Meningen

Dit is geloof ik pas de eerste Finse film die ik heb gezien, al wordt er zover ik heb begrepen met name Zweeds gesproken, omdat het eiland waar dit opgenomen is Zweedstalig schijnt te zijn. Welnu, ook de belangrijkste Finse componist Sibelius was oorspronkelijk Zweedstalig.

Ook de eerste film die ik zie over heksenvervolgingen. Gek genoeg ben ik dat maar weinig tegengekomen, ook in de literatuur. Ik herinner me slechts het jeugdboek De Amulet van Simone van der Vlugt dat over dit onderwerp gaat. Opmerkelijk genoeg komt daar de redding door de Zweden, die hier juist de rechter leveren die tot de heksenjacht overgaat.

Wat de film betreft is het behoorlijk middelmatig. De locaties zijn wel fraai, maar de beelden weten dat niet optimaal te vangen. De muziek is af en toe mooi, maar ook vaak overdramatisch. Acteerwerk is niet al te denderend, maar de hoofdrolspeelster heeft wel charme. Het verhaal is aardig, maar zoals in het bericht hierboven vrij afstandelijk. Er had bijvoorbeeld wat meer op de gevoelens van de rechter ingezoomd mogen worden, op wie de woorden van mijn voormalige baas goed van toepassing zijn: "Het tegenovergestelde van goed is goedbedoeld." Jammer van de priester die veel meer ééndimensionaal slecht is.

2*.

Jezus, wat slecht!

Ik verwachtte een beetje een film als Girl with a Pearl Earring, waar weliswaar Engels gesproken wordt, maar waar de sfeer erg in de buurt komt van wat ik me van Nederland in de Gouden Eeuw voorstel. In ieder geval verwachtte ik fraaie beelden van Amsterdam als decor.

En dan blijkt de film niet alleen in het Engels te zijn, maar ook in Engeland opgenomen te zijn. Oef, wat een tegenvaller! Als Amsterdam te duur is om te filmen, kies dan voor Leiden of Delft ofzo. Nu ziet het er geen moment Hollands uit. Maar goed, historisch klopt er sowieso weinig van. Ook bestonden er geen kloosters niet meer in het Holland ten tijde van de tulpenmanie, terwijl het katholicisme in deze film juist de dominante stroming lijkt te zijn.

Kortom, de geschiedenis wordt niet echt serieus genomen en dient meer als een kapstok voor het verhaal. Dat hoeft helemaal niet erg te zijn, ik kan een hoop onzin tolereren als het maar ten goede komt van de kijkervaring, maar hier kom ik er helaas niet los van, ondanks dat de beelden er an sich ook nog wel verzorgd uitzien.

Als de focus van de film vooral bij het verhaal ligt helpt het niet echt als het plot behoorlijk debiel is met persoonsverwisselingen en drama en wat allemaal niet. Sommige zaken zie je al mijlenver aankomen, maar sommige elementen zijn best wel bizar en verwacht je inderdaad eerder in een soap, zoals hierboven al is opgemerkt. Het kijkt ook allemaal niet prettig weg, meerdere keren even de film stopgezet uit verveling. De 0,5* is dan ook onvermijdelijk.

Als dit de beste Nederlandse film aller tijden is, is het ernstig gesteld met de Nederlandse filmindustrie. Technisch valt al op dat veel scènes erg donker zijn, visueel ziet het er sowieso vrij verouderd uit. Toch af en toe gebeurtenissen die nog wel grappig uitgebeeld worden, met name in de platte seksscènes aan het begin, waarin diverse dames de revue passeren. Ook het ruitenwissermoment in de auto mag er wat dat betreft zijn.

Verder moet deze film het hebben van heel veel vulgariteit. Honden die je ziet schijten of bloed ziet oplikken, mensen in hun gezicht kotsen, de focus op wat er onder een ziekbed allemaal verzameld wordt. Zelfs voor Nederlandse begrippen lijkt het me veel, maar daarom nog wel intrigerend. Zo vaak kom je dit nu ook weer niet in films tegen.

Als gaandeweg de focus verschuift naar (het stuklopen van) de relatie, wordt het al snel langdradiger, al is de regenscène nog wel mooi. Het acteerwerk is dan ook niet goed. Hauer is al niet echt een geweldig acteur; Van der Ven mag prettig zijn om naar te kijken, maar alles wat te horen is, komt er verre van overtuigend uit. Veel stemverheffingen, wat behoorlijk nep overkomt.

Het Amerikaanse werk van Verhoeven bevalt me geloof ik toch een stuk beter. 1,5*.

Films uit de Disneystal tasten steeds meer andere culturen af, getuige Coco, Encanto en nu Turning Red. Van deze drie beviel Coco het meest, terwijl Encanto me het minst geviel, wellicht omdat het in tegenstelling tot de andere films geen Pixar is, maar een pure Disney, waardoor de moraaltjes er iets dikker op liggen en je vaak hele vervelende liedjes erbij krijgt.

