I Spy (2002)

Vermakelijke actie comedy!

Een vrij simpele maar stiekem toch wel erg leuke productie vond ik van I Spy met een prima rol voor Eddie Murhpy alleen Owen Wilson daar kan ik maar niet aan wennen, ik vind het geen fijne acteur. I Spy staat al een geregelde tijd op mijn ‘kijk-lijst’ en zondag was het dan zover dat ik hem ging kijken, met dank aan Netflix die hem er op hebben gezet en dat vond ik persoonlijk fijn. Toch vond ik de film niet altijd even interessant en op sommige vlakken zelfs een beetje saai. De film kent echt wel leuke momenten en dat moet ik ook wel toegeven maar, echt speciaal is hij niet.

Toch blijft het een feel-good familie film waar eigenlijk weinig kwaads in gebeurt, ze schieten natuurlijk alle kogels leeg en het is een heel dom verhaal wat dat betreft, wel een gaaf vliegtuig hebben ze er ingeprent want die zag er dan wel erg tof uit. Zoals ik dus al zei, de film kan weinig kwaad doen en kijkt prima weg dacht ik zo.

Eddie deed zijn rol leuk als Kelly maar, ik moet eerlijk toegeven dat het niet een rol is dat ik Eddie graag zie spelen. Ik vind hem natuurlijk het gezicht van de politie scénes en niet zoals dit als professionele bokser in de ring. Owen Wilson is zoals gewoonlijk een erg irritante vent, mijn zin om de film te kijken vergaat vaak als ik Owen Wilson zie staan want ik vind dat maar zo’n achterbakse lullo. Famke deed het leuk en het doet mij altijd erg goed om een Nederlandse acteur of actrice in een internationale film te zien spelen (net zoals Carice in Games of Thrones vindi k echt nice maar, dan zie je natuurlijk wel iets meer dan dat je bij Famke zag ).

Zoals ik al zei was het verhaal wat aan de slappe kant, een slap en dom verhaal wat eigenlijk geen nut had. We volgen spion Alex dat een klus krijgt om een gloednieuwe en gestolen straaljager de vinden die onzichtbaar kan worden voordat het in de verkeerde handen valt. Er is alleen een maar aan het verhaal want hij krijgt een hulpje en dat is een burger: Kelly Robinson. Samen gaan ze achter de boeven aan en nogal onhandig en klungelig klaren ze de klus en kapen ze het vliegtuig weer terug.

Dus al om al een redelijke komedie film met een slechte smaak voor actie dat mijn zondag avond wist te vervullen, het is echt geen speciale film want hij is niet meer bijzonder het blijft toch stiekem wel ergens leuk om zulke films aan te zetten.

2.5*

Ik was er niet echt kapot van, humor vond ik ook flauw.

“FIND YOUR BUNNY INSIDE.”

De slogan van de vroegere Bunnies Night Club hangt nog half zichtbaar boven de ingang, nonchalant afgeplakt met tape. Het is zo’n keet die vaak van naam verandert. Ooit vond de politie er een vuilniszak met 70 miljoen forint – afhandig gemaakt van goedgelovige toeristen.

Het is maar één van de vele valstrikken die Budapest rijk is. De honey pot is hier zowat hun fierste nationaal product. Wanneer Eddie Murphy en Owen Wilson in de spionagefarce I Spy in Budapest arriveren, wordt Murphy vrijwel meteen in zo’n hinderlaag gelokt. Champagne, vrouwen, achterkamers, Oost-Europese gastvrijheid met verborgen toeslagen. Tot nog een paar jaar geleden benaderden vrouwen nietsvermoedende toeristen om de hoek van het Operagebouw om hen mee te lokken naar het beruchte Hajos Café. Maar de zaak is ondertussen opgedoekt, net als de Queens Nightclub. Igen, igen.

Naast vrouwelijke verleidingskracht voel je dat Budapest overkookt van politieke intrige. Het is een plek waar fixers samenkomen om te netwerken en iedereen er een verborgen agenda op nahoudt. Dat maakt het contrast met I Spy zo vreemd. De oorspronkelijke I Spy baadde nog in sixties-paranoia, overlopers en dubbelagenten, maar deze remake speelt zich af in een compleet geopolitiek vacuüm. Misschien wel het laatste voorbeeld van leeg Amerikaans hubris na de val de Berlijnse Muur. Het vroegere schrikbeeld van de Sovjetunie werd vervangen door gadgets, stealth technologie en buddy-comedycapriolen op exotische locaties.

Budapest oogt nochtans mysterieus en gesofisticeerd in de film. Het geeft de hele onderneming een grauwe elegantie die ze eigenlijk niet verdient. De non-intrige draait rond één of andere booswicht, een drugsdealer of wapenhandelaar of zoiets, die om onduidelijke redenen een stealth bomber wil verkopen aan de hoogste bieder. Waarom precies? Geen idee. Aan wie? Ook niet duidelijk. Het is alsof de film koste wat kost wil vermijden dat iets nog ideologisch of historisch zou aanvoelen.

