Meningen

Goed. Er zijn weinig films waar niet of nauwelijks gesproken wordt, en wat dat betreft is een film als deze wel prettig voor de verandering. Er gebeurt niet echt veel, op één bovennatuurlijke gebeurtenis (of eigenlijk twee, maar van dezelfde aard) na, het meeste wat er gebeurt, zie je ook wel aankomen; het gaat vooral om de sfeer, die hem zit in de kleine dingen. Wat dat betreft spelen met name de krabbetjes een prettige rol waarin ze geen interactie met de hoofdpersoon vertonen, maar ergens toch weer wel. Leuk gedaan.

Ook ik vind de stijl niet echt geweldig; hoe bijvoorbeeld met twee simpele stipjes de ogen getekend zijn doet me een beetje aan Kuifje denken, en je mag ergens toch wel verwachten dat een animatiefilm het niveau van een stripboek overstijgt. Muziek soms wat aanwezig, maar niet echt last van gehad.

Uiteindelijk een fijne film die als een kabbelend stroompje aan je passeert, maar niet echt groots is. 3,5*.

Ik kan me behoorlijk vinden in een aantal berichten hierboven. Het is allemaal maar weinig origineel en behoorlijk voorspelbaar. Opmerkelijk is dat mijn voorspelling aanvankelijk niet uit lijkt te komen, de film slaat een compleet tegenovergestelde richting in. Maar dan als een twist bedenkt de hoofdpersoon zich, waardoor het toch precies zo eindigt als ik voorspeld had. Die twist voelde behoorlijk geforceerd aan en doet eigenlijk nog meer afbreuk. De hoofdpersoon vond ik overigens behoorlijk onsympathiek zo cynisch als hij is. Jammer, want met de hele setting en uitgangspunt had best iets leuks gedaan kunnen worden, al zijn beiden natuurlijk al behoorlijk uitgekauwd. 0,5*.

Weer op stap geweest met de vriend die fan is van Schwarzenegger, dus vanavond stond deze film op het programma. De gevechten vond ik niet veel voorstellen, de acteurs kunnen er blijkbaar niet veel van blijkt wel aan de montage. Veel geknip en weinig in één shot dus. De vijanden hadden overigens ook niet echt veel charisma, ik had niet echt het idee dat Arnie ooit in problemen zou komen met deze losers. Alleen Sharon Stone deed het wel aardig.
Het verhaaltje was wel vermakelijk en maakte dat de film redelijk lekker wegkeek, maar sterk is het nu ook weer niet. Duidelijk is dat men ook naar deze film heeft gekeken toen men The Matrix maakte (de pil), maar echt diep gaat het spel met verschillende lagen van werkelijkheid niet. Verder veel wetenschappelijke onzinnigheden (ogen die uit de oogkassen poppen als men zonder helm in het luchtledige terechtkomen, de mogelijkheid van een dichte dampkring van Mars).

Ik vind het overigens altijd leuk om te zien hoe snel SF-films verouderen. De auto's in deze film zien er werkelijk belachelijk on-aerodynamisch uit, de tv-schermen in de metro zijn duidelijk nog van voor het lcd-tijdperk en zo kan ik nog meer opnoemen. Toch een beetje een minpuntje, bij Star Wars worden dit soort dingen nog gecompenseerd met charme en jeugdsentiment, maar aangezien ik deze film vandaag voor het eerst heb gezien is er van het laatste zeker geen sprake.
Overigens wel een pluspuntje voor de drie tieten. Je kan merken dat er een Nederlander op de regisseursstoel zit.

Niet de beste Arnie, maar ook niet de slechtste. 2*.

Een film met meerdere interessante ideeën. Ten eerste God die zich vermaakt met het kwellen van de mensheid door regeltjes te verzinnen als "Een boterham valt altijd met de jam kant naar beneden op de grond", of "De andere rij in de supermarkt gaat altijd sneller." Prachtige rol voor Poelvoorde, die God op hilarische wijze neerzet als een ultieme sadist.

Ten tweede dat God in Brussel woont en een gezin heeft waarvan de zoon al eens is weggelopen en waar nu de dochter gaat rebelleren. En het meest interessante is misschien wel het derde idee: het lekken van de sterfdata van de mensen. Een interessante vraag is wat je dan zou doen en het is leuk om te zien hoe iedereen daar zijn invulling aan geeft.

Het leidt tot leuke en/of interessante taferelen zoals de jongen die de hele tijd aan het uittesten is of hij nog wel echt 61 jaar te leven heeft. Of de man die mensen gaat neerschieten; het was toch hun tijd. Of de automobilist die ziet dat hij nog maar een paar seconden te leven heeft.

Het gaat allemaal gepaard met een cinematografie die goed verzorgd is en van tijd tot tijd echt heel erg fraai oogt. Jammer alleen dat de film soms toch een beetje inzakt en wat saai is op bepaalde momenten. En ondanks de absurde uitgangspunten voelt het toch aan dat de film een beetje uit de bocht schiet met de verhaallijn van Deneuve met haar gorilla. Toch een beetje te overdreven.

Niettemin door het aantal verfrissende ideeën een aanrader om eens te proberen. 4*.

