Meningen

En we gaan gewoon vrolijk door met de serie, en ik moet zeggen dat ik me nog helemaal niet verveel om deze serie te kijken krijg er eerlijk gezegd wel steeds meer zin in. Dit tweede deel komt van horrormeester Stuart Gordon af die ik eigenlijk om eerlijk te zijn alleen nog maar ken van ‘Re-Animator’ maar ook deze korte film heeft veel indruk gewekt. Ook ben ik nauwelijks bekend met ‘H.P. Lovecraft’ dus is het een soort gecombineerde ontdekking, ‘Re-Animator’ heb ik een tijdje geleden alweer gezien. En ja, hij was zeker leuk maar echt beter dan de film hiervoor vond ik hem niet.

Het verhaal is leuk, we volgen natuurkundige student ‘Walter Gilman’ die een kamer huurt bij een aparte man. Hij ontdekt snel dat er niet iets pluis is aan of rondom het huis als hij vreemde stemmen hoort en daarop volgend vreemde scenario’s beleefd. Zo staat zijn buurvrouw opeens naakt in zijn kamer die even later als heks om word getoverd en ontmoet hij een rat met een mensengezicht. Eigenlijk best leuk en de rat maakt de film wel een beetje af. Hij gaat vervolgens achter de heks aan om deze af te maken zodat ze geen probleem meer kan vormen waarna hij later naar het gekkenhuis word geplaatst omdat hij het dode zoontje van zijn buurvrouw bij hem had. Hier komt de muis weer uit zijn buik geknaagd en volgt Walter de dood met helse pijn. Lekker bloederig in het algemeen wel.

De setting veranderd niet vaak, en er is eigenlijk maar weinig spanning aanwezig. De buurvrouw zag er goed uit, zeker op een bepaald moment en het verhaal is leuk maar niet bijzonder. Zo sluit ik dit tweede aflevering ook best positief af, heb me wat dat betreft prima vermaakt in het algemeen.

3.0*

Hacksaw Ridge

Oef, dit was toch wel een leuke film. Heb hier en daar wat negatieve recensies gelezen die ik na het zien van deze film echt wel snap maar, dit zijn de films waar ik vaak wel van kan genieten. Het is eigenlijk allemaal best wel zachtjes, vooral het begin van de film was even doorbijten maar, je moet toch even meer van het levens verhaal van Desmond Doss te weten komen en daarbij is toch een mooi begin aangeknoopt waar hij zijn geliefde Dorothy Schutte tegen het lijf aan loopt, de tragedie wat binnen zijn leven speelt en vooral meer te weten komen over het feit dat hij geen wapen draagt.

Ik moet zeggen dat dit wel weer een hele andere wending voor mij was en ik wel iets moest wennen aan deze film, het is natuurlijk geen hedendaagse Wereld Oorlog II film die ik het liefst kijk waar de Duitsers vooral aan het licht staan, dit keer gaan we de kant van de Jappen op, toch ook iets groots wat in de tweede wereld oorlog voordeed want dit is natuurlijk de strijd geweest met de kernbommen en de eerste kamikaze piloten. Toch vond ik het leuk maar ook vooral interessant om naar te kijken. Ik ben persoonlijk helemaal bezeten met de Duitse kant van het verhaal maar, de jappen heb ik altijd gelaten voor wat het is, wat toch eigenlijk ook best interessant is.

De film verteld een onderdeel van de slag om Okinawa, het grootste eiland van de Riukiu-eilanden waar toch wel hevig gevochten werd. Ook op wikipedia staat een mooi stuk over deze gevechten, ik ben zelf nou niet bepaald bekend met het gevecht tegen de jappen maar ik weet wel dat deze er misschien harder aan toe ging dan tegen de Duitsers. Vooral dit stuk: ‘Kamikazes - Slag om Okinawa‘ is best interessant om te weten dat de slag om Okinawa het bekendst stond door zo geheten kamikazes.

Hacksaw Ridge brengt een prima verhaal met zich mee die, zoals ik al zei, wel wat traag begon. We volgen Desmond Doss in zijn levensloop (sowieso tot aan het eind van de overname op Hacksaw Ridge). Hier krijgen we een groot deel te zien over zijn vader, die rustig gezegd volgens mij een aardige alcoholist was en een voormalig soldaat, voornamelijk gevochten in 1918 (als ik het goed heb) tijdens de Eerste Wereldoorlog, en hier veel vrienden verloor. Hij is zeker niet zachte handig en wil nog wel eens zijn kinderen maar ook zijn vrouw slaan. Hij is er honderd procent tegen dat zijn zonen het leger betreden die dit helaas beiden wel doen, voornamelijk omdat hij niet bij het graf bij zijn zonen wou gaan staan, na de oorlog. Volgens mij heeft dat ook niet gehoeven, in ieder geval bleef Desmond Doss wel leven.

Desmond Doss zelf kent een heel ander kant. Hij is anti-geweergebruik en staat erop zonder enig wapen om zichzelf te verdedigen het vijandelijk gebied te betreden, puur omdat hij levens wil redden en niet wil nemen. Natuurlijk kende dat enige zware lasten zo werd hij door de hoge piefen van het Amerikaanse leger nogal in de grond gedrukt en werden er allemaal dingen dankzij hem opgelegd op het hele team. Hij word hierdoor hardhandig aangepakt maar bleef zijn mannetje staan. Desmond besloot geen wapens meer aan te raken nadat zijn vader, zijn moeder weer sloeg en vooral er met een wapen stond rond te zwaaien, ikzelf dacht vooral dat het begin van de film hier enig iets mee had te maken toen hij zijn broertje bijna dood sloeg met een baksteen.

Goed de film draait zo zijn gangetje en Desmond mag (nadat hij in het gevangenis heeft gezeten) toch mee met het Amerikaanse leger, wel als hospik. De dagen dat hij daar rondliep heeft hij enig levens gered. Ook zeker nadat het Amerikaanse leger zich massaal terug trok omdat de Jappen toch weer met een groot hoeveelheid troepen terug sloeg bleef Desmond zijn mannetje en redde meerdere levens, waaronder ook van een paar Jappen en zelfs de sergeant Howell , gespeeld door Vince Vaughn. Hierdoor was hij een redder van het Amerikaanse leger en is hij hierdoor goed beloond, maar ook mede dankzij zijn vader was hij vrij gesproken en mocht hij mee gaan met het leger.

Ik vind Andrew Garfield persoonlijk een fijne acteur, heerlijk rustig en straalt een mooie blik uit waardoor hij Desmond Doss ook fijn heeft gespeeld. Ondanks dat de film traag begon, en er vrij weinig gebeurd buiten het feit dat Desmond met Dorothy verkering krijgt en zijn vader zijn familie mishandeld bleef het rustig in het begin, dat vond ik wel jammer. Je kreeg weinig mee van de oorlog buiten het feit om dat Desmond er uiteindelijk na toe ging. Qua slagveld was de film gewoon goed. Helaas heeft Desmond ons in 2006 verlaten, op 87 jarige leeftijd maar, zijn daden blijven voorgoed bij ons, en ik vind zeker dat hij een stap heeft gezet in de geschiedenis. Al om al, prima film en uitstekend vermaakt!

4.0*

“Fuck you, fuck you, fuck you, you're cool, and fuck you, I'm out! “

Nu ik dit de tweede keer moet uittypen omdat mijn computer uitviel heb ik er helaas nog minder zin in om uit te typen. Deze film wist me weer minder te boeien, de zoveelste Amerikaanse film gebasseerd op wiet en veel ‘overdreven’ komedie die vaker niet komisch over wist te komen. Ik heb er niet meer zoveel mee, dit soort films zou ik geweldig vinden toen ik net op deze site was gekomen maar het steekt nu duidelijk buiten mijn smaak. Goede leer voor de volgende keer dat ik deze films maar beter links kan laten liggen.

Wat ik dan nog redelijk geinig vond was het stukje dat de man in de gevangenis zijn *zeepje* liet vallen. Kon daar wel om lachen met een achterliggend idee. Voor de rest vond ik het allemaal maar wat slap, ‘Jim Breuer’ vond ik persoonlijk het leukste in zijn rol maar de rest wist niet te boeien.

