Meningen

"I would like to take one last breath before we go under. You never know what it's gonna be like when you come up.”

Ik begin er langzamerhand achter te komen dat ik onderzeeër films niet interessant ga vinden. Ook deze film kende het probleem toch wel en toch blijf ik het elke keer wel kijken, aangezien ik toch nog best nieuwsgierig ben op deze films en wat het wellicht kan brengen. Nouja niet echt heel veel nieuws te bieden overigens maar, het samenwerken met een grond team vond ik toch wel leuk met vlagen. Ik hou vaak wel van films met bepaalde oorlogsmomenten of missies als dit, alleen dan praat ik wel over een grond team. Er zijn zelden films met onderzeeërs waarvan ik kan zeggen dat ik het heel spannend vind en daar baal ik wel van, het doet me eigenlijk niet veel. En hoewel elke film zijn clichés wel kent, vind ik de clichés in een onderzeeër film altijd te groot.

Het is allemaal niet heel moeilijk, typisch Amerikaanse cinema over wederom een Russisch probleem, met daarbij een torenhoge gehalte patriotisme zowel aan Amerikaanse als Russische zijde en een enorme lading aan clichés. Toch weet je als kijker dat, dat allemaal komt en is het vaak wel te behappen, al slaat het einde gewoon helemaal nergens op natuurlijk, dat kunnen we allemaal wel snappen en zou doorgaans gewoon voor een oorlog leiden.

Butler deed het overigens prima, vind het een prima acteur die we steeds vaker in dit soort werkjes zien (al is het de laatste tijd wel meer B-niveau), en je hoort mij daar immers niet over klagen. Toch niet een film waarvan ik verwacht dat ik die nog een keer ga kijken in de toekomst, of het moet per toeval zijn.

"Them boots is what I want first."

"Them boots is what you're not gonna get!"

Twee jaar (dacht ik) nadat John Milton mij deze film heeft bezorgd, heb ik hem dan ook eindelijk kunnen kijken. Destijds viel vooral de onwijs mooie poster erg op, maar later zakte mijn interesse wel iets in. Overigens hele hoge scores (behalve IMDb), dat zegt dan ook wel weer wat hé. Mijn eerste waarschuwing die ik wil mee geven; ga er van uit dat deze film echt meer het "Avontuur" gedeelte op gaat dan dat het echt een horrorprent is, er wordt veel verspreid dat dit blijkbaar een 'slasher' is, waardoor mijn verwachtingen echt heel anders waren dan dat ik voorgeschoteld kreeg.

Dat probleem zorgde er in eerste instantie voor dat ik de film echt wel heel traag vond, de slow-burn doet zijn werk wel, maar het ging totaal niet op in mijn verwachtingspatroon. Zonde wel, wat hoe dichter bij het einde we komen hoe interessanter deze film ging worden. Gelukkig gaat er ook heel veel goed, om toch de nodige indruk achter te laten. Laten we inderdaad vooropstellen dat de film een onwijs fijn sfeertje kent, die echt met de tijd grauwer en ook spannender werd. De horror elementen waren echt heel goed, dus ik zie ook wel weer in waarom het de tag horror verdient, ondanks dat het best minimalistisch is.

Het verhaal stelt natuurlijk geen ene reet voor, en heeft echt veel weg van een berg voorgaande films, te veel om op te noemen eigenlijk. Oftewel; je kunt bijna wel raden wat er allemaal gebeurt in deze film. Maar dat maakt het per definitie niet slecht. Hughes weet echt wel te overtuigen met deze film, echt jammer dat het alleen maar op VHS kwaliteit te vinden is, zo raakt deze film langzaam in de vergetelheid en dat verdient die zeker niet! Zijn vervolg film 'Memorial Valley Massacre' vind ik overigens wel een tikkeltje beter, al scheelt het niet veel. Helaas heeft Hughes na deze twee horrors en twee pornofilms niet veel meer soeps op de wereld gezet, ik denk dat hij wel meer in zijn mars had. Goed, dan koesteren we deze twee horrorfilms wel.

