Meningen

Verouderd, maar blijft leuk.

Tot dan toe was de roze olifanten scène uit Dumbo zo ongeveer de meest surrealistische scène die Disney had geproduceerd. Ik ben dol op surrealisme, dus dan is het fantastisch om een film te zien die vrijwel geheel surrealistisch is. Een hoop gekkigheid dus, waarbij de liedjes vele meer functioneel aanvoelen dan bij andere films.

Aangezien ik vroeger als kind Disney films altijd in de Nederlandse dub keek, was dit mijn eerste kennismaking met de Engelse dub. Matig verstaanbaar, dus ik was blij dat ik er ondertiteling bij had. Maar zoals bij de andere Disneys die ik herzien heb, merk ik dat met name in de liedjes de teksten nu veel logischer overkomen. En zeker bij de scène van de rups werkt de Engelse dub veel beter, omdat de tekst van de rups nu correspondeert met de rookletters die hij uitblaast. Leuke scène.

Verder veel gekkigheden, met name het theefeest van de Maartse Haas en de Gekke Hoedenmaker is leuk, maar als Beatles-fan vind ik het ook altijd leuk om de Walrus te zien, gezien het liedje dat op dit deel van het boek en dus van de film gebaseerd is. Een boek dat ik overigens nog nooit gelezen heb.

Wel zien de beelden er verouderd uit. An sich is de animatie in orde, hoewel niet spectaculair, maar met name de schaduwen in één tint zwart maken dat het er vlak uitziet. Hier spreekt toch een beetje de ouderdom.

Desalniettemin zie ik mezelf over tien jaar deze film nog wel eens kijken. Ongekend gek voor een Disney. 3,5*.

Ook maar eens gezien. Eén van de weinige films die ik graag in de bioscoop had willen zien, vanwege de 3D, maar het is er niet van gekomen, dus nu maar de blu-ray versie gezien.

Visueel werkelijk overweldigend, maar wat een irritante muziek! De hele tijd dat semi-dramatische gejengel op de achtergrond, ik word er echt helemaal schijtziek van. Erg jammer, want het verpest een hoop en is wat mij betreft het grootste pijnpunt van de film.

Mij interesseert het overigens weinig dat het niet het oorspronkelijke verhaal is. Wat ik wel jammer vind is dat de gekte uit de eerdere tekenfilm verloren is gegaan. Al vrij vroeg in de film wordt er een geweldige spoiler gegeven, vervolgens komen we alle bekende personages tegen die ineens allemaal zorgen blijken te hebben en niet langer zorgeloos geschift kunnen zijn. Ook hier werkt de muziek tegen, een luchtige sfeer wordt nooit bereikt.

Het leuke van het verhaal van Carroll zijn de absurde raadsels die schijnbaar onlogisch zijn. Carroll was dan ook een wiskundige. Een leuke anekdote die waarschijnlijk niet waar is, is dat koningin Victoria zo van zijn boek genoten had, dat ze hem verzocht haar zijn eerstvolgende werk op te sturen, waarop stuurde Caroll haar een artikel over lineaire algebra toestuurde.

Maar van de absurde logica blijft op een raadseltje van Depp en een dubbelzinnige opmerking van de rups over of Alice de juiste Alice is, weinig over in deze film, die dus in mijn ogen niet in de geest van Caroll is. Het actiefilm einde helpt ook niet echt.

De kleurrijke beelden redden uiteindelijk de film. 3*.

De vorige film was een beetje een teleurstelling vanwege de sfeer veel serieuzer is dan die in de tekenfilm en het boek, waar het meer draait om een volstrekt andere logica. Ook deze film heeft dezelfde sfeer als de voorganger, maar deze keer was ik er wat meer op voorbereid.

Ook deze film is bijzonder kleurrijk, wat veel matige elementen weet te compenseren zoals het plot, de generieke soundtrack, en het acteerwerk van sommigen, met name Baron Cohen, terwijl de rollen van Depp en Wasikowska veel meer mèh zijn. Wel een leuke rol voor Bonham Carter.

Visueel toch ook niet verre van perfect; zeker bij de scheepsscènes valt de CG op. Natuurlijk ook in Wonderland, maar daar voelt het minder onnatuurlijk aan omdat het weinig aan de realiteit raakt.

Als geheel is de film dus verre van geweldig, maar het kijkt desondanks redelijk weg en de kleurrijke beelden zorgen voor de nodige afleiding. 2,5*.

Deze film heb ik jaren geleden voor het eerst in de bioscoop gezien! Nu ben ik later geboren dan de film is uitgekomen; het betrof dan ook een eenmalige vertoning vanwege het uitbrengen van de director's cut.

Nu weer eens herzien, en ondanks dat de film op bepaalde vlakken erg gedateerd oogt, blijft hij voor een groot gedeelte rechtovereind. Met name de sfeer is erg goed, de spaarzame muziek voelt weliswaar grootst aan, maar is niet overdreven episch. Maar vooral is de film sterk wat suspense en het ontwerp van de alien betreft.

De komst van de led-lamp heeft plotsklap een hoop sf-films doen verouderen, en daar is deze film geen uitzondering op. Met name het ruimteschip ziet er gedateerd uit, ook wat MS-Dos achtige computers betreft. Wel mocht het buitenaardse ruimteschip op de asteroïde er zijn qua ontwerp.

Eindscène is vrij ongeloofwaardig. Hoezo is die alien zo lethargisch op het einde? Alle tijd op Ripley af te maken. Weaver zien we nog even schaars gekleed. Ik weet nog dat bij het bioscoopbezoek destijds het enige meisje van ons gezelschap vol interesse keek hoe wij, de jongens, op deze beelden reageerden. Welnu, het deed me toen weinig, en het doet me nog steeds weinig. En eigenlijk vind ik dat best wel verfrissend, een film waar een keer niet overdreven knappe mensen in spelen.

