gestaan. Nooit echt aanstalten gemaakt om deze film op te zetten, ondanks de positieve berichtgeving die zo nu en dan eens voorbijkwam. Gisteren besloten deze te zien nadat ik hem weer eens tegenkwam op Amazon Prime, en dat was een prima keuze. Een absolute slowburner, dat zeker. Alleen verveelt het eigenlijk nergens. Zeker ook best bloederig op momenten, wat ik dan weer totaal niet zag aankomen. En dat is eigenlijk ook wel echt doorslaggevend geweest voor mijn eindoordeel.

We volgen John in een nogal rustig dorpje in het midwesten van Amerika waar eigenlijk niet héél veel gebeurd. John helpt zijn moeder en tante (?) in het mortuarium waar hij hen helpt met het schoonmaken van lijken, en volgens mij klaar maakt voor het vervolg. Tijdens zijn werk moet hij ook zien te overleven op school, waar hij al gauw in aanmerking komt met verschillende opstakels (als in: pestkoppen) aangezien hij een obsessie heeft voor de dood. Een echte “freak” wordt hij ook wel genoemd en daardoor heb je het soms met hem te doen. Het dorpje wordt geteisterd door een seriemoordenaar en hij is ervan overtuigd dat zijn buurman deze moorden heeft gepleegd en er ook een soort buitenaards iets mee gebeurt, aangezien zijn buurman veranderd in een monster wanneer hij de moorden pleegt.

Gezien het feit dat de film een slowburner is duurt het soms dus ook best lang voordat er wat gebeurt maar, O’Brien weet er best zorgvuldig mee om te gaan en dankzij het verhaal is het allemaal nog best interessant ook nog. Het werd echt wel met vlagen behoorlijk bloederig, er is hier en daar een beetje gore en dat waren de echte smaakmakers. Ik vond dat “monster” best een vette toevoeging alleen op het einde was dat wel een behoorlijke flop, desalniettemin een best geinig filmpje!

I Am Number Four

Als het aan mij ligt is deze film zo slecht nog niet. Ik had hem al een tijdje in mijn Netflix lijst staan. Een kameraad en ik verveelde ons op het moment, dus gingen we maar voor I Am Number Four. Nou goed, ik moet toegeven dat de tieners in deze film weer het hoogste hand krijgen, met hier een daar een te kleffe / overdreven drama / liefdes scene langs kwam, was er aan actie niks te klagen. Ook het sciencefiction gedeelte van de film is niet mals, en ook goed gemaakt!

Alex Pettyfer als 'John Smith' speelde zijn rol aardig. Timothy Olyphant als de 'beveiliger' van John ging al wat eerder dood maar speelde zijn rol ook aaridg. Teresa Palmer speelde haar rol ook aardig, eigenlijk speelde ze allemaal hun rol wel aardig.. Daar ben ik snel over uit

Het verhaal van I Am Number Four was prima in elkaar gezet. Het concept was wel leuk! Alleen bij de overdreven drama en of liefdes scene's viel je half in slaap maar, dat maakt niet uit. Actie was prima!

3.5*

Prima zit zo op de zondagmiddag al zeg ik het zelf, ‘I Know What You Did Last Summer’ is een leuke eind jaren ’90 slasher die nergens hoogstaand goed werd maar voor het algemeen wel vermakelijk over wist te komen, en op geregeld moment was hij best leuk om te volgen ondanks dat de film vol met clichés zit en natuurlijk een concept die we langzamerhand al wel gezien hebben maar, toch voelde het wel weer leuk met deze film. Heel bijzonder wist het niet te worden, de moordenaar in de film is best simpel uitgevoerd en kan weinig spanning in de film brengen, de setting is wel geinig en het verhaal is ook leuk.

De film speelt zich voornamelijk in het donker af, hier en daar heb je wat scènes die overdag geschoten zijn maar voor de echte leukere scènes moet je in de avonden wezen, niet altijd even fijn of bijzonder om te volgen. Toch, zoals ik al zei was de setting wel leuk en nam het wel een leuk sfeertje mee, maar eng was de sfeer niet echt.

- “Oh, and did this killer use his hook to cut all your hair off?”
- “No, he used scissors, asshole.”

Het verhaal was wel geinig. We volgen een groepje vrienden die na een leuk avondje feesten even gezellig gaan zitten op het strand om elkaar een horror verhaal te vertellen. Na wat geflikflooi en veel sterke drank besluiten ze weer om richting huis te gaan als ze onderweg iemand aanrijden. Ze zijn ten einde raad en besluiten het lichaam van de man (die nog leeft) in het water te dumpen. Ze sluiten een zogenoemde ‘pact’ dat niemand er ooit achter mag komen en dumpen vervolgens het levendige lichaam in het water. Één jaar later keert Julie weer richting haar moeder na een jaar op school gezeten te hebben, en ontvangt thuis een niet al verontrustend bericht, met de tekst ‘I Know What You Did Last Summer’. Ze besluit haar oude vrienden weer op te zoeken en vervolgens gaan ze kijken hoe ze dit probleem kunnen verhelpen, met aardig wat zoek en vechtwerk komen ze er wel uit, of misschien toch niet ?.

Qua moorden viel het nog wel mee, en is de film misschien iets te slap in. Buiten dat word er gelukkig nog wel bloed gebruikt maar de spanning is wel ver te zoeken. Zoals ik al zei, al om al een leuke zondagmiddag slasher film die prima en lekker weg kijkt maar, hij word nergens echt bijzonder goed.

3.0*

"People are always trying to kill that woman. I hope she's in therapy."

Ach, je ziet het al aankomen maar alsnog was ik verbaasd dat dit behoorlijk teleurstellend is. Het is allemaal zo onwijs vlak en saai, en dat stond me behoorlijk tegen. Gen-Z ten top, en daar moet je wel echt van gaan houden merk ik, ik vond het origineel al niet héél boeiend, een remake/sequel zoals dit kan daar eigenlijk ook helemaal niets goeds mee doen. Vermoeiend was het bijna, maar misschien stiekem met kleine vlagen ook wel geinig.

Laten we vooropstellen dat het inderdaad veel op het origineel lijkt, althans het neigt vaak leuk terug naar de films uit de eind jaren negentig. Maar daar is ook wel veel mee gezegd, dit nieuwe deel brengt toch vooral een onwijs zwak en saaie cast met zich mee, die geen van allen het nodige empathisch niveau hebben om overtuigend te zijn. Daarnaast pakt Robinson het vrij standaar den doorsnee aan, en wordt voornamelijk het boekje gevolgd waar ook op geen moment van af geweken lijkt te worden.

De kills zijn prima, ja. Maar hadden in mijn ogen vele malen extremer mogen zijn. Precies het type slasher film wat ik in de loop van tijd ben gaan haten, eentje waar je eigenlijk gewoon te weinig ziet. De kills werden met verloop van tijd wel wat bloederiger, echt gore werd het nergens, althans niets extreems. En dat maakt deze slasher gewoon vrij tam, en dat is misschien wel het meest jammerlijke van deze hele film. Zonde, hier had echt zoveel meer in gezeten, maar ook weer totaal zoals ik het had verwacht.

