Meningen

Quantum of Solace

Ik vond Quantum of Solace een echte James Bond tussendoortje. Hij is lang niet zo goed (vond ik) als Casino Royale en was voor een bond film erg kort (of ligt dat aan mij?). Toch is de actie erg vermakelijk en ik heb me toch nog wel aardig vermaakt. Maar, niet alleen de actie was goed om te zien. Ook Daniel Craig speelt weer een heerlijke bond en ook door hem heb ik me vermaakt!

Het verhaal is een leuke aan sluiter maar was soms héél traag, waardoor ik me op een paar momenten verveelde! en ook zijn uitstraling zit wel snor. Quantum of Solace is een spel wat ik altijd op de PS2 speelde en ik kwam maar niet op zijn naam. Dankzij de cover (een andere dan op MovieMeter) en zijn scenes kwam ik hier achter, top! Afijn, toch nog een leuke film en altijd leuk om gezien te hebben! Concept is prima en acteerwerk is in het algemeen ook prima! Maar, niet de beste van de reeks!

3.0*

Quarantine

Duplicaties kan ik nooit waarderen. Verzin dan op zijn minst je eigen versie van een film maar dan met het zelfde concept. Nu kwam alles wat we in [REC] zagen hier ook in voor. Dat vind ik nou echt zo zonde! Bah!!. Maar, ik moet toegeven dat ik toch nog best wel plezier heb gehad in het kijken van Quarantine. Het hele 'zombie' verhaal vond ik leuk, er heerst een goede spanning zodra ze in het huis gingen en er viel ook bijna op geen moment stilte. Helaas moet ik wel zeggen na het zien van REC dat deze film erg voorspelbaar werd.

Jennifer Carpenter, knappe meid deed het goed.. En ze bracht het ook goed over, net zoals de Spaanse versie uiteraard. Leuk om Jay Hernandez te zien. Mijn kameraad en ik waren al aan het kijken want we vonden hem wel super veel op die gast lijken in Hostel. En ja hoor, dat is hem ook! leuk... Voor de rest deden de rest het ook leuk.

Het verhaal was leuk maar zoals de hele film veel afgezogen van REC. Een camera ploeg die brandweerlieden volgt in een gebouw waar een virus heerst. Een virus wat was ontdekt was bij een oude vrouw en zo een politie man in zijn greep kreeg en daarna een brandweer man. Waarnaar de brandweer man van de etage jumpt en dan de CDC aanvalt. Het komt allemaal terug... Het concept is dus ook wel leuk maar het zelfde verhaal. Ik vind dit wel wat minder, het is gewoon pure plagiaat. En dan staat er in de aftiteling 'based on REC', ergens in die richting. Dit deel overigens op Netflix Nederland gezien, jammer dat ze deel twee er niet op hebben staan.

3.0*

Ik vond dit eigenlijk niet zo’n hele leuke zit. Normaal gesproken ben ik erg fan van zombie films, dit is misschien wel mijn favoriete concept binnen de horror genre, en ik ben één van de weinige in mijn vriendengroep die dit genre ook vet vind. Ik kan altijd genieten van zombie films maar ik heb wel mijn favoriete type zombie gecreëerd in mijn hoofd, en dit tweede deel kende deze wenselijke stijl niet wat ze wel weer in deel één goed en leuk deden.

Ik kan dit niet echt een ‘re-make’ noemen van de ‘[REC]’ reeks want het concept is wat dat betreft best stand-alone. Maar goed werd het nergens. Ik vond de zombies er nou niet bepaald spannend uitzien en de sfeer werd nergens eng of spannend. Qua bloedgebruik was het wel redelijk tot matig en ook de hoeveelheid zombies viel erg tegen, hierdoor was de spanning (zoals ik al zei) niet echt aanwezig en liep de film aardig moeizaam door.

Het verhaal was niet héél speciaal, we volgen een vliegtuig met een gelimiteerd aantal passagiers, wat ik zelf best weinig vond, die een kleine route moesten vliegen. Wanneer er een man zijn hamsters mee neemt word er een andere man door deze beesten gebeten die later erg ziek word en transformeert tot een gigantisch beest. Ze maken een noodlanding waarna er allerlei hulpdiensten opgetrommeld worden die vervolgens het vliegveld af zetten. De overlevenden moeten alles op alles zetten om te blijven leven, met soms hier en daar wat gevaar maar in het algemeen best nietszeggend.

