Meningen

Redelijk. Gutiérrez kende ik nog van Hogar, waar hij ook een charismaloos, maar manipulatief karakter speelt. Deze film smaakt wat beter. Het voelt in ieder geval meer aan als het echte leven, we zien een hoop niet al te aantrekkelijke mensen, ook zonder kleren. De Mexicanen in de film zien er niet zo blank uit als de gemiddelde Mexicaan in een Mexicaanse film, maar meer zoals de gemiddelde Mexicaan in Mexico, en het plot weet te vermaken met een sterk einde.

Visueel is het niet echt opzienbarend, maar in de editing worden soms toch wel interessante keuzes gemaakt. Zoals twee mannen die over praten over of een pistool echt is of niet, waarna we een hertenkop aan de muur zien. Heel simpel, maar zonder woorden te gebruiken wordt er toch heel veel gezegd in zo'n shot.

Niet geweldig, maar wel aardig tijdverdrijf. 2,5*.

Na de twee zwakkere voorgangers weer eens een sterke film van Kitano. Ik denk dat ik nog niet eerder een film van hem heb gezien die zo smaakvol opgenomen is. Wat een verschil als je dat vergelijkt met een oudere film als Boiling Point. Het plot van de film doet me wel een beetje denken aan Sonatine. Ook daar een baas die op niet al te eervolle wijze van zijn onderknuppels af probeert te komen. Wel bevat deze film een stuk minder humor dan Sonatine. Dit wordt met een hardheid gecompenseerd, die ik in zijn andere films nog niet ben tegengekomen, met als hoogtepunt cq. dieptepunt de tandartsscène.
Haalt het niet bij Sonatine, wat mij betreft Kitano's sterkste Yakuza-film, maar het geeft me weer vertrouwen in wat Kitano in de toekomst zal brengen. 4*.

Sterk. Ook ik was het plot van de eerste film vrijwel volledig vergeten, maar het doet er niet veel toe. Misschien aan het begin wat moeite om de lijntjes aan elkaar vast te knopen, maar na verloop van tijd komen de intriges goed tot leven.

Het enige dat ik wel van het eerste deel heb onthouden is keiharde sfeer van genadeloosheid en de scène met de tandartsboor. Gezien dat laatste is is de titel van deze film Beyond een beetje misleidend, want dat niveau van geweldadigheid wordt hier niet bereikt. Dat is niet erg, er komt nog steeds genoeg voorbij. Net als in de vorige film heerst er hier een een ijskoude sfeer van mededogenloosheid, in tegenstelling tot de eerdere yakuza films van Kitano, die gekenmerkt werden door de nodige humoristische scènes. Het laatste heeft natuurlijk zijn charme, maar de sfeer in deze Outrage films werkt ook verfrissend. Het ìs gewoon echt een snoeiharde wereld.

De cinematografie is niet spectaculair, maar wel ontzettend strak, wat zeker bijdraagt aan de sfeer van onverbiddelijkheid. Mooie pans, maakt toch dat de film ook interessant is buiten het plot. Ook de editing mag er wezen, het voelt echt to-the-point aan. Ook wat sound editing betreft, getuige bijvoorbeeld het functioneel wegvallen van geluiden.

Kortom, de film voelt aan als vakmanschap. Technisch in orde met goede, pakkende sfeer. Ook weer niet uitzonderlijk, maar zeker wel meer dan alleen degelijk. 4* zijn zeker op z'n plaats.

Voor mij helaas een herziening die niet helemaal positief uitpakt.

Ik merk dat ik niet zo in de film getrokken word, en dat het laatste gedeelte toch wel erg matig is, begint toch ook steeds zwaarder te wegen. Geen sepia meer, het acteerwerk van Gudejko, die Murphy speelt, is werkelijk tenenkrommend, en met de orkestscene krijg ik ook steeds meer moeite. De filmmuziek van Kawai echt fantastisch, maar wel als filmmuziek, niet als muziek in een concertzaal. Verschil: goede filmmuziek is voor mij sfeerverhogend, en als zodanig slaagt de soundtrack tijdens het sepia-gedeelte met vlag en wimpel. Tijdens een concert wil ik echter muziek met meer diepgang horen, anders werkt het niet voor mij. Nu kan het best samen gaan, een filmmuziek die als losstaand veel diepgang heeft (neem bijvoorbeeld de soundtrack van Tenshi no Tamago), maar dat is hier niet het geval, en dat merk ik vooral als ik die muziek hoor met beelden van orkest erbij. Dan waan ik me toch even in die concertzaal en dan valt het ineens erg tegen.

Over het sepia-gedeelte, dat toch veruit het grootste gedeelte van de film beslaat, ben ik veel positiever. Het sepia vind ik echt een prachtige kleur, de belichting is echt schitterend, en hier werkt de muziek stukken beter. Kortom erg sfeervol. Jammer van de normale kleuren aan het einde, maar verhaaltechnisch begrijpelijk. In z'n geheel genomen blijft het nog steeds een erg mooie film, maar niet meer de maximale score waard. 4,5*.

Tot nu toe heb ik films van Oshii alleen nog maar hoger gewaardeerd na herziening. Avalon is de eerste die ik afwaardeer. Hopelijk blijft het daarbij.