Niet helemaal de tand des tijds doorstaan, maar qua sfeer nog steeds behoorlijk sterk. 3,5*.

Aardig vervolg wat echter een flink ander karakter heeft. Minder horror, meer actie. En misschien toch nog wat spannender dan de voorganger.

Wel heeft deze film meer last van ouderdom; wellicht omdat actiefilms meer leunen op special effects. Maar ook omdat er tegenwoordig technieken mogelijk zijn die duidelijk niet geëtaleerd worden. Ik had bijvoorbeeld drones naar de planeet gestuurd in plaats van mensen. En waarom niet louter robots sturen als je daarover beschikt? Wat dat betreft voelt het plot ook niet helemaal logisch aan.

Verder moest ik aan het begin van de film ook wel een beetje denken aan Starship Troopers toen ik die soldaten voorbij zag komen. Onbenullige macho's, je kan haast niet wachten tot ze afgemaakt worden door de aliens. Die zijn ook deze film weer prachtig luguber; de vormgeving blijft bijzonder fraai. De associatie met Starship Troopers blijft enkel beperkt tot de soldaten; zeker zodra de aliens het toneel betreden. Finale blijft spannend, ondanks het enigszins clichématige principe van "It ain't over 'till it's over," maar dat hoort er misschien wel gewoon bij. 3*.

Erg dramatisch. Bij de meeste rampenfilms is het wel duidelijk wie gaat overleven en wie niet en dat is vaak bepaald door hoe sympathiek een personage is. Zo gaat het helaas niet in het echte leven en dat blijkt uit deze film. En natuurlijk krijgen de personages in deze film bijzonder veel voor de kiezen.

Maakt dat een goede film? Ik ben er niet van overtuigd. Het plot voelt iets te omvangrijk aan, het had bondiger gekund. Dat gaat natuurlijk ten koste van enkele gebeurtenissen die de film dan niet halen, maar als het om volledigheid gaat, had men beter een documentaire kunnen maken. En verder is de leeftijd van de film wel zichtbaar. Het is visueel vooral registrerend. Ik had op z'n minst een overzichtsshot willen zien waarin duidelijk blijkt hoe diep ze in de bergen beland zijn.

Aardig om een keer gezien te hebben, maar dus niet geweldig. 2*.

Gezien in het vliegtuig in etappes. Ik slaap slecht in vliegtuigen, deze film heeft me daarentegen meerdere malen zo slaperig gemaakt, dat ik best veel van de vlucht heb kunnen slapen. En dat is best een prestatie, want het onderwerp vind ik eigenlijk erg interessant. 0,5*.

Overbodig. Er kunnen best grote meeslepende verhalen zitten in weinig spectaculaire settings. In dit geval een tienermeisje die dakloos is geworden. Maar hier zit wat mij betreft nauwelijks een groot meeslepend verhaal in. De hoofdpersone is gewoon koppig en moet die koppigheid overwinnen. Het voelt zo overbekend en uitgekauwd aan en dan komt de film ook nog eens nauwelijks op gang.

Het acteerwerk is wel redelijk, het is niet eens slecht in beeld gebracht, maar het is gewoon allemaal te weinig. Ik had er niets aan gemist als deze film nooit gemaakt was. 1,5*.

Leuke eerste helft, wat mindere tweede helft. Het boek was al erg fout en daardoor behoorlijk vermakelijk; wat politiek incorrectheid doet deze film er niet veel voor onder. Een paar wijzigingen, met als belangrijkste de omissie van het Amerikaanse avontuur, maar voor de rest doet film redelijk eer aan het boek.

Politiek incorrect dus, al kan je er tegenin brengen dat zowat elke bevolkingsgroep op de korrel genomen wordt. Het gezin en de deftige omgeving van de hoofdpersoon is om te braken, de andere bevolkingsgroepen worden ook al te hoogstaand geportretteerd. Het moet je liggen, maar ik kan wel lachen om de opeenstapeling van billen, foute uitspraken van mannen en met name de seksscène tussen het hoofdpersonage en zijn object van begeerte. Die overigens enigszins doet denken aan een scène in Jeunets Delicatessen, maar toch wel minder sterk (en lomper) uitgevoerd wordt.

Halverwege de film komt de hoofdpersoon meer met zichzelf en zijn omgevingen in de knoop, en dan wordt het allemaal een stuk minder leuk, wat ook voor het boek geldt. Overigens een aardige cameo van de schrijver als een agressieve snorder. Acteerwerk verder niet geweldig, maar ook niet storend. Audiovisueel ook niet groots, maar het tempo zit er goed in, zeker in het begin. 3*.

Afgelopen avond herzien, de waardering blijft hetzelfde, maar met mijn eerdere mening ben ik het net niet meer mee eens. Ik durf niet meer te stellen dat ik Allegro over het algemeen in audiovisueel opzicht minder vind dan Reconstruction. Sterker nog, in bepaalde opzichten is Allegro misschien wel beter. De toevoeging van de animatie - hoe simpel die er ook mag lijken - voegde veel charme toe en in plaats van ergernis over de hoofdpersoon die ik de eerste keer nogal koud vond, kon ik er nu eigenlijk wel om lachen.

Het enige dat me bij deze kijkbeurt niet beviel was dat er af en toe met grote snelheid gezoomd werd. Erg storend, en haalde me een beetje eruit. Wellicht de bedoeling van Boe, om te benadrukken dat het film is, maar wat mij betreft had hij het achterwege gelaten.

Wat verhaal betreft moet ik nog steeds aan Kim Ki-duk denken, waarbij alles op het eerste gezicht er ook normaal uitziet, maar waar ook soms ineens hele rare dingen gebeuren. Erg verrassend, en ik ben dol op zulke verhalen. Uiteindelijk is de impact van Allegro minder groot dan die van Reconstruction, die ik op 5* heb staan. In combinatie met de irritante zoom kom ik dan - net als de vorige keer - op 4,5* uit. Erg fijne film, ben blij dat ik em nu op DVD heb.

