"Chris... What have we done?"
"We just did what we're programmed to do. Human or AI. We all make mistakes... and we learn."
"Yes, we do."
Toen deze begin dit jaar in de bioscoop draaide wist ik eigenlijk al wel dat dit niet zo'n bijzondere film ging zijn. Daardoor nooit de keuze gemaakt deze op het grote witte scherm te bezoeken, ondanks het feit dat Chris er in speelt. Heel cliché misschien, maar ik vind hem zeker wel één van de leuke acteurs van de laatste jaren. 'Mercy' brengt eigenlijk een vrij ordinair verhaal, die zeker in de huidige tijd best angstaanjagend kan zijn; hoewel het realisme ver te zoeken is, is het behoorlijk realistisch dat we dit soort dingen krijgen in de toekomst. Wellicht is het stukje directe executie een beetje cru, zulke rechtzaken over laten nemen door AI is helemaal niet uit onze maatschappij te denken, of sla ik nu een beetje door?
'Mercy' is overigens niet zo'n verkeerde film, maar is gevuld met enorme clichés en daardoor ook niet altijd even interessant om te volgen. De film is super voorspelbaar, dingen zoals die klok en andere dingen dat zag je gewoon aankomen, ook het einde. De film werd daardoor echt nergens spannend, en dat is wel echt iets wat ik mis in deze prent. Qua actie was het ook niet echt een spektakel, en dan stapelt het eigenlijk allemaal wel makkelijk op.
Toch vermaakte ik me wel met deze film. Een heerlijke film om de dode uurtjes op vrijdagmiddag te vullen, en daardoor doable, maar echt voor gaan zitten zou ik niet doen.
"Are your nerves shaking?... that means your instincts are turned on."
Precies zoals je mag verwachten, en ook geen beetje minder. Maar doet niet ten onder aan hoe vermakelijk de film wel niet is. Het is typisch Wesley Snipes actie en dat vermaakt wel gewoon.
Qua verhaal niet heel bijzonder, zeggende dat het vrij zoutloos is en er meer bij zit als vormgeving. Toch weet Adams er iets van te maken, al moet je niet verwachten hoogstaand materiaal te krijgen.
De actiescènes doen het hem. De plottwist zijn niet echt héél bijzonder, maar wel leuk. Het einde vond ik nogal afgeraffeld, daar had wel echt veel meer mee gedaan mogen worden. Dat alles maakt deze film echt wel leuk, maar ook eentje die je snel vergeet. Toch kan ik er niks aan doen dat ik hier enorm fan van ben, en me toch heb vermaakt.
"You see, there are still faint glimmers of civilization left in this barbaric slaughterhouse that was once known as humanity. Indeed that's what we provide in our own modest, humble, insignificant... oh, fuck it."
Wes Anderson en ik gaan totaal niet door dezelfde deur, ondanks dat we bijna dezelfde naam delen (zijn naam is mijn afkorting) kan ik zijn stijl niet altijd aan. Sterker nog, het doet me helemaal niks. Misschien ben ik dan wel te simpel, maar ik wordt er simpelweg niet warm van. Dan is het toch verrassend dat deze film juist wel zijn ding deed bij me.
Het verhaal is best leuk, met vlagen toch wel mogen lachen, alleen was ik wel zoekende naar de echte "humor", duidelijk dus ook niet mijn humor... Maar ik moet wel echt mijn best doen om er bij te blijven, en dat hekelt me soms wel. Het verhaal vond ik persoonlijk niet héél moeilijk om te volgen, maar ik moet zeggen dat Anderson er best een mooi schouwspel van maakt. Bijzonder leuk geschoten, maar wel echt op zijn manier. En dan kom ik er toch telkens ook wel weer achter waarom wij niet bij elkaar passen. Ik denk dat ik het voor één keer wel leuk vind, maar echt veel vaker zou ik deze film niet opzetten. Ralph Fiennes steelt de show en speelt echt fantastisch, de drager van deze film én degene die er voor zorgt dat de sterren worden binnen geharkt!
Als fan van films als War of The Worlds en Predator wist deze Netflix film mij echt wel te interesseren. Je leest deze vergelijking waarschijnlijk over héél het internet, en je weet eigenlijk wel wat je kan verwachten; Netflix heeft zeker geen bijzondere film uit de hoge hoed getoverd. Toch voor op een vrijdagmiddag weet deze film mij wel te interesseren. Hoogstaand is het aan geen kant, maar vermakelijk zeker wel. En terwijl ik aan het wachten was tot mijn vriendin thuis kwam, keek de film best leuk weg.