Matige zit die ik toch wel leuke had ingeschat, best verveeld en ik kon mijn concentratie maar slecht vast houden. Er gebeurde te weinig en na een half uur werd de film ook steeds minder interessant. De twee knappe stewardessen wisten de film nog deels te redden, de setting in het vliegtuig was leuk maar werd te snel weer aan de kant gezet, ik zeg: next!

1.5*

Deze kwam eigenlijk uit het niets op mijn pad terecht. En na de lovende woorden van shorts-kenner John Milton, een best mooie poster en een interessante synopsis was ik eigenlijk snel om en kreeg ik zin deze 'short' te kijken. Ik heb tenslotte ook 'Prime' en dan haal ik een beetje mijn geld uit dat abonnement. Ik ben normaal helemaal geen 'shorts' kijker dus het was voor mij wel even wennen.

De twaalf minuten die voor de 'short' staan, waarvan ongeveer zo'n tien minuten aan beeldmateriaal was erg interessant gedaan en ik was eigenlijk zonder afgeleid te worden erg aandachtig aan het kijken. Dat komt toch wel omdat de sfeer er goed in zit en met een goede 'score' bracht deze 'short' veel duisterheid met zich mee. Nee, de CGI is inderdaad niet helemaal fantastisch en daar werft de film zeker niet zijn punten mee, voor mij was de duistere sfeer met een creepy 'song' op de achtergrond voldoende. Ook aardig wat bloed, en ik peinsde wel af en toe weg van het nare beeld van de tanden.

Of ik veel vaker 'shorts' ga kijken weet ik niet, hopelijk is Theunissen nu niet van zijn stokje geslagen dat ik ook aan de 'shorts' ben begonnen ! Ook wel een leuke tip voor jou, als je 'Prime' hebt.

Ik begin de smaak van de western films toch meer in de mond te krijgen. Onder andere komt dit door het magistrale spel ‘Red Dead Redemption 2’ die ik volop aan het spelen ben op de PlayStation 4, ook de vorige film ‘Tombstone’ heeft zijn visitekaartje achter gelaten en bewezen dat ik toch wat meer in deze films moet gaan verdiepen en naar moet kijken. Toen ik deze tegen kwam op Netflix kreeg hij al snel mijn interesse, toch dat de film achteraf een klein beetje tegen viel vond ik het nog wel een leuke zit voor op de vrijdag avond.

“No no no no, you see it's a gun fight. We both have guns. We aim, we fire, you die.”

Over de cast was ik best wel tevreden. Sharon Stone vond ik een knappe dame, waarvan we ook nog een wat pikantere setting van mochten mee snoepen dus daar hoorde je mij zeker niet over klagen. Over het feit dat ze teveel als ‘powervrouw’ neergezet werd daar kon ik soms wat moeilijk over praten en was in mijn geval niet altijd het voordeel. Zeker dat vrouwen vaak in dit soort rollen beginnen te janken en te schreeuwen en daar kan deze heer altijd wat minder goed tegen, dan begint de irritatie altijd wel wat op te wekken. Russell Crowe deed het prima en ook Gene Hackman zat prima in zijn rol. Ik vond de 21-jarige Leonardo DiCaprio ook een aardig werkje verrichten, zeker een waardig acteur zelfs al op die leeftijd.

Het verhaal was redelijk. We volgen Ellen, een ‘cowgirl’ die naar een dorpje trekt om daar Herod te doden. Herod is namelijk de moordenaar van haar vader waar ze slechte herinneringen aan heeft. Eenmaal in het dorpje aangekomen komt ze er achter dat ze een stand-off houden in een wedstrijd om geld te verdienen. Ellen hoopt hiermee tegen Herod te komen om hem zo te vermoorden maar ze maakt onder tussen kennis met de eigenaardige bevolking, waaronder ‘Kid’ waar ze later half naakt in bed lag, mooi! Hoe verder de stand-off gaat hoe lastiger het word en na hier en daar wat geschoten te hebben komt Ellen oog in oog te staan tegen Herod waarna ze hem vermoord en weer rustig richting huis kan bivakkeren. Al om al, eind goed al goed. Geen sterk verhaal maar zeker vermakelijk om te volgen.

En dan is deze western best snel besproken. Nergens vond ik ergens een uitschieter of hoogtepunt benoemingswaardig en ook is de film voor de rest vrij standaard. Leuke western film, lekkere stand-offs, mooie hoofdrol actrice maar over het algemeen niks bijzonders.