Ongeveer anderhalf jaar terug liet een kennis me een paar youtube filmpjes zien met een fragmenten uit Bollywood actiefilms, waarbij de actie behoorlijk over the top was. De ene film was Singham, en die heb ik enige tijd daarna gekeken. Ondanks dat die verre van geweldig bleek te zijn, was ik toch ook nieuwsgierig naar die andere film.

Dat is dus Alluda Mazaaka, wat helemaal geen Bollywood blijkt te zijn maar Tollywood. Ik had er nog nooit van gehoord, maar ik geloof dat de taal het belangrijkste verschil is. Wat de film betreft vat djelle het behoorlijk goed samen. De grootste fun zit aan het begin en het einde van de film. Inderdaad een scène waarin de hoofdpersoon met paard onder een truck doorschuift als ware het paard een motor, mijn hoofdreden om de film te zien. Verder veel exploderende auto's, alles wat breekbaar is breekt, en inderdaad, alle voertuigen, auto's, tractors, en speedboten, kunnen springen als je maar hard genoeg aan het stuur trekt. De gevechtscènes met de blote knuisten zijn overigens ook aardig. Het is nooit zo soepel als bij Jet Li, maar toch is er flink aandacht voor de choreografie, en wordt er eigenlijk ook relatief weinig geknipt. Over soepelheid gesproken, net als bij James Bond gebeurt het ook hier dat er met machinegeweren geschoten steevast achter de rennende hoofdpersoon geschoten wordt, terwijl het er bij hem een stuk minder soepel uitziet.

Helaas tussendoor een hoop overbodige prut. Op IMDb vermeldt iemand dat er om de 5 minuten wel iemand trouwt. Dat is ietwat overdreven maar niet veel. Af en toe wat drama, maar vooral heel veel slechte slapstick, waarbij je een pruik op doet en contactlenzen in doet, en niemand herkent je nog. En bij Tollywood horen de liedjes en danspasjes er kennelijk ook bij. Soms nog wel aardig ook, door de gekke kostuums, door vreemde locaties (een soort fake Disneyland?) of omdat er ineens een Indiase versie van Queens We Will Rock You erin geplakt wordt.

Wat het visuele betreft, met name de montage valt op. Daar is duidelijk over nagedacht, want loopt vaak in de pas met het geluid/muziek. Wel ziet het er behoorlijk amateuristisch uit. De naam Queen is gevallen, het voelt een beetje aan als die clip van Bohemian Rhapsody. Gaaf voor die tijd, maar behoorlijk verouderd. En deze film komt dan nota bene uit 1995, wat toch een stuk later is.

Bij gebrek aan ervaring met de Indiase film blijft Singham mijn enige referentiepunt. Voor mijn gevoel is Alluda Mazaaka wat meer over the top, maar misschien wel wat saaier tussen de actiescenes door. En met wat minder ergernissen over hoe men in India tegen de maatschappij aankijkt (hoewel deze film getuigt van een verwrongen vrouwenbeeld). Uiteindelijk kom ik uit op een ster meer. 2* dus.

Ja aardig. In een bepaald opzicht een beetje als Spinal Tap, maar dan met een serieuzere toon. Toch een aantal grappige scènes, zoals de zwembadscène en met name de vliegtuigscène. Maar uiteindelijk kabbelt de film toch iets teveel door. Het is allemaal net iets te feel good; er zijn weliswaar conflicten, maar echt nasty wordt het nooit.

De muziek is goed, jaren 70 rockmuziek is wel echt een ding voor mij, maar het voelt een beetje verplicht aan. Het past natuurlijk bij de tijd waarin het speelt, maar ik krijg niet echt het gevoel dat de specifieke gekozen nummers goed passen bij de sfeer van hun respectievelijke scènes; dat de nummers de scènes niet echt versterken. Een fijn nummer hoeft niet perse goed te passen bij elke scène, al zullen de fans van deze film het ongetwijfeld niet met me eens zijn dat dat er hier sprake is van een mismatch.

Niet heel erg denderend dus. 2,5*.

Aangezien Godard één van de inspiratiebronnen van Oshii schijnt te zijn en bovendien de productiemaatschappij van Boe naar deze film is genoemd, had ik reden genoeg om Alphaville te gaan kijken.

Ik moet zeggen dat ik het een erg interessante film vind. Niet zozeer vanwege het thema, dat toch al vaker is verkend, maar desondanks z'n charme heeft. Het is vooral wat Godard op audiovisueel gebied laat zien wat de film boeiend maakt. Interessante shots, vaak behoorlijk lang geschoten, maar vooral de montage vond ik speciaal, want erg bepalend voor de sfeer. Ik heb het idee dat Godard hier veel meer vooruitstrevend is dan sommige hedendaagse filmmakers, al moet ik erbij zeggen dat het nog de uitwerking van zijn ideeën vaak nog wel erg ruw aanvoelt. Muziek was ook sterk, maar mist helaas variatie. Dan kan het deuntje nog zo fijn zijn, als het te vaak herhaald wordt, verliest het z'n kracht en kan het zelfs gaan irriteren. Dat deed het nog net niet, maar het zat er wel tegenaan.

De film had ook wat saaiere momenten, met name de dialogen konden me niet echt boeien, waarbij de stem van de computer op een gegeven moment begon te irriteren. Ik moet zeggen dat ik de film niet in één ruk door heb gezien, maar dat ligt wellicht meer aan het feit dat ik een beetje moe was dan aan de film.

Voor nu 3*, een herziening zal vast nog wel eens komen en wellicht dat er dan een halfje bijkomt. Veel hoger zal het denk ik niet worden, daarvoor waren nog teveel zaken onafgewerkt. Maar ik kan me voorstellen dat als de film erg indrukwekkend was toen hij uitkwam.