"I hate old money. Been up too many noses and down too many G-strings."

Hele irritante en vooral saaie film dit, terwijl we eigenlijk 103 minuten vol in de actie zitten. Het kan deze film allemaal niet redden, en dat heeft de film echt vooral aan zichzelf te danken. Laten we vooropstellen dat het idee best leuk is, toen ik de release van deze film zag was ik ook altijd best enthousiast, de reviews online en in de media hebben mij eigenlijk tegen gehouden deze film te kijken. Ik kijk vaak een film als ik binnen op de loopband loop, of met mijn cardio bezig ben, en dan wil ik vaak die tijd vullen met films die ik wel wil zien, maar waar ik niet mijn tijd aan wil verspillen. Dan komen films zoals dit erg mooi uit.

Zoals ik al zei; het idee is prima. Maar de uitwerking is alles behalve. De CGI is oprecht om van te huilen, maar de film wil ook gewoon onrealistisch over komen. Gewoon normaal kunnen lopen terwijl alles om hen heen weg gevaagd word is één ding, maar de film is gevuld met onwijs veel van dit soort onzinnige scenes.

Ook de cast is gewoon alles behalve goed. Maggie Grace acteert echt alles dikke stront. Geinig dat zij ook wil laten zien hoe je een net aangevallen depot infiltreert, om vervolgens heel stijf langs de muren te lopen, en te bedenken dat ze daarna gewoon in het open door rent en dan uiteindelijk gezien wordt, je verwacht het niet. Zelfs in een film is dit gewoon echt om te janken. Daarna is het één of andere superheld op sokken, die voornamelijk domme keuzes maakt, maar aangezien Cohen er voor kiest om haar medespelers nog dommer te maken, komt ze overal mee weg.

En dan na een les over de opwarming van de aarde, want dat is blijkbaar relevanter in een film als dit dan gewoon een vermakelijke actie film maken, ben je eigenlijk niks wijzer geworden van deze film. 103 minuten is daarnaast gewoon te lang, de film had makkelijk een twintig minuten korter gekund, dan hadden ze daarna gewoon rustig de plaspauze kunnen houden .

“The rush of battle is often a potent and lethal addiction, for war is a drug.”

Deze film heb ik een hele tijd geleden al eens gezien, en dit was echt een film die nog best hoog op het lijstje stond om nog eens te kijken. Ik heb hier wederom mijn stem verwijderd zodat mijn statistieken goed waren (gelijk aantal stemmen en meningen), en eigenlijk kon de herziening niet uitblijven. Deze film stond namelijk al best lang op mijn netvlies als een goede en sterke film, gezien de stemmen en meningen die lovend zijn van de door mij gewaardeerde gebruikers op deze site kon ik eigenlijk niet meer wachten, en toen ik ook nog eens zag dat deze film op ‘Netflix’ staat was mijn keuze vrij snel gemaakt; aanzetten die hap. En ik moet zeggen dat ik niet met de koude kleren thuis ben gekomen, deze film staat als een huis en dat mag je als kijker ook merken. Keiharde beelden, goede spanning die constant eigenlijk wel aanblijft en prima personages werken samen in deze film.

Daar kun je echter wel uit concluderen dat de film eigenlijk niet echt een bijzonder verhaal kent. En dat is meer, dat er eigenlijk niet echt een verhaal in zit. Ik las het hier ook al in de berichten, de film lijkt een aan elkaar geplakt beeld van de missie in Irak, waarin eigenlijk voornamelijk de hoogtepunten krijgt te zien. We volgen een bom eenheid die dagelijkse routes moeten rijden door de straten van Irak en voornamelijk bommen moeten opruimen die er door de vijand is neergelegd. Het neemt overigens niet weg dat we hierdoor niet op het puntje van onze stoel komen te zitten, de scenes kennen echt een behoorlijk spanningsniveau wat ik niet vaak meer merk in films, en dat komt meer omdat je constant een verwachting plaatst wat wellicht niet uitkomt, en wanneer je het niet verwacht komt de film vrij cru door de bocht.