Saaie en smakeloze film met erg flauwe en geen goede humor. Helaas, had er ietsjes meer van verwacht.

1.0*

“My destiny is in God's hands. I'm cool with that.”

Precies een film zoals je hem verwacht en ziet bij de persoon ‘Steven Seagal’. Eigenlijk een nietszeggend verhaal waarvan je de uitkomst al van honderden kilometers aan ziet komen maar wat toch gewoon leuk blijft deels te volgen, puike actie scenes maar het word hier al wel wat houterig in sommige scenes, de aftakeling van de goede films van ‘Seagal’ las ik ergens. Toch blijft het wel erg vermakelijk en krijg je gewoon waar je de film voor aanzet: veel actie en coole muziek met een wat matig verhaaltje.

Valt er verder nog iets over te vertellen? Nee, totaal niet maar dat hoeft ook niet in mijn ogen. Dit is gewoon er even goed voor gaan zitten en genieten, laat Seagal het werk denk en word vermaakt.

3.0*

Halloween

Ogh, ogh, ogh wat een heerlijk en o zó klassieke Halloween was dit, hmm, de start van Michael Myers haha! Wat heb ik me prima vermaakt met dit Halloween filmpje al had ik, waarschijnlijk de 2009 remake film, voor me qua verhaal. Ooit had ik die waarschijnlijk op de TV gezien maar weet niet meer welke versie, heb er ook altijd een paar op DVD gehad maar die zijn zoek. Daarom ga ik ze nu maar eens allemaal op nieuw bekijken en dan is dit zeker een heel mooi begin.

Het verhaal is natuurlijk heel dun en alles is voorspelbaar, daar ontkom je ook gewoon niet aan bij deze film. Toch heb ik me maar zitten genieten met deze oude gouwe klassieker en ik vond geen enkel momentje verveling maar, misschien viel dat voorspelbaar gedoe mij toch vaak tegen.. Het concept is natuurlijk erg vet en het acteerwerk tja, daar hoef je natuurlijk ook niet lang over te discussiëren maar dat was uiteraard ook niet denderend. Toch prima begin van de reeks en, lekker old-skool!

3.5*

“Inside every one us, there exists a dark side. Most people rise above it, but some are consumed by it. Until there is nothing left, but pure evil.”

Zeven jaar na mijn laatste kijkbeurt heb ik deze film maar weer eens opgezet. Eigenlijk puur uit verveling en deze kwam op mijn beginscherm voorbij tijdens het zoeken op ‘Netflix’. En zoals ik al zei in mijn eerste mening verwarde ik deze film altijd al met origineel, vooral vroeger. Nu weet ik wel beter, toch was het voor mij de eerste ‘Halloween’ film die ik had gezien. Dat komt omdat deze film tijdens halloween op de televisie was ergens in 2009 meende ik, en toen mocht ik de film niet afkijken van mijn moeder omdat het te laat werd. Hij was pas later die avond op de televisie. De bruutheid van het begin staat me altijd nog bij, dat heeft veel impact gemaakt op mij destijds maar, nu zo’n zeven jaar later na mijn eerste mening en dertien jaar later naar mijn eerste kijkbeurt valt de film me eigenlijk steeds meer tegen.

En dat wil niet zeggen dat ik het een hele slechte film vond verder maar, ik merk nu best wel op dat de film vol zit met echt slecht acteerwerk, iets wat ik juist wel wat beter kende van onze vriend ‘Zombie’. En dat is ook wel iets wat me direct opviel, het begon al bij dat onzinnige geruzie bij de familie op het begin waar mijn haren recht op van gingen staan, neemt immers niet weg dat het natuurlijk de beste manier was om de omkeer en wellicht psychose van ‘Michael’ te laten zien, de slechte familie omstandigheden die hem zo hebben gemaakt zoals wij hem allemaal kennen. Wat daarna dan weer gebeurt is ook gelijk de scene zoals ik deze film ken, namelijk wanneer hij zo’n beetje de hele familie uitmoordt die hem pijn hebben gedaan. Zijn stiefvader, zus en blijkbaar ook diens vriendje wat ik dan weer niet geheel snapte.

Daarna is het eigenlijk vooral lekker achterover zitten en genieten van wat er gebeurt. Spannend word het nergens, bloederig is het genoeg. Dat maakt deze film ietwat sympathiek maar, je merkt dat vooral de nostalgische waardes zijn werk doen, wat wellicht velen voor de originele film van ’78 voelen.

Toch ga ik mijn cijfer met een punt verlagen, ik voel me er steeds minder door aangetrokken en de film verliest steeds meer een beetje charme die hij nog had. De film is keihard op sommige momenten maar, kakt ook te vaak in en is hierdoor misschien zelfs soms wel saai te noemen. Dan blijven de herinneringen toch een stuk beter aan deze film.

Het klonk allemaal zo mooi op papier maar wederom was ik niet vrij enthousiast van de uitwerking. Nogmaals terug gaan naar een nieuwe ‘Halloween’ film, het had allemaal niet gehoeven en ik had eignelijk al een onderbuik gevoel dat het niet wat ging worden, vrij standaard en het voelt niet meer vernieuwend. Het tijdperk van Michael Myers is geweest in mijn ogen, of het nou leuk is of niet deze held blijft een klassieke legende maar de nieuwere films kan ik nooit meer echt zo erg waarderen als de eerste paar delen, dat deed ik al niet toen ‘Rob Zombie’ met het idee kwam om remakes te maken en nu heb ik dat ook niet, ik heb het allemaal wel gezien en het is teveel van het zelfde constant.

“I'm a doctor. Lock your doors.”

De cast was redelijk. Het is allemaal leuk en aardig dat Jamie Lee Curtis terug was in deze film, en je kon merken dat ze haar best deed om er een spektakel van te bouwen, al vond ik het niet echt bijzonder acteerwerk wat ze afleverde. Judy Greer deed het prima als Karen en Andi Matichak was ook prima om te zien. De rest vond ik het allemaal wel leuk en aardig maar de acteerprestaties sprongen bij niemand echt er hoog uit.

Het is het telkens niet en de minpunten zitten echt in de weg om de film nog echt vermakelijk te zien. Het was allemaal wat lief, en spanning vond ik best ver te zoeken. Je ziet alles al van ver aankomen, de acteurs bewegen zich heel erg cliché en dan kijken we bijvoorbeeld na het moment dat de bus met de gevangen is verongelukt en er een auto aan komt rijden. Je ziet dan vervolgens wat gekken over de weg lopen (ook al weet je dit zelf niet) maar gaat toch even poolshoogte nemen. Als dan ook nog je irritante zoontje denkt ‘laat ik eens gaan kijken waar pa blijft’ gingen bij mij de bellen rinkelen. Erg ouderwets en niet leuk meer.

Ook het moorden vond ik best teleurstellend. Het word ons merendeels afgenomen, waardoor de film niet meer eng of ludiek oogt zoals het personage altijd wel naar voren werd gezet maar het zag er allemaal te lief uit. Zo zag je één keer hoe een vrouw in haar nek werd gestoken maar dat is ook één van de weinige momenten. Je ziet de lijken wel maar kom op jonge, ik wil zien hoe het gebeurd! Dat had echt de pit in de film kunnen verbeteren en was de film echt veel beter geweest als we wat meer gore beelden om onze neuzen zagen vliegen. Nu zien we bijvoorbeeld dat vriendje wel met een mes in zijn nek aan de muur hangen, ik had heel graag dat gevecht willen zien!

Leuk om Nick Castle weer te zien als ‘The Shape’, een plus punt. Maar meer kan ik er ook niet van maken. Vrij tegenvallende zit die dankzij het personage Michael Myers nog wat vruchten wist af te werpen en interessant kon worden. Maar spanning of bloederige moorden hoef je niet aan te kloppen bij deze film. Het verhaal is vrij standaard, ontsnappen en er tegen vechten. We kennen het wel.

2.5*

Halloween is al sinds dinsdag afgelopen (toen heb ik de film ook gekeken) maar ik heb nog geen tijd gehad om er een mening over te typen (ik moet woensdags altijd tot 2000uur naar school en daarna direct naar bed om de dag erna weer om 0400 uur op te moeten staan) en daarom maak ik nu een wat kleinere recensie. Ik vond ‘Halloween 4: The Return of Michael Myers’ toch beter dan verwacht en misschien komt dat wel omdat ik natuurlijk ook het verschrikkelijke deel ‘ Halloween III: Season of the Witch (1982) ‘ achter de rug heb en ook wel toe was aan heerlijke ouderwets griezelen met Michael Meyers ook al is hij niet de engste horrorpersonage die ik ken.