Gekeken omdat het tweede deel door Oshii is geregisseerd. Dat was zeker de moeite waard, hoewel er een monoloog in zit die nogal lang is. De luchtachtergronden deden me qua stijl erg aan Tenshi no Tamago denken. Wat wel vreemd was, was de karper in de kamer die zowel in het aquarium leek te zitten, als er buiten leek te zweven. Zo bedoeld? Het verhaaltje was zeker interessant, al weet ik niet precies wat ik met het einde aan moet. De muziek van Kawai was droeg erg bij aan de sfeer, dit in contrast met het eerste filmpje, waar hij ook voor de soundtrack zorgde en waar de muziek me niet bijzonder opviel. Het eerste filmpje beviel dan ook een stuk minder en niet alleen daarom, de animatie was ook van mindere kwaliteit. Dus meer dan bij het eerste filmpje me geconcentreerd op het verhaal, maar met een interessant uitgangspunt werd maar bar weinig gedaan. Jammer. Maar al met al was het vooral door Oshii's filmpje een leuk tussendoortje.

Net als schrijven van bovenstaand berichtje moest ik ook maar weinig hebben van computergeanimeerde films en heb daarom deze links laten liggen. Het zal wellicht ook wel zijn dat de kop van die Woody me totaal tegenstond, als kind had ik niet echt veel met cowboys. Ik was als kind behoorlijk tekenfilmfanaat, maar computeranimatie stond me destijds erg tegen, omdat het toch iets meer richting gewone film gaat, waar ik niet veel mee had.

In de loop der jaren is voor mijn gevoel de traditionele tekenfilm waar ik zoveel van hield steeds meer en meer verdreven door de computeranimatie, en ondanks dat ik af en toe een dergelijke film heb meegepikt (Ice Age en Shrek, maar ik zou echt niet meer weten welke delen), ben ik de laatste jaren me vooral bezig gaan houden met Japanse anime. Ook daar veel animatie met de computer gemaakt, maar wel vaak zo dat je daar niet veel van ziet.

Toch is ook daar steeds vaker de CGI duidelijk te zien. Ook bij een film als Innocence stond het me enorm tegen, maar inmiddels ben ik die film zo mooi gaan vinden dat ie in mijn top 10 terug te vinden is (voorlopig, moet ik erbij zeggen, ik heb namelijk nog steeds niet het gevoel dat ik een definitieve top 10 heb samengesteld). Dus toch maar eens tijd om me meer op systematische wijze te verdiepen in de westerse computeranimatie, en wat is dan een beter startpunt dan Toy Story?

Ik moet zeggen dat ik er niet veel van had verwacht. Uiteindelijk vind ik het nog steeds geen goede film, maar het is me toch beter bevallen dan van te voren gedacht. Ook ik had vroeger de wensgedachte dat mijn speelgoed echt leefde, wat ervoor zorgt dat ik de uitgangspositie van de film een leuke vind. Wereld is ook aardig uitgewerkt, speelgoedjes zien er aardig uit, maar oh wat ziet de rest er vreselijk lelijk uit. De huizen, de mensen, het ziet eruit alsof het rechtstreeks uit een computerspel komt. Ik hoop van harte dat dat bij films van latere datum er beter uitziet. Verder mag het uitgangspunt leuk zijn, voor de rest volgt de film volledig het boekje: Jaloezie , een streek die verkeerd uitpakt waardoor hoofdpersoon slecht lijkt, een psychologische breakdown van de andere hoofdpersoon, hoofdpersonen worden weer vriendjes en helpen elkaar, hoofdpersoon wordt door andere karakters tegengewerkt omdat ze denken dat ie slecht is, maar komen er toch achter dat ie goed blijkt te zijn. De liedjes die de dramamomenten benadrukken hadden wat mij betreft achterwege gelaten kunnen worden.

Wat wel gaaf was, waren de actiescènes. Dat zag er ondanks de lelijke omgevingen er best wel spectaculair uit. Daarvoor en voor het uitgangspunt 2*.

Volgende films op het computeranimatie menu zullen Antz en A bug's life zijn. Twee films uit hetzelfde jaar over dezelfde beestjes, maar van verschillende studio's. Ik ben benieuwd.

Jammer, had het eerste deel voorbij kunnen gaan, maar de dramatische momenten + de bijbehorende liedjes, die ervoor zorgen dat de hoofdpersoon zich afvraagt wie hij is en waar hij staat, doen de film toch de das om. Jammer dat dat niet gewoon achterwege gelaten kan worden, want kinderfilms worden er niet bepaald leuker op. Disney heeft er ook een handje van, ik heb altijd films als Robin Hood en The Aristocats zonder dergelijke drama's een stuk leuker gevonden.
Verder is deze film gewoon meer van hetzelfde. Buzz wordt verwisseld zodat de grap van Buzz die denkt dat ie echt Buzz is herhaald kan worden en visueel is de film er ook niet erg vooruit op gegaan. Het speelgoed mag er wel aardig uitzien, de omgevingen zien er nog steeds uit alsof het rechtstreeks uit een computerspel kwam.
Lichtpuntjes zijn de openingsscène, die er wel spectaculair en zelfs mooi uitzag (waar wat mij betreft ook meteen het beste van de film achter de rug is), de "sexy" Barbies (al had daar meer mee gedaan kunnen worden) en vooral het paardje dat erg schattig oogde.
Halfje eraf ten opzichte van het eerste deel omdat men er niet creatiever op is geworden. 1,5*.