Alle clichés op een stokje. Alan Ritchson met het fysiek als drie gorilla's wordt zeker weggezet als een soort "super-human", met een behoorlijk zwaarbeladen melodramatisch achtergrondverhaal weet Hughes best wat leuk op te bouwen, maar maakt gewoon wat domme keuzes. De opbouw van de film duurt best lang, en hij is zeker niet bang om onlogische ideeën gewoon open en blood aan ons te laten zien. Maar Hughes weet eenmaal met de buitenaardse robot best een vette film neer te zetten. De film is met vlagen echt behoorlijk nasty, wees dus voorbereid dat je best wat harde shots ziet met toch nog een leuke hoeveelheid bloed, het zou bijna op een horrorfilm gaan lijken. Daarnaast zijn er prachtige landschappen gebruikt voor de film, althans; ik weet niet in hoeverre het ook weer CGI is geweest.
Maar een hoogstaande film is dit zeker niet. Dit is een typische film als tussendoortje, je hoeft er zeker niet je volledige concentratie voor te hebben, maar je hebt wel een vermakelijke middag. En dat is precies waarom ik deze film heb opgezet; het vermaakt genoeg, en is met een relatief korte speelduur ook weer zo voorbij.
Ik kon hier opzich wel om lachen. Best raar, want normaal gesproken haat ik dit soort prenten langzamerhand wel een beetje, maar dit is typisch een film die je moet gaan kijken om je tijd op te vullen, en niet zo nodig als een spannend film avondje. En dan kom je er al snel achter dat deze film daar perfect in past. Samen met mijn vriendin deze gekeken gisteren en ik moet stiekem bekennen dat ik ook best wel heb gelachen.
Maar het is ook niet zo'n bijzondere film verder, vooral een totale no-brainer. De film kent verrassend genoeg nog regelmatig wat gore en dat wist toch te verassen en vooral te vermaken, maar daar om heen is het ook niet zo spannend. De film valt op één of andere manier op dat het allemaal soms wat stil valt en er dan moeilijk boven uit weet te komen. Qua verhaal is het allemaal niet zo interessant namelijk, en de film moet het echt hebben van zijn "komische" momenten, al zijn die vaak wel heel makkelijk gegeven.
Uiteindelijk wel gewoon vermaakt, maar is dit een topper: nee.
Achteraf gezien had de film misschien wel een stuk meer potentie dan hij daadwerkelijk liet zien, toch weet Raimi er wederom iets leuks van te maken hoor. Het begint allemaal niet zo denderend, het treiteren en alles daarom heen is wel een leuke op bouwing, maar is na een tijdje ook niet zo heel interessant meer. Eenmaal op plaats van bestemming werd de film wel leuk, maar ik mis toch constant wel de nodige "horror". Deze film wordt echt op geen enkel moment echt een horrorfilm, ja als je dan het doden van dat wilde zwijn moet zien als "gore" dan wel maar spreekt de film voornamelijk uit een komisch standpunt, en dat weet de film best leuk te doen.
Ik ben het eens over het feit dat Rachel McAdams met vlagen écht onwijs irritant kon zijn, maar ze is dan met vlagen ook wel weer heel leuk om te zien. Dylan O'Brien als totale idioot vond ik dan wel beter werken, en de twee kenden een leuke chemie samen. Toch blijf ik achteraf best kritisch op de film, want er had echt veel meer in gezeten. Overigens ook het feit dat hij haar meermaals backstabbed is natuurlijk best dom, en na een tijdje ook gewoon niet echt logisch meer.
Het einde was geinig, maar het was allemaal toch wat onbevredigend hoor. Jammer, want de film kende echt een prima concept, maar er werd gewoon niet zo veel mee gedaan.
"All of us dead, except the one who wants to be dead."
Flinke tegenvaller dit hoor, alles wat de serie Peaky Blinders voor mij had mist deze film. Sterker nog; het komt gewoon nergens ook maar een beetje in de buurt. De personages zijn bijna lachwekkend slecht, die Duke vond ik echt een verschrikking. Nee, ik ben echt een onwijs groot fan van de serie maar dit slaat echt alles.
Hoe Peaky Blinders in mijn gedachtegangen rond zwierf is totaal niet wat deze film kon brengen. Af en toe bracht Cillian Murphy mij dat gevoel nog wel terug geven, maar je merkt dan wel dat de serie ook heel erg leunde op personages als Arthur, die hier echt gemis is. Zoals ik al zie; Barry Keoghan kan dit niet evenaren en dat is jammer. Het verhaal is dan enigszins nog wel oké, al wordt daar voor de rest maar weinig mee gedaan.
En dan vind ik dit toch wel écht een flinke tegenvaller hoor, groot fan van de serie en dat zal ik ook altijd blijven (vooral gezien het sentiment wat daar aan hangt), maar de film had ook niet gehoeven.