De film was in het begin erg soft (nadat Meyers uitbrak), het verhaal liep fijn door maar daar blijft het ook wel bij. Op het einde is de film erg leuk en komt de spanning ook wat op zetten. Vooral het moment waar ze het huis gaan verdedigen maar dat Meyers toch binnen weet te komen en bijna de hele familie uit weet te moorden en dan vervolgens zijn nichtje het toch nog weet af te maken met een schaar, leuk!

Het verhaal was geinig. Meyers weet weer te ontsnappen om dit keer af te maken waar hij gebleven was: zijn familie uit te moorden. Hij is nu dit keer achter zijn nichtje aan die als laatste overlevende bij een pleeggezin in leeft. Terwijl hij achter haar aan zit word Meyers opgejaagd door de oude Dr. Sam Loomis en de polite. Ze zetten alles op alles om Meyers te stoppen maar dat mag niet baten en de jonge Jamie verandert langzaam ook in een bloederige killer.

Ja, deze film vond ik een stuk leuker dan voorheen en ik verhoog hem met een punt. Zeker de laatste scene ben ik erg over te spreken en de scene in het politiebureau nadat Meyers daar langs is geweest was ook tof. Al om al, prima vermaakt met mijn laatste film voor de Halloweenmaand van 2017.

3.0*

Tja, het is te verwachten dat de delen op den duur niet meer zo sterk zijn als de eerste twee klassiekers en zeker deel drie vond ik héél slecht. En ik ben het ook eens met het punt dat ze bij deel vier hadden moeten stoppen, veel leuker geweest om een bepaalde sequel te maken op het nichtje van Myers ‘Jamie’ die aan het eind van de film haar stiefmoeder (?) had verwond (gedood). Nee, men maakt een besluit om het vijfde deel toch in de maak te gooien en helaas maar zoals verwacht kwam deze vrij negatief eruit.

De film was aardig sfeerloos, zoutloos en totaal niet spannend. Het echte ‘Halloween’ gevoel is de film kwijt en krijgen ze ook niet meer terug, daarbij is de film aardig lief en was het moorden leuk maar vrij doelloos. En dat krijg je natuurlijk als het concept van de film nu al enige tijd door gaat en er geen daadwerkelijk slachtoffer meer te vinden is. Best een onnodig deel dus.

Tja, het verhaal was ook één pot nat en niks speciaals. Michael ontsnapt of komt weer tot leven en gaat vervolgens achter een ‘doelwit’ aan die vervolgens moet vluchten voor haar leven, een paar moorden tussendoor om het toch nog leuk te houden maar in het algemeen vrij standaard.

2.0*

“I've said goodbye to my boogeyman, but the truth is, evil doesn't die. It changes shape.”

Traditioneel elk jaar tijdens Halloween een Halloween film kijken hou ik zo mooi tot stand. Een jaar geleden toen deze film uit kwam, heb ik hem al eens geprobeerd te kijken tijdens Halloween met een maatje van me, alleen hebben we onze interesse naar een uur wel verloren voor deze film en uit eindelijk zelfs uitgezet. Daarom dat ik er dus nog niet op had gestemd en een mening voor had getypt. Het leek me eigenlijk gepast om dan dit jaar voor Halloween toch deze film te kijken, het ‘laatste’ deel van de reeks, ik weet het nog zo niet. Helaas is deze reeks onwijs erg uitgemolken en dit deel valt gewoon onwijs tegen, en daar gaan alle positieve en hoge scores van sommigen mij echt niet mee veranderen, deze film is gewoon echt niet tof.

Wat me eigenlijk op viel was dat deze film een uur duurt waar eigenlijk maar héél weinig gebeurt. De personages vond ik niet echt boeiend, en er was maar erg weinig Michael. Die ook onder de naam ‘The Shape’ staat op IMDb, wat een belachelijk iets. Het is gewoon Michael Myers, niet meer niet minder. Corey vond ik een saai hoofdpersonage, en daar draait het helaas veel om. Ook Jamie Lee Curtis vond ik niet zo boeiend, leuk dat ze weer in deze films speelde maar, het was niet echt heel bijzonder.

De film scoort in mijn ogen wel punten met de kills. Die veelal lekker bloederig zijn en vooral ook best grof. Zo wordt een dame doodgestoken en daarna opgehangen aan het mes (helaas wel één van de eerste kills en vrijlaat in de film), en ik vond het ook vet hoe Corey zijn pestkop vermoord, door met een brander die in zijn mond wordt gedrukt, dat was misschien toch wel de leukste moord in de film. En het was nogal karig.

Het eind gevecht was ook niet heel boeiend overigens, de film weet duidelijk geen indruk te maken, en duurt gewoon echt te lang. De soundtrack is als vanouds waanzinnig, blijft mijn horrorfavoriet alleen deze film zinkt toch wel extreem laag. Het verhaal is niet boeiend, en vaak onsamenhangend, waar er sommige dingen gebeuren die vrij random tot stand komen, en dat was soms best irritant te noemen. Jammer dat het zo moet eindigen maar, op deze manier hoeft het van mij ook echt niet meer, en blijft de franchise uitgemolken.

“If you want to stay handcuffed to your dead brother, that's fine. But you're not dragging me along. Not anymore.”

Traditie getrouw kijk ik op Halloween een film gerelateerd aan (en je raad het al): Halloween. Dit vijfde deel (dacht ik) stond nog zonder stem van mij op Moviemeter, en ook het deel hierna heb ik blijkbaar nog niet gezien. Beiden films bewaar ik dus mooi voor de Halloween dagen, en gisteren heb ik deze ‘H20’ opgezet. Tja, wat moet je er dan nog van verwachten? Deze films zijn natuurlijk heel erg doorsnee, de moordende Michael Myers die nergens dood lijkt te gaan en constant weer tot leven komt en een vrij dun en simpel (soms saai) verhaal.

De producers, ‘Steve Miner’ en ook de cast doen lekker hun best om een heerlijke horror-klassieker nogmaals te herhalen, er is eigenlijk geen doel meer in deze films. Mis ik dat? Nee, zeker niet. Voor de korte tijdsduur ging het nog vrij vlot en waren sommige Myers acties nog vermakelijk ook. Bijvoorbeeld bij dat huis rond het begin waar hij de hele familie weer even hardhandig afslacht, heerlijk.

Van ‘Jamie Lee Curtis’ zou ik persoonlijk nooit een groot fan worden. Ook in deze film kwam haar talent weer naar boven, wel leuk dat de originele hoofdrolspeelster terug keert, dat houdt de film wel origineler. Toch is na deel drie (en in mijn ogen het slechtste deel) deze serie nooit sterk meer uit de grond gekomen.

Qua verhaal was het allemaal vrij dun en soms ook erg oninteressant om te volgen. Het blijven hersenloze slashers en daar draai je niet om heen. En ook hier laat ‘Steve Miner’ weer zien dat je vooral je verstand op nul moet zetten en deze film lekker moet aanslingeren.

2.5*

Halloween II

Old-skool Halloween films, daar kan Halloween II natuurlijk niet aan ontbreken met de almachtige Michael Myers. Toch vond ik dit deel iets minder dan zijn voorganger die het concept écht nog old-skool had. Wat ik bij beiden wel opmerkte is het feit dat de film gewoon van hak op de tak begint waardoor je eigenlijk een verhaals versnelling krijgt wat eigenlijk best irritant is. Dit houd natuurlijk niet in dat de film saai is, de film zit nog bordenvol jaren 80 spanning met een héél ligt verhaal.

Zoals ik net al zei het verhaal is gewoon dun en mager en weet ik wat allemaal maar in ieder geval niet héél interessant waardoor de film eingelijk daar zijn standpunt niet hoef te zoeken, het concept daar in tegen is natuurlijk gewoon fantastisch en ik kan hier opzich wel van genieten, zo fantasie rijk heerlijk. Acteerwerk kan natuurlijk ook wel beter maar goed, het was niet een ramp om naar te kijken.