Beter dan de voorganger. Nog steeds veel flauwigheden zoals de Spaanse mode van Buzz en een einde vol met ontsnappingen die zich maar op blijven volgen. Wat wel gaaf is, is de scène in het dagverblijf waar de kinderen voor het eerst op ruwe wijze met het speelgoed aan de haal gaan. Het perspectief vanuit het speelgoed is erg dynamisch. Verder zijn kinderen die dezelfde leeftijd hadden als Andy in de eerdere films nu net zo oud als de Andy hier en voor hen speelt de film natuurlijk mooi in op de nostalgie van het speelgoed achter je laten. Ik ben iets ouder dan de generatie die met Toy Story is opgegroeid, maar het raakt mij ook wel een beetje. Tenslotte wel jammer dat Totoro geen grotere rol kreeg. Wellicht in de volgende film. 2,5* voor dit derde deel.

Ik ben sowieso niet echt fan van het Toy Story universum, maar dit is wel met afstand de slechtste film, ondanks dat de film technisch minstens zo sterk is als de voorganger. Het wringt vooral wat het plot betreft, wat voor mijn gevoel van de hak op de tak springt. Het springt letterlijk alle kanten op. Het verhaal was overigens wel af met de voorganger en dan voelt dit vervolg sowieso heel erg geforceerd aan.

Het is ook allemaal een stuk minder charmant. Elke film had tot nu toe wel een speeltje dat je of deed denken aan je eigen jeugd of omdat het er erg schattig uitzag. Forky hier is wel het meest imbeciele speeltje en ik vind het maar moeilijk te geloven dat het meisje in de film zich er zo aan hecht gezien al het andere prachtige speelgoed dat ze heeft. Verder geen Totoro in deze film, terwijl sidekicks Bunny en Ducky zo ongeveer de meest irritante personages ooit in een Toy Story film moeten zijn. Bo wordt hier als feministisch rolmodel neergezet, maar daar heb ik me overigens niet aan gestoord. Dàt was nu een aspect dat niet te geforceerd op me over kwam, maar de rest ...

Een halfje bovenop het minimum voor de technische aspecten, maar voor de rest is dit net als Bonnies favoriete speeltje in deze film gewoon trash. 1*.

Met het zien van het vervolg in de planning eerst deze maar weer eens herzien. De vorige kijkbeurt was ruim vier jaar geleden; de film zelf is alweer ruim 20 jaar oud. Visueel begint het wel zichtbaar te worden dat de film wat ouder wordt, desondanks blijft de film ook visueel interessant, maar dan met name vanwege de invalshoeken waarop er gefilmd wordt. Zo'n kamer met het treinenbehang die tijdens een afkickscène langer en langer lijkt te worden bijvoorbeeld. Maar ook qua opbouw een aantal sterke scènes zoals de seksscène(s) waarin de verschillende personages afwisselend gevolgd worden.

De vorige keer moest ik blijkbaar aan een aantal andere films denken, namelijk Ex Drummer, Snatch en Requiem for a Dream lijkt te zijn. Het vergelijk is wel logisch, allen films die een element uit Trainspotting liften: gevatte dialogen tussen grappige personages, het leven als een marginaal en de drugs en criminaliteit die daarmee gepaard gaan. Maar alleen Trainspotting combineert het allemaal in een unieke mix. Met daarbij net zoals in die andere films een sterke muziekkeuze. In het geval van deze film niet alleen Iggy Pop en Lou Reed, maar ook elektro; een uiteenlopende selectie dus, maar wel een die de sfeer van de verschillende scènes stuk voor stuk goed treft.

In ieder geval ondanks de leeftijd van de film een fijne kijkervaring weer. Beter zelfs dan de vorige keer, waardoor ik toch op een halfje extra uitkom. 4*.

Bij deze film moest ik een beetje denken aan Ghost in the Shell (het Japanse origineel dan). Ook hier de versmelting van mens en computer, maar waar de sfeer daar sereen en integer aanvoelt, draait het hier om het conflict tussen mens en computer. Wat er uiteindelijk niet blijkt te zijn, want Depps karakter blijkt toch een goeie te zijn achteraf. De kijker wordt aardig gemanipuleerd om anders te geloven en voor zo'n slimme entiteit, had het toch vrij eenvoudig geweest moeten zijn om de andere mensen ook van zijn goede bedoelingen te kunnen overtuigen.

Visueel slechts bij hele korte vlagen interessant; daar had toch veel meer mee gedaan kunnen worden. Ik vind over het algemeen Depp een goede acteur, maar ook hij valt hier tegen. Zeker in het begin klinkt hij alsof hij dronken is. Wel, wellicht was hij dat ook wel echt. In ieder geval kan hij de film niet redden. 1*.

Om meerdere redenen wilde ik deze film zien. Ik heb ooit in de bioscoop de trailer van deze film gezien, en die zag er erg spectaculair uit. Echter, in die tijd lag bij mij de prioriteit vooral bij het verhaal, en daarom vond ik destijds de aankondiging "Een film van Michael Bay" nou niet echt een goede promotie. We zijn inmiddels jaren later, en ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe ik tegenwoordig tegen films van Bay aankijk. Tel daar bovenop dat ik ook eigenlijk erg nieuwsgierig ben naar Pacific Rim, die volgens mij in hetzelfde straatje ligt, dus het leek me wel aardig om eerst de Transformer films te kijken.

