Alternatieve titel: Star Wars: The Mandalorian and Grogu, 25 mei, 20:44 uur
"The old protect the young and the young protect the old. This is the way."
Ik moet eerlijk bekennen dat ik The Mandalorian nog niet heb gekeken, al ben ik mu wel bezig met alles te kijken. Toch wouden mijn vriendin en ik deze film bekijken, en hebben we besloten om tweede pinksterdag richting de bioscoop te gaan. Heerlijk, met toch een redelijk gevulde zaal zochten we allemaal verkoeling in de bioscoopzaal
Opzich als je er in gaat zonder enig idee, heb je ook nergens het gevoel dat je iets mist. Dat vond ik persoonlijk dan wel weer fijn, en toch ben ik natuurlijk niet geheel onbekend met de personages The Mandalorian en uiteraard Grogu. Waar ik vooraf al mee dood gegooid werd door mijn vriendin.
Het eerste deel van de film wist me echt te interesseren, hele gave actie momenten en best een vette opbouw. Het moment dat we het tweede deel in schieten vond ik de film toch wat afzwakken, het hele intermezzo waar Grogu de schijnwerpers pakt was op zich wel leuk, maar had wat mij betreft niet perse gehoeven. Het einde vond ik dan wel weer grappig, maar ik ben het volledig eens met wat IH schrijft; drie vechtende Hutts hoef niet meer, wat zag dat er beroerd uit
Toch is deze film een leuke zit hoor, en heb ik me nergens echt verveeld. Maar de film kent nergens het gevoel dat het echt een toevoegende waarde is voor de reeks, en is daardoor nou ook niet zo bijzonder.
Het zevende deel van de Scream-reeks zorgde niet bepaald voor opwekking, maar meer een gezonde vorm van huiverigheid omdat de serie met de laatste delen niet wist te interesseren. De opener van deze film vond ik dan wel weer leuk, waar Williamson met oog op het verleden toch leuk speelde met modernisering.
Na de hele opening valt de film toch echt een in gat, de film werd onwijs voorspelbaar, maar wat mij opviel is dat ik het acteerwerk echt heel slecht vond. De kills waren leuk gedaan, het werd nog best gore en dat zorgde echt wel voor een hogere cijfer, maar eigenlijk was dat ook wel het enigste.. De film eindigt echt dramatisch, men kiest voor een dialoog die gewoon nergens wist te boeien, en dat deed me pijn. De killer kennen geen imago meer, en ook de background story is gewoon poep.
Als groot Maiden-fan met wat vrienden richting de bioscoop. Wetende dat het een documentaire is maakte me dan niet zoveel uit, het deed me wel wat dat de bandleden het eigenlijk volledig uit handen gaven. Althans, dat wordt beweerd, maar of dat echt zo is met Harris kennende is nog maar de vraag.
Voordat de film begon denk je toch dat je alles al wel weet over de band, des te beter dat er zelfs nog dingen voorbij kwamen die ik ook niet wist, dat zorgt er voor dat het als documentaire nogal geslaagd is. De band wordt vanaf hun begin jaren in een treinreis gezet langs alle uitgebrachte platen, waar dan individueel wat meer op wordt ingezoomd. Met de vele ups en downs die deze band kent, weet het toch te interesseren.
Het viel me op dat ze weinig over de dood van Paul Di'Anno in gingen, dat voelt toch een beetje als een weggewuifd stukje... Daarnaast kent het een abrupt einde, dan leek het mij toch een uitgelezen kans om via deze manier fans kennis te laten maken met de nieuwe drummer van Maiden....
Die twee minpuntjes helpen me om toch niet de volle vijf sterren te geven. Dat zou ik snel doen als echte fanboy, maar voelt hier toch niet goed..
Na alle commotie toch deze film eens aangezet, al was het voornamelijk omdat mijn beste maat deze film echt graag wou zien, en dat om één reden: Sydney Sweeney... Toch verassend dat ik de film wél leuk vond, maar achteraf stelt het allemaal ook niet zo héél veel voor. Het doorgedraaid verhaal wist me wel te vermaken, maar de film springt nogal van hak op de tak en is onwijs voorspelbaar. Prima tussendoortje!