3.0*

Dit deel van de Halloween reeks is me wat tegen gevallen, zeker omdat het een werk van Zombie is had ik hier toch véél meer van verwacht dan dat er is uitgekomen. Ik vond dit nogal een langdradige film waar echt nooit geen einde aan leek te komen, Michael Meyers zag er tevens weer grandioos uit en de moorden die hij pleegt waren ook niet al te soft.

Ik vond het verhaal ook niet echt leuk om te volgen. We volgen Laurie die eerder aangevallen is door Meyers en die dit keer ook weer moest overleven. In de achtervolging vermoord meyers weer genoeg mensen tot dat hij bij de familie van Laurie weet te komen. Een echt verhaal kent deze film niet, er is niets bijzonders dan het overleven van Meyers en het is vaak te chaotisch om naar te kijken en dat maakt het erg saai!

Qua acteerwerk was de film prima en de film kent ook wel een goeie gore maar ik vond het nergens echt iets bijzonders worden, de begin scenes in het ziekenhuis vond ik keihard en ook tijdens het optreden zien we weer typische Zombie scenes maar, dat maakt de film helaas niet beter zoals hij is want ik vond het vaak een saai optrekje. Ik had iets meer verwacht van de film dan, dat Zombie ons wist voor te schotelen: een groter spektakel.

2.0*

Om een filmreeks diep te laten zakken, en dan te bedenken dat de eerste twee delen briljant waren, dan moet je toch echt Tommy Lee Wallace aan het roer zetten. Tommy weet van een (door Carpenter opgezette) top reeks toch echt het slechtste uit te halen en dat is dan deze film geworden, de film heeft geen aantrekkingskracht en kent zeker geen vermaak. Ik heb me uitermate verveeld met deze film en de concentratie kwam er ook niet bij kijken want die was ver te zoeken. Dit derde Halloween deel is schamend voor de reeks maar, ook een tijdverspilling aangezien er niks gebeurt en ik er geen goed woordje aan over kan houden.

Toch weet Tommy er een leuk stuk uit te halen als we zien dat de ‘gevaarlijke’ Silver Shamrock maskers die met een speciale button de kinderen kon vermoorden als ze het masker op hadden maar dan nog, er gebeurde niks. In het begin is er wat ‘spanning’ (wat je niet eens zo mag noemen) als er een man door twee mannen word opgejaagd om vervolgens vermoord te worden in het ziekenhuis, dat zou dan misschien nog wel iets van spanning hebben gehad maar daar blijft het wel bij.

Qua acteerwerk was het matig. De ‘robots’ vond ik verschrikkelijk en zo vind ik dat hele ‘Silver Shamrock’ idee waardeloos.. Nee, dit is niet mijn film!

Het verhaal was ook erg saai. We volgen een dokter die, nadat hij een patiënt had die vermoord werd door een man die zich later opblies in zijn auto, achter de firma ‘Silver Shamrock’ gaat en komt achter de gruwelijke waarheid wat de bedoeling is. Elk kind die de masker draagt op de avond gaat dood, komen opeens duizenden sprinkhanen uit zijn hoofd en een paar slangen, om het nog maar even meer onrealistische te maken. En hoe lost hij het op? Door de TV-maatschappij te bellen en te vragen om de reclameblokken stil te leggen, hoe simpel was dit? Toch ging er eentje niet uit en toen ging de film op zwart.. Wat zou er gebeurt zijn??

Waardeloze film en alweer totale tijdsverspilling. Er gebeurt ontzettend weinig en het was dus totaal niet mijn film. De mooiste scene vond ik de scene die je ook op de cover ziet, zonsondergang bij L.A. en kinderen die met hun Halloween masker over de berg lopen.

1.0*

“Hey, Michael! It's Halloween. Everyone's entitled to one good scare.”

Eigenlijk doe ik ‘traditie’ getrouw elk jaar een halloween film kijken op de 31ste van oktober, de dag van halloween uiteraard. Vandaag vroegtijdig een filmavond gehad maar we waren wat zoekende naar een leuke horrorfilm en kwamen eigenlijk vrij snel op dit nieuwe deel van terecht, helaas wel iets te vroeg want we wouden hem eigenlijk volgend weekend kijken, ach dat komt dan wel weer. Toch moet ik zeggen dat ik me meer heb vermaakt dan dat ik vooraf had gedacht, wellicht ook wel iets wat de film voor mij heeft gered omdat ik blijkbaar het deel hiervoor echt niet boeiend meer vond en dat had ik ook verwacht bij deze film om heel eerlijk te zijn.

Nee, de film is echt niet meer van nostalgische waarde. Ja, ‘Michael Meyers’ is natuurlijk een cult-icoon maar daar blijft het ook wel bij, de serie is nu zo uitgemolken dat het niet meer bijzonder is. Toch, blijft het wel een vermaak om elk jaar weer naar het icoon te kijken omdat het langzamerhand wel er bij hoort, helaas is er in de film genoeg momenten te vinden waar de cliché waardes zo hoog lag dat het eigenlijk weer wat minder plezierig was om naar te kijken, een waar jo-jo effect merkte ik in deze film.

Qua kills zat de film wel snor, heerlijke kills met ook een lekker portie bloed, iets wat de film nodig had om op te rijden, zijn eigen soort benzine om beter te zeggen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik eigenlijk alle kills wel lache vond. De brandweerlieden die stuk voor stuk werden vermoord was een zeer gave scene met de heerlijke vuurmomenten. Ook de twee oudjes die helemaal lek werden gestoken was een vermakelijke scene en uiteraard die jonge die werd vermoord door ‘Michael’ bij de valreling had ook wel zo zijn charmes. Dit zijn zeker momenten die de film wisten op te krikken.

Voor de rest vond ik het tof dat de oude cast is opgetrommeld. Niet dat ik ze allemaal stuk voor stuk herken en er een verband bij leg maar, je zag wel een bepaald vertrouwen. JLC vond ik een matig rolletje hebben, ik denk inderdaad ook dat die bij het volgende deel de eer krijgt er een einde aan te maken, en hopelijk blijft het daar dan ook bij. Voor de rest vond ik de cast wel redelijk, niks bijzonders.

Het verhaal is eigenlijk nergens echt aanwezig, het plot daar schiet je vrij snel doorheen en daarna is het naar een lange 105 minuten doorbouwen zonder enige eindstation. Het doel, wat veelvuldig wordt herhaald is het doden van ‘Meyers’, dat is al langer het doel. De nodige kills die gemaakt worden zorgen voor het vermaak, daaromheen is de film wel erg zwak. Ze kunnen er na het volgende deel beter gewoon mee kappen, misschien is dat beter voor iedereen.

‘Meyers’ blijft een icoon, de film blijven toch wel matig op den duur. Wat ik al zei, het is zeker een leuke zit en beter bevallen dan ik vooraf dacht, daar blijft het ook wel bij.

3.0*

“I'll see you in hell.”

Traditiegetrouw eindig ik mijn oktober ‘horrormaand’ weer met een ‘Halloween’ film, erg toepassend voor de situatie (aangezien het vandaag ‘Halloween’ was) maar, ook omdat ‘Michael Myers’ (nu hopelijk goed geschreven) wel één van mijn favoriete horror personage is. Toch eindigen de horrorfilms nog niet hier voor mij, aangezien de ‘Horrorfilm Challenge’ nog eventjes door gaat, daar doe ik ook aan mee, of ik het haal is wat anders.

Terug naar de film, deze spanningsloze en saaie film eindigt voor zoverre het achtdelige horror verhaal over ‘Michael Myers’, iets wat al wel wat eerder had mogen gebeuren. De film gaat mee met zijn tijd, en na een korte introductie scene (wat in mijn ogen het leukste moment was van deze film) gaan we snel over met het verhaal, er bleek nog iets te moeten gebeuren om toch nog in verhaal te staan met het vorige deel. Het was allemaal cliché, en zo erg dat ik er wel een beetje om moest lachen. Bijvoorbeeld het moment dat ’Curtis’ toch even ging kijken of het wel de juiste ‘Michael’ was en niet weer een dubbelganger, en het masker af wou doen. Vervolgens greep ‘Michael’ haar en vermoordde haar, godsamme dat zag je al echt van zover aankomen en het was lachwekkend slecht.