Met het Transformers universum ben ik totaal niet vertrouwd. Ik had als kind één Transformers-straaljager speeltje, maar dat was het. Mijn zwager is wel een groot fan, die heeft ook een flinke collectie. Met hem had ik, in de tijd dat ik nog veel anime keek, een discussie over de oorsprong van Transformers. Japans, zei hij, ik dacht juist dat het Marvel was, want ik was het nog nooit tegen gekomen op de anime-sites. Er bleken wel degelijk anime-series te zijn, maar op anidb scoren ze bijzonder laag. Het is wellicht daarom dat ik ze nooit ben tegengekomen. Wikipedia leert dat de oorsprong wel degelijk Japans is in de vorm van speelgoed. Dat werd door Amerikanen geïmporteerd en herdoopt tot Transformers. Er werd een verhaallijn van Optimus Prime en Megatron bij verzonnen, daar werden vervolgens anime-series over gemaakt en (dus toch) een Marvel stripreeks.

Voor de fans ongetwijfeld gesneden koek, voor mij niet. Maar om het eindelijk over de film Transformers te hebben. Die voldeed behoorlijk aan de verwachtingen. Verhaal stelt niet veel voor, een soundtrack die naar kitsch neigt, en wat personages betreft komen alle clichés voorbij: wat jeugd, een paar militairen, wat computernerds en op het einde komt het allemaal samen. Net Independence Day. De aanloop is lang. Te lang, maar de climax als alle transformers compleet los gaan tegen elkaar is wel behoorlijk spetterend. Wat dat betreft heeft de trailer destijds niet te weinig beloofd. Ook de humor is wisselend, soms doet het me niet veel, maar om de radiofragment-keuzes tijdens het autoritje met Fox kon ik wel weer lachen.

De positieve en negatieve punten houden elkaar behoorlijk in evenwicht en mijn score is er ook naar: een krappe 2,5*. Ik heb begrepen dat in het tweede deel de aanloop veel korter is, dus wellicht kan ik die een significant hogere score uitdelen.

Ondanks dat ik het hele idee van robots die transformeren in auto's vrij belachelijk vind, heb ik me best kunnen vermaken met deze Transformers film. Sterker nog, voor mij is het tot nu toe de beste uit de reeks. Voor mijn gevoel ligt hier meer de nadruk op actie, en is er in verhouding met de eerste twee films minder drama, zijn er minder irritante Pixar-achtige sidekicks, komen de ouders gelukkig ook minder voor, wat de film alleen maar ten goede komt.

De logische samenhang tussen de film en zijn voorganger is vrij ver te zoeken (wil de hoofdpersoon nu een normaal leven of wil hij de held uithangen? Hangt Bumblebee te veel of te weinig in zijn buurt? Verschilt per film). Ook van deze film afzonderlijk was het verhaaltje weer behoorlijk onzinnig. Op het einde was ik een beetje kwijt wat iedereen aan het doen was, maar ik zeggen: het knalde wel lekker. En dat is uiteindelijk het belangrijkste. 3*.

Van te voren verwacht dat deze film beter zou zijn dan de eerste, omdat hier geen tijd aan het introduceren van karakters besteed hoefde te worden. Misschien wordt er wel degelijk meer tijd aan actie besteedt, maar toch voelt het voor mij aan alsof er hier juist meer geblaat is. De humor is werkelijk niet te harden. Neukende honden , irritante ouders . Tot overmaat van ramp bedragen de Transformers zich hier nog meer dan in het eerste deel alsof ze uit een Pixar-film weggelopen zijn. Met name die twee bijfiguren die praten alsof ze uit de ghetto komen, maar die mini-robot kon er ook wat van (al vond ik het wel weer aardig dat hij kon transformeren tot radiografisch bestuurbare auto). In dit soort films werkt het voor mij toch stukken beter als de robots op z'n minst slimmer lijken te zijn dan de gemiddelde mens. En dan die opa-robot, het wordt echt een gimmick zo. Los van deze details is de hoofdlijn van het verhaal ook bijzonder drakerig, en dat is jammer want al deze dingen leiden toch af van de actie, waar het mij het meeste om gaat.

Na het zien van de eerste film had ik discussies met twee collega's, die Transformers-fanboys zijn en deze films dan ook behoorlijk blasfemisch vinden. Toen ik tegenwierp dat het toch vooral om de actie gaat, kreeg ik klachten over schokkerige camera's en transformaties die nauwelijks zichtbaar zijn. Ik moet zeggen dat ik dat in deze film dat niet terug kan vinden. Ik vind het er echt prima zichtbaar uitzien, en bovenal behoorlijk spectaculair.

De muziek is dan wel weer erg matig, dan weer dreinerig op dramatische momenten, dan weer bombastisch bij epische momenten. Over het vrouwvolk: ik moet zeggen dat ik Fox niet eens het meest sexy vond. Dat was die andere dame. Ik vind Fox sowieso niet heel erg bijzonder, maar ik moet toegeven dat ze, de hele tijd rennend door het beeld, verre van een onaangename verschijning is.

Wat me opviel bij de natuurkunde les was dat er E=MC^2 op het bord stond. Die hoofdletter C moet een kleine letter zijn, en eigenlijk geldt dat ook voor de M (al wordt er in sommige gevallen voor de massa toch een hoofdletter gebruikt). Klein detail, maar ik las ooit op internet dat in pornofilms de wis- en natuurkundige formules op borden vrijwel altijd foutloos zijn, dus dan is het jammer dat het hier niet goed kan. Het heeft geen invloed op mijn beoordeling, maar ik wilde het wel even noemen.