Turning Red valt er dus tussenin. In tegenstelling tot de andere films vind ik de beelden wat minder fraai, wat te maken heeft met het pastelachtige kleurenpalet. Verder een aardige blik in het leven van een meisje met een Chinese achtergrond en de bijbehorende "tijgermoeder". Natuurlijk ook weer hier het gebruikelijke plot waarbij personage A een doel wil bereiken in weerwil van personage B, en daarbij geholpen wordt door personage(s) C. Natuurlijk voegt A zich eerst naar de wil van B en breekt daarbij met C, waarna er een verzoening komt tussen A, B en C en A zijn/haar doel alsnog bereikt..

Ondanks de interessante setting, voelt het dus een beetje clichématig aan, waarbij het niet helpt dat de personages soms nogal druk zijn en de beelden niet zo fraai zijn als bij vergelijkbare films. 2,5*.

Lollig hoor. Altijd fijn als een film zichzelf niet al te serieus neemt. Het plot is inderdaad een beetje mix van James Bond en een superheldenfilm. Niet de beste film van Chan, maar toch een aantal momenten waarop hij zijn kunsten kan etaleren, zoals de "destruction mode" scène. Het doet een beetje pijn om alles kapot geslagen en geschopt te zien worden, maar het laat wel een beetje zien wat hij kan. Chan laat het verder soms echt lijken alsof het pak hem controleert, in plaats van dat hij alles onder controle heeft, en dat is natuurlijk erg goed gedaan. Niet geweldig, maar wel leuk dus. 2,5*.

Ik moet bij het zien van deze film enigszins denken aan films van Ghobadi, die ook de toeschouwer een blik gunt op een hedendaagse cultuur waar armoede troef is en waar het moeilijk is om te overleven.

De hoofdrolspeelster zet een sterke rol neer, en haar karakter draagt dan ook de film. Een ontzettend sterke, maar ook zorgzame vrouw, waar het moeilijk is geen bewondering voor te hebben. Het verhaal dat we voorgeschoteld krijgen is simpel, maar wel erg mooi. Ik kon goed leven met het einde dat laat zien dat zelfs als alles uitkomt zoals je het hebt gepland, het leven nog steeds geen sprookje is.

De beelden zijn niet slecht, maar ook niet bepaald mooi, al moet gezegd worden dat de omgeving waar het verhaal in plaatsvindt behoorlijk dor is. Toch had men meer kunnen doen met bijvoorbeeld camerastandpunten, want het was nu vooral functioneel. De spaarzame muziek klinkt erg authentiek, wat ik altijd heerlijk vind. De momenten waarop de muziek te horen was, waren ook wel de meest sfeervolle momenten, waarbij de beelden ook soms wat mooier leken te worden.

3,5*.

Van Meirelles alleen Cidade de Deus gezien, die erg sterk was, dus wat dat betreft is het enigszins raar dat dit slechts de tweede film is die ik van hem zie. Met een beetje kwade wil kan je dit zien als louter propaganda voor het Vaticaan, maar dat doet voor mij weinig af aan de kracht van de film.

De film geeft een interessante impressie van wat er allemaal achter de schermen spelen kan in het Vaticaan. Allereerst de gang van zaken bij een conclaaf, wat overigens ook best gaaf gefilmd is. Maar bovenal de interacties tussen de kardinalen. En verder is de Sixtijnse kapel een prachtig decor.

Maar de kracht van de film ligt natuurlijk vooral bij de interactie tussen de huidige en de vorige paus. De dialogen mogen fictief zijn, maar ze zijn sterk en daardoor komen de complexe persoonlijkheden van de pausen goed naar voren. Fraai is hoe Benedictus eerst in de verdediging lijkt te zijn, vervolgens zijn kaarten op tafel gooit, waarna hij juist Franciscus moed moet inspreken om door te gaan. Het acteerwerk van Hopkins en Pryce is verder ook heel erg sterk, ik krijg echt de indruk dat ze de pausen daadwerkelijk waren. Ik begrijp overigens de kritiek op het wegdraaien van het geluid tijdens de biecht van Benedictus, maar ik denk dat dit juridisch noodzakelijk was.

Verder is de voetbalscène aan het einde een leuke uitsmijter om de film mee te eindigen. Een erg interessante film dus, maar niet geheel gespeend van humor. 3,5*.

Standaard romcom met twee hoofdpersonen die idealogisch tegenover elkaar staan, maar uiteindelijk toch voor elkaar vallen. Natuurlijk wordt er een belofte gedaan, waarvan je meteen weet dat die gebroken zal worden wat voor het nodige drama zal zorgen. Kortom, de film is niet bepaald vrij van clichés.

Dat de film toch nog enigszins vermakelijk is, komt door Grant, die toch altijd veel charme heeft. Bullock is eerder irritant, en uiteindelijk voelt de romance dan ook niet bepaald geloofwaardig aan. Domweg een gebrek aan chemie en dat is toch wel erg belangrijk in dit genre. 2*.