Ik kon hier opzich wel om lachen. Best raar, want normaal gesproken haat ik dit soort prenten langzamerhand wel een beetje, maar dit is typisch een film die je moet gaan kijken om je tijd op te vullen, en niet zo nodig als een spannend film avondje. En dan kom je er al snel achter dat deze film daar perfect in past. Samen met mijn vriendin deze gekeken gisteren en ik moet stiekem bekennen dat ik ook best wel heb gelachen.
Maar het is ook niet zo'n bijzondere film verder, vooral een totale no-brainer. De film kent verrassend genoeg nog regelmatig wat gore en dat wist toch te verassen en vooral te vermaken, maar daar om heen is het ook niet zo spannend. De film valt op één of andere manier op dat het allemaal soms wat stil valt en er dan moeilijk boven uit weet te komen. Qua verhaal is het allemaal niet zo interessant namelijk, en de film moet het echt hebben van zijn "komische" momenten, al zijn die vaak wel heel makkelijk gegeven.
Uiteindelijk wel gewoon vermaakt, maar is dit een topper: nee.
Achteraf gezien had de film misschien wel een stuk meer potentie dan hij daadwerkelijk liet zien, toch weet Raimi er wederom iets leuks van te maken hoor. Het begint allemaal niet zo denderend, het treiteren en alles daarom heen is wel een leuke op bouwing, maar is na een tijdje ook niet zo heel interessant meer. Eenmaal op plaats van bestemming werd de film wel leuk, maar ik mis toch constant wel de nodige "horror". Deze film wordt echt op geen enkel moment echt een horrorfilm, ja als je dan het doden van dat wilde zwijn moet zien als "gore" dan wel maar spreekt de film voornamelijk uit een komisch standpunt, en dat weet de film best leuk te doen.
Ik ben het eens over het feit dat Rachel McAdams met vlagen écht onwijs irritant kon zijn, maar ze is dan met vlagen ook wel weer heel leuk om te zien. Dylan O'Brien als totale idioot vond ik dan wel beter werken, en de twee kenden een leuke chemie samen. Toch blijf ik achteraf best kritisch op de film, want er had echt veel meer in gezeten. Overigens ook het feit dat hij haar meermaals backstabbed is natuurlijk best dom, en na een tijdje ook gewoon niet echt logisch meer.
Het einde was geinig, maar het was allemaal toch wat onbevredigend hoor. Jammer, want de film kende echt een prima concept, maar er werd gewoon niet zo veel mee gedaan.
"All of us dead, except the one who wants to be dead."
Flinke tegenvaller dit hoor, alles wat de serie Peaky Blinders voor mij had mist deze film. Sterker nog; het komt gewoon nergens ook maar een beetje in de buurt. De personages zijn bijna lachwekkend slecht, die Duke vond ik echt een verschrikking. Nee, ik ben echt een onwijs groot fan van de serie maar dit slaat echt alles.
Hoe Peaky Blinders in mijn gedachtegangen rond zwierf is totaal niet wat deze film kon brengen. Af en toe bracht Cillian Murphy mij dat gevoel nog wel terug geven, maar je merkt dan wel dat de serie ook heel erg leunde op personages als Arthur, die hier echt gemis is. Zoals ik al zie; Barry Keoghan kan dit niet evenaren en dat is jammer. Het verhaal is dan enigszins nog wel oké, al wordt daar voor de rest maar weinig mee gedaan.
En dan vind ik dit toch wel écht een flinke tegenvaller hoor, groot fan van de serie en dat zal ik ook altijd blijven (vooral gezien het sentiment wat daar aan hangt), maar de film had ook niet gehoeven.