Na afloop kan ik concluderen dat mijn verwachtingen van te voren niet waargemaakt zijn. Sterker nog, de ergernis over alle overbodige en melige fluff was voor mijn gevoel juist groter dan bij het eerste deel. Daarom krijgt deze in vergelijking een halfje minder. 2*.

Kan de vergelijking met Dead Leaves helaas niet doorstaan. Veel minder opgefokt en minder grappig. Er gebeurt te weinig en er wordt teveel gesproken. En die dialogen vond ik ook niet zo grappig, maar dat ligt misschien meer aan mijn gevoel voor humor. De stijl van het filmpje is daarentegen wel weer behoorlijk gaaf. Over het algemeen dus een beetje een tegenvaller, maar zeker ook geen slecht filmpje.

Een erg mooie film, die helaas niet altijd even consistent is. Vooral het begin is sterk, waarbij de soundtrack bestaat uit een afwisseling van ambient en klassieke muziek en waarbij we een opvolging van schitterende beelden krijgen te zien waardoor ik in een soort van hypnose raakte. Ik raakte er wel een beetje uit toen de beelden van het heelal aan bod kwamen, deed me een beetje denken aan het college Inleiding Sterrenkunde dat ik ooit heb gevolgd en wat voor het grootste gedeelte uit bestond uit het bekijken van mooie plaatjes. Hier nog wat mooier, maar het kwam een beetje clichématig op me over, waardoor ik toch wat ontwaakte uit mijn roes.

Het middengedeelte is wat meer verhalend en is visueel ook wat zwakker. Wat mij betreft werd er soms wat te dicht op de huid gefilmd, maar vooral de editting beviel me wat minder. Ik miste een beetje het ritme in de opeenvolging van shots (wat eigenlijk ook al gold voor het eerste gedeelte. Het slot was dan weer behoorlijk sterk en deed een beetje herinneren aan het eerste gedeelte.

Het acteerwerk was prima wat mij betreft, en Jessica Chastain vind ik werkelijk een schitterende vrouw. Had toch wel een beetje moeite met Brad Pitt. Niet omdat hij niet goed presteerde, maar meer dat hem als strenge vader gewoon een beetje ongeloofwaardig vind, omdat het zo loodrecht staat op hoe hij z'n dagelijkse leven leeft.

De soundtrack bestaat voor het grootste gedeelte uit klassieke muziek, wat mij vaak erg goed bevalt, Zeker hier, want er zitten enkele favorieten van mij bij. Wat me vooral trof was het gebruik van het eerste deel van de eerste symfonie van Mahler. De passage die te horen is in de film afkomstig uit dat deel heeft nog nooit duisterder geklonken, en dat komt voor het grootste gedeelte door de begeleidende beelden. Het opmerkelijke is dat dat deel uit die symfonie juist heel erg vrolijk uitbundig is. Het stelt het uitbreken van de lente voor, en net het kleine stukje winter dat vooraf gaat is door Malick gebruikt en klinkt daarom ineens heel anders, want los van de film heb ik dat stukje winter helemaal niet als zo duister ervaren. Vond ik best wel interessant eigenlijk, dat muziek niet alleen de sfeer van beelden kan bepalen, maar dat het blijkbaar ook andersom werkt.

Uiteindelijk geen perfecte film, vanwege de editting en het mindere middengedeelte, maar lager dan 4,5* wil ik echt niet gaan. Daarvoor was het geheel toch echt veel te boeiend en de muziek te mooi. Ik wil zeker meer zien van deze regisseur!

Een heerlijke onzinfilm.

Na eerder L'Illusioniste gezien te hebben, was er zeker een lichte interesse in deze eerdere film van dezelfde regisseur, maar ik had niet verwacht dat ik hem zo leuk zou vinden. De animatie is vergelijkbaar met die van L'Illusioniste, maar het plot zeker niet. Laatstgenoemde film heeft een Tati-gelijkend hoofdpersonage en is dan ook gebaseerd op een script van Tati, en voelt qua plot ook heel erg Tati-achtig aan. Het plot van Les Triplettes de Belleville doet daarentegen meer denken aan een film van Bill Plympton. Het verhaal is behoorlijk onzinnig, gaat werkelijk alle kanten op, en wordt zeer creatief ondersteund met leuke visuele vondsten. Eigenlijk is dat ook wel Tati tijdens zijn beste momenten, maar omdat het allemaal wat absurder oogt en het medium animatie is, ligt voor mij de vergelijking met Plympton meer voor de hand. In ieder geval helemaal in mijn straatje!

Visueel wel overeenkomsten met L'Illusioniste, duidelijk 3D celshading technieken in de animatie van voertuigen, waar ik vaak een beetje moeite mee heb (ik heb vaak een voorkeur voor een duidelijke keuze tussen 2D of 3D), maar hier kon het me maar matig storen. De animatie is zeker niet fantastisch, maar meer wel goed, en in ieder geval veel minder schetsmatig dan bij Plympton. De dialogen ontbreken, waardoor de soundtrack een veel grotere ondersteunende rol krijgt. Dat wordt meer dan goed ingevuld, want de muziek was zeker bijzonder sfeervol.

Al met al een erg amusante film, die niet teveel pretenties heeft en gewoon prettig onzinnig is. 4*.