De film heeft uiteraard de standaard dossering sentiment, dat kennen we langzamerhand wel van de films over het leger van de Verenigde Staten. Toch wordt er niet al te veel aandacht aan geschonken, en zit de film niet bordenvol met saaie dramatische scenes. Toch valt de film daarin richting het eind weer op terug, en is dat gezinsdrama toch weer niet écht nodig aangezien we er ook niet veel duidelijker in worden wat nou precies de bedoeling is en wat er fout gaat. Dit is voornamelijk omdat ‘Bigelow’ ervoor kiest zo min mogelijk om de karakters heen te bouwen, we komen buiten hun namen en gezinssituaties (of ze wel of geen kinderen/vrouw hebben) eigenlijk ook verder niks over die gasten te weten.

Voor de rest vond ik de cast aardig. ‘Jeremy Renner’ pakt de film leuk op en kent een prima rol als ‘sergeant James’. De bomexpert die de divisie over moest nemen nadat ’ Thompson’ die daarvoor, komt te overlijden als de bom toch afgaat en hij daar in de buurt is. ‘James’ is een vreemd mannetje en dat werd gauw duidelijk, eentje die niet bang is en nogal nonchalant te werk gaat, te kosten van zijn teammaten die daar in mee gesleurd worden. ‘Anthony Mackie’ en ‘Brian Geraghty’ zijn, zijn maten die hem moeten helpen in de ontruiming, en met z’n drieën vormen ze nog best een leuk team, vond ik zelf.

De film, zoals ik al zei zit eigenlijk constant in een spanning, gezien je niet weet wat er nou telkens precies gaat gebeuren en dit afvragend toch de nodige zenuwen op wekt. De film zit bordenvol actie, en kent eigenlijk weinig rust moment, gelukkig genoeg om je toch even op adem te laten komen als kijker van de film. Want als ze niet bommen aan het ontmantelen zijn, zitten ze wel in een vuurgevecht tegen een sniper, of zijn ze gebouwen aan het ontruimen. De film kent van alles wel iets, en de film is zo voorbij, en dat was soms best jammer, tot we bij het einde kwamen die eigenlijk een beetje afgeraffeld werd en dat was eigenlijk een beetje een smet op deze film.

"Remember me you CUNT!"

Persoonlijk nog best wel vermaakt met deze film hoor. Tuurlijk het is allemaal geen hoogstaand werk, volledig volgens het boekje, lichtelijk cliché en soms gewoon irritant. Toch deed het me wel wat. Duidelijk veel inspiratie gehaald uit Amerikaanse voorgangers die beduidend wat succesvoller waren maar, als je een Joy Ride en/of The Hitcher er bij gaat halen dan komt deze film toch wel redelijk in de buurt. Eigenlijk is dit gewoon de Engelse versie van Joy Ride, en het was nog verdomd lachen.

Want de film is onwijs duister, begint best spectaculair maar, weet op een gegeven moment inderdaad behoorlijk irritant te zijn dankzij dat stelletje. Wanneer de film een andere richting in slaat dankzij de ontvoering van Beth knalde de film direct door, werd het zelfs nog gore met vlagen wat het ook wel echt afwerkte. Spannend kon de film zeker zijn, al zat je nergens echt op het puntje van je stoel. De film raasde vrij lekker voorbij, de kidnapper was best geinig maar, nergens uit de hoogte of heel nadrukkelijk aanwezig.

Het einde vond ik misschien wat af, deed me weinig en hier werd het wel heel duidelijk dat we met een B-film te maken hadden. Toch bleef het wel leuk, en regelmatig wel gewoon spannend genoeg dat je bleef kijken.