‘Rosenthal’ mag het weer op zijn naam schrijven na dat hij het stokje had over genomen van ‘Carpenter’. Waar hij het tweede deel van de serie nog redelijk vertolkte was dit echt wel een ontiegelijk saaie versie. De modernisering was overigens wel goed in beeld gebracht, met mobiele telefoons (en chatfunctie) en een computer (nog zo’n koelkast van een beeldscherm) waar ook een chat functie op stond leek de film al aardig bij zijn tijd, ook de livestream was leuk gedaan. Helaas is daar blijkbaar te veel aandacht naar toe gegaan want de kills vond ik heel erg matig, de steeds wegdraaiende camera maakte ook niet veel goed. Er zijn zeker wel de nodige bloederige momenten maar, het was gewoon erg slecht in elkaar gezet. Dat was bijvoorbeeld al bij het begin waar de keel van een bewaker werd doorgesneden, buiten het feit om dat je het mes zag bewegen was er verder niet echt een bijzonder scene te noemen, en zo kent de film wel meer scenes die het net niet redden.

De cast was aardig, leuk om ‘Busta Rhymes’ in de film te zien. Ook ‘Curtis’ die terug kwam maar duidelijk gebruikt werd voor naamsbekendheid en het publiek lekker maken want, na een kleine tien minuten mochten we haar alweer uitzwaaien. Bedroeving toch wel om met deze film de Halloween van dit jaar af te sluiten. Wel mijn laatste film die ik moest zien van deze filmreeks, en dat betekend dat we vanaf nu ons bezig kunnen gaan houden met het jaarlijks terug kijken van een deel of, iets nieuws. Gelukkig heb ik deze film gehad, saaie boel.

1.5*

“Beth look out there's someone in the room, he's right behind you!”

Het leukste om te doen tijdens Halloween avond is wel een ‘Halloween’ film kijken. Nu moest ik nog een paar films uit de franchise kijken dus deze films bewaar ik specifiek voor (en je raadt het al) halloweenavond. Het zesde deel was de volgende in de reeks maar de reeks raakt op. De reeks legt nu niet meer de nadruk op die ene moordenaar maar hij blijkt te werken met een hele organisatie, ik was niet echt fan van dat hele sekte gebeuren, het was niet echt mijn ding. Ik vind de moord stukken leuk maar het is allemaal erg slapjes. Zo word de film vrij makkelijk weggedrukt, word nergens te lang allen is ook nergens echt heel interessant verder. Leuk om Myers weer aan het werk te zien, daar hangt toch wel echt een kaartje aan maar voor de rest is deze film maar weer zo’n vervolg waar we eigenlijk weinig mee kunnen. Leuke zit voor Halloween, niks bijzonders.

2.5*

Hancock

Het is na een lange tijd dat ik weer eens Hancock heb opgezet. Een toch wel meesterlijke productie die ooit zelfs even in mijn ‘top 10’ stond maar, toen kende ik nog niet zo heel veel films. Toch heb ik mij gisteren bij de herziening toch uitstekend vermaakt dat ik wel besloten heb hem in te sluiten in mijn top 100 (die langzamerhand is verschenen), ik ben stiekem toch wel ergens een fan.

Will Smith is altijd al een acteur geweest die hoog in het lijstje heeft gestaan, hij staat dan misschien wel niet meer in mijn top 10, voor hoe lang weet ik ook niet want ik moet nog aardig wat grote titels van hem kijken en/ of herzien , hij drukt echt wel tegen het lijstje aan. Ik vind Will toch wel echt een gave acteur om naar te kijken en zijn personages te volgen, met een vleugje komedie kom ik er altijd makkelijk door heen. Ook in deze film speelt hij de rol van Hancock fantastisch, met een vleugje komedie en aardig wat leuke actie om naar te kijken verveeld Hancock niet snel.

Zoals bij veel films die ik herzie vind ik de uitvoering namaten steeds slechter worden, films worden saaier en de voorafgaande ‘spanning’ is weg. Toch vond ik Hancock leuker dan dat ik blijkbaar ooit heb gevonden want ik verhoog hem met een aardig punt.

Het verhaal van Hancock vond ik toch wel leuk om te volgen. We volgen John Hancock een superheld van (ik dacht) Los Angeles die nogal negatief in het nieuws komt. Bij al zijn daden vernield hij een hoop spullen en dat blijft maar geld kosten. Op een dag red hij Ray die bijna met een trein ongeluk in aanmerking kwam en toen Hancock hem daar redde ging het los in L.A. , iedereen wou Hancock weg hebben wat natuurlijk ook niet handig is en Ray besluit Hancock te helpen. Ze gaan samen trainen tot een beter welvaar voor Hancock en hem leren minder snel ravage aan te brengen.

Wanneer ze samen in training zijn ontstaat er wantrouw. Wanneer Hancock met Ray en Mary uit eten is geweest en besluit om Ray naar zijn bed te brengen staat hij op een gegeven moment alleen nog maar samen met Mary in de keuken. Wanneer hij Mary probeert te zoenen blijkt ze ook zulke super krachten te hebben. Er ontstaat een probleem, de twee bleken voor elkaar gemaakt te zijn om verliefd op elkaar te worden: ook wel voorbestemd. Als ze te dicht bij elkaar zijn verliezen ze hun kracht, dat merkt John op wanneer hij overvallers probeert aan te pakken en opeens beschoten blijkt te zijn, terwijl hij er eerst immuun voor was. Na een hevig gevecht in het ziekenhuis gaan ze weer afgezonderd van elkaar door en krijgen ze de krachten weer terug.

Een visueel prima uitziende film zorgt voor een leuke film ervaring en heb zeker wel zin in deeltje twee, die waarschijnlijk er aan komt.

4.0*

Tja, als je dan toch bent begonnen waarom dan niet gelijk de trilogie door kijken, het zat nu nog lekker vers in mijn geheugen en dan kun je het maar beter gelijk aan zetten dan dat ik weer een poos ga wachten en er weer de ballen van snap (dat had ik ook met de X-men reeks). Maar toch wist ik wel dat dit tweede deel wat ging floppen, en dat is ook aardig gelukt kan je wel mededelen want wat vond ik de film op sommige momenten erg traag, soms misschien wat saai en soms ook erg oninteressant. Toch heb ik natuurlijk ook wel in een deuk gelegen, en je weet gewoon dat alles eigenlijk in herhaling valt, wat niet erg was maar soms gewoon slechter uitgevoerd, en dat had je, je ook wel kunnen bedenken voordat de film begon.

“Oh, you are having a bad day. Did you die?”

Gelukkig komt de oude cast weer voor in de film, waar ik dan oprecht nog wel een beetje blij mee kan zijn want met een totaal andere cast had deze film niet veel meer voorgesteld denk ik, en dan spreek ik eigenlijk het meest over de geweldige rol van Zach Galifianakis waarvan ik nog steeds kan genieten, ook in dit tweede deel weer. De rest vond ik prima, maar ze kwamen jammer genoeg niet zo leuk over als deel één, en dat had ik bij Zach wel, al was hij in deel één natuurlijk ook wel veel beter, dat ontken ik ook niet.

Ed Helms speelt weer een prima rol als Stu, die dit keer gaat trouwen en zijn vrienden en familie mee neemt richting Thailand waar zijn nieuwe vrouwtje woont. Ook horen natuurlijk Bradley Cooper en Justin Bartha hier weer bij. Ik kan wat beter wennen aan Cooper bij deel twee, ik denk puur omdat ik hem in deel één toch wat leuker vond dan ik ooit gedacht had, en ook Cooper kan nog best geinig over komen. Bartha vond ik maar niks, en had ook in deel twee geen speciale rol, en dat was best zonde. Het gaat dan eigenlijk wel weer gewoon over de ‘drie beste vrienden die je kan hebben’.

Ik persoonlijk vond de komst van Ken Jeong als Mr. Chow redelijk, al vond ik dat ze helaas zijn succesfactor van deel één te erg gebruikten en best wel werd uitgemolken door zijn regisseur, hier door was Ken Jeong best een irritante acteur en personage in deze film die ik er niet echt bij vond passen, dit had ik ook met Mason Lee die de rol van Teddy mocht vervullen, wat ik nou niet bepaald een aanvulling vond, het aapje vond ik nog leuker dan deze twee heren bij elkaar.