Minder dan Bleu, waar naar mijn smaak meer aandacht aan het visuele werd geschonken. Toch hier ook een paar mooie shots van het Poolse landschap, maar het is allemaal net wat te weinig. Verder hing er een aardig sfeertje dat de boel nog redt. Verhaaltje was wel okee, maar ik begrijp niets van de acties van Karol. De hele film smacht hij naar zijn ex. Wint hij haar eindelijk terug, zorgt hij ervoor dat ze in de bak draait.
Vind ik raar.

3*.

Na Veronique de eerste van Trois Couleurs.

Het begin was erg sterk met de tunnelscène, waar helaas geen vervolg aan wordt gegeven. De beelden zijn degelijk, en een bepaalde esthetiek wordt zeker nagestreefd, hetgeen lovenswaardig is, maar het wordt niet bereikt. Heeft wat mij betreft met kadrering en montage te maken die niet altijd optimaal zijn, al vond ik het hier wel wat beter gedaan dan in Veronique. Echter, laatstgenoemde bevat enkele scènes die zeer krachtig zijn, en die waren hier toch afwezig. Verder vond ik hier de kleur blauw ook te weinig domineren. Wie Mizu no Onna heeft gezien, weet hoe het ook kan.

Binoche doet het wat mij betreft goed en zet een rol neer die me weet te intrigeren. Ook ik zou haar niet als emotieloos willen omschrijven, wat mij betreft is kan het best geloofwaardig zijn dat iemand zichzelf helemaal afsluit na dergelijke gebeurtenissen. Het niet uiten van emoties betekent niet meteen dat men geen emoties heeft en is zekere zin ook een uiting van emotie.

Al met al aardig, maar minder dan Veronique die bij vlagen meer imponeerde. 3,5*.

Na Blue en Blanc, die ik niet echt geweldig vond, ben ik in zeer positieve zin verrast door Rouge. Net als bij Blue is de openingsscène visueel het meest interessant, maar nu weet Kieslowski er een beter vervolg aan te geven. Deze keer me niet gestoord aan de montage, waar dat bij alle andere films die ik van hem gezien heb wel het geval was. De shots zijn nog steeds niet optimaal, maar wel het beste wat ik in een film van Kieslowski gezien heb. Beste scène zit in het begin, dat is de fotoshoot die deed denken aan Hero van Zhang Yimou. Leuk dat het laatste shot precies de uitverkoren foto van die fotoshoot is.

Waar de film vooral in uitblinkt is de broeierige sfeer, die deels gevoed wordt door de soundtrack, die weliswaar niet heel bijzonder is, maar wel o zo effectief. Maar voor een groot gedeelte zit de sfeer hem in het spel tussen Jacob en Trintignant. Vooral de laatste zet een intrigerend personage neer, die ervoor zorgt dat ik van begin tot einde geboeid blijf.

Ik moet zeggen dat ik de relatie met de andere films nogal geforceerd over vind komen. Leuk hoor dat het allemaal in hetzelfde universum speelt, maar het maakt niet dat ik de eindscène ineens briljant ben gaan vinden. Het is aardig, niet meer dan dat.

Hoewel zijn sterkste scènes in Véronique zaten, is dit voor mij toch Kieslowski's beste film, vanwege de sfeer en omdat hij hier gemiddeld gezien visueel op een hoger niveau zit. Net tussen 4* en 4,5* in. Véronique staat op 4*, om het verschil tot uitdrukking te brengen krijgt Rouge 4,5*.

Eerder gezien, maar toen kon ik er veel minder mee. Maar toch op de herzieningslijst gezet na een redelijk geslaagde kijkbeurt van Zoolander, en niet onterecht dus.

Allereerst paar erg leuke reclames en trailers om met de belangrijkste personages in aanraking te komen. Het vervolg is veel parodie, maar gelukkig niet alleen Vietnamfilm parodie, maar ook het filmwereldje zelf dat op de hak genomen wordt.

Een paar leuke en aparte rollen met als uitschieters Robert Downey Jr. die een method actor speelt die een zwarte soldaat speelt, en Tom Cruise als snoeiharde kale producer. Ik ken meerdere mensen die geen film van Cruise meer kunnen zien sinds hij op een bank heeft staan hupsen, ik kan ze deze film van harte aanbevelen als tegengif. Maar ook leuke rollen voor Stiller, Black als drugsverslaafde, en Jackson als rapper die ook eens gaat acteren.

Downey Jr. draagt wel het meeste van de film, met een paar erg leuke en gevatte dialogen met leuzen als "What do you mean, you people?" en "Never go full retard!" Sowieso veel lol onderling, de rest van de humor komt gelukkig niet zozeer van over the top parodiëren (leuk in de openingsscène, maar als een film het van dit soort humor de hele speellengte door moet hebben, wordt het snel wat minder), maar vooral van diverse grote misverstanden, en dat werkt best aardig.

Fijne herziening dus, zeker 3,5* waard.

Ondanks dat ik de Griekse mythologieën erg interessant vind, had ik deze film tot nu toe nog nooit gezien omdat mijn verwachtingen bijzonder laag waren. Die verwachtingen zijn helaas uitgekomen, want dit is een gedrocht van een film. In de eerste plaats door de soundtrack waarbij we steeds een jammerende dame horen op de dramatische ogenblikken waardoor de film verzandt in melodrama.

