I Spy (2002)

Vrij beroerde film. Het plot is zelfs nog slechter dan de meeste van dit soort films, zoals Bad Company. Een paar aardige grappen en Famke Janssen doet het wel oke. Dat was het wel.

Iedereen doet zichtbaar zijn best om er nog wat van te maken, maar het scenario is gewoon té flauw om te kunnen boeien.

2 sterren.

Ook weer zo'n film die ik geen 500 keer hoef te zien maar vermakelijk is hij wel en er zitten ietsje beter acteerprestatie's in van Eddie Murphy dat is dan weer een hoogte puntje maar nogmaals : zeker geen topfilm!

***

Rush Hour zonder de Chinees.

Wilson past eigenlijk helemaal niet in een rol als deze en Murphy is geweldig hyper (irritant). Je mag je ogen ook niet al te veel sluiten of je waant je meteen in een Cars Vs Shrek spin-off. En toch is het de compleet onzinnige combinatie van beide personages/acteurs die de film wat fun meegeeft.

Daarnaast ook nog enkele redelijk actiescenes waarbij vooral de achtervolging in het midden goed uit de verf komt. Opvallend dat de actie in de climax van een veel lager niveau is. Geld leek een beetje op daar.

Verder een wel érg doorsnee filmpje dat nog opgevuld wordt met een wel erg matige Janssen en veel gedoe om niks. Verder humor die bij momenten wel werkt maar verder net over de irritatiegrens gaat (de na-aap scene - ouch!).

Heb me niet verveeld, wel blij dat ze het gewoon bij 90 minuten hebben gehouden, bleek meer dan genoeg voor deze film. Paar leuke scenes en de onhandige combo Wilson/Murphey die net daarom wel werkt, maar meer zit er niet echt in.

2*

Tja ja ja, erg gemiddeld inderdaad. Murphy speelt weer eens een vervelende blaaskaak en Wilson is wel aardig maar niet meer dan dat. Gebruikelijke achtervolgingen, obligate explosies en een aantal cliché-twists later moeten we concluderen dat I Spy niks nieuws brengt. Wel een leuke running gag rond de 'stake-out'. Het belabberde slotkwartier zorgt er uiteindelijk voor dat de teller naar negatief uitslaat.

2*.

Matige film.

Het idee is redelijk, maar allemaal te matig uitgewerkt. Het verhaal is eigenlijk niet zo boeiend, dus waar ze de hele film naar toe werken is eigenlijk gewoon redelijk saai om naar te kijken.

Opzich een gemiste kans, want Wilson en Murphy zijn wel redelijk leuk in deze film. Genoeg grappige momenten tussen deze twee.

De versierpoging is daarvan het hoogtepunt naar mijn mening.

Dat helpt echter niet deze film te behoeden voor totale matigheid. Ze willen graag hip zijn met al die wannabe James Bond gadgets, maar het werkt niet.

Matige film, ondanks Wilson en Murphy.

2*

Braaf wegkijkertje dat grotendeels gedragen wordt door de acteurs.

3*

Slap verhaal maar ik heb wel regelmatig hard moeten lachen.

Leuke actie comedie... Niet meer... Niet minder

I Spy

Behoorlijk zwakke komedie die zich tekent door twee hoofdpersonages bij elkaar te voegen die qua karaktertrekken al niet veel met elkaar gemeen hebben, maar ook qua humor totaal niet in elkaars straatje passen. Voeg daar een halfbakken Bondgirl aan toe en je hebt een vrij mager geheel, dat met vlagen nog aardig uit de verf komt.

Vooral het gebruik van de twee immense tegenpolen - Murphy en Wilson - zorgt er voor dat het verhaal een ongemakkelijk geheel wordt om naar te kijken. De op en neer stuiterende Murphy, met de wat rustigere, drogere humor van Wilson matchen niet goed met elkaar. Daarnaast kan je de samenhang van ongeloofwaardigheden - de president die Murphy even belt of die mee wil doen - nog wel voor lief nemen. Het is immers een pretentieloze komedie. Als het verhaal vordert en de hoofdpersonages wat naar elkaar toe groeien wordt het allemaal wat beter. De humor is beter op elkaar afgestemd en er komt meer vaart in het verhaal. Met een zowaar leuk einde sluit de film nog aardig af, maar over de gehele linie is het vrij pover.

De cast is een chemieloos geheel. Vooral in het begin is het een los hulsel van acteurs die allemaal hun eigen hoofd boven water proberen te houden, maar jammerlijk bij het watertrappelen kramp krijgen, om tenslotte naar de bodem af te zinken. Toch werken ze zich na verloop van tijd weer wat op. Zo weten Eddy Murphy en Owen Wilson na verloop van tijd zich beter op de ander af te stemmen en heeft dat beduidend betere en grappigere scènes tot gevolg. Famke Janssen is Famke: ik ben nooit echt fan van haar geweest. Toch doet ook zij het naarmate het einde vordert het beter dan in het begin. Haar intrigante karakter zou echter veel beter uit de verf moeten kunnen komen.