I Love You, Beth Cooper

Na aanleiding van Sex Drive (2008) hadden we wel zin in een 'deel 2'. Daar is dus I Love You, Beth Cooper uit gekomen en we hebben ons wel vermaakt. Ik ben persoonlijk erg fan van deze komedie films en daarom kwam deze ook op mijn beeldscherm terecht. Nee, ik heb me erg vermaakt met deze film en het helpt je wel om de middag door te komen. Ik vond het verhaal leuk om te volgen en het concept prima. Leuk vermaak voor in de middag!

3.0*

I Now Pronounce You Chuck and Larry

Ik ga deze film even een korte mening geven, het is laat op de avond en je hoeft er eignelijk niet veel over kwijt. Het is een ontzettend leuk tussendoor filmpje die je toch de vermeende kant van homoseksualiteit binnen Amerika laat zien, waar homo’s tot op de dag van vandaag nog steeds niet helemaal geliefd worden, zelf ben ik geen maar, ik ken wel wat mensen in mijn omgeving die het zijn en dan kan het soms zwaar zijn. Chuck en Larry zitten bij de brandweer, wanneer Larry door heeft hoe hij meer geld kan krijgen (via pensioenen oid) vraag hij Chuck om zijn daad (nadat Larry hem gered heeft) en wil samen gaan trouwen, heir en daar wat onraad komen de twee er nog makkelijk mee weg.

Leuke film, korte mening, het is laat, ik ben moe en ga naar bedje toe. Leuke tussendoor filmpje!

3.0*

“Til death do us part”

Ja verassend leuk! Deze Noorse actie/thriller film verandert heel snel van concept, als onschuldige misdaad komedie komt al gauw een donkere actie-horror om de hoek zetten wat je totaal niet aan ziet komen. Ik heb al een paar goede dingen gelezen over deze film maar, wou hem eigenlijk nog héél eventjes bewaren voor een later moment om te bekijken. Eigenlijk kon ik niet echt meer wachten en gezien de horrortag toch snel nog even mee genomen in de laatste dagen van de challenge.

Het begint als een huwelijks ruzie, die eigenlijk een beetje next-level is omdat ze alle twee de andere van kant willen maken. Dit zijn ze constant aan het uitvoeren door om de beurt eigenlijk vastgeketend te zitten maar tijdens deze scenes ontstaan er erg lange praatscenes die eigenlijk een beetje de grip van de film eruit halen, het is komisch op zijn vlak maar wordt door het lange gepraat niet meer bijzonder.

Ook op het moment wanneer de drie boeven uit het dak vallen, of door het plafond beter gezegd weet de film na een erg leuke introductie met o.a. een neo-nazi weer volledig in te kakken en slaapverwekkend te worden met veel gelul. Het duurt sowieso wel een uurtje voordat de film eindelijk schot in de zaak krijgt, dit is het moment wanneer de twee weten te ontsnappen uit hun ‘handboeien’ en vluchten.

De film wordt daarna een stuk bloederiger, met het in elkaar slaan van gezichten, schotwonden met als klap op de vuurpijl dat de vader van ‘Lars’ bewerkt wordt met een grasmaaier waarna je hem weg ziet kruipen met alle ingewanden uit zijn buik, heerlijke scene.

De film is bij vlagen komisch, maar na een moeizaam begin moet het einde de film volledig redden (en dat deed hij ook). Ik heb alsnog onwijs kunnen genieten van een leuke actie film met een hele grote tint horror er aan toegevoegd, en na een uurtje schiet de film voorbij.

3.5*

“But isn't that part of the fun, almost getting caught?”

Eigenlijk niet-wetend deze film in gegaan, zonder ook maar enige verwachting. Deze film kwam meer op mijn pad terecht omdat ik vanavond niet echt een geschikte film vond, en deze zag ik nog voorbijkomen via ‘Netflix’ en, hij stond al enige tijd op mijn lijstje te wachten. Dan was de keuze gelukkig niet zo lastig en heb ik deze maar aangezet, wat toch uitliep tot een waar succes. Nou is dat best een groot gegeven, want deze film kent ook zijn zwakheden maar toch, ik heb me heel erg weten te vermaken en dat merkte ik ook snel terug omdat ik de film erg makkelijk uitzat.

Zoals ik al zei was ik nogal niets vermoedend de film in gegaan, ik had eigenlijk eerder het idee dat ik een spookhuisachtige film zou krijgen maar dan werd je alsnog aangenaam verrast. Ja, op het begin is de film erg spiritueel, denk je ook daadwerkelijk dat je met dit soort taferelen te maken krijgt. Neem bij voorbeeld de grote zwieper die dat jochie van de fiets maakt, en de constant paranormale gebeurtenissen die we te zien krijgen. Toch blijkt al gauw dat de film een wirwar van situaties gaat worden, en ‘Randall’ er geen touwtjes om de film bindt om het ons ook maar enigszins zowel lastig te maken als constant spanning te blijven houden. De film legt zichzelf helemaal bloot en vormt de ene plottwist naar de andere. Aangezien het dus niet heel ingewikkeld is, zijn de “oh” momenten vaak niet van toepassing, het is duidelijk genoeg en op een gegeven moment zelf wat voorspelbaar.

Waar ik zelf het meeste mee zat was dat ‘Randall’ eigenlijk geen constante spanning vast houdt. En in het begin van de film juist een enorme spanningsboog creëert die in mijn ogen juist verder uitgewerkt had mogen worden. Want zeker de personage van ‘Alec Travers’ vond ik leuk, bijzonder en op momenten zelfs beangstigend alleen was de uitwerking gewoon slap. De term ‘Phrogging’ kende ik ook niet, en daardoor vond ik het juist leuk dat de film zich daaraan blootstelde en mij als kijker een geheel nieuw term heeft geleerd. En dat gepaard met de personage van ‘Alec’ daar had veel meer uitgehaald kunnen worden.

Toch leek ‘Randall’ zeker van zijn zaak, en komt met een vrij slap verhaal aanzetten. Althans, het concept was ontzettend leuk, het verhaal was matigjes. Want we volgen eigenlijk een vermissingszaak van een jongentje die op weg naar huis op mysterieuze verdwijnt en daar een politiezaak van wordt gemaakt. De leider van de zaak gaan wij volgen, en in zijn huis gebeuren er tegelijkertijd paranormale dingen die eigenlijk niet te verklaren waren. Tot dat we erachter komen dat twee mensen hun huis zijn binnengeslopen en dus aan ‘Phrogging’ doen. Zonder dat de bewoners van het huis het weten leven deze mensen onder hetzelfde dak. Wanneer we verder in de film geraken vallen de puzzelstukjes meer bij elkaar, en blijkt de onderzoeksleider toch niet zo’n lievertje.

Maar toch, blijft de film best leuk om te volgen. Aangezien het toch niet héél lastig is zit de film makkelijk uit wat voor mij als kijker toch een klein pluspuntje was. Nee, het is geen bijzondere film, de personage van ‘Alec’ had voor mij wel wat erger gemogen, zeker als je weet wat er op het einde gebeurt.

En als je tijd en zin hebt om deze film op te zetten zal ik het zeker doen. Want de film vermaakt best wel, is zeker in het begin heerlijk spannend al neemt die spanning op den duur wel weer langzamerhand af. Wat dan niet héél erg is als het iets is maar, na de eerste plottwist is de spanning zo goed als geheel verdwenen; en dat is juist waar de film de mist in ging.