Na gisteren Offscreen gezien te hebben was vandaag de beurt aan opvolger Everything Will Be Fine, welke woorden gedurende de film herhaald worden als een mantra, terwijl toch duidelijk het tegendeel blijkt.

Visueel veel meer afgewerkt dan zijn voorganger, waarbij de rauwheid van het scherm afspatte. Sterker nog, visueel verslaat deze film wat mij betreft ook Reconstruction en Allegro. Qua soundtrack loopt hij wel wat achter op laatstgenoemde twee films, want de muziek die te horen was, paste weliswaar bij het verhaal, maar is wel een beetje standaard spannend. Klein minpuntje.

Een groter minpunt zit hem in het structuur van de film. Net als in Reconstruction wordt er een puzzel neergezet, maar ik beschouw het als een zwaktebod dat op het einde de oplossing wordt gegeven. Doet voor mij toch afbreuk aan de film, het voelt te makkelijk aan, zeker voor Boe.

Maar voor de schitterende beelden krijgt Everything Will Be Fine 4,5 welverdiende sterren.

Hoewel Mozart niet mijn favoriete componist is, heb ik deze film ontelbare keren gezien. Als klein jochie was ik al gefascineerd door hoe Mozart hier neergezet wordt als geniale mafkee en zijn lachje heb ik altijd prachtig gevonden. Het vele zien heeft ook z'n sporen achtergelaten, want ik merkte dat ik nu grote gedeeltes van de dialogen mee kon praten.

Binnen de film wordt de waarheid flink onrecht gedaan, want er klopt niets van dat Salieri Mozart wilde vermoorden. De twee waren weliswaar soms rivalen, maar respecteerden elkaar wel. Verder was de invloed van Salieri op de klassieke muziek enorm, want onder andere Beethoven, Schubert, Liszt en Mozarts zoon Franz Xaver Wolfgang behoorden tot zijn leerlingen. Verder wordt Mozart in de film neergezet als een losbandige gek, wat ook maar deels op waarheid berust. Hij had zeker een ruige levensstijl, en hij was ook wel vulgair, maar alleen binnen eigen vriendenkring. Voor hoeveel mensen geldt niet hetzelfde? Verder worden de muzikale kwaliteiten van Mozart wel een beetje opgehemeld. De man heeft geniale muziek geschreven, maar niet alles was even geniaal, zelfs Mozart heeft een rijpingsproces moeten doormaken. Ook is het niet zo dat Mozart alles in zijn hoofd componeerde en het vervolgens opschreef, want ook hij maakte schetsen. Wel is het waarschijnlijk zo dat niemand zo gemakkelijk componeerde als hij. Bij Beethoven, met wiens muziek ik overigens meer heb, is aan de oorspronkelijke handschriften te zien dat hij veel meer moeilijkheden had tijdens het componeren. Veel meer correcties, hele bladzijden die vervangen werden, etc.

Vind ik het erg dat de geschiedenis verdraaid is? Volstrekt niet. De invalshoek die de regisseur biedt, van de geniale gek wiens leven beschreven wordt door een jaloerse collega, maakt de boel behoorlijk boeiend. Omdat dit zo goed werkt, heb ik ook niet zo'n groot probleem met de taalkeuze. Duits was uiteraard beter geweest, maar de film heeft zoveel meer te bieden dat het Engels me niet stoort.

De film is degelijk geschoten, maar de belangrijkste kracht schuilt natuurlijk in de muziek zelf. Wat mij betreft één van de beste soundtracks ooit (ja, wat wil je), waarbij de manier waarop de muziek gemonteerd wordt wat mij betreft geniaal is. Er zijn twee scènes die wat mij betreft dit het beste illustreren: de eerste is de scène waarin Salieri tot God bidt om van hem een componist te maken, terwijl op de achtergrond een jongenskoor klinkt. Vader Salieri sterft, en op het moment dat vader in de doodskist ligt klinkt net het amen van het koor.
De tweede scène is de boze schoonmoeder die al kakelend overgaat in de koningin van de nacht uit Die Zauberflöte.Het zou me niets verbazen als Mozart echt door zo'n kakelend mens geïnspireerd is geraakt.
Maar er wordt ook goed gebruik gemaakt van de muziek als Salieri in de map met Mozarts muziek kijkt. en de muziek die hij bekijkt klinkt. Zo ook de scène waar je Mozart ziet componeren en waar de muziek klinkt die hij in zijn hoofd heeft en die op papier gezet moet worden. Als er op de deur geklopt wordt en hij opkijkt, stopt deze muziek ook meteen. Het zijn maar kleine voorbeelden, maar het viel heel erg bij me in de smaak.

Mooie rol voor Abraham, die Salieri prachtig neerzet. Vooral als oude man blinkt hij wat mij betreft uit. Om één scène te noemen, die niet zozeer het hoogtepunt wat dat betreft was, maar die me wel altijd zal bijblijven, is de eindscène, waarbij de oude Salieri de priester, die hem de biecht afneemt, helemaal vertwijfeld en gebroken achterlaat.

Ik lees hier overigens veel kritiek op de vele operascènes die voor velen nogal herhalend waren. Ik kan die kritiek begrijpen, maar ik deel haar niet, want daar vind ik de muziek te fantastisch voor. Zeker de scène uit Don Giovanni vind ik machtig. Het gebruikt van het beginakkoord van Don Giovanni als leidmotief voor Leopold Mozart vind ik overigens ook erg sterk, al is dit natuurlijk niet origineel, want leidmotieven worden in film sowieso veelvuldig gebruikt, bijvoorbeeld in Star Wars bij Darth Vader. Maar het leidmotief werd ook al veel eerder gebruikt door componisten zelf, de opera's van Wagner bijvoorbeeld zitten vol met leidmotieven.