Tevens is de casting verre van ideaal. Bloom is een lichtgewicht, leuk voor Bean dat zijn karakter eens een keer de film overleefd, maar ik zie geen Odysseus in hem en ik zie al helemaal geen Achilles in Pitt, die het meer moet hebben van vlotte rollen zoals in Fight Club, Ocean's Eleven en Snatch, maar tekort schiet voor serieuzere rollen. Diane Kruger is een mooie dame, maar niet meer dan dat, terwijl Helena de mooiste vrouw ter wereld zou moeten zijn. Het is allemaal net niet, enkel Bana gaat nog wel een beetje als Hector.

De actie is verder matig, of er wordt veel te veel ingezoomd om iets te zien ofwel we zien een hoop mannen op elkaar in hakken waarbij het nauwelijks duidelijk is wie bij welke partij hoort. De film volgt niet geheel trouw het verhaal van Homeros' Ilias getuige de voortijdige dood van Ajax en Menelaos, wat helemaal niet gebeurt bij Homeros. Maar voor een filmversie zijn dit soort aanpassingen vaak onvermijdelijk en heel erg storend waren ze in dit geval niet.

Maar niettemin verdient de Ilias een veel betere verfilming. 0,5*.

Een film waarbij ik al snel het idee had dat die het vooral van de personages moet hebben. Dat zijn over het algemeen niet mijn favoriete films. Ik moet het nageven, de personages zijn wel verre van oninteressant, met name het meisje. Zie je volgens mij toch niet zo vaak in dit soort settings, maar dat kan ik mis hebben, ik kijk niet bepaald vaak westerns. Het personage van Jeff Bridges is behoorlijk rauw, maar neigt naar een typetje. Ik kan me de irritatie over hem voorstellen, voor mij bleef het nog net binnen de grens.

Visueel vind ik het niet bijzonder. Er wordt weliswaar aardig met de belichting gespeeld, maar dat is het. De vele plot-driven scènes helpen ook niet echt. Toch soms aardige beelden, met name als het schemert, donker is of als het sneeuwt.

Het verhaal was vermakelijk, maar heeft verder weinig diepgang. Daar doet het 25 jaar later gedeelte aan het einde niets van af. Sterker nog, ik vond dat een beetje overbodig. Uiteindelijk kom ik dan ook op 2* uit. Een hogere score reserveer ik graag voor films die of visueel meer te bieden hebben, of een verhaal hebben dat meer weet te raken.

Ik kom me dit herinneren als een grappige film, bij de herziening viel dat helaas toch nogal tegen. Een vrij lange inleiding met standaard actie (hoewel duidelijk met een knipoog) tot het gedeelte waar Schwarzenegger achter de affaire van zijn vrouw komt. Vanaf kon ik er wat meer de humor van inzien, maar als het terroristen het plot weer overnemen is het over. Ik word er in ieder geval niet wild van.

Schwarzenegger doet het wel aardig, en ik kan ook best om zijn boze grimassen rondom de affaire lachen. Curtis doet me dan nauwelijks iets. Komt toch teveel als een grijze muis over, en kan dat niet afschudden tijdens het vervolg.

Uiteindelijk een film die op twee paarden wedt, maar niets wint. De actie weet niet te boeien en als parodie op de spionnenfilms weet de film ook maar een gedeelte te vermaken. 1,5*.

Film over het zeilmeisje dat het record van jongste zeiler om de wereld voordat Nederlands zeilmeisje Laura Dekker haar record vestigde. Wat mij betreft hoeft er niet over iedereen die iets bijzonders doet een film gemaakt te worden, vaak is de prestatie niet voldoende om een hele speelfilm te kunnen boeien. In dit geval is het uitgangspunt wel voldoende voor een film: een zeilreis over de wereld biedt natuurlijk voldoende mogelijkheden tot mooie of spannende beelden en de film stelt wat dat betreft niet teleur.

Wat alleen jammer is, is dat het drama volkomen uitgemolken wordt. Alles lijkt voorspoedig te gaan en natuurlijk komt de hoofdpersone in de meest gevaarlijke situatie net voor het einde van haar reis, waar haar boot zelfs helemaal door de golven verzwolgen wordt. Natuurlijk drijft die boot meteen weer omhoog, anders hadden we deze film niet gehad, maar voordat we dat te zien krijgen, wordt de kijker lang in het ongewisse gelaten, en krijgen we allemaal dramatische flashbacks etcetera. Men wil soms koste wat koste een film spannend maken, maar dat hoeft helemaal niet altijd en pogingen als deze voelen voor mij geforceerd aan, waardoor de film uiteindelijk op 3* blijft steken.

Nog steeds wel aardig, maar niet meer dan dat. Wat ik eraan waardeer is dat het een weer eens een andere variant op de grot van Plato biedt, maar al te diep gaat het allemaal niet. Verder inderdaad visionair wat betreft Big Brother, al heb ik het idee dat zo'n programma onvermijdelijk was. Maar ja, dat is met alle goede ideeën, als ze eenmaal op tafel liggen heeft iedereen het idee dat hij of zij dat had kunnen bedenken.

In ieder geval is het in de film allemaal degelijk uitgewerkt, maar na de film al enkele keren gezien te hebben imponeert de film nergens, afgezien van een shot vanuit een puntenslijper.

Een magere 3*, waarvan het grootste gedeelte voor het concept. Ik weet nog niet helemaal of dat het waard is, dus wellicht dat er nog wat vanaf gaat.