De tweede film die ik herzie dit weekend en uiteraard weer een horror film. Dit keer gaf ik de kans weer aan ‘I Spit On Your Grave’, destijds in mijn ogen een ‘super’ horror die nu toch wel iets minder is in mijn ogen. Onder andere weer een leuk wraakfilmpje die toch aardig wat kijk plezier brengt en op sommige stukken goed en leuk te volgen is. Steven zet hier een prima werkje neer, zeker beter dan de volgelingen die er op gekomen zijn en precies een concept wat voor één film leuk is maar een vervolg word dan al snel uitgemolken.

Het verhaal was ook wel aardig leuk om te volgen, we volgen Jennifer een jong stadsmeisje dat in een hut gaat logeren om daar rustig aan haar boek te kunnen werken. Op de weg naar de hut word ze gestoord door drie jongens die wat aan het flirten waren waarop ze één van hen laat struikelen die zich er een beetje voor schaamt. Eenmaal aangekomen in de hut merkt ze dat de riolering/sanitair niet goed werkt en vervolgens de hulp krijgt van Matthew, een gehandicapte jongen (daar lijkt het wel op) en geeft hem vervolgens een kusje. Matthew denkt dat ze wat van hem moet hebben en zijn ‘vrienden’ besluiten hem het beste te geven maar, dat moet dan wel tegen de zin van Jennifer. Ze staan op het punt de meid te verkrachten waarna Jennifer weet te ontsnappen en vervolgens in het bos de sherrif tegen komt. Ze denkt dat hij haar gaat helpen maar in tegendeel zelfs: hij verkracht haar ook. Wanneer ze haar voor dood achterlaten komt ze later terug om op iedereen wraak te nemen en dan krijg ik een mooi Saw gevoel maar dan wat soepeler en niet al te bruut.

Sarah Butler, een mooie meid speelt de rol als Jennifer prima. Daarbij vond ik de rol goed bij haar passen en ze zat er goed in. De rest deed het ook prima en ook de rol van Chad Lindberg was geslaagd. Al om al, geslaagde film en geslaagde herziening maar, de film is wat minder dan eerst.

3.5*

"No one can hear you down here! Scream all you want. It ain't gonna work. Trust me... I tried!”

Het is nu wel echt tien jaar geleden dat ik deze film best veel keek. Het verbaasde me dan ook dat ik nog nergens had gestemd op deze film alleen denk ik dat ik voornamelijk deel één had gezien. Ik wist eigenlijk praktisch niets meer van deze film, dat komt ook omdat ik hem in de afgelopen tien jaar ook niet meer heb gezien. Mijn herinneringen aan deze film franchise zijn echter wel heel goed, destijds best vermaakt met deze films en dat heb ik nu overigens weer gedaan. Aangezien ik zag dat ik dit tweede deel nog moest zien (deel één en deel drie heb ik wel gezien) heb ik hem eigenlijk maar aangezet, meer met het idee als een Invasion Horror film, omdat de film daar ook wel onder valt zeker in het begin maar, met revenge horror ben je beter uit de voeten bij deze film, de film werkt echter ook toe naar het wraak moment.

De film is best ziek, en weet wederom behoorlijk indruk te maken. Het begint overigens wel wat zwakjes, alleen nadat Georgy het huis in kwam, Katie vastbond, haar buurman vermoorde en haar daarna verkrachtte is het moment dat de film eindelijk wat pit krijgt en ook meer horror. Alles hierna is echt super goed gedaan, vaak naar om te zien waardoor je toch begon te walgen van de daden die de daders deden. Eigenlijk tot aan het wraak moment is deze film best sterk, en weet heel goed en vrij strak door te gaan met een voornamelijk hoog tempo. Dat in net iets meer dan anderhalf uur was vrij vlug voorbij.

Toch vond ik de cast wat matig. Katie die gespeeld werd door Jemma Dallender was een prachtige vrouw om te zien, alleen het acteerwerk was niet zo best. Veel ‘boze’ scenes, denk daarbij aan schreeuwen was wat emotieloos, iets té overdreven of gewoon niet heel best. Daarnaast vond ik haar wel de beste in de film. Jammer dat we van haar niet zoveel meer zien, had wel gemogen opzich. De rest van de cast was niet zo denderend, allemaal wel aardig maar geen hoogstaand acteerwerk.

De film kent genoeg bloed, genoeg gore en weet gewoon te zorgen voor een heerlijk middagje film vermaak. Veel is er ook niet van te maken. Het verhaal was goed maar, niet al te ingewikkeld en daardoor dus ook niet zo moeilijk, actie was prima en het concept sterk. Leuk vervolg op het eerste deel, dat wel. Maar die was wel een stukje sterker, het origineel uit de jaren zeventig moet ik ook nog kijken, dus wellicht zijn die twee film binnenkort even aan de beurt.

I Spit on Your Grave 3

Hoewel ik deel één echt een super deel vond en daar echt super van heb genoten. Daarbij schoof deel twee al snel aan. Toen ik deel drie aangekondigd zag zijn wist ik het zeker, die moest ik gewoon kijken. Het leek mij echt een super deel en ik hoopte op weer een leuk horror avondje net zoals bij de andere twee. Helaas is dit geen van allen uitgekomen en ik moet eerlijk bekennen dat ik mij eigenlijk stierlijk heb zitten vervelen op sommige momenten. De flashbacks waren oké maar die gedachten vond ik wel gaaf. De vele praat en kring stukjes waren toch een minderheid.

Jammer dat de film al snel gedaald is en deel drie mij erg tegen gevallen is. Ik moet wel bekennen dat ik het concept nog redelijk vond maar het was allemaal niet meer zo bruut als dat het was bij deel één en twee dus dat vind ik echt doodzonde. Het acteerwerk had van velen nog wel wat beter gekund maar dat zijn kleinere puntjes die ik er eigenlijk niet bij mee wil oordelen. Het concept vond ik niet echt spannend of vermakelijk, jammer allemaal!

2.0*

Een vrij simpele maar stiekem toch wel erg leuke productie vond ik van I Spy met een prima rol voor Eddie Murhpy alleen Owen Wilson daar kan ik maar niet aan wennen, ik vind het geen fijne acteur. I Spy staat al een geregelde tijd op mijn ‘kijk-lijst’ en zondag was het dan zover dat ik hem ging kijken, met dank aan Netflix die hem er op hebben gezet en dat vond ik persoonlijk fijn. Toch vond ik de film niet altijd even interessant en op sommige vlakken zelfs een beetje saai. De film kent echt wel leuke momenten en dat moet ik ook wel toegeven maar, echt speciaal is hij niet.

Toch blijft het een feel-good familie film waar eigenlijk weinig kwaads in gebeurt, ze schieten natuurlijk alle kogels leeg en het is een heel dom verhaal wat dat betreft, wel een gaaf vliegtuig hebben ze er ingeprent want die zag er dan wel erg tof uit. Zoals ik dus al zei, de film kan weinig kwaad doen en kijkt prima weg dacht ik zo.