Met genoeg geld kan je visueel gezien leuk spelen. Betty Thomas doet dat dan ook door een aantal leuke scènes toe te voegen. Denk met name aan de luchtballon en de vrachtwagen met auto's. Een aantal geinige achtervolgingen zien er prima uit. Tevens zit de actie optisch gezien sowieso wel snor. Het is rustig qua camerawerk, overzichtelijk en duidelijk. Toch ontbreekt de sfeer grotendeels. Mede door het tekort aan chemie en goede humor wordt het een vrij droog geheel. Jammer, want een spy-comedie kan heel leuk zijn.

I Spy is een wat jammerlijke poging geworden iets leuks neer te zetten, die zich vooral tekent doordat alles net niet lukt en niet goed uit de verf komt.

2*

Een vrij simpele maar stiekem toch wel erg leuke productie vond ik van I Spy met een prima rol voor Eddie Murhpy alleen Owen Wilson daar kan ik maar niet aan wennen, ik vind het geen fijne acteur. I Spy staat al een geregelde tijd op mijn ‘kijk-lijst’ en zondag was het dan zover dat ik hem ging kijken, met dank aan Netflix die hem er op hebben gezet en dat vond ik persoonlijk fijn. Toch vond ik de film niet altijd even interessant en op sommige vlakken zelfs een beetje saai. De film kent echt wel leuke momenten en dat moet ik ook wel toegeven maar, echt speciaal is hij niet.

Toch blijft het een feel-good familie film waar eigenlijk weinig kwaads in gebeurt, ze schieten natuurlijk alle kogels leeg en het is een heel dom verhaal wat dat betreft, wel een gaaf vliegtuig hebben ze er ingeprent want die zag er dan wel erg tof uit. Zoals ik dus al zei, de film kan weinig kwaad doen en kijkt prima weg dacht ik zo.

Eddie deed zijn rol leuk als Kelly maar, ik moet eerlijk toegeven dat het niet een rol is dat ik Eddie graag zie spelen. Ik vind hem natuurlijk het gezicht van de politie scénes en niet zoals dit als professionele bokser in de ring. Owen Wilson is zoals gewoonlijk een erg irritante vent, mijn zin om de film te kijken vergaat vaak als ik Owen Wilson zie staan want ik vind dat maar zo’n achterbakse lullo. Famke deed het leuk en het doet mij altijd erg goed om een Nederlandse acteur of actrice in een internationale film te zien spelen (net zoals Carice in Games of Thrones vindi k echt nice maar, dan zie je natuurlijk wel iets meer dan dat je bij Famke zag ).

Zoals ik al zei was het verhaal wat aan de slappe kant, een slap en dom verhaal wat eigenlijk geen nut had. We volgen spion Alex dat een klus krijgt om een gloednieuwe en gestolen straaljager de vinden die onzichtbaar kan worden voordat het in de verkeerde handen valt. Er is alleen een maar aan het verhaal want hij krijgt een hulpje en dat is een burger: Kelly Robinson. Samen gaan ze achter de boeven aan en nogal onhandig en klungelig klaren ze de klus en kapen ze het vliegtuig weer terug.

Dus al om al een redelijke komedie film met een slechte smaak voor actie dat mijn zondag avond wist te vervullen, het is echt geen speciale film want hij is niet meer bijzonder het blijft toch stiekem wel ergens leuk om zulke films aan te zetten.

2.5*

“FIND YOUR BUNNY INSIDE.”

De slogan van de vroegere Bunnies Night Club hangt nog half zichtbaar boven de ingang, nonchalant afgeplakt met tape. Het is zo’n keet die vaak van naam verandert. Ooit vond de politie er een vuilniszak met 70 miljoen forint – afhandig gemaakt van goedgelovige toeristen.

Het is maar één van de vele valstrikken die Budapest rijk is. De honey pot is hier zowat hun fierste nationaal product. Wanneer Eddie Murphy en Owen Wilson in de spionagefarce I Spy in Budapest arriveren, wordt Murphy vrijwel meteen in zo’n hinderlaag gelokt. Champagne, vrouwen, achterkamers, Oost-Europese gastvrijheid met verborgen toeslagen. Tot nog een paar jaar geleden benaderden vrouwen nietsvermoedende toeristen om de hoek van het Operagebouw om hen mee te lokken naar het beruchte Hajos Café. Maar de zaak is ondertussen opgedoekt, net als de Queens Nightclub. Igen, igen.

Naast vrouwelijke verleidingskracht voel je dat Budapest overkookt van politieke intrige. Het is een plek waar fixers samenkomen om te netwerken en iedereen er een verborgen agenda op nahoudt. Dat maakt het contrast met I Spy zo vreemd. De oorspronkelijke I Spy baadde nog in sixties-paranoia, overlopers en dubbelagenten, maar deze remake speelt zich af in een compleet geopolitiek vacuüm. Misschien wel het laatste voorbeeld van leeg Amerikaans hubris na de val de Berlijnse Muur. Het vroegere schrikbeeld van de Sovjetunie werd vervangen door gadgets, stealth technologie en buddy-comedycapriolen op exotische locaties.