3.0*

"What the Hell kind of clown are you?”
"The crying on the inside kind, I guess.”

Och man, deze film gooit echt ontzettend hard zijn eigen glazen in zeg. De film begon zo sterk en leuk, had onwijs leuke potentie en wist me direct vast te grijpen maar, na hun ontspanning kakt het volledig in en weet de film ook gewoon niet meer interessant te blijven, echt jammer. En eigenlijk kan ik daar ook helemaal niet meer wat beters van maken.

Op zich is het verhaal wel leuk bedacht op het eerste stuk, waar je denkt dat een vrij eenzame clown een bank overvalt, hopend dat er veel komische en domme dingen gebeuren (wat ook komt). Daarna ontsnapt hij door gewoon weg te lopen met een gijzelaar die later dus zijn handlangster blijkt te zijn, en daarna moeten ze vluchten al gaat dat allemaal niet zonder slag of stoot.

De komedie is echt van een onwijs laag niveau, en wist mij ook gewoon niet te vermaken. Heb nauwelijks hoeven lachen, en dat is best zonde. Ik had hier zoveel meer van gehoopt, en dat straalde de film helaas ook wel uit, jammer genoeg kon men het niet waar maken.

Ik vond de film leuk om naar te kijken, en vaak beetje Creepy. Ik zou niet zeggen dat de makers van The Woman In Black dit hebben gemaakt, want rijken tot zo'n goeie film lukt niet met deze... 3,0* vind ik een mooi aantal voor deze. Hoger ook niet.

“RUN!”

De film waar ik misschien op het moment wel het meest naar heb uitgekeken. Deel één blies mij zowaar omver, waar dat kon aangezien het natuurlijk vrij stil was. Het concept vond ik fantastisch, en het bioscoopbezoek was meer dan geslaagd. Toch krab je altijd wel even achter je oren wanneer je hoort dat ‘Hollywood’ na het succesverhaal toch alweer met een sequel wil komen. ‘John Krasinski’ wist wat hij deed en de passie straalde er van af, een geslaagde film (nogmaals). Deel twee kon dus niet uitblijven, en het enige waar goed werd gedaan is dat de regie in handen bleef van ‘John Krasinski´, dat stelde mij gelukkig wat meer gerust. De trailer spatte weer van het scherm en mijn aandacht was al gauw gewekt, dit kon toch haast niet fout gaan?

De opening van de film laat al snel een stempel achter. Er wordt gekozen om de film eigenlijk te laten starten voor de gebeurtenissen in deel één, hoe zijn de monsters op aarde terecht gekomen en is men in een apocalypse veranderd. Het wordt wel snel duidelijk dat hier niet al te veel aandacht aan besteden mag worden, want na een grove aanval die vrij vlot beginnen schakelen we snel door naar het moment waar deel één eigenlijk is geëindigd en dat was in hun boerderij. Het verhaal kon verder, en het vertrek van de familie kon ik begrijpen zeker na wat er gebeurd is in deel één, een nieuwe locatie zoeken lijkt dan het beste en brengt overigens veel nieuwe kansen voor de film, ook goede kansen.

Al gauw merk je wel dat er te vele geprobeerd wordt het niveau van deel één te bereiken, iets wat je niet gaat lukken. Zeker als je deel één hebt gezien bereikt een tweede deel zelden hetzelfde ‘wow’-effect of een verfrissend script, nee deel twee is nooit bijzonder genoeg als deel één en we hebben tot op heden bijna altijd gezien dat een deel twee door die doelstelling flopt. Gelukkig flopt deze film niet, althans niet in mijn ogen maar je merkt wel dat er veel beslissingen worden gemaakt die de film toch iets te slap maken.

Neem als voorbeeld wanneer men vlucht en vervolgens op een fabrieksterrein terecht komen. Daar waar het zoontje op een berenval trapt. Uiteraard kost dit een hevige pijn en laat dat mooi de beesten aantrekken op het geluid, iets wat te verwachten is en wat ook goed gedaan wordt. Maar later in de film kom je al snel erachter dat hij na nog geen één dag alweer kan steunen op dat been, waar het toch altijd op lijkt dat je bot verbrijzelt zou moeten zijn. Of het einde waar de dochter ‘Regan’ en ‘Emmett’ aankomen op een eiland na een aanval in de haven, en pront stuit ‘Emmett’ op een boot van die haven waar ook zo’n monster in blijkt te zitten en het eiland aangevallen gaat worden, erg toevallig. Dat zijn voor mij altijd beslissingen die de film wat cliché maakt, en dat kent dit deel helaas te veel.