Eddie deed zijn rol leuk als Kelly maar, ik moet eerlijk toegeven dat het niet een rol is dat ik Eddie graag zie spelen. Ik vind hem natuurlijk het gezicht van de politie scénes en niet zoals dit als professionele bokser in de ring. Owen Wilson is zoals gewoonlijk een erg irritante vent, mijn zin om de film te kijken vergaat vaak als ik Owen Wilson zie staan want ik vind dat maar zo’n achterbakse lullo. Famke deed het leuk en het doet mij altijd erg goed om een Nederlandse acteur of actrice in een internationale film te zien spelen (net zoals Carice in Games of Thrones vindi k echt nice maar, dan zie je natuurlijk wel iets meer dan dat je bij Famke zag ).

Zoals ik al zei was het verhaal wat aan de slappe kant, een slap en dom verhaal wat eigenlijk geen nut had. We volgen spion Alex dat een klus krijgt om een gloednieuwe en gestolen straaljager de vinden die onzichtbaar kan worden voordat het in de verkeerde handen valt. Er is alleen een maar aan het verhaal want hij krijgt een hulpje en dat is een burger: Kelly Robinson. Samen gaan ze achter de boeven aan en nogal onhandig en klungelig klaren ze de klus en kapen ze het vliegtuig weer terug.

Dus al om al een redelijke komedie film met een slechte smaak voor actie dat mijn zondag avond wist te vervullen, het is echt geen speciale film want hij is niet meer bijzonder het blijft toch stiekem wel ergens leuk om zulke films aan te zetten.

2.5*

I Survived a Zombie Holocaust

Deze B-matige zombie slasher / komedie film beviel mij niet zo super goed. Ik ben wat dat betreft fan van zombie films of wat er mee te maken heeft. Zo volg ik op het moment de welk bekende serie The Walking Dead en speel ik de zombie mode van de nieuwste game Call of Duty: Black Ops 3. Ik had daarom ook verwacht dat ik mij de avond toch kon vermaken met de film I Survived a Zombie Holocaust en helaas is dat wat minder uitgepakt dan gehoopt.

Het verhaal was niks aan, het was een saai verhaal om te volgen waardoor je toch vaak een doorspoel neiging krijgt. Het concept was lachen een b-film maken in een b-film. Toch was dat, samen met het feit dat de zombies er goed uitzagen, het enigste goede in de film want, voor de rest hoef je niet te blijven zitten. Ja misschien om de mooie Reanin Johannink maar daar houd het ook wel op. Erg jammer, had beter verwacht bij I Survived a Zombie Holocaust maar ik blijf schappelijk in mijn stem aangezien het toch nog wel een redelijke B-film is. Next!

2.0*

“We all didn't ask for the lives we were given. But each of us has the right to defend that life.”

Het lijkt wel de dag van gisteren dat ik nog weet dat deze nieuwe ‘Frankenstein’ film uitkwam. Één van de zoveelste film in deze franchise en wederom een clichéplaatje. Een kameraad van mij was overigens erg te spreken over deze film en ik moest hem kijken. Dit heb ik een hele lange tijd uitgesteld omdat hij me gewoon nog niet interessant genoeg leek, de cijfers en de slechte meningen liegen daar niet om dus ik was best huiverig om deze film op te zetten. Nu ‘Netflix’ hem aan hun aanbod had toegevoegd was mijn kans eigenlijk voor het grijpen om hem toch een keer mee te pikken en persoonlijk had ik hem slechter verwacht.

Het is allemaal erg cliché ja, dat is eigenlijk vanaf minuut één bekend en er wijkt weinig vanaf. Veel voorspelbare scenes en veel dingen die eigenlijk wat vraagtekens oproepen. De actiescènes zijn wel tof maar de verhouding is soms iets te extreem en te overdreven dat het al gauw ongeloofwaardig wordt waardoor de motivatie ook wat inkakt. De constante actie was prima, daar irriteerde ik me niet aan. De ‘CGI’ kon ook wel een tikkeltje beter.

Het verhaal is wel leuk, waar we ‘Adam’ volgen oftewel de creatie van ‘Victor Frankenstein’. Hij moet de engelen helpen om de demonen tegen te houden die graag de kracht van ‘Adam’ willen hebben voor het eeuwig leven of althans, een ‘ziel’ in een lichaam te krijgen om zo een leger te bouwen en te kunnen vechten. ‘Adam’ moet nu uit de handen zien te blijven van de demonen en het boek beschermen terwijl deze akelig dicht bij de vijand in de buurt kwam en samen met de engelen trekt hij ten strijden om hun tegen te houden.

De film straalt gewoon erg cliché uit, en het einde voelde nogal afgekapt aan maar, zo slecht als sommigen beweren was hij zeker niet. De film had lekkere actiescènes en ook de demon en de engelen zagen er tof uit. Spannend wordt het niet en het is een lekkere wegkijker waar je geen bijzonderheden hoeft te verwachten. Doorsnee actiefilm word het dan al gauw.

3.0*

“... Sorry, I'm allergic to bullshit.”

Een film die ik héél lang geleden ooit een op de televisie heb zitten kijken als snotneus, in 2007. Destijds nooit helemaal afgekeken omdat deze films natuurlijk voor die leeftijd tot laat doorgingen, maar een paar jaar later toch maar eens helemaal gekeken (wederom via de televisie) en ik was verkocht, ‘Will Smith’ is jarenlang mijn favoriete acteur geweest en ik zat op de tweede kijkbeurt net aan het begin van die periode, waardoor ik deze film als één van de beste films beschouwde, en hem ook hoog had opgestemd hier op de website. Toen ik bezig was om mijn statistieken recht te zetten (op elke film een mening) heb ik deze film ook eruit geknikkerd, in het achterhoofd hem dan ooit weer eens op te zetten en zoals ik nu doe; er een mening bij te schrijven. Toen ik zag dat deze film op ‘Disney+’ staat heb ik niet lang hoeven te twijfelen om hem weer eens aan te zetten, en ik moet zeggen dat ik me toch nog redelijk heb weten te vermaken.

De film biedt twee mooie punten, één is natuurlijk een puike film afleveren met een wat standaard politieverhaal eraan, en een rol waar ‘Smith’ goed in voort past, in deze periode vond ik deze beste man het beste acteren (hierna bijvoorbeeld ook prachtig in de film ‘I Am Legend’). Dit verhaal had een toch wat mooie punten in de film verwerkt waaronder liefde, drama en vriendschap toch wel erg centraal staan, gecombineerd met puike CGI (voor het jaartal) en best leuke actiescènes.

Ook biedt de film een mooie ruimte voor een lichte waarschuwingen naar de mensheid voor gevaren van de toekomst die beiden benoemd worden hier; robotica en de natuur. Er zijn verschillende hoog geleerden die uiteraard hun angsten hebben geuit over de robot techniek, waaronder ‘Elon Musk’ en ‘Stephen Hawking’ en ik ben het hier ook wel mee eens. De film vertoont toch wel een mooie kijk wat er misschien zoal zou kunnen gebeuren, ook al is dat niet het hoofddoel wellicht, of per ongeluk zo naar voren gekomen. En uiteraard een lichte trap richting de opwarming van de aarde, die uiteraard in 2035 nog wel extremer zou zijn.