Alternatieve titel: Ready or Not: Here I Come, 5 mei, 23:22 uur
"Let's dance, puta!"
Het tweede deel van Ready or Not kwam niet bepaald onverwachts uit de lucht vallen, maar toch waren ik en mijn kameraad erg benieuwd naar deze film! Ik ben echt een fan van het eerste deel, wat toch op één of andere manier best vernieuwend uit de kast kwam zetten. Dat het gewoon zeven jaar heeft mogen duren voor een tweede deel verbaasde me dan weer wel, het voelt echt als de dag van gisteren dat deel één was gereleased (dat ten eerste), maar ik vond dit tweede dan toch wel héél erg tegenvallen hoor.
Waar deel één nog echt een spektakel stuk was, mis ik dat wel echt ontzettend in dit tweede deel. Qua kills stelt het allemaal al niet zoveel voor, en ze deden naar mijn inziens ook niet echt heel veel moeite het wel leuk te maken. Duidelijk afgekeken van dingen als 'Squid Game' is het allemaal echt tegenvallend. Jammer, want het kende zoveel potentieel.
Dat mijn vriendin vooraf al aangaf dat dit niet echt een leuke film is was voor mij een behoorlijke waarschuwing, aangezien ik van haar weet dat ze echt een groot Avatar fan is. Hetzelfde gold voor mij, het eerste deel staat voor mij echt als jeugdsentiment, maar de magie is weg en eigenlijk vond ik dit derde deel echt helemaal niet meer zo boeiend. Waar Avatar voor mij eerst stond als een pure show, irriteerde ik me echt mateloos aan veel verschillende aspecten, wat eigenlijk nét niet kan in zo'n grote naam.
Dat ge-bro kwam me echt de strot uit, wat een irritante toevoeging in deze film was dat man, niet normaal. De actiescenes zijn prima, maar het verhaal raakt kant noch wal, en daar stoorde ik me toch wel het meeste aan. De film is per defenitie niet slecht, dat wil ik nergens zeggen, maar door de kleine kinderziektes is de film toch minder vermakelijk. Alsof Cameron gewoonweg veel meer uitwerk tijd nodig had voor het verhaal, en dat is echt zonde. Dan mag Spider blijven, dan weer niet, opeens kan die zonder masker ademen, komt de grote vijand van Jake in beeld, die vlucht, dan weer niet, wat een gejojo...
De beelden daar in tegen zijn wederom prachtig, een echt schouwspel bijna; al weet het de film nergens écht te redden. De actiescenes zijn dan wel weer vet, dat moet ik ze nageven en daar genoot ik ook wel van, maar dat was direct ook alles. Drie uur is mij best wel om snel een herziening te plannen, maar volgens mij volgen er nog wat delen, en wellicht zorgt een herziening er wel voor dat ik toch van deze film kan genieten.
De trailers spraken mij wel aan, maar hoe dan ook jeukte het toch een beetje. Een Netflix original staat nou niet direct bekend om de kwaliteit. Toch kunnen dit soort kat-en-muisspellen mij wel héél erg interesseren, dus was de keuze snel gemaakt op deze film. En toch vond ik het achteraf allemaal niet zo héél boeiend. Het begint overigens echt bizar, ik snap echt niet wat mensen aanspoort dingen te doen, maar goed; dat zullen die mensen wel denken over mijn Pokémon verzameling..
Daarna pakt de film het best dramatisch op, gegooid in het diepe neemt Kormákur enorme stappen omtrent het verhaal, maar echt diepgang mis ik nog. Buiten het feit dat de film fantastische beelden (dan wel van de natuur) kent, was het allemaal niet echt heel spannend. De moordenaar was overigens behoorlijk snel te herkennen, en dat is toch zonde. Het kat-en-muisspel is daarnaast gewoon niet zo interessant en dat nekt de film nogal.
Toch zit er wat lekkere gore in, maar ik mis constant wel wat. Het melodramatische begin is gewoon geen lekkere grondlaag voor een leuk verhaal noch een leuke film, en dan duren die 96 minuten toch lang.