Het is dus duidelijk dat de film opent in het volledige pakket waar deel één mee aangeboden werd en was voor mij het meest sterke deel uit de film. Na het ontmoeten in de fabriek valt de film volledig weg en word het meer een cliché papje dan het originele en spannende gevoel wat we van deel één kenden.

De cast is leuk. ‘Emily Blunt’ lijkt er overigens wederom zin in te hebben en gelukkig is de cast veelal van hetzelfde. De toevoeging van ‘Cillian Murphy’ vond ik persoonlijk niet heel spectaculair. Daar waas mijn kameraad erg huiverig was om hem vond ik nou niet dat hij zijn beste rol speelde. De kids deden het aardig, niks op aan te merken. En dan heb je al gauw in zo’n film de hele cast wel besproken.

Het lijkt me dus duidelijk dat deel één erg geslaagd was waar ‘John Krasinski’ vrij werd gelaten met zijn fantasie en ideeën en daar een goede film uit kwam. In dit deel is het helaas te cliché op veel vlakken wat de spanning er toch wel erg af haalt. Het duistere gevoel was er voor mij ook af en dat heb ik wel erg gemist. Ik vond het trouwens ook vrij irritant dat, de dochten van de familie besluit in haar eentje op pad te gaan, dus wegloopt en vervolgens die ‘Emmett’ maar met haar mee gaat, daar irriteerde ik me mateloos aan en dat is wederom zoiets in de film waarvan ik de keuze niet echt kon begrijpen en het de film al helemaal niet leuker maakte.

Mocht er een deel drie komen dan hoor je mij echt niet klagen want deel twee was echt niet saai te noemen maar, de kracht van het eerste deel is volledig weg. Ik vond het gaaf dat de monsters wel eens wat vaker in de film voortkwamen echter is er gekozen weinig tot helemaal geen bloed te vertonen, en dat is best zonde. Enfin, een leuke keuze voor de zaterdagavond was dit zeker, en het blijft vermakelijk want ik hou wel van deze films. Toch moeten ze niet verder gaan kelderen.

3.5*

Ik heb altijd een leuk vast vriendengroepje waarmee wij bioscoopfilms bezoeken, en dan zijn de horror films vaak het populairst bij ons, ook al weten we dat ze vaak floppen omdat ze de idealistisch willen overkomen maar, we gaan vaak weer met moed en vooral veel plezier naar de bioscoop en dat was ook met deze film ook, ook al wisten we voor de helft niet wat we konden verwachten bij ‘A Quiet Place’. Maar wat was deze film machtig in zijn eigen sfeer, en zitten we weer in de silent fase waarbij de film industrie natuurlijk ooit mee is begonnen (alleen was het niet zo stil als toen destijds natuurlijk). Toch vond ik ‘A Quiet Place’ een uitdaging, een uitdaging voor ons om uit te kijken maar ook voor John Krasinski om het zo goed te doen en te maken, dat de film van begin tot eind boeiend was om naar te kijken en te volgen, en dat de film niet inkakt door de stilte.

En dat wist John Krasinski goed op te pakken, deze uitdaging en dat ging hij ook aan. De film begint goed, stelt een sfeertje op en laat al vroeg weten dat deze film erg stil gaat worden, waar hij ook naar doelt. De opening begint goed, met een al verlaten wereld en een echte leuke setting die dit ook achter laat. De ontmoeting met de familie zit er ook al leuk in, en dan begint de film echt héél sterk, voor het donker thuis komen maar vooral stilte maar, we ontmoeten ook de eerste fouten die vooral door de kinderen gemaakt worden.

“Who are we if we can't protect them? we have to protect them.”