De enige operascènes die wat mij betreft geschrapt hadden kunnen worden, waren die van de opera van Salieri, en die van de parodie op de opera's van Mozart. Die scènes hebben wel een verhaaltechnische functie en dat brengt me op de Director's Cut, die ik nu voor het eerst gezien heb. De scènes die ik daar heb gezien vullen weliswaar enkele plotholes, maar verzwakken wat mij betreft de structuur van de film. Zo is er een scène die volgt op de uitvoering van Die Entführung aus dem Serail. De sopraan, waarop Salieri verliefd is en die de hoofdrol vertolkt in de opera, komt erachter dat Mozart verloofd is met een ander en mept Mozart met de bloemen. Duidelijk is waarom, en in de originele versie verzucht de oude Salieri, die over deze gebeurtenissen verteld, dat hij toen wist dat Mozart haar had gehad. In de director's cut is er nog een kleedkamer scène tussen het meppen met de bloemen en Salieri's verzuchting te zien. Alsof het niet duidelijk genoeg voor ons was! Hier onderschat wat mij betreft Forman zijn publiek.

Nog betreurenswaardiger is de tweede ontmoeting tussen Salieri en Mozarts vrouw. Weliswaar maakt die haar reactie begrijpelijker als ze later in de film hem aantreft bij Mozarts sterfbed, maar de toegevoegde scène doet haar geen eer en bovendien zorgt het ervoor dat de film een stuk zwart-witter wordt, want het wordt nu ineens een stuk moeilijker om begrip voor Salieri op te brengen.

De scène dat Mozart les gaat geven is wat mij betreft helemaal overbodig, en het is ook jammer dat er iets is toegevoegd aan de scène waarin het dienstmeisje geïntroduceerd wordt. Wat ik zo mooi vond aan de oorspronkelijke scène is dat terwijl zijn vrouw en vader ruziën, Mozart maar weer naar de componeerkamer gaat om met het geruzie op de achtergrond onverstoord te gaan componeren. Dit wordt volledig teniet gedaan door een kleine toevoeging, waarbij de knoop al doorgehakt is. Erg jammer.

Ik geloof dat ik als één van de weinigen niet al te positief ben over de director's cut, die wat mij betreft hooguit 3,5* zou krijgen. Het origineel krijgt een ruime 4* van me. Misschien bij een herziening nog wel meer, want mijn zicht op het origineel is enigszins vertroebeld door deze director's cut, omdat de toevoegingen ook de sfeer aantasten. In ieder geval bij de herziening geen director's cut meer voor mij.

Ik ben deze vooral gaan kijken vanwege de interessante poster. Ik kan het na afloop niet eens zijn met de post boven de mijne. Er is zeker emotie te vinden in de personages, en hoop zelfs, maar het zit onderhuids. Dat is juist iets dat me zo bevalt aan dit soort drama's. De relatie die de hoofdpersone met de drie mannen aangaat mag niet zo alledaags zijn, het voelt allemaal wel heel erg oprecht aan.

Visueel is de film vooral degelijk, maar niet echt heel erg mooi. De muziek was aardig, maar er had wat mij betreft niet in gezongen hoeven worden.

Al met al 3,5*.

Tweede deel van de Garfield reeks, die vooral doorgaat waar het eerste deel eindigt. Een dramatisch einde met/van Stacy wat voor wat diepte zorgt, maar die diepte zat er ook wel in bij de Maguire films, die hooguit wat minder dramatisch waren. Maar goed, zo diep gaat het ook weer niet, zeker omdat het drama aan het einde komt is er niet veel tijd om de verwerking ervan te behandelen. Uiteindelijk draait het toch vooral om de actie. Van de tegenstanders vond ik Electro niet erg indrukwekkend; de Green Goblin en het karakter daarachter is wat interessanter. DeHaan heeft best wel charisma op een enge wijze.

Al met al een degelijke superheldenfilm. Niet bepaald mijn genre, maar wat mij betreft ook weer niet superslecht. 2*.

Geen fan van superheldenfilms, maar Spider-man is wel één van de minst erge superhelden, wellicht omdat hij ook een nerd is. Voor de puristen zal dit vast wel een betere reeks zijn dan de Spider-man films met Tobey Maguire vanwege enkele details zoals dat Gwen Stacy de eerste liefde van Spider-man was en dat hij in deze films zelf de webschieters uitvindt, terwijl de mogelijkheid webben te schieten samen met de mutatie kwam voor Maguires Spider-man. Garfields Spider-man is ook wat bijdehanter dan die van Maguire, die weer wat nerdachtiger is, wat mij persoonlijk wat meer trekt.

De film is verder wel iets beter dan de beste Maguire fim (wat voor mij het tweede deel was), al heeft dat met name te maken met de verbeterde effecten. Het ziet er gewoon minder nep uit. Inhoudelijk vooral wat andere accenten, maar niet beter of slechter. Visueel overigens ook weer niet zoveel beter dat het tot uiting komt in een hoger cijfer. 2* dus.

Ik weet nog wel dat ik de unaniem lovende recensies in de krant las toen deze film uitkwam die mij destijds erg nieuwsgierig maakten naar de film. Uiteindelijk niet in de bioscoop gezien, maar toen de film een paar jaar later op tv kwam moest en zou ik hem zien. Je kan als je hoge verwachtingen hebt behoorlijk teleurgesteld raken, maar na afloop was ik dusdanig geraakt dat ik ik nauwelijks een woord kon uitbrengen. De film heeft ook zoveel te bieden: zwarte humor, sfeer, ontwapende personages, een sterk plot, en vooral het zeer poëtische einde. Dan blijf je even achter met de gedachte dat je iets belangrijks hebt gezien, iets dat je wijst op de schoonheid van het leven.