“Oh my God! We kidnapped a monk!”
“We live an alternative lifestyle.”

Het verhaal in dit tweede deel stelt weinig voor, zoals ik al wel verwacht had was het gewoon een mooie kopie van het voorgaande film, en gebeurd bijna het zelfde als wat we al mee hebben gemaakt. Stu gaat dit keer trouwen en nodigt zijn vrienden uit, Alan word hier van weg gehouden omdat ze hem maar eng vinden, al vraagt Doug na aandringen van zijn vrouwtje en tevens de zus van Alan of hij ook mee mag (Alan dan wel te verstaan), en na wat twijfelen besluit Stu hem toch mee te nemen. De heren reizen af naar Thailand waar Stu gaat trouwen met zijn vriendinnetje maar de heren gaan vooraf eerst even wat drinken, als in de zin van weer een soort vrijgezellenfeest alleen dit keer kijken ze beter uit. Echter worden Alan en Phil wakker in een achtergelegen kamer, en ontmoeten daar onder andere Stu die ligt te creperen in de badkuip. Toch wel geinig toen Stu omhoog kwam met die Mike Tyson tatoo op zijn gezicht dan weet je weer genoeg, het is de heren weer gelukt om zichzelf naar de tering te zuipen en het lijkt er op dat ze weer gedrogeerd waren, maar Alan belooft plechtig dit niet gedaan te hebben.

Dit keer zijn de jongens Teddy kwijt, de broer van Stu’s vrouwtje die de heren mee hadden genomen en ze moeten hem terug zien te vinden in Bangkok. De drie gaan weer een heel avontuur te gemoed waarmee ze met van alles en nog wat in de weg staan. Zo hebben ze rellen gevoerd tegen de politie, is stu van achter genomen door een travestiet en hebben ze ruzie gezocht met één of andere bende (en het aapje van gestolen), waardoor Phil ook neergeschoten werd. Dan vond ik het verhaal toch redelijk om naar te kijken, volgen hoef je het niet.

En dan hebben de jongens weer een heel avontuur mee gemaakt, wat me toch best goed in mijn hoofd is blijven zitten. Het is alleen niet meer speciaal, niet zo speciaal als ik deel één vond en dat is jammer, en ook al verhoog ik mijn cijfer, er hadden stukken beter gekund of helemaal niet. Want ik denk dat ‘The Hangover’ een leuke film was voor één deel, en geen trilogie. Ik zie dan ook een beetje op tegen het volgende deel.

3.0

Nou goed, dan maar ook weer even wat tijd vrij gemaakt om de trilogie dan waardevol aftesluiten en alle films gekeken te hebben, vind ik het toch komisch hoe snel het niveau van deel één gezakt is en vooral verkloot is door de twee herhalingen die volgden want man ó man wat was dit derde deel vergeleken bij het eerste deel niet om aan te zien, echt verschrikkelijk. De leukigheid is er zo langzamerhand wel van af, en de orgineliteit is al sinds deel twee nergens meer te zoeken en dat vind ik best jammer, zeker omdat ik best heb genoten van deel één. Dit derde is al helemaal een verschrikking, zeker omdat het concept totaal niet meer doelt op het feit waar ‘The Hangover’ ooit voor stond, en dat is jammer.

“Do you even know how to get home?”
“Of course I do. I'm a grown man. I'll ask a stranger.”

Tja, ik zou het een beetje kort houden aangezien ik best moe ben om wat langs uit te typen, en ik denk dat het ook niet echt waard is voor deze film om veel energie er in te stoppen aangezien de film het amper waard is.

De film doemt zich voort door te doelen op vooral puberalistische komedie, wat nu niet meer echt een leuke doelstelling is om de film door te komen. De cast is het zelfde, en helaas vond ik het niveau van Zach nu ook dusdandig drastisch naar beneden kelderen dat ook zijn rol geen indruk wist te maken.

Het verhaal is ook niet echt bijzonder, vooral op het punt waar Alan een giraffe koopt en deze vervolgens onthoofd word is nergens echt super vermakelijk te noemen in mijn ogen, en dat vind ik best jammer aangezien deel één en twee best een geinig verhaal hadden maar daar hadden ze het gewoon bij moeten laten. We volgen de drie vrienden nu weer, terwijl Doug wederom weg is. Hij word nu gegezijeld door een rijke zakeman die mot heeft met Chow, Chow blijkt goudstaven bij die man gestolen te hebben en deze wil die staven graag terug. Hij stuurt de drie vrienden op pad om zo Chow te vinden en Doug te redden, ja het heeft nog weinig met ‘The Hangover’ te maken, dus een overbodig derde deel.

2.0*

Op de dinsdagavond kijk ik héél vaak een film, dit komt puur dankzij het feit dat ik woensdag altijd naar school moet vanwege mijn opleiding en dan heb ik altijd middag / avond school waardoor ik dus ruimschoots twee en een half uur langer in mijn nest kan blijven liggen dan de andere dagen. Gisteravond koos ik er dus voor om ‘The Hangover’ weer eens te herzien (en dan volgend door de rest van de trilogie), om zo toch weer eens deze films achterover geslagen te hebben en man o man, wat heb ik toch in een deuk gelegen om héél wat scenes. ‘The Hangover’ kon ik me nog matig herinneren, en zo doende dat ik deze maar weer eens in de herziening heb gegooid, ik moest ze sowieso nog eens herzien dus dan kwam dit maar al te mooi uit vond ik persoonlijk.

“Would you please put some pants on? I feel weird having to ask you twice.”

Maar dit is net wat ik nodig had, en ja ik weet dat dit concept nogal onderdrukken word door veel slechtere films in deze categorie maar ‘The Hangover’ bewijst hier voor mij dat hij de absolute topper en ‘The Godfather’ van dit concept is om zo maar te noemen, ‘The Hangover’ weet alsnog origineel over te komen, en hoewel het verhaal al wel duizenden keren gebruikt is doet Todd Phillips iets met deze film waardoor het als een heuse topper aanvoelt en dat komt zeker door de rollen, die in het algemeen goed verdeelt zijn en echt héél goed overkomen.

Ik had persoonlijk een beetje een hard hoofd bij Bradley Cooper, vind dit meestal een erg irritante acteur waarvan ik vaker braak neigingen krijg dan ik daadwerkelijk deze man iets vind toevoegen aan een film. In ‘The Hangover’ slok ik dit gevoel door, puur om het feit dat ik zelfs om Cooper heb moeten lachen, het was dan wel niet zo vaak als bij de rest maar de grijns kwam er toch op, en dat is zeldzaam bij mij. De absolute helden voor mij in deze film zijn Ed Helms en vooral Zach Galifianakis geweest (wat is Galifianakis kut zeg). Zach speelde de fantastische rol van Alan, het ‘domme’ broertje van Tracy zeg maar, die mee mag met de vrijgezellenfeest van Doug. Doug zelf (gespeeld door Justin Bartha) vond ik dan iets minder, maar dit kwam voornamelijk door het feit omdat hij een beetje weggedrukt werd als personage, hij was amper te zien maar wel het hoofddoel ?.

Melissa: “I just wish your friends were as mature as you.”
Stu Price: “They are mature, actually. You just have to get to know them better.”
Phil Wenneck: “ Paging Dr. Faggot. Dr. Faggot!”

Zoals ik al zei vond ik het concept leuk maar, het verhaal is gewoon te vaak gemaakt en best dun in deze film, hoewel Todd mooi weet op te vullen met de leuke grappen mistte ik soms wel wat ‘spanning’ of hoe kan je het beter vernoemen.. Ook vond ik het soms wat te gehaast over komen, en konden sommige grappen wel wat beter uitgewerkt worden, zeker wanneer ze in aanmerkingen komen met Mike Tyson vond ik dan wel niet al te geweldig puur om het feit dat ik deze man eigenlijk niet uit kan staan, en dat als vechtsport fan, vond ik hem daar eigenlijk alleen goed in maar voor de rest stelt Tyson weinig voor en nee, dat durf ik niet recht in zijn gezicht te zeggen ?.