Angst is iets wat de film over moet laten komen, het leven in angst en stilte waarbij elk geluidje cruciaal word en dat is vaak erg lastig, vooral voor de kinderen. En dat is gelijk ook weer te zien waarom ik geen fan ben van kinderen in films, en vooral niet in horror films. Ze krijgen vaak de rol van de personen die het verpesten, en dat had ik ook met deze film. Toch is het best riskant wat Krasinski doet, hoe werkt hij zich goed uit bepaalde situaties, en dan ben ik het inderdaad ook wel eens met het feit dat John het prima heeft verwerkt. Al had ik persoonlijk gezien dat dit eerste deel de aanval van de wezens op aarde voort zou zetten, dus toen het nog bevolkt was en de mensheid nog op de aarde rond zwerven want hoe deze film zich afspeelt zitten er altijd vraagtekens bij die je niet weg kan tekenen. Hoe zijn de wezens op de aarde gekomen? Hoe heeft de mensheid er tegen gevochten en hoe is deze familie overgebleven of beter gezegd, hoe hebben hun de aanvallen overleeft met hun kinderen.

De cast van de film vond ik persoonlijk wel aardig geslaagd, zo spelen vooral John Krasinski en Emily Blunt erg sterk. Maar verder is er ook helemaal geen cast te bekennen aangezien we eigenlijk geen enkel persoon tegen komen in deze film dan de familie Abbott die wisten te overleven. De kids waren leuk maar niet een bepaalde toevoeging.

Het verhaal was redelijk, we volgen de familie net na de aanval van de monsters, oftewel 82 dagen na de aanval. Ze zijn opzoek naar rantsoenen om verder te overleven op hun boerderij. Het kleine van het stel is wat aan het rondrennen en vind een ruimteschip die hij wel graag wil hebben, deze nog bijna laat vallen en na een zegje van vaders gaan ze terug. Regan geeft het schip toch weer terug aan haar broertje die vervolgens de batterijen mee neemt, wat niet mag. Bijna thuis stopt hij de batterijen terug en staat als zo’n irritant kind met zijn schip te spelen, die geluid maakt. Hier krijgen we de eerste ontmoeting met de wezens die als blinden door het leven gaan, ze horen alles super strak en jagen door middel van hoor op de mensheid, op wezens eerder gezegd.

Nu zitten we ruim vierhonderd dagen verder en je kan voelen dat er een spanning heerst in de familie. Regan neemt het haarzelf ontzettend kwalijk en is bang dat haar familie dit ook doet, vooral haard vader. Evelyn is weer hoogzwanger, iets wat ik niet snap als je in zo’n wereld leeft maar goed, ze is zwanger. We gaan verder door het leven, de spanning loopt wat hoger op. Ze komen wat vaker in aanmerking met de wezens en ze maken constant een paar stomme fout waardoor de wezens komen.

Wanneer Evelyn moet bevallen gaat het eigenlijk totaal mis, de jongens zijn weg om te jagen en Regan is boos weg gelopen naar de brug. Evelyn voelt de weeën aankomen en wil de rode lichten aan zetten en daarna alles klaar maken om te bevallen. Echter wanneer ze naar beneden loopt stapt ze in een spijker waarna ze iets laat vallen en dit trekt vervolgens de wezens aan. Ze moet nu zien te overleven na de bevalling als Lee samen met Marcus op tijd aankomen. Marcus moet het vuurwerk ontsteken en dan is het overleven om niet gedood te worden waarna Lee zichzelf laat vermoorden om de kinderen te laten overleven. Ze weten te ontsnappen en naar het huis te gaan waar ze wederom weer worden aangevallen, omdat de wezens blijven jagen op plekken waar ze geluiden hebben gehoord. Hier staat nu de hele familie en Regan merkt op dat haar gehoorapparaatje de wezens afschrikt door middel van een pieptoon. Hierna weten ze monster mee uit te schakelen maar na het geweerschot komen de andere twee er ook aan als ze het ene monster vermoord hebben en eindigt de film eigenlijk met een goeie open eind.

“Your father will protect you. Your father will always protect you.”

Ja, ik ben dan toch nog wel redelijk fan van ‘A Quiet Place’ die voor 90 minuten echt niet lang is, beter het is precies een goeie lengte om deze film niet dood te maken en nog interessant en een leuke zit er uit te persen. Ja, dit was een leuke bioscoop bezoek, alleen ben ik nog steeds anti tegen de films die mensen alleen laten schrikken door middel van een hard geluid, de monsters zagen er best goed uit en waren mooi afgewerkt. En dan is ‘A Quiet Place’ best een strakke film die op een mooi niveau weet af te spelen en me wist te boeien.

4.0*

"I'm really scared, I don't want to die here.”