Qua acteerwerk vond ik het allemaal wel prima, de film heeft met ‘Will Smith’ zeker een topper aangehaald en dat werkt zijn vruchten af, prima acteerwerk van de beste man en zeker nog steeds een favoriete en gewaardeerde acteur die helaas nu minder goed in zijn vel zit/zat. Ook ‘Bridget Moynahan’ was prima, prachtige vrouw om te zien en zeker een leuke side-kick en ze bracht ook prima acteerwerk. Helaas waren dat wel de enige twee die nog enige meerwaarde aan deze film konden geven.

Het verhaal vond ik ook wel leuk, niet altijd even interessant en in het midden een lichte in kakker waar overigens daarna de film wel weer goed wordt opgepakt maar, ik heb me er prima mee weten te vermaken en dat is ook goed uiteraard. Het verhaal was best interessant, gezien de ‘AI’ en hoe een mens die anti-robot was toch een vriendschap kon opbouwen. Daarnaast vond ik het concept ook prima en was de CGI ook van een prima niveau, zeker voor die tijd. In deze jaren bracht die ‘Proyas’ nog best wat leuke werkjes uit.

Een waardige herziening waarvan ik toch wel heb kunnen genieten. Nee, het is zeker niet de beste film en zeker ook niet de beste film van ‘Smith’, toch een waardige film in zijn genre, en prima zondagavond vermaak!

I'll Be Home for Christmas

Stiekem heb ik I'll Be Home for Christmas al op 29 november gezien, ik wou alleen november niet eindigen met kerst films, eentje vond ik eigenlijk al teveel dus had 30 november nog snel even een film gekeken voordat ik stemde op I'll Be Home for Christmas , kerst films zijn voor december! Toen het gister dan 1 december werd heb ik gelijk maar in de ochtend gestemd op, opzich wel een komische kerst film met een zweer wat niet al te veel kerst gevoelens naar boven brengt. Ja, ik heb me nog redelijk vermaakt met I'll Be Home for Christmas en donders wat had ik veel zin in een kerst film die avond!

Jonathan Taylor Thomas speelt een redelijk rol en ook Jessica Biel speelde het goed, mooie meid trouwens. Het verhaal is niet echt 'spannend' en zoals al verteld niet echt zweer vol met kerst gedachtes. Het concept is nog redelijk maar ook niet zwaar met een kerst gevoel , dat miste ik een beetje in de film! Voor de rest geinig om te zien en zeker kijken rond kerst, want je word er niet goed van in de zomer, althans ik zou dat niet worden!

3,0*

“I’m an emotional man, I often follow my heart.”
“I'm sorry.”

Eigenlijk een bijzonder gebeuren dat deze documentaire mij is getipt tijdens de kerstdagen, nadat mijn tante (die notabene anti-gamen is) het een indrukwekkende docu vond. Ze kon het niet beseffen dat gaming dusdanig veel impact kan hebben in mensen hun levens, en dat het een ware ontsnapping is voor veel mensen, zo ook voor mij vroeger. Dat is overigens ook de reden waarom ze dit mij tipte, omdat ze eindelijk door middel van deze documentaire daar een beeld van kon krijgen. Al is het natuurlijk wel duidelijk dat de situatie van Mats een veel schrijnende situatie is, en dat zorgde tot voor waterige oogjes tijdens het kijken van de documentaire.

Het is in tijden dat een documentaire zoveel impact heeft op mij. We volgen in deze documentaire de zieke jongen Mats Steen. Nadat we wat achtergrondinformatie hebben gekregen over zijn jeugd, en het leren leven met de ziekte Duchenne, volgen we hem in zijn reis door het online computerspel World of Warcraft, waar hij in meer dan tien jaar zo'n 15 á 20 duizend in-game uren heeft doorgebracht. En daarna zien we de vele connecties die hij heeft gehad binnen deze game, en hoeveel mensen hij wel niet heeft geholpen.

Maar, er zat ook een heel duister beeld aan deze documentaire. Namelijk het trieste verhaal van een jonge jongen die eigenlijk veel dingen niet kon meemaken in zijn leven, waar het computerspel een ontspanning was voor hem om even uit de normale wereld te stappen. Door middel van zijn avatar ‘Ebelin Redmoore’ ging hij door het leven in WoW waar hij onder andere een half uur dezelfde route rende elke dag door de bossen, een soort van zijn manier van opstaan. Maar, ook het gevoel van liefde heeft ontdekt met de Nederlandse Lisette. Vriendschappen met verschillende guild leden en ook dus conversaties met mensen waardoor hij hen hielp met hun problemen, ook problemen in het echte leven en eigenlijk iedereen vertelde dat ze niet bij de pakken neer moesten zitten.

Overigens het meest trieste in deze hele docu was het moment dat hij niet durfde te tonen wie hij daadwerkelijk was, en bang was voor afwijzing dankzij zijn handicap/ziekte. Wanneer zijn online vrienden een weekend weg gingen en hij daar dus o.a. ook niet bij wou en durfde te zijn, waren toch wel de meest ontroerende momenten van deze documentaire.

Het einde is prachtig, dat zijn online vrienden alsnog zo dicht bij hem waren in het echte leven, ondanks dat hij dat zelf niet meer echt heeft meegemaakt. Het ontroert je, en dat deed eigenlijk deze hele documentaire. Ik heb constant met een brok in mijn keel gezeten, misschien een traantje moeten laten om sommige momenten. Maar toch was het ook een mooie documentaire, waar een voldaan gevoel uit komt door te zien hoeveel de gaming wereld hem heeft geholpen in zijn veelte korte leven.

Mats is een held, en dat laat deze documentaire zien. Rest in peace, ook al is het tien jaar later. En voor de mensen die het misschien zochten, hier kun je zijn blog vinden.

Jammer, toch echt minder leuk dan ik in gedachten had. De film kent voor mij persoonlijk een nostalgische waarde, ik ben opgegroeid met deze films en heb ze talloze keren gezien op de VHS. Ik herinner me daarom nog ontzettend veel van de film maar mede dankzij het recht trekken van mijn statistieken ook hier mijn stem voor verwijderd.

Tijdens het kijken van de film toch weer machtig mogen lachen om scratch, en ook bij mijn moeder de favoriet in de films. Ik heb vroeger nog een knuffel van dit beestje gewonnen op de.kermis, en die staat er nog steeds. Het neemt overigens niet weg dat de film ontzettend waardeloos met de tijd mee is gegaan, want de CGI ziet er niet uit en daar schrok ik ontzettend van.

Ook het verhaal wist me toch minder te boeien dan verwacht en, de grappen zijn eigenlijk best saai. Om nostalgische waarde wellicht, en het feit dat de samenspel van karakters en toch het globale probleem ook hier centraal staat zijn redenen voor mij de film toch tr waarderen.

Best wel weer een vermakelijke zit, voornamelijk door de fijne herinneringen, alleen daar blijft het wel bij. Als ik droog deze film in was gegaan, en hem niet had gekend, had ik het echt met veel moeite moeten uitzitten.

“I Don't Live Here Anymore”

Jemig wat was dit een saaie zit zeg, ik heb me echt nergens mee weten te vermaken in deze film. Eigenlijk meer opgezet om dat ik had gelezen dat er een kerststemming in zat (dit was ook aanwezig) en daardoor in deze al koude decembermaand snel gekeken. Ik had niet veel kerststemming verwacht, en dat komt ook nergens overdreven naar voren, daar ligt duidelijk de focus niet. Toch vond ik het sfeertje daardoor wat aangenamer, aangezien de film voor de rest vrij stroef is.