Budapest oogt nochtans mysterieus en gesofisticeerd in de film. Het geeft de hele onderneming een grauwe elegantie die ze eigenlijk niet verdient. De non-intrige draait rond één of andere booswicht, een drugsdealer of wapenhandelaar of zoiets, die om onduidelijke redenen een stealth bomber wil verkopen aan de hoogste bieder. Waarom precies? Geen idee. Aan wie? Ook niet duidelijk. Het is alsof de film koste wat kost wil vermijden dat iets nog ideologisch of historisch zou aanvoelen.

En dan te bedenken dat Budapest zoveel rauw, ongefilterd mysterie bezit. Zoals het appartement van Jeffrey Epstein boven stripclub Király. Bij de aankoop kreeg hij er blijkbaar een Hongaars meisje met een opvallende neus bij. Wanneer ik tegenwoordig langs het pand wandel, staat het volledig onder massieve stellingen verborgen. Rendben.

I Spy is ook echt zo’n development hell-project waarvan je voelt dat er ooit iets anders onder verborgen zat. Eerst waren Will Smith en David Caruso eraan verbonden, ergens heeft David Koepp waarschijnlijk nog een veel cynischer scriptversie geschreven,en uiteindelijk zijn het Owen Wilson en Eddie Murphy geworden, beiden spelend alsof ze contractueel verplicht zijn om aanwezig te zijn.

Wilson doet zijn gebruikelijke charmante schlemielact, met als absoluut dieptepunt een scène waarin hij bloedserieus de lyrics van Sexual Healing begint af te dreunen als een soort pedante East Coast intellectueel die net één semester culturele antropologie heeft gevolgd. Murphy daarentegen lijkt haast bang van zijn eigen schaduw. Bang om in een vicieuze cirkel van flops terecht te komen – en dan moest Pluto Nash nog verschijnen. Zijn spel voelt bijna revisionistisch, alsof hij, à la Buddy Love, met walging een roast van zijn eigen persona opvoert. Alsof hij wil dat het publiek hem net zo hard veracht als hij zichzelf haat.

Ook in Budapest is revisionisme aan de gang. De kaarten verschuiven. De NATO? Misschien van in het begin gewoon een vergissing geweest. De Sovjet-Unie had uiteindelijk noch de mankracht noch de intentie om verder Europa binnen te rollen. Men had van NATO beter een soort tech hub gemaakt in plaats van een eeuwigdurende Koude Oorlog-re-enactment. Die defensie-uitgaven, dat zijn clichés voor boomers die nog altijd denken dat geschiedenis eruitziet als Tom Clancy-romans. Over tien jaar bestaat het misschien allemaal niet meer. De zoomers zijn niet meer bezig met democratie verspreiden of een moral high ground ophouden. Wat zij willen is authenticiteit.

En precies daarom voelt I Spy nu zo doods aan. Misschien wel één van de meest artificiële consumentenproducten van zijn tijd. Je leert werkelijk niets bij. Waarom kostte dit zeventig miljoen dollar? Eigenlijk had het toen al duidelijk moeten zijn dat het Amerikaanse rijk moe begon te worden, dat elders nieuwe grootmachten opstonden, glanzender, hongeriger, cynischer. Of ik een week op een jacht in Azerbaijan wil doorbrengen? Die Kaukasusstaat valt niet te onderschatten. Ze hebben de corridors en routes strak gezet, militaire successen geboekt zonder echt precedent in deze eeuw. Hun krijgsmacht staat altijd paraat. Een land dat zichzelf blijft herhalen als overwinning. Maar toch eerst nog liever even naar de Divina Club op Dob Utca, waar de prijzenlijst tegenwoordig gewoon buiten hangt. 70.000 forint voor een glas Hongaarse schuimwijn — ach, wat is dat uiteindelijk in een mensenleven. De zigeunerdame op de kruk naast de deur knikt me begripvol toe voor ik de kelder afdaal.

In I Spy krijgt Eddie Murphy belandt Eddie Murphy met zijn crew per vergissing in de kelderverdieping van een luxehotel. Bij mijn verblijf is het net omgekeerd. Ik bevind mij in een veredelde chambre de bonne die ze als superior room aan westerse toeristen proberen te slijten. Het verkeer van Blaha Lujza gonst tot diep in de nacht de gevels omhoog. Ik raak rusteloos en ik trek erop uit.

De Népszínház utca, waar de Queens Nightclub lag. De zaak zou permanent gesloten zijn, maar vaak is dat gewoon een trucje van malafide uitbaters om slechte reviews te vermijden. De boulevard voelt unheimlich en uitgestorven aan; dit is misschien het laatste stukje onaangeroerd Budapest. Geen Stifler sportsbars of gourmet-lángos. Gewoon echte Sovjetstaat in verval: bedelaars, vrouwen met trolleys, winkels met kaas en hesp, halflege nachtwinkels, oude appartementsblokken die eruitzien alsof ze langzaam oplossen in de vochtigheid.

Ik kom aan het hoekpand van de Queens Nightclub, maar de zaak blijkt warempel echt verdwenen. Ik blijf nog even luisteren naar de stilte, wachtend op voetstappen, een meisjesstem, de duivel in een leren trench.