Toen men aan kwam zetten met een prequel voor de ‘A Quiet Place’ reeks was ik behoorlijk enthousiast. Het eerste deel van de filmreeks in 2018 heeft mij toen echt verrast, ook die heb ik in de bioscoop gezien net zoals deze prequel. Deel twee kon toen niet volgens mij, i.v.m COVID-19. Wij vanavond dus richting Zwolle voor een avondje in de Pathé, alleen kwamen we toch wat onbevredigend weer terug naar buiten. Op zich qua bioscoopervaring niks mis, het is warm dus mensen zitten buiten. De zaal was zo goed als leeg, dat zorgde voor ons weer dat we eigenlijk een privéshow hadden.

Want als Prequel had ik toch misschien een heel ander soort film verwacht en gehoopt. Tuurlijk begrijp ik ook wel dat de film opbouwend daarvoor wat tijd nodig had, en dat was niet erg: het eerste deel van deze film vond ik juist onwijs sterk. Maar de films verliest zijn kracht op een gegeven moment. Ik had toch gehoopt op wat meer diepgang van de wezens die onze planeet zo goed als overnemen. Hoe worden we aangevallen? Wat zijn het voor monsters? En je krijgt nou ook niet bepaald veel mee van het ontsporen van de maatschappij. Want eigenlijk alles wat er gebeurd had ook zo in een ordinaire zombiefilm gekund, de maatschappij verdwijnt wel zo goed als maar, er wordt ook weinig tegen gedaan om deze monsters te stoppen? Het voelde voor mij dus nogal leeg.

Het idee om dan maar een verhaal te verzinnen omtrent een terminaal zieke vrouw vond ik dan ook weer direct niet heel bijpassend. Lupita Nyong'o acteerde gewoon goed, past overigens opzich wel bij de film, boeit het dat ze opeens een andere huidskleur hebben?? Goed, mij interesseerde dat gewoon niet en het keek prima weg. Haar kat vond ik met mate wel gewoon irritant maar, het blijft een lief beest. Nee, de film komt in het begin echt op wel op gang, zeker wanneer de aliens aanvallen en een New York eigenlijk gewoon verwoest werd. Het stille kwam echt tot zijn recht en ik blijf dat gewoon een heel vet idee vinden, alleen paste het niet samen. Ik merkte gewoon op dat mij en mijn vrienden allemaal zoiets hadden dat het gedoe met die pizza en het jazzcafé gewoon niet echt bij de film paste, althans daar ging ik niet voor naar deze film. Ik wou meer te weten komen over die monsters. Joseph Quinn deed het opzich ook prima, allemaal geen top werk en ik wou zelf toch veel meer Djimon Hounsou zien.

Over het verhaal heb ik me dus al wat uitgelaten, ik had daar echt meer van verwacht. Het eerste deel overigens vond ik het beste stuk van de film. Dit is dus wanneer de monsters naar beneden komen, en we Samira samen met haar begeleider en anderen van de hospice richting een poppenshow zien gaan. De aanval was prima, ik mis alleen het bloed. Het had van mij part echt veel bloederiger gemogen, en misschien de aanvallen ook een stuk grootschaliger. Echt zonde want dat bleef vooralsnog allemaal gewoon uit.

Het tweede deel van de film vond ik toch een stuk saaier worden. Iets te veel geneuzel, en weinig diepgang over de achtergrond van de monsters. Nee, we gaan kijken hoe Samira haar laatste pizzastuk wil halen bij haar favoriete tent, en horen het verhaal over het verleden van haar vader die Jazz speelde. Kom op man, waarom? Wat heeft dat in godsnaam te maken met de andere twee films? Ik snap dan ook best dat er twee mensen vroegtijdig de zaal verlieten, want het was gewoon saai.

Was deze bioscoopwaardig? Echt niet. Ook had ik deze film op de manier zoals hij is niet als prequel willen zien, had dan gewoon een derde deel gemaakt met Emily Blunt want deze film voegde weinig toe aan de originele franchise. Toch zoals ik al vaker laat vallen was het eerste deel gewoon heel tof, en zat de spanning er goed in. Ook het stuk waar ik me het meest mee wist te vermaken, alleen alles daarna haalt de film toch drastisch naar beneden.

“We are on the list!”