De cast zei best veel en de verwachtingen waren ook best hoog na het zien van deze namen. Toch weten ‘John Cusack’ en ‘Billy Bob Thornton’ deze film niet echt omhoog te halen, sterker nog vind ik hun hele acteer werk totaal niet boeiend. Ik had toch wel verwacht dat deze twee heren een aardig leuk acteer werkje wisten neer te zetten maar dan kom je om grof te zeggen gewoon bedrogen uit. Alles lijkt namelijk op een laag vuurtje te staan met deze film en er is duidelijk niet veel behoefte aan om daar ook maar iets meer voor te doen.

En dat is toch voornamelijk omdat de eerste dertig minuten van deze film echt helemaal niks aan waren, er is een hoop gelul maar er komt weinig spanning in de film voor. En er wordt daarna nog meer gepraat en er gebeurt voor de rest maar bar weinig, je moet er een ruim uur door heen zetten mocht het wat spannender worden en kent de film eindelijk zijn actie die ik al véél eerder had verwacht. Het knallende einde is dan immers ook weer iets te vele van het goede, zeker voor het niveau van deze film was het allemaal niet zo bijzonder verder.

Dus nee, deze ontzettend trage, saaie film die ook nergens humoristisch wist te worden valt ontzettend tegen. Ik had er meer van verwacht, meer actie of tenminste meer misdaad en ook wat meer grappige momenten/scenes. De film valt eigenlijk al vanaf het begin in een zwart gat en weet nergens een touwtje aan vast te knopen, ik kon het verhaal na een tijdje niet meer bij houden omdat ik mijn concentratie volledig kwijt was en dat zegt voor mij toch genoeg over deze film. Nogmaals, de kerstsfeer zit er wel wat in en is leuk, om nog iets te geven aan deze film. Het is een zware tegenvaller.

“Mount up. Use the head now if you have to. We're on a Bull Run!”

Wederom een nieuwe film met ‘Neeson’ waar het lijkt dat de man er nog lange geen genoeg van kan krijgen. Toch wel altijd de films die bij mij extra interesse wekken omdat ik wel een beetje fan ben van ‘Neeson’ en zeker zijn eerdere films. Toch weet wederom deze film totaal niet te boeien, is hij eigenlijk constant best rommelig maar, ook het verhaal wist totaal niet te boeien. Dat zeggende zijn die ‘Ice Roads’ in Amerika altijd wel erg leuk om te kijken, ze komen vaak ook voor in tv programma’s van onder andere ‘Discovery Channel’ en dat vind ik altijd best interessant om te zien, waarschijnlijk dat daarom mijn interesse voor deze film ook wel intens gewekt was.

De clichés dropen van het scherm af en het was allemaal niet zo heel boeiend, actie goed aanwezig en op veel fronten ook wel vermakelijk maar over het algemeen kon het wel wat langdradig gaan worden. Het is zeker niet de beste prent die ik heb gezien met ‘Neeson’ erin, en dat zal het ook niet gaan worden, daar voor is het script te slap en de film te saai, het verhaal (zoals gezegd) is te volgen maar biedt ook niet heel veel.

Toch kent de cast nog wel wat meer ‘bekende’ namen, zo speelt ook ‘Laurence Fishburne’ ook een rol al is die rol zo klein dat je hem eigenlijk gedurende de film weer bent vergeten, best zonde aangezien het een leuke potentie had, veel films met dit concept ken ik namelijk nog niet maar wat was dit een slappe film met overigens ook hele slechte CGI, amateuristisch werk op dat vlak.

1.5*

"All those in favor, say aye."

"Aye."

"Aye."

"Aye."

Gezien het cijfer wat ik voor het eerste deel gaf, was ik nooit enthousiast over dat deel. Neeson brengt uiteraard de laatste jaar best wat amateur werk uit, althans hij speelt er voornamelijk in en doet vooral gewoon zijn eigen ding. En daar gaat hij rustig mee door hier, al leek het in mijn ogen nooit echt nodig om hier nou een tweede deel voor uit te brengen. Naïef wat ik ben, kijk ik ook weer dit tweede deel en irriteerde ik me eigenlijk minder erg dan dat ik vooraf had verwacht.

Uiteraard is deze film helemaal niet goed, en deze film laat nogmaals zien wat er hedendaags zo verkeerd is met de actie films die worden uitgepoept. Zielloos mag je deze film wel noemen, het wordt nergens spannend en de actie is toch wel heel houterig hoor. Dat de film daarnaast ook gewoon bijna twee uur duurt komt niet ten goede, want dat zorgt er voor dat de film nog zwaarder is om uit te zitten. Zo heel veel brengt de film natuurlijk niet , en dat is ook wel echt een teleurstelling maar te verwachten.

Als je het zo bekijkt, is de film inderdaad prima voor een direct to on-demand, hier moet je geen bioscooprelease van maken, het is perfect om zo tussen de middag (of in mijn geval tijdens het wandelen op de loopband) op te zetten en uit te zitten. De uitvoering het in Nepal te laten afspelen vond ik persoonlijk een leuk idee, maar voegt weinig toe aan de film. Uiteindelijk is het verhaal flinterdun, en daardoor ook niet boeiend, en dat is eigenlijk de hele film. De actiescènes vond ik echt slap, daar had veel meer mee gedaan mogen worden.

Dat maakt dit tweede deel een prima tussendoortje, zeker om op te zetten en er niet al te veel aandacht aan te schenken. Maar net zoals met deel één gaat dit een film worden die ik ook weer binnen de kortste keren ben vergeten.

De film is me toch wel iets tegen gevallen als ik mag zeggen. De film stond samen met ‘Pulp Fiction’ op de planning maar ik wou toch net iets liever ‘Pulp Fiction’ zien dan deze misdaad film dus heb deze gister middag maar aangegooid. Snel gedaan voordat de vakantie is geëindigd en we straks weer volop aan de bak moeten. ‘The Iceman’ viel zoals ik al zei toch een beetje tegen, ik had er iets meer van verwacht helaas.

“I don't kill women and children.”

En dan heeft het wel te maken met het verhaal waardoor de film mij iets is tegen gevallen. De beruchte seriemoordenaar ‘Richard Kuklinski’ stond namelijk toch wel wat liever in beeld tijdens de film dan dat hij waarschijnlijk in het echt heeft rondgelopen. Vooral nadat ik zijn Wikipedia pagina eens heb gelezen verbaast mij het dat de ‘koelbloedige’ seriemoordenaar helemaal niet koelbloedig over kwam. De film lijkt zich vooral te focussen op zijn gedragsstoornis en hoe een beruchte seriemoordenaar tegelijkertijd zo’n goeie ‘huisvader’ kon wezen. Naja, het zal allemaal wel maar dat helpt de film wel deels om zeep.

De cast vond ik erg leuk. Michael Shannon zette een prima rol neer van ‘Richard Kuklinski’ en Michael kon soms erg goed kijken als een seriemoordenaar, ook vond ik persoonlijk dat hij erg op Walter White leek toen hij zijn baardje had, misschien dat anderen dat ook wel vonden. Voor de rest mogen we de mooie Winona Ryder mochten we natuurlijk niet vergeten, blijf het een mooie vrouw vinden. Voor de rest deed de rest van de cast het wel leuk maar zag ik nergens echt iemand er boven uit steken.