Het is nu al een paar jaar geleden dat ik deze film voor het laatst zag en aangezien ik een tijd geleden mijn stemmen heb weggehaald, vroeg ik me af of de film bestand is tegen herziening. Het antwoord daarop is een volmondig ja. Nog steeds moet ik lachen om de botsingen tussen de karakters van Spacey en Bening, nog steeds voelt de ontluikende liefde tussen dochter en buurjongen ondanks het vreemde karakter erg mooi aan, nog steeds voel ik mee met de pijn en onzekerheid van diverse karakters en nog steeds word ik betoverd door de sfeer van het einde. Plot en karakters zijn meestal niet zo belangrijk voor mij, maar hier vind ik het toch zeker een meerwaarde.

Audiovisueel zit de film goed in elkaar, de muziek is erg fijn, en is behoorlijk behoorlijk bepalend voor de sfeer en alleen de muziek die door de karakters in de film wordt opgezet is soms kut, maar dat zijn andere karakters het soms met me eens. Wel jammer dat het niet de Beatles-versie van Because is tijdens de aftiteling. De beelden en ook de montage kwam op mij als heel erg goed verzorgd over, getuigende van vakmanschap, men weet precies wat werkt. Hier gaat ook een beetje het schoentje knellen, want het is heel erg functioneel, en uiteindelijk ook niet meer dan dat. Ondanks dat het er overal verzorgd uitziet, is er nergens een shot dat zo betoverend mooi is dat ik van mijn stoel val. Uiteindelijk is dat toch de reden waarom ik niet de volle vijf sterren wil uitdelen, maar dit is zeker één van de beste 4,5*-films die ik heb gezien.

Als sensatiezoekende puber deze ooit gezien vanwege de curb job die erin zit en toen al behoorlijk onder de indruk van de hele film. Gisteren maar weer eens herzien en nog steeds vind ik de film over het algemeen vrij sterk. Het verhaal is erg boeiend, hoofdpersonen zijn meeslepend, maar bovenal is de film bij tijd en wijle behoorlijk mooi gestileerd. Vooral de zwartwit beelden waren erg stijlvol, er wordt vaak met slow motion gewerkt, wat vaak erg goed werkt (bijvoorbeeld de melk over het gezicht van de vrouw tijdens de raid op de supermarkt). Slechts de slow motion schreeuw van Danny voorafgaande aan de curb job voelde clichématig aan. De beelden in kleur zijn over het algemeen minder, al zitten daar ook mooie scènes bij, vooral naar het einde toe.

Minpuntjes zijn de muziek, die soms net iets te overheersend en te melodramatisch was (bijvoorbeeld bij het basketballen) en de scène met Pa, die voor mij niet had gehoeven, soms werkt het net iets beter als je de precieze beweegredenen niet helemaal weet, het voelde ook een beetje goedkoop aan.

3,5*.

Een film die op de Lijst staat. DIt is een lijst samengesteld door mijn collega's en mij van films die niet noodzakelijk goed zijn maar wel een impact hebben op de hedendaagse cultuur. In dit geval staat American Pie dus op de Lijst vanwege het populariseren van de term "MILF".

Ik moet zeggen dat het nogal aanvoelt alsof ik onder een rots vandaag gekropen ben, want ik had deze film dus nog nooit gezien, ook omdat ik het idee had dat dit niet echt mijn type film is. Mede om de hiaten uit de Lijst op te vullen toch besloten hem eens te kijken.

Zoals verwacht erg puberaal en een overdaad aan platte humor. Sommige grappen kon ik zowaar nog wel om lachen, maar er wordt ook nogal gemikt op humor afkomstig uit plaatsvervangende schaamte, en dat is zo'n beetje mijn minst favoriete soort humor. Met name het personage van Biggs is de spil in dit soort grappen. Ik moet zeggen dat ik bij hem qua uiterlijk ook wel een beetje aan Ross uit Friends moet denken, nog zo'n personage die het moet hebben van dit soort humor en die ik daarom niet kan uitstaan. Toch werkt het hier wat beter (maar nog steeds niet goed!!), misschien omdat de setting dusdanig puberaal is dat het nauwelijks serieus te nemen valt.

Visueel verwacht je hier niet veel van, maar sommige scènes, met name aan het begin in Stifflers huis zijn erg matig belicht. Dat begin viel sowieso tegen, want de wijze waarop de personages geïntroduceerd worden voelt erg stroef aan. Het vrouwelijk schoon valt eigenlijk ook wel een beetje tegen, echt verleidelijk wordt het nooit.

Uiteindelijk minder erg dan ik had verwacht, toch af en toe nog wel geinig, maar goed kan ik het niet noemen. 1,5*.

Niet veel van verwacht, maar dit was best leuk. Bale was een acteur die ik niet erg bijzonder vond, maar na eerder zijn rol als Dick Cheney in Vice gezien te hebben, is dit toch een andere rol waar hij erg veel indruk op me maakt. Wat een gladjanus weet hij neer te zetten en ondertussen komt hij nog steeds geloofwaardig over als psychopaat.

Het boek heb ik nooit gelezen, maar de atmosfeer van deze film spreekt me in ieder geval aan. De humor is zwart en droog, met name de monologen van de hoofdpersoon over popalbums terwijl hij op het punt staat een moord te plegen. Het einde is een beetje ambigu: is het allemaal slechts de verbeelding van de hoofdpersoon of wordt hij gewoon niet opgemerkt? Niet bijster origineel, maar het is in ieder geval wel een passend slot.

3,5*.

Helemaal onbekend met het fotowerk van Corbijn ben ik niet, al denk ik dat dat voor de meeste mensen wel geldt. Je komt echt onder een steen vandaan kruipen als je nog nooit de hoes van The Joshua Tree van U2 hebt gezien. Corbijn is was niet helemaal onbekend met filmen, omdat hij diverse videoclips heeft geregisseerd, o.a. voor U2, Nirvana en The Joy Division, maar toen ik hoorde dat hij een speelfilm ging regisseren, was ik toch wel geinteresseerd of wat hij daarvan zou bakken. Die film, Control heb ik nog niet gezien, zal vast nog wel eens komen, al wil ik denk ik eerst meer gaan ontdekken van The Joy Division.