De eerste tip die ik heb gezien komend van “MovieMeter top 1000 project - Editie 2023” komt van mijn grote vriend John Milton, die ons er op wees in dat topic om deze film te gaan kijken. Door zijn tip (dank daarvoor) is deze film op mijn radar gekomen, en eigenlijk vlak nadat ik hem had toegevoegd aan mijn lijstjes zag ik dat hij op ‘HBO Max’ te streamen was. Deze middag heb ik een vrije middag (een zogeheten rustdag) en ik vond dat nou net een uitstekend moment om deze film aan te zetten. Aangezien het voetbal ook weer in volle gang is (in de avonden, op televisie). Ik wist niet echt wat ik moest verwachten maar, gezien de vele positieve berichten die ik hier lees moest het wel iets goeds zijn. Zelf ben ik niet tot nauwelijks bekend met de oorlog die de blauwe helmen hebben gevoerd, destijds in de negentiger jaren. Wel ken ik een oud VN-soldaat die hier heeft gevochten, en heb ik uiteraard het proces van de laatste jaren mee gekregen waar ‘Ratko Mladić’ o.a. een levenslange gevangenisstraf geëist hoorde.

Ik denk echter wel dat voor één ieder die net zoals ik, die deze oorlog niet of nauwelijks meegekregen heeft, dit een hele goede film was om in te stappen. Deze film is namelijk erg goed, ik wou “prachtig” omschrijven maar, voor dat woord is er in deze situatie geen plek. Deze film verteld namelijk het keiharde verhaal over o.a. het falen van het Nederlandse leger tijdens de Bosnische Burgeroorlog in het plaatsje ‘Srebrenica’. Ook wel bekend als het “drama van Srebrenica”, na de tweede wereldoorlog de grootste genocide actie in Europa. Walgelijk om te zien ook, en het verdriet wat men is aangedaan raakt je constant. Daar kan geen film je aan laten wennen, want ik heb al een groot aantal oorlogsfilms (voornamelijk WO2 films) gezien en dit soort drama blijft je kippenvel geven.

We beginnen de film overigens keihard, waar het Servische leger binnen valt en de Verenigde Naties (VN, blauwe helmen) eigenlijk het volk moesten beschermen en het conflict moesten leiden. Het Servische leger was overigens vast besloten te vechten, en ze wouden er veel voor doen. Zo zien we na een overleg tussen de burgemeester van het dorpje en ‘Thom Karremans’ dat de Serviërs waren binnengevallen en mensen uit huis haalden, om die vervolgens neer te schieten bij de muur van het gebouw, hierdoor sloeg de bevolking op de vlucht en kwamen uit bij de basis van het leger waar ook de tolk ‘Aida’ verbleef om het gesprek tussen de Nederlanders en de burgers/ het Servische leger te vertolken. Daarnaast moest ze ook zorgen dat haar familie in veiligheid bleef. Wat door de nodige regels niet altijd even makkelijk was.

Daarnaast vond ik dat stukje verhaal wel inspirerend of wat gevoelig, het deed me niet altijd even veel. Ik denk dat daar de film net dat stukje drama mist waar ik op had gehoopt, en daardoor had ik er misschien wat meer verwachtingen over? Al zijn er ook genoeg scenes die je wel echt weten te raken, en daar haalt de film echt zijn krachten vandaan. Zoals de paniek wat je in het begin vooral meemaakt maar, ook het moment dat ‘Aida’ de overschotten van haar zonen en man bezoekt en het moment wanneer alle mannen worden afgeslacht. Dat gebeurt wanneer ze allemaal in een bioscoopzaal worden gedrukt en men daarna met AK's door de raampjes gaan staan om iedereen binnen kapot te schieten, deze executies zijn altijd wel heftige beelden.

Waanzinnige film dus met ook hele goede cast leden. ‘Aida’ wordt heer gespeeld door ‘Jasna Djuricic’ wat een prachtige rol was. Ze acteerde ook prima overigens, niks op aan te merken. Ook zijn er wat Nederlandse namen te zien in deze film. Noem hier bijvoorbeeld een ‘Johan Heldenbergh’ als ‘Karremans’ en ‘Raymond Thiry’ als ‘Franken’.

Dus ik wil JM nog even een keertje bedanken voor deze tip. Het was een indrukwekkende zit, en ik heb zeker veel informatie binnengekregen wat ik nog nooit eerder wist. En het heeft ook weer beter mijn ogen geopend. De tijd vliegt voorbij, de film is helemaal niet lang te noemen, daardoor zit hij heel makkelijk uit, en vliegt de tijd voorbij.