‘The Iceman’ viel mij dus iets tegen, kan gebeuren. Over het algemeen hing er wel een prima sfeertje die de film iets duister wist te krijgen en kon ik nog wel genieten van moorden, niet dat moorden het mooiste is wat er bestaat maar dit werd wel prima in beeld gebracht. Voor de rest is het verhaal voor de hand liggend als je zijn achtergrond opzoekt en vond ik dat allemaal niet zo heel erg bijzonder. Ik baal er meer van dat Ariel Vromen er niet voldoende heeft uitgehaald, want met een paar puntjes hier en daar kon deze film héél goed zijn, nog beter als nu.

3.0*

Ich Seh, Ich Seh

Deze Oostenrijkse Drama / Horror film is mij erg goed bevallen en heb me echt vermaakt met de film. Ich Seh, Ich Seh is niet echt een doorsnee horror film en met zijn mysterieuze setting toch heel erg vermakelijk, je moet goed nadenken op sommige punten maar toch op het eind zal het duidelijk moeten worden, dat was bij mij tenminste wel. Het is een film waar de puzzel stukjes dus eerst bij elkaar gezocht moeten worden maar uiteindelijk wel op de goede plek vallen door zichzelf, het is dus niet zo dat de film stukjes mist waardoor het eigenlijk een film is die niet te ontrafelen was, zo moeilijk was deze Oostenrijkse film dan ook weer niet. De soms wat vage scenes in Ich Seh, Ich Seh kunnen wel spectaculair zijn maar echt nieuw dat zijn ze niet.

Zoals ik in de recensie hier boven mij ook al zag is Oostenrijk tegenwoordig erg goed bezig, al met een erg bekende acteur laat het land, althans de acteurs / actrices hier ook weer zien dat het niet een land is wat zich inhoud. Het acteerwerk kan soms wat beter, van de broer misschien evenmin hun moeder. Toch laten Susanne Wuest, Lukas Schwarz en Elias Schwarz wel wat vallen in de film waardoor je niet verveeld raakt, het is dan toch echt ook niet slecht.

Zoals al wat vaker vermeld heeft het verhaal een wat puzzelend verhaal in zich, ik vind dit uiteraard helemaal niet erg want dan ben je ook daadwerkelijk met de film bezig, het is tenminste anders dan roekeloos om je heen schieten of hard weg te rennen van een horde zombies. Nee, Ich Seh, Ich Seh doet je wel even denken waardoor je geconcentreerd blijft met de film, leuk! Het concept was prima, niet slecht, niet super goed. Het is een duister concept wat we vaker zin in films, en het was toch niet zo dat het iets gloednieuws was. Met de toch wat harde scenes brengt de film af en toe weer pit in zich waardoor het kijken alsmaar leuker kan worden, was in dit geval niet altijd zo. De scenes zijn soms erg hard, hoe hun moeder word vast gebonden aan het bed en haar mond gewoon dicht gelijmd word. Erg duister maar goed en daarom heeft Ich Seh, Ich Seh mij een leuk film middag bezorgd, zeker een aanrader!

3.5*

“As I was going up the stairs, I met a man who wasn't there. He wasn't there again today. I wish, I wish he'd go away.”

Eigenlijk een beetje onverwachts op mijn pad gekomen gisteren maar, een film die ik al een aardig tijdje graag wou zien. Het leuk me een leuke thriller film met een prima mysterie verhaal en ook het algemene cijfer liegt daar niet om. ‘Identity’ is inderdaad een erg vermakelijke film die wel zijn tijd nodig heeft om op te starten. Namaten het verhaal door dendert wordt het steeds vermakelijker om te volgen en wordt het ook spannender. De clou is wat cliché en zag je wel een beetje aankomen, echter niet in zijn vorm, dat het dus om een moordenaar ging met een persoonlijkheidsstoornis.

De cast deed het leuk, nergens wat op aan te merken en prima namen die meespelen in de film. Het verhaal is snel, en ‘Mangold’ bint er zeker geen doekjes om, hij raast als een gek door het verhaal heen waardoor wij als kijker eigenlijk in onze stoel worden gedrukt en de film ook erg interessant blijft. Het puzzelen was na een tijdje wel gedaan, en dan werd het ook nog een mooie moordfilm, waar we verder helaas niks van zien.

Al om al, prima zit en een prima film. Het is geen hoogvlieger, dat zeker niet maar, door zijn korte speelduur en sfeer toch makkelijk wel een leuke avond.

3.5*

“To love... to have children...”

Eindelijk heb ik dan de film opgezet die ik nog bovenaan mijn lijstje had staan als het gaat omtrent tweede wereldoorlog films. ‘Idi i Smotri’ staat hoog aangeschreven, dat is ook wel te zien aan het gemiddelde cijfer hier op deze site maar ook de hoge cijfers op o.a. ‘IMDb’ die er niet om liegen, en ook alle positieve recensies hebben toch wel een bepaalde verwachting aangewakkerd en ik hoopte heel erg dat de film deze kon waarmaken. Echter, blijft de film in mijn ogen toch een uur lang niet heel spannend en valt eigenlijk mijn verwachting in duigen.

De film is inderdaad een groot deel (zeker het begin) te theatraal en in mijn ogen niet heel bijzonder te noemen. Ik kwam er daardoor maar moeilijk in, ik kon het verhaal maar moeilijk echt interessant vinden en ook het acteerwerk vond ik nou niet bepaald interessant. Na een uur komt er gelukkig weer wat meer spanning en actie in de film voort, en gaat het ook echt beginnen. En dan valt eigenlijk bij mij het oog op de details, en bezinkt het toch wat meer. De film blijkt na een tijdje gewoon een nare greep op de werkelijkheid te hebben en de grauwige en nare sfeer kroop steeds makkelijker mijn lijf in. Daarnaast, begint er na het uur ook wat meer leven in de film te zitten, begin ik het een stuk interessanter te vinden en is de film eigenlijk best goed aan het worden.

Het verhaal maar vooral de film wist bij mij indruk te maken op heftigere scenes en beelden die de film zo nu en dan kent en vertoond. Zo zien we op een gegeven moment dat er achter de schuur het hele dorpje (of alle mannen dat is me niet opgevallen) is geëxecuteerd is bijvoorbeeld zo’n scene die direct wel indruk wist te maken. Maar de meeste indruk maakte mij wel het moment dat de Duitsers een hele groep mensen in de schuur zet en vervolgens deze in de fik zetten en beschieten waarbij ze vooral veel lol maken en de mensen voornamelijk uitlachen, het vernederen wat ervoor wordt gedaan is echt niet om aan te zien en wetend dat het echt is gebeurt destijds, barre tijden. Deze actie deed me overigens een beetje denken aan hetgeen wat er gebeurd is in het Franse dorpje ‘Oradour-sur-Glane’ in 1944 waarbij ook het hele dorpje werd uitgemoord doormiddel van dynamiet en een kogelregen. Erg interessant om dat eens door te nemen, en om te bezoeken in het echt.