De rollen waren echter wel perfect verdeeld in deze film, en daar heb ik uitbundig van genoten schrik daar maar niet van ?. Ed Helms speelt een perfecte rol als Stu, de ‘nerd’ van het stel die met een erg tuttig dametje heeft genaamd ‘melissa’ gespeeld door Rachael Harris. En natuurlijk de fantastische rol van Zach Galifianakis moet je niet vergeten als Alan, heerlijke rol die ook wel echt voor honderd procent bij hem past al zeg ik het zelf, en waar ik het meest om heb moeten lachen.

“Hey, Phil, look. He's jackin' his little weenis.”

En dan het verhaal wat lichtelijk toch best dun is, en je niks van hoeft te verwachten bij deze film want hoewel de personages een einddoel hebben staat het verhaal niet echt zozeer in de schijnwerpers. Doug gaat trouwen en voor die reden organiseert hij een vrijgezellenfeest met zijn vrienden, ook Alan mag mee, het broertje van Tracy, wie dan niet al te gezond is in zijn hersenpan. Samen met Stu en Phil gaan de viertjes in de Mercedes van de ouders van Alan en Tracy op pad richting Las Vegas waar Doug voor de laatste keer echt los mag gaan, al dan niet als die getrouwd is. Het viertal proost even op het dag van het hotel waarna we een zwarte vaag zien, en eigenlijk een ‘day-after’ mee krijgen waar de heren wakker worden met enorme katers en ze weten niet wat er is gebeurt. Ze missen echter één vriend: Doug, de drie jongens blijken alleen niks meer te herinneren dus moeten ze er achter zien te komen waar ze naar toe zijn geweest om zo Doug te vinden.

Ze maken van alles mee in hun weg op zoek naar Doug, en eenmaal krijgt Stu weer een herinnering waar Doug uit kan hangen Er was op het begin van de film een matras boven op het dak gespiest, nu blijkt het dat Doug op het dak was belandt en waar hij niet meer van af kon komen omdat de deur dichtzat en hij zo 48 uur ongeveer vast zat zonder eten en drinken in de brandende zon terwijl de rest een héél avontuur beleefden om naar hem op zoek te gaan, ja eigenlijk was bijna alles perfect in de film.

En dan moet ik toch zeggen dat ‘The Hangover’ zeker een geslaagde zit is geweest waarvan ik uitermate heb genoten, en ondanks de wat minpuntjes heeft het me kijkplezier en zit beurt zeker niet verslechterd en heb ik over het algemeen gewoon heerlijk zitten lachen om de film.

“Toodle-oo, motherf***ers.”

4.0*

“People don't always tell you what they are thinking. They just see to it that you don't advance in life.”

Ik heb zelf ‘The Silence of the Lambs’ nog nooit gezien, misschien was dat wel stom om daarom aan deze film te beginnen omdat we ook nog eens terug gehaald worden naar het verleden. Gelukkig weet Scott dit probleem deels te verhelpen door er af en toe wat flashbacks in te gooien, dit heeft mij geholpen om het verhaal zo goed mogelijk te volgen. Toch ging ik iets teveel op de intuitie af dat dit een horror film zou zijn, hier blijkt niet veel van waar te zijn helaas maar een sterke thriller met een goed verhaal was het zeker.

Afijn er waren hier en daar wel wat lekkere scenes die wel bedoelt waren voor een sterke maag. Zo vond ik het opensnijden van de politieagent ‘Pazzi (?)’ wel erg tof gedaan, best ziek ook. Of dat hij na een tijdje de schedel van een man opende en van zijn hersens ging eten terwijl de man nog leefde. Het waren wel best obscure scenes die het horrorgehalte toch wat omhoog haalden.

Het verhaal was voor mij wel het gene waarom deze film zo sterk over kwam. Ik zat van begin tot aan het einde geïnteresseerd te kijken en het verhaal te volgen omdat hij leuk in elkaar was gezet en ook Anthony Hopkins en Julianne Moore wisten vrij goed te acteren. Misschien duurde hij soms iets te lang al was dat geen groot obstakel. Ik heb genoten van deze zit.

3.5*

Hansel & Gretel

Ik vond deze film nog prima te verteren hoor. Het is nou niet echt de speciaalste of beste film die er is, laten we dat voorop stellen. Ik was eigenlijk opzoek naar Hansel and Gretel: Witch Hunters (2013), die wou ik altijd al heel graag nog eens opnieuw bekijken en ik dacht dat ik gister dan toch eindelijk het moment had gepakt om dat te kunnen doen, ik zag de cover namelijk wel. In tegenstelling keek ik dus deze Hansel en Gretel film en vond hem bij lange na nog niet zooo slecht.

Het verhaal was nog wel geinig en het concept was ook wel leuk. Het acteerwerk kon soms wat beter en nou ja, de computer animaties zijn nou niet van het. Ik houd het wat korter maar gewoon een prima tussendoor filmpje waar je gewoon geen uitgebreide gedachtegang aan hoeft te besteden.

2.0*

Hansel and Gretel: Witch Hunters

Aah, Hansel and Gretel: Witch Hunters dat is al een hele lange tijd geleden. Ik weet nog wel dat ik in de tijd van films kijken zat dat je een film moeiteloos 3 of 4 keer achterelkaar kon zien, wat ik nu totaal niet meer heb.. Tenminste zoverre van niet, is een film echt goed dan wil ik hem nog wel in korte tijd opnieuw zien maar vaak laat je ze toch wat vaker links liggen aangezien mijn interesse nog op zo'n groot gebied rondloopt dat ik telkens weer een andere wil zien. Ik had tegen mij zelf gezegd om toch een keer Hansel and Gretel: Witch Hunters opnieuw te gaan kijken. Waarnaar de ontdekking van Smartflix op kwam zetten dacht ik dat ik een mooie tijd had gevonden om hem toch eens te herzien. Helaas was dit fout afgelopen want ik kwam na ongeveer een uur erachter dat ik geneens Hansel and Gretel: Witch Hunters aan het kijken was. Nee, ik zat te loeren naar Hansel & Gretel (2013). Godsamme wat dom!

Ik wou al zeggen want ik zag dat knappe koppie van Gemma Arterton in mijn beeldscherm staren, wat ik toen toch echt wel aan het missen was. Ook had ik mijn aandacht gezet op Jeremy Renner, die man van The Avengers speelt er toch ook in? Of was ik nu dom.. Nee! Uiteindelijk bleek het de toch de verkeerde film te zijn en heb ik Hansel and Gretel: Witch Hunters vanavond maar eens opgezet.

Ik verwachtte al een heerlijke film met aardig wat actie scenes in zich. Ja, Hansel and Gretel: Witch Hunters was toch wel de film die ik me nog aan het herinneren was van die tijd. Een heerlijke film waar heksenjacht hoog staat. Het verhaal was in iedergeval wel leuk om weer te volgen. Hans en grietje komen aan bij een huis van snoep, daar blijkt een heks te wonen die ze gevangen houd, iedereen kent het welbekende verhaal wel. Ze weten te ontsnappen aan de heks door haar te vermoorden. Je maakt een tijdsprong waarna je ziet dat zei de heksenjagers zijn geworden. Het blijkt dat hun moeder een goedaardige heks was maar die zonder pardon werd vermoord. Ze willen de kwaadaardige eruit vissen door op ze te jagen, en dat brengt zeker prima scenes met zich mee.

Ik kan wel zeggen dat ik fan ben van films zoals Hansel and Gretel: Witch Hunters. Zo heb ik Clash of the Titans (2010) , Wrath of the Titans (2012) en Snow White and the Huntsman (2012) nog hoog op het lijstje staan. Films die toch wat fantasy bevatten, daar kun je ook heerlijk naar kijken. Nee, het concept van Hansel en Gretel sprak mij erg aan. Als je dan ook nog eens die schoonheden van een Gemma Arterton en Famke Janssen voorgeschoteld krijgt kan het niet meer stuk, toch ietsjes vermindering in mijn stem na de herziening maar zeker geen slechte film, uitstekend vermaakt.

3.5*

The Happening

The Happening was wel een leuke film.. Het concept was een beetje raar, Gif chemicaliën die afgestoten word door bomen / planten en die er voor zorgt dat mensen zelfmoord gaan plegen.. Ik weet niet of die chemicaliën echt afgestoten kan worden door bomen? Lijkt me niet... Maar goed, iets in mijn ogen vernieuwend dus het wekt wel je aandacht!