Vandaag dan wel z'n tweede film gezien, en misschien is die wat interessanter, omdat The American in tegenstelling tot de voorganger niet over muziek gaat. Ik moet zeggen dat ik het veelbelovend vind, maar niet meer dan dat. Op punten waar ik veel van hem verwacht (interessante beelden & muziek) is de film degelijk, maar niet meer dan dat. Af en toe een aardig shot, de man weet z'n omgevingen aardig uit te zoeken (shots van de natuur en van bergstadjes) en de belichting is ook vaak wel fraai, maar echt heel interessant wordt het niet en er zitten soms ook gewoon visueel saaie momenten in. Muziek een soortgelijk verhaal: degelijk, zeker niet slecht, maar kan niet betoveren. Dit soort dingen zijn toch wel erg sfeerbepalend en dan is het jammer als de film wat dat betreft de middelmaat niet ontstijgt.

Verder vond ik de film zeker in het begin erg fragmentarisch aanvoelen qua opeenvolging van shots waar weinig continuïteit in leek te zitten. Werd later minder, naarmate het verhaal meer vorm kreeg. Plot is vrij dun, maar wel aangenaam om te volgen. Aardig was de referentie naar Once Upon A Time In The West. Clooneys karakter had inderdaad wel wat weg van een eenzame cowboy.

Wat meer sfeer had de film erg kunnen helpen. Hopelijk wordt dat beter in Corbijns volgende. Deze film is niet wat ik ervan had gehoopt, maar evengoed geen slechte film. 3* heeft ie in ieder geval wel verdiend.

Die acteur die de priester speelde vond ik overigens maar matig.

Zoals wel vaker bij komedies is dit een film die erg geforceerd aanvoelt. Alle goede ideeën zijn wel zo'n beetje uitgemolken. Het idee dat iemand bij het altaar gedumpt wordt en daarna met tickets voor een huwelijksreis achterblijft is niet heel gek. En ja, dan ga je met iemand anders. Als ik de hoofdpersoon was, had ik mijn eigen ticket aan mijn vader gegeven, maar goed, in de film is de vader er niet erg geïnteresseerd in.

Maar goed, dan kom je dus op de locatie terecht en wordt er door de manager duidelijk gemaakt dat alleen verliefde stelletjes welkom zijn, en daar gaat het mis. Dat moeder zich voordoet als de bruid van haar zoon voelt zo geforceerd en flauw aan. En vervolgens duikt die manager natuurlijk om de haverklap op, heeft geen respect voor privacy en dat voelt ook behoorlijk geforceerd aan. Het is zo afgezaagd en ik viel op een gegeven moment kortstondig in slaap. Aan het einde poogt de film tot verdieping van de relatie tussen moeder en zoon, maar met zo'n belachelijke setting werkt dat natuurlijk niet. Het resultaat is een film die overal de mist ingaat. 0,5*.

Een typische film met veel aandacht voor karakters en het plot en weinig voor het audiovisuele aspect. Dit betekent niet zozeer dat er geen filosofie achter de stijlkeuze zit. De film is erg minimalistisch geschoten, met veelal statische camerastandpunten. We zien karakters in een kamer verdwijnen, de camera volgt ze niet, maar we horen ze nog steeds praten, waardoor je een beetje een documentaire gevoel krijgt. Het voelt "echt" aan, maar het is verre van mijn favoriete stijl.

Veel aandacht dus voor plot en karakters. We zien een oudere vrouw aftakelen na enkele beroertes. Het is herkenbaar, want zoiets heb ik ook in mijn familie meegemaakt. Het wordt goed uitgewerkt, zowel door Riva die de vrouw speelt, als door Trintignant, die haar verzorgende echtgenoot speelt. Maar uiteindelijk is het niet veel anders dan de tragedie die in zoveel families plaatsvindt. Je vraagt je ergens af of deze film een pamflet is voor een zelfgekozen waardige dood, euthanasie is immers verboden in veel landen, maar de film gaat toch te weinig in op de consequenties.

Uiteindelijk is de film qua plot interessant, maar de film weet op dit vlak niet "the way beyond" te gaan, terwijl de stijl van de film ook niet de mijne is, waardoor de film op 2,5* blijft steken.

Dick Maas, het is altijd pulp, maar wel vermakelijke pulp. Op sommige momenten moet ik bij deze film ook wel aan Pulp Fiction denken, zoals bij de lijkschouwing met de terloopse opmerkingen over hamburgers bijvoorbeeld. Of gewoon door de moorden, waarbij het net als bij Tarantino de camera net voor het moment supreme wegdraait, en het vooral om de suggestie gaat, maar waarbij Maas het met zijn luchtbed duidelijk wint van Tarantino met zijn oor in Reservoir Dogs bijvoorbeeld. Het lijk van de prostituee dat bloederig over de rondvaartboot sleept zie ik Tarantino al helemaal niet doen eerlijk gezegd.

Qua karakters en dialogen is dit verder typisch "in your face" Nederlands, waarbij zowat ieder karakter bijdehand is en/of een grote bek heeft. Ik kan bijvoorbeeld enorm genieten van zo'n bijpersonage die de hoofdpersoon voor "beschuitlul" uitscheldt, maar ook een jonge Tatum Dagelet is best een aardige toevoeging. Verder een hoop bekenden van de Flodderkast. Huub Stapel natuurlijk voorop, maar ook Lou Landré, en misschien wel het leukste om Lettie Oosthoek, buurvrouw Neuteboom in Flodder nu terug te zien als een raaskallende zwerfster.