En dan te bedenken dat Budapest zoveel rauw, ongefilterd mysterie bezit. Zoals het appartement van Jeffrey Epstein boven stripclub Király. Bij de aankoop kreeg hij er blijkbaar een Hongaars meisje met een opvallende neus bij. Wanneer ik tegenwoordig langs het pand wandel, staat het volledig onder massieve stellingen verborgen. Rendben.

I Spy is ook echt zo’n development hell-project waarvan je voelt dat er ooit iets anders onder verborgen zat. Eerst waren Will Smith en David Caruso eraan verbonden, ergens heeft David Koepp waarschijnlijk nog een veel cynischer scriptversie geschreven,en uiteindelijk zijn het Owen Wilson en Eddie Murphy geworden, beiden spelend alsof ze contractueel verplicht zijn om aanwezig te zijn.

Wilson doet zijn gebruikelijke charmante schlemielact, met als absoluut dieptepunt een scène waarin hij bloedserieus de lyrics van Sexual Healing begint af te dreunen als een soort pedante East Coast intellectueel die net één semester culturele antropologie heeft gevolgd. Murphy daarentegen lijkt haast bang van zijn eigen schaduw. Bang om in een vicieuze cirkel van flops terecht te komen – en dan moest Pluto Nash nog verschijnen. Zijn spel voelt bijna revisionistisch, alsof hij, à la Buddy Love, met walging een roast van zijn eigen persona opvoert. Alsof hij wil dat het publiek hem net zo hard veracht als hij zichzelf haat.

Ook in Budapest is revisionisme aan de gang. De kaarten verschuiven. De NATO? Misschien van in het begin gewoon een vergissing geweest. De Sovjet-Unie had uiteindelijk noch de mankracht noch de intentie om verder Europa binnen te rollen. Men had van NATO beter een soort tech hub gemaakt in plaats van een eeuwigdurende Koude Oorlog-re-enactment. Die defensie-uitgaven, dat zijn clichés voor boomers die nog altijd denken dat geschiedenis eruitziet als Tom Clancy-romans. Over tien jaar bestaat het misschien allemaal niet meer. De zoomers zijn niet meer bezig met democratie verspreiden of een moral high ground ophouden. Wat zij willen is authenticiteit.

En precies daarom voelt I Spy nu zo doods aan. Misschien wel één van de meest artificiële consumentenproducten van zijn tijd. Je leert werkelijk niets bij. Waarom kostte dit zeventig miljoen dollar? Eigenlijk had het toen al duidelijk moeten zijn dat het Amerikaanse rijk moe begon te worden, dat elders nieuwe grootmachten opstonden, glanzender, hongeriger, cynischer. Of ik een week op een jacht in Azerbaijan wil doorbrengen? Die Kaukasusstaat valt niet te onderschatten. Ze hebben de corridors en routes strak gezet, militaire successen geboekt zonder echt precedent in deze eeuw. Hun krijgsmacht staat altijd paraat. Een land dat zichzelf blijft herhalen als overwinning. Maar toch eerst nog liever even naar de Divina Club op Dob Utca, waar de prijzenlijst tegenwoordig gewoon buiten hangt. 70.000 forint voor een glas Hongaarse schuimwijn — ach, wat is dat uiteindelijk in een mensenleven. De zigeunerdame op de kruk naast de deur knikt me begripvol toe voor ik de kelder afdaal.

In I Spy krijgt Eddie Murphy belandt Eddie Murphy met zijn crew per vergissing in de kelderverdieping van een luxehotel. Bij mijn verblijf is het net omgekeerd. Ik bevind mij in een veredelde chambre de bonne die ze als superior room aan westerse toeristen proberen te slijten. Het verkeer van Blaha Lujza gonst tot diep in de nacht de gevels omhoog. Ik raak rusteloos en ik trek erop uit.

De Népszínház utca, waar de Queens Nightclub lag. De zaak zou permanent gesloten zijn, maar vaak is dat gewoon een trucje van malafide uitbaters om slechte reviews te vermijden. De boulevard voelt unheimlich en uitgestorven aan; dit is misschien het laatste stukje onaangeroerd Budapest. Geen Stifler sportsbars of gourmet-lángos. Gewoon echte Sovjetstaat in verval: bedelaars, vrouwen met trolleys, winkels met kaas en hesp, halflege nachtwinkels, oude appartementsblokken die eruitzien alsof ze langzaam oplossen in de vochtigheid.

Ik kom aan het hoekpand van de Queens Nightclub, maar de zaak blijkt warempel echt verdwenen. Ik blijf nog even luisteren naar de stilte, wachtend op voetstappen, een meisjesstem, de duivel in een leren trench.