Maar ook, tijdens het uitmoorden van dat dorpje zie je hoe de Duitsers met een lijk aan het lachen zijn en zie je een meisje meegesleurd worden die duidelijk werd verkracht door de heren, en dat zijn dingen die blijven je wel bij door zo’n film.

Zoals ik al zei vond ik het acteerwerk echter het minste in de film, het verdriet op zij zettende vond ik het nogal theatraal en zeker het eerste uur kende daar niet veel afwijking van, dit vond ik toch wat saai om naar te kijken en had daardoor na zestig minuten wel al snel het gevoel deze film toch af te willen zetten. Gelukkig komt het na een ruim uur wat meer opgang in mijn ogen en werd het ook constant steeds aangenamer te volgen

Het verhaal was overigens wel mooi om te volgen en vooral best realistisch geschetst waaronder de pijn en het nare sfeertje wat er constant in de film hangt. Dit toch voornamelijk geketend aan veel angst wat heerste onder de bevolking door de onderdrukkers. Dit zag je later trouwens wel vaker voorbijkomen. Ook het verzet was natuurlijk destijds iets belangrijks en dat kwam er ook wel mooi in voor.

Toch vond ik het best jammer dat de Duitse soldaten zo laat in de film kwamen en dat heeft bij mij toch wel de handdoek in de ring gegooid. Wanneer ze er zijn is het overigens wel fantastisch gedaan en vooral erg gruwel maar, na een uur en veertig minuten vond ik het best zonde, de tijd was al bijna voorbij en zo lang waren ze er ook weer niet en dat vond ik zonde, daar had ik toch wel wat meer van willen zien.

Helaas is de film op veel vlakken dus niet zo geworden als ik had gehoopt en gedacht. Ik had toch wat meer van de Duitse onderdrukker willen zien in de grauwige tijd aan het oostfront, dat mocht niet baten. Het neemt niet weg dat de film met een redelijk interessant verhaal toch echt wel weet te raken en de beelden, het duistere sfeer maar ook de keiharde scenes blijven op mijn netvlies gebrand zitten. Wellicht dat ooit een herziening wat meer kan betekenen voor mij en de ‘liefde’ voor deze film, echt gehaat heb ik het ook niet al waren mijn verwachtingen gewoon iets te hoog.

4.0*

"If you have one bucket that contains 2 gallons and another bucket that contains 7 gallons, how many buckets do you have?"

Ooit blijkbaar eens gezien, aangezien ik me zo'n beetje alles van deze film wel kan herinneren maar, nooit op gestemd. Waarschijnlijk omdat ik hem destijds niet heb kunnen uitzitten, al ging dat nu ook wel moeilijk. Met vlagen best grappig maar, over het algemeen een vrij irritante en domme (;)) komedie film, die ik elf jaar geleden heel leuk had gevonden maar, waar ik nu niks meer mee kan. Stereotyperend best goed, en wie weet dat de toekomst bestaat uit dit soort domheid, al is dat nu al vrij sterk aanwezig .

"Keith! What kind of a kid creates an invisible IF?”

Ik werd eigenlijk zo goed als verplicht van de week om deze te kijken, mijn vriendin wou hem graag zien en dus werd het geen horrorfilm maar, deze familiefilm. En dan moet je in die opzichte toch de knop wel goed om zetten, het lukte me niet heel goed, en dan is dit soort films best een taaie zit om uit te kijken. Als ik de film twintig jaar geleden had gezien, dan had ik het sowieso heel leuk gevonden, nu is het gewoon niet echt meer wat voor me.

Het verhaal deed me wat dat betreft wel goed, al is het maar voor weinig. Wat me direct opviel is dat Krasinski een beetje te veel leunde op onnodig sentiment, en dat werkte gewoon niet. Vroegere familiefilms kende ook een goede vorm van sentimentele scenes die daadwerkelijk nog wel wat kracht over brengen, of het komt om dat het ook jeugdsentiment is, dat weet ik niet.

Ik vond de animatie er niet echt heel goed uit zien als ik eerlijk ben. Die paarse knuffelbeer is wel geinig maar, dat komt uiteraard meer omdat Steve Carell daar zijn stem aan heeft verbonden. Hij doet het altijd heel leuk als stemacteur!

Krasinski wist mij niet te imponeren met deze familiefilm. Toch werd de film nog wel goed ontvangen heir thuis, helemaal prima. Ik richt mijzelf weer op het gene wat wel meer bij mij past, en gelukkig is die keuze vaker aan mij, dan andersom . Nee zonder gekheid, echt slecht wordt de film nergens en als familiefilm werkt het wel zeker maar, dan moet je het ook wel op die momenten gaan kijken. Zo op de zondagavond was het geen goede keuze, voor mij. Ik geef ook niet een onwijs negatieve rating, omdat de film in het algemeen gewoon vermakelijk is, alleen meer dan dat is het ook niet.

Een short die je raakt in het hart. Duidelijk ook wel wat de bedoeling was van de regisseurs maar, iets wat ook moest. Deze short brengt namelijk een belangrijke boodschap in onze maatschappij en deze is duidelijk gericht aan de Verenigde Staten, al kan zoiets uiteraard overal gebeuren ook in dit land. Het begin schepte wat vraagtekens op, ik heb de plotomschrijving bewust niet gelezen al wist ik wel dat de short aardig depressief kon uitvallen, dat deed het in het begin ook.

Het begin is triest, waar ik toch eerder dat aan een hevige ruzie/echtscheiding waar je o.a. ook schaduwen ziet voor extra emoties maar, niks bleek minder waar. Op een gegeven moment keren we goed terug in de tijd en komen we er achter dat het stel een dochter had, waar we er ook achter komen dat naar een 'happy' time hun dochter overlijdt aan een 'school shooting', een terroristische aanval in voornamelijk de U.S. die best vaak voor komt en waar we helaas nog lange niet van af zijn.

De short brengt prachtig de emotie over van de ontroerende ouders waarvan je zelf ook een brok in je keel van krijgt, en het harde probleem om over deze gebeurtenis en het vele verdriet te komen. Ik vond het een prachtige statement, helaas dat ik op het begin met veel vraagtekens zat die later gelukkig allemaal werden opgelost. Ontroerend en krachtig, ik was onder de indruk.

Dit was een taaie. Films uit Nederland staan nou niet bepaald hoog aangeschreven binnen mijn stemgemiddelde, en in het algemeen vind ik Nederlandse films sowieso niet echt heel bijzonder. Deze film trok overigens mijn interesse wel, omdat het best een leuk onderwerp is. Maar of het nou aan de Nederlandse filmmaatschappij ligt, de regisseur of Netflix, ze weten het gewoon weer te verpesten. Want ondanks een best interessant onderwerp weten ze het gewoon weer saai te krijgen, en dat is toch wel een kunst an sich.

Buiten het onwijs slechte acteerwerk, is gewoon de hele productie bagger. Het begon allemaal opzich best wel prima hoor, alleen gaat het vrij snel bergafwaarts als de politie begint te praten met "stront aan de knikker" en andere woorden wat eigenlijk gewoon echt het dieptepunt is. Zoals ik al zei; het acteerwerk is ook bagger, en na een half uur is de film ook wel weer leuk geweest. Het einde was nog wel oke waar die gast neer werd gehaald, maar dat was ook het enigste stukje actie wat deze film te bieden had.