Hush

Toen Hush op Netflix was geplaatst kreeg ik er niet zo'n fijn gevoel bij. Het zag er meer uit als- alweer zo'n slechte Horror / Thriller film waarbij eigenlijk geen budget voor uitgerekt was. Toen toch eigenlijk het ongeloofwaardige gebeurde gister avond. Bij het zien van de eerste scenes was het al een twijfel geval, dat moet ik toegeven. Maar, je was nog geen dertig minuten bezig met deze film of de vriending van Maddie, Sarah werd al bruut vermoord door de moordenaar, een paar messteken in de buik, oh, dat begon echt heerlijk.

Toen dat gebeurde draaide vrijwel de hele stemming hierbinnen om, en we kregen erg veel zin in deze film. Wanneer hij dan ook nog eens naar binnen dringt en achter haar staat, begin je zelf al allemaal scenario's te roepen wat hij eigenlijk moet doen, maar hij houd het vrijwel rustig dus daarbij kon de film weer alle kanten op.

Het concept, waarbij Maddie dus als een iemand word vertoond die doof is, kan veel kant op gewerkt worden. Je kunt altijd spelen met het publiek, enge shots, en je kunt zeker als zo'n moordenaar echt heel erg dichtbij komen, dat word ook vaak gezien hier, waardoor je dus te maken krijgt met enge stiltes. Toch vond ik de film op sommige plekken ietwat verkeerd, waarbij Mike Flanagan sommige dingen misschien net ietwat anders uit had kunnen pakken.

Het verhaal was vet, concept was ook gaaf. Acteerwerk was prima en je werd lekker beet gehouden door het kat en muis spelletje. Toch een leuke film voor tussen door of, als Back-up zoals wij hadden gisterenavond. Kan er prima mee door.

3.0*

Opzich is er niet veel mis met deze Zuid-Koreaanse actiefilm, en is het wel een prima wegkijkertje. Al zitten er behoorlijk wat schoonheidsfoutjes in, het is wel vermakelijk. Zo op het eerste gezicht zit de film bordenvol slechte CGI, een vrij lelijke setting en eigenlijk ook niet echt een heel boeiend verhaal. De film redt vooral zichzelf door in de tijd dat het afspeelt toch meer interessanter te worden en een leuk uitgangspunt te bieden, al blijf ik het doel van de film gewoon niet héél boeiend vinden. De film maakt zichzelf vooral een beetje belachelijk door te openen met een wereldramp waar eigenlijk maar heel weinig mee gedaan wordt (buiten het creëren van een dystopische wereld om), en vervolgens wel op de proppen komt met een onwijs lelijk geanimeerde croc die vervolgens in mootjes wordt gehakt alsof dat beest niet meer sterk en strijdlustig is, en daarnaast ook niks weegt. Tja wat moet je? En overigens was deze scene ook helemaal nergens voor nodig, al gaat het puur om de introductie van de hoofdpersonages.

De film biedt overigens wel gewoon heel veel toffe scenes na de opening, al moet je daar wel dertig minuten voor wachten. De film komt zelfs nog aan met een leuke lading actiegore (zoals ik dat zelf vaak mag noemen), waar je dus niet terug hoeft te deinzen van lekker wat bloed maar, ook goede actiescènes waar je toch de botten gebroken ziet worden, en uiteindelijk zelfs hoofden afgehakt ziet worden, altijd goed om te zien in zo'n film en eigenlijk iets wat ik ook totaal niet achter deze film had gezocht.

Voor de rest prima acteerwerk, ik ben niet thuis in de Zuid-Koreaanse cinema dus ik ken verder ook helemaal niemand, al vond ik ze leuk acteren. Actie genoeg, eigenlijk iets wat je van de Aziatische cinema wel mag verwachten maar, al om al vond ik deze film toch niet héél boeiend inhoudelijk, visueel was het op actiegebied een plaatje, het decor laat zich toch ten wensen over.