Verder is dit gewoon een onderhoudende triller. De spanning zit er goed in, en er zijn een aantal scènes die best spectaculair voor die tijd zijn, zoals de motor achtervolging, maar met name de speedbootscène. Leuk dat de Oude Gracht in Utrecht, misschien wel de mooiste gracht van het land boven de Amsterdamse grachten, die daarentegen weer mooiere huizen hebben, ook nog even voorbijkomt, wanneer de boten de terrasgangers op de kade natspuiten en vervolgens zelf de kade op schuiven. En helemaal prachtig is de cameo van Bert Haanstra met zijn fanfare, een schitterende hommage aan deze Nederlandse filmpionier.

Zeker niet de beste film, al is het maar vanwege het einde dat een beetje makkelijk is, maar het is wel erg vermakelijk. 3,5*.

Een typische "kleine" Japanse film met eenzelfde sfeer als Tenten of Wandafuru Raifu: het is allemaal niet groots wat gebeurt, het kabbelt eigenlijk wat voort, maar het voelt zo verstilt en oprecht aan dat het toch een grote indruk achterlaat. Ik heb bij dit soort films het gevoel dat ik iets over het leven leer; tegelijk is het erg emotionerend, maar zonder grote gebaren. En verder wist ik niet dat lepra nog iets is dat in de Japanse samenleving speelt, hoewel het ook daar aan het uitdoven is.

Ondanks de trage speelduur is dit een erg mooi drama, dat meer dan degelijk geschoten is. De sfeer is sereen, net als de soundtrack (die vaak ook zo belangrijk is voor de sfeer). Erg goed. 4*.

Herzien op dezelfde avond dat ik Jaws voor het eerst zag, wat in zekere zin een vergelijkbare film is en in ieder geval aan hetzelfde euvel lijdt. Als je iets teveel biologische kennis hebt, dan weet je dat bepaalde elementen in de film onrealistisch zijn en dus ongeloofwaardig. In het geval van Anaconda is dat allereerst de grootte van de slangen, maar verder de agressie (zelfs na geraakt te zijn door een verdovingspijl, maar ook dat de slang nog steeds mensen aanvalt na een prooi te hebben verorberd).

Verder is de film behoorlijk cheesy op momenten. Zoals dat je de contouren van Owen Wilsons gezicht nog kan zien in de slang nadat hij opgegeten is, en vooral het nog knipogende lijk van Voigt nadat hij uitgekotst is door de slang. En de special effects zijn ook hopeloos verouderd, waardoor de slang überhaupt niet heel erg realistisch overkomt los van de biologische bezwaren. Verder is het acteerwerk verre van geweldig, waardoor deze film toch met name pulp is. 0,5*.

Een dag eerder Anaconda gezien en in mijn bericht daar klaag ik over de biologische ongeloofwaardigheid van de film, met name wat betreft de agressie en de grootte van de beesten. Deze film gaat precies in op deze punten: de slangen niet langer meer mensen aan als ze al gevoed zijn en er wordt ook een nogal fantasievolle verklaring voor de grootte gegeven. Wat de fantasie betreft kan ik erin meekomen, het is uiteindelijk film, maar het is wel jammer dat anaconda's louter in Zuid-Amerika leven, dus wat doen we in Borneo, waar eigenlijk ook geen tijgers leven (dat wist ik eerlijk gezegd niet, en dit leerde ik door de reacties hier). Maar om helemaal consequent geografisch fout te zijn, had men de tijgers moeten vervangen door jaguars denk ik.

In ieder geval lijkt deze film een tikkeltje serieuzer te zijn dan de voorganger, al is het plot in zekere zin gewoon een kopie )een crewlid heeft andere belangen en offert daar gewillig zijn collega's voor op.) Het acteerwerk is erg matig, met name de kapitein van het schip klinkt wel erg monotoon. Maar ook genoeg ergernis door de personages. Met name die gast die van alles in paniek raakt. Helaas overleeft hij de film terwijl ik er niet op kon wachten dat hij opgegeten zou worden. Waarschijnlijk omdat het teveel van het goede zou zijn geweest om allebei de zwarte personages op te laten eten, wat mij betreft was de ander in leven gebleven.

Al met al is dit net zulke pulp als de voorganger. In bepaalde opzichten iets beter, maar in andere opzichten slechter, waardoor ik op hetzelfde eindoordeel uitkom: 0,5*.

Deze film heb ik geloof ik nog in de bioscoop gezien. Destijds vond ik alles wat getekend was leuk en deze film was daar geen uitzondering op. Helaas is er nu niet veel meer van over.

Dit oogt toch als een Disneyfilm maar dan met een lager niveau. Een typische in-en-in slechte antagonist, een beetje magie, en heel veel liedjes. Het is interessant om de stijl van de liedjes aan te horen, je hoort uit elke tijd de film komt, want de Disney films uit die tijd hebben dezelfde stijl, met van die lange krachtige uithalen en koortjes enzo. Maar geweldig zijn de liedjes in deze film helaas niet; alleen het liedje van Raspoetin, een aardige stemrol voor Lloyd overigens, was nog wel aardig.

Animatie is inmiddels ook flink verouderd. Bij de actiescenes is het duidelijk dat een hoop met de computer gedaan is, met name als voertuigen als locomotieven, auto's en schepen etcetera in het spel zijn. Dat ziet er tegenwoordig veel natuurlijker uit, de computerscenes van de betere animatiefilms van tegenwoordig zien er veel gedetailleerder uit waardoor het net lijkt alsof ze met de hand getekend zijn. De karakterontwerpen zien er wel hedendaags uit, maar meer van een hedendaagse westerse animatieserie dan van het niveau van een film. In ieder geval niet erg expressierijk en eigenlijk behoorlijk grof.

De enige scene die er qua animatie voor mij uit stak was het liedje (ugh) in Parijs, waarbij de achtergronden met stippeltjes getekend waren als ware het pointillistische schilderijen waren. Om die reden niet het absolute minimum. 1* dus.