Een film die me al tijden geleden aangeraden is door mijn voormalige baas uit mijn periode dat ik in de VS leefde. Het blijkt inderdaad een zeer interessante film te zijn met een sterke rol van Cranston, wiens karakter op geen enkele wijze lijkt op enig ander karakter dat door hem vertolkt is. Het toont zijn veelzijdigheid aan.

De film schetst een portret van de impact van de heksenjacht op communisten op Hollywood. Centraal staat dus Dalton Trumbo, die de scriptschrijver bleek te zijn achter vele beroemde films, die ik allemaal nooit gezien heb, maar waarvan ik de naam wel degelijk ken. Eén van die films, Roman Holiday speelt ook een hoofdrol in een andere film die ik enige tijd terug gezien heb, Enrico Piaggio - Vespa, over de Vespa scooter. Leuk, dit soort dwarsverbanden tussen films!

De film zelf is een degelijk biopic, beelden zijn degelijk, maar vooral de soundtrack is sterk. Veel bekende acteurs, zoals Cranston, Mirren en Goodman, waarbij de rol van de laatste typisch is: een gewelddadige bruut, die tegelijkertijd erg grappig is. Sowieso regelmatig sterke oneliners. Ik ben benieuwd of het werk van Trumbo zelf ook zo spitsvondig is.

Ondanks het droge uitgangspunt (want dat is politiek vaak) zeker de moeite waard! 3,5*.

Veel ervan snappen doe ik ook met subs niet, maar toch prettig om ze erbij te hebben. Een film die vooral scoort op sfeer, met name het geluid is erg goed, maar ook ik vind het jammer dat het met een digitale video is opgenomen. Ik ga dan ook met Koert mee dat de kleuren niet altijd mooi zijn en dat contrasten soms ver te zoeken zijn. Ik zie soms bijvoorbeeld niet waar het zwarte haar van de vrouw eindigt en waar de achtergrond begint. Verder vond ik de vrouw ook niet echt al te best acteren, het irriteerde eigenlijk best wel. Voor de rest weinig te klagen, met de weinige middelen wordt er wel een maximaal effect bereikt. Leuk, maar niet top. 3,5*.

Vervolg op Hanamonogatari, die hier op deze site staat, maar qua chronologie in het Monogatari universum speelt dit zich af voor Hanamonogatari af en na Monogatari Series: Second Season wat op tvmeter te vinden valt. Het is ook aan te raden de eerdere series te zien om de achtergronden van de personages en hun onderlinge relaties te begrijpen.

Dit deel is heel erg typisch voor de Monogatari reeks: veel abstracte achtergronden, veel ongemakkelijke dialogen, en veel seksuele perversiteiten waaronder scènes die behoorlijk naar incest ruiken. Over het algemeen zijn alle Monogatari series op momenten behoorlijk sfeervol, en zijn soms ook best grappig, maar de formule is na een aantal delen gezien te hebben wel duidelijk en dan gaat het wat vervelen. Zeker dit deel waar de nadruk verhoudingsgewijs wat minder op de sfeer ligt maar wat meer op de perversiteiten. Dit is dus echt voor de liefhebbers van de reeks. 3*.

Beste Sono die ik tot nu toe heb gezien, al lijk ik tegen dezelfde problemen als in zijn andere films aan te lopen, namelijk de mix van drama en humor die bij mij niet helemaal lijkt te werken. Alles wat ik tot nu toe van hem heb gezien gaat compleet over the top, maar het restje serieus in de vorm van psychologische analyses over de personages binnen de films zelf zorgt ervoor dat het voor mijn gevoel uiteindelijk tussen servet en tafellaken valt. Dan toch iets liever een film als Visitor Q of als Shiki-Jitsu aan de andere kant van het spectrum.

Desalniettemin is Sono's werk altijd interessant, en zo ook deze film. Vooral die Murata is een geniaal bedacht en uitgevoerd personage. Heerlijk geflipt, waar wat mij betreft perfect het label "only in Japan" op geplakt kan worden. Draagt in z'n eentje de hele film. Geweldig. Maar toch ook zeker een vermelding voor Fukikoshi, die erg sterk de verschillende persoonlijkheden van Shamoto neerzet.

Audiovisueel vind ik het allemaal net wat mooier afgewerkt dan Love Exposure voor zover ik me kan herinneren. Begin is werkelijk subliem geëdit, waarbij wijze waarop er gemonteerd wordt de ergernis van de vrouw over haar leven alleen maar lijken te versterken. Alleen jammer dat alleen in het begin dit effect aanwezig leek te zijn, en dat verderop de montage niet meer dit extra's kon brengen, hoewel nog steeds prima in orde. Het geluid is ook erg sterk, vooral de trommelroffels klonken erg bedrukkend. Het enige dat ik echt misplaatst vond, was het stukje uit het derde deel van de eerste symfonie van Mahler (het Vader Jacob melodietje in mineur). Erg gaaf stuk, het beeldt ook echt een dodenmars uit, maar ik heb er toch andere gevoelens bij dan degenen die ik krijg bij het zien van een film waarin allerlei mensen tot vissenvoer worden verwerkt.

Ook al vond ik Cold Fish Sono wat beter dan Love Exposure, ook deze krijgt 4* van mij. Ik verwacht ook niet dat ik bij een herziening op hoger uit ga komen, maar ik ben wel benieuwd naar zijn nieuwste.