Leuk om Mark Wahlberg te zien in de film! Ik vind hem altijd wel een goeie acteur! Zooey Deschanel komt me echter niet bekend voor.. Maar goed, ze deed het ook wel leuk.... Beetje vreemdgaan met een ander ... Ashlyn Sanchez... Mwah, standaard kind rolletje en ken haar voor de rest ook niet..

The Happening is een leuk tussendoor filmpje die met zijn 91 minuten er opzich wel doorheen jaagt, afgezonderd van de soms wat saaie, sloom opbouwende momenten die de film ook kan hebben... In het begin moest ik erg wennen aan het concept maar later begin je het wel "leuk" te vinden... Om zo maar even te voorwoorden.. De stukjes dat de mensen zichzelf gingen vermoorden zijn echt wel "WTF" waard... De tuinmannen hangen zich zelf op met tuinslangen, de bouwvakkers springen van het gebouw af en een man zet een grasmaaier aan en gaat er dan onder liggen.. Het camerawerk vond ik daar in tegen erg slecht! Te veel overbodige close-ups...

2.5*

Gisteravond hebben we dan toch de lang verwachtte horror film ‘Happy Death Day’ gekeken, eentje die al een tijdje op de lijst staat aangezien we destijds (volgens mij bij Annabelle) in de bioscoop gezien als trailer maar één ding was zeker, dit is geen film om naar de bioscoop te gaan want daar is hij toch wel soms iets te slap en ééntonig voor. Toch was de zitting gisteren helemaal nog niet zo moeilijk of hard, en ging de film toch nog wel met een enig tempo door. Ik moet zeggen, dit is niet de beste horrorfilm die je ooit gaat zien, clichés overal maar een erg leuke plottwist maakt het toch echt wel af. Nee, deze film is nergens of echt eng, de film is ontzettend voorspelbaar in elke hoek en je ziet alles zo’n beetje aankomen. Toch lijkt het alsof dat ook een beetje het idee van Christopher Landon was.

De film kent een geinige cast waarvan het begin soms best moeilijk was om er in te stappen, want de personages waren in het begin heel irritant (vooral trutterig). Jessica Rothe speelt hierin denk ik de grootste rol van de gemene mensen en is eigenlijk best wel irritant in het begin, je kon er zelfs soms boos om worden hoe ze zich gedroeg (Princes van de school). Toch word haar rol als Tree na een tijdje nog best leuk en verandert ze vooral als persoonlijkheid. Israel Broussard deed het ook wel geinig, en natuurlijk de plottwister van de hele film Ruby Modine deed het ook wel geinig al word de camera natuurlijk niet veel op hun gericht maar staat vooral Jessica in het zonlicht en word als de ster van de film omschreven.

Deze horrorfilm kent een prima verhaal. We volgen Tree die ontwaakt op haar verjaardag bij weer een andere jongen in bed. Ze word nogal boos wakker en loopt vervolgens weg en dan ontmoeten we ook haar persoonlijkheid dat niet héél goed is. Na mate de dag eindigt komen we er achter dat Tree nogal veel affaires heeft o.a. ook met haar leraar. Maar ik geef toe, het is best een knappe meid. Tot ze op de avond naar een feestje loopt en hier een gemaskerd persoon ziet, die haar vervolgens neer steekt. Het vreemde is vervolgens dat Tree weer wakker word op de zelfde dag en op de zelfde manier.

Ze begint door te draaien en maakt met Israel een plan om de dader te achterhalen, na een aantal manieren van overlijden denkt ze dat Joseph Tombs de moordenaar was. Eenmaal hem vermoord te hebben blijkt het achteraf zo te zijn dat hij helemaal niet haar moordenaar is maar, Lori Spengler, haar kamergenoot was de dader. Ze had notabene ook de cupcake van die ochtend vergiftigd en liet Joseph los om een motief te hebben dat hij het heeft gedaan. Na een gevecht tussen de beiden die aardig snel verliep vermoord Tree, Lori, begint ze een relatie met Carter en leeft ze nog langer en gelukkiger.

Ja, ik heb me achteraf dus nog wel redelijk vermaakt met de film alleen is het natuurlijk geen topper en kijkt de film lekker snel weg voor de zaterdagavond.

3.0*

Van vervolgingen ben ik nooit echt een groot fan geweest en dat ga ik ook waarschijnlijk nooit worden. Ook ‘Happy Death Day’ weet niet echt te slagen in zijn tweede beurt al was het wel vermakelijk, het is niet iets nieuws. Een herhaaldconcept van het eerste deel zorgt soms voor wat saaie momenten, hoewel de film na een tijdje leuk was en leuk begon vond ik het middenstuk wat saai. Het hele concept vond ik tof, de zelfde dag herleven waarin je overlijdt, maar we hadden dit bij het eerste deel wel een beetje gezien dus eigenlijk vond ik dit tweede deel wat overbodig. Jessica Rothe speelt wederom haar hoofdrol leuk maar daar blijft het wel bij. Geen speciale film, leuk om gezien te hebben maar niks nieuws.

3.0*

Beter dan nmmr 2

De dans move's waren leuk en het ging echt puur over de pinguïn zelf.

Ik vond dit sowieso de beste film van de 2...

Hoewel ik het eerste deel leuker vond van deze reeks was deel twee zeker geen ramp en weet ‘Happy Feet’ mij meestal blij te maken, dit heeft ook vaak te danken aan het jeugdsentiment wat er aan vast hangt. Toch (zoals ik ook al hiervoor zei) zijn animatie films niet meer mijn ding en wil ik deze zo snel mogelijk gehad hebben voor mijn doelstelling, interssant ga ik ze nooit meer vinden.

De stemmen zijn leuk van o.a. Robin Williams, Elijah Wood en Pink maar echt onder indruk was ik er niet van. George Miller zet hier toch twee leuke animatie films neer, de man achter de gehele Mad Max reeks is dus ook niet vies voor een paar kinder films, als ik dan toch moet zeggen dat hij het misschien wel beter gewoon bij de animatie films kan houden.

We volgen hier wederom ‘Mumble’ de beroemde tapdansende pinguïn uit het eerste deel die nu zijn eigen kind heeft gekregen. Echter is deze bang voor dansen (durft hij niet) en loopt vervolgens weg van de groep. Na wat rond gedwaald te hebben komt hij de vliegende Pinguïn Sven tegen die hij vervolgens als voorbeeldfunctie gaat zien en hij laat zijn vader een beetje achter wegen. Het is nu een strijd voor ‘Mumble’ om zijn zoon weer terug te winnen, wat hier en daar wat emotie los wreekt.

En dan heb ik ook deze animatie film weer gehad, en dan ben ik voor mijn gevoel bijna uit de animaties die ik nog moest herzien, niet dat het de grootste ramp is van de wereld maar mijn interesse is gewoon niet meer aanwezig voor dit soort films.

3.0*

Prima vermaakt met deze Sandler film die misschien wel behoort tot één van zijn betere films, het irritante typtje is een beetje ingetogen, nog wel aanwezig maar ligt er niet dik boven op. Voor de rest is de film best aardig en zacht, de nodige grappen zijn ook aanwezig maar worden soms wel een beetje op de achtergrond gedrukt en komen soms maar moeilijk binnen.

Zoals we gewend zijn bij dit soort films, of althans wat we wel vaker zien is dat er hier en daar wat bijrolletjes worden gevuld door ander bekende komieken, en in dit geval onder andere ‘Ben Stiller’ die ik voor het eerst sinds een lange tijd weer wat komischer vond in een film. Voor de rest deed Sandler het ook aardig leuk en ook Julie Bowen was prima maar geen van allen héél speciaal.

Voor het algemeen is de film best onschuldig en heb ik waarschijnlijk nog meer genoten dan normaal, zeker weten dat ik voor het eerst echt in een deuk lag om Sandler en dat gebeurd niet vaak. De nogal jonge Sandler straalt voor de rest niet veel uit verder, en is vaak zichzelf, knullig en onbegonnen met een film dat maar weinig voorstelt, al vond ik het golfen wel iets hebben wat ik nog niet vaak gezien heb. Leuk maar niet speciaal.

3.5*