Wat een opeenstapeling van clichés is deze film. Verschrikkelijk.
Geen moment heb ik me kunnen identificeren met de aan zijn benen verlamde hoofdpersoon, Jake Sully, omdat hij gewoon ontzettend dom is. Vervolgens komen we terecht in een zeer voorspelbare film die nog het meeste lijkt op een te lang uitgerekte versie van wat je in het PandaDroom in de Efteling te zien krijgt. Iets waarvan ik nou ook niet bepaald gelukkig van wordt, vanwege de eco-boodschap die erin geramd wordt.
We maken kennis met de kolonel, die nog het beste te pruimen personage in de film is, maar een slap aftreksel is van Kolonel Kilgore in Apocalypse now. Vanaf het begin is het duidelijk: deze man is in en in slecht, hij probeert onze held die nu eenmaal dom en naïef is en dus niet beter weet voor zijn karretje te spannen, maar we hoeven vooral geen medelijden met hem te hebben als onze held hem zal afmaken, want dat is zijn verdiende loon. Wat goed is en wat fout is overzichtelijk zwart-wit, de toeschouwer wordt geen één moment uitgedaagd om zelf over moraliteit na te denken.
De dieren worden geïntroduceerd, en Cameron had blijkbaar weinig fantasie, want met gemak herken je paarden, hondachtigen (ze blaffen zelfs als honden!) neushoorns, katachtigen en pterosauriërs. De Na'vi zijn ook niet echt origineel ontworpen, duidelijk zoogdieren (blijkbaar gaat evolutie op elke planeet volgens hetzelfde recept), lijken wel erg op mensen, zelfs geen afwijkende details als een ander aantal tenen en vingers. De Na'vi zijn duidelijk de Indianen van de film (de link met Dances with Wolves is wel erg voor de hand liggend, met als enige verschil dat de hoofdpersoon uit die film een stuk intelligenter lijkt te zijn).
Onze held ontmoet onze heldin. Wat een ellende. Zij de hele tijd maar zuchten over wat een stomme sukkel het wel niet is. Daar heeft ze natuurlijk groot gelijk in, maar ik kan gewoon niet tegen geblaat als "wees één met de natuur" enzo
Hier bereikte ik het punt waarop ik voor het eerst in mijn leven overwoog een bioscoopzaal te verlaten, het enige dat me tegenhield was dat ik samen met iemand anders naar de film was gegaan.
Uiteindelijk ziet onze held eindelijk het licht, maar moet natuurlijk nog even opbiechten dat hij aanvankelijk aan de verkeerde kant stond, en dat doet hij ook op de meest stuntelige manier. Hij ligt er nu natuurlijk uit, geen Na'vi die nog naar hem luistert, maar wij weten dat het goed gaat komen in het vervolg. De kolonel begint met zijn "preemtive strike" (roept er iemand G.W. Bush?) en neemt onze held gevangen. Door al het eco-gezeik moet ik inwendig juichen als de grote boom omgaat. Even lijkt het alsof de film een zeer positieve wending krijgt want de mensen lijken een beslissende overwinning behaald te hebben en het beeld gaat op zwart wat doet suggereren dat de film misschien eindelijk afgelopen is en nog met een slecht einde ook! Wat een heerlijke verrassing zou dat zijn! Maar helaas, onze held weet te ontsnappen uit de handen van de kolonel, weet door zijn moed het respect van de Na'vi te herwinnen, er volgt een Braveheart speach met bijpassende veldslag (gaap) met veel bombastische rotmuziek (gelukkig bespaart Cameron ons deze keer Celine Dion). Het gevecht met de kolonel als eindbaas blijtt ons ook niet bespaard, waarna Jakes geest door de Na'vi overgezet wordt in zijn avatar lichaam, iets dat ook al voorspelbaar was gezien de poging met Grace.. Naast het verschrikkelijke verhaal duurde de film ook nog eens veel te lang. Er had wat mij betreft zo een uur vanaf gekund en misschien zelfs wel meer. Dit alles in ogenschouw nemende kan ik de film niets anders geven dan een halve ster.

Komen we aan op de 3D beelden. Het was mijn eerste 3D film (op die filmpjes in het PandaDroom na) en ik was behoorlijk onder de indruk. Wel dacht ik steeds: deze technieken verdienen zo een betere film dan het gedrocht dat me nu voorgeschoteld wordt.
Voor de 3D beelden krijgt de film er een ster bij, maar ik vrees dat die er snel af van kan gaan, zodra ik meer 3D films heb gezien en het nieuwe ervan af is.

Conclusie: de 3D visuals kunnen deze mix van Nausicaa, Mononoke Hime en Dances with Wolves met op het eind Braveheart niet redden. 1*1/2

Leuker dan verwacht! Het onderwerp speelt daar de belangrijkste rol in. Ik heb niet zoveel met de gangsters en bankiers van Scorsese, die ten koste van alles en iedereen groot worden, om vervolgens met veel drank en drugs ten onder te gaan.

Het contrast kan wat dat betreft niet groter zijn met een hoofdpersoon in deze film die rookt noch drinkt, en op legale wijze (althans, dat suggereert de film, ik weet niet hoe het in werkelijkheid zat) meerdere dromen waarmaakt. Ongekend wat die Hughes heeft uitgespookt, haast teveel voor één mensenleven: filmregisseur, vliegtuigontwerper, oprichter van een vliegtuigmaatschappij, en piloot die diverse records verbreekt. Ik kan er alleen maar bewondering voor hebben, terwijl de hoofdpersonages in die andere Scorsese-films alleen maar afkeer opwekken.

Kortom, ondanks dat het af en toe wat fragmentarisch is, is de hoofdpersoon Howard Hughes de grootste kracht van deze film. Zeker ook aardig neergezet door DiCaprio. Nog leuker haast was de rol van Blanchett. Ondanks dat ik niet veel rollen van haar heb gezien, heb ik haar altijd al een goede actrice gevonden. Deze rol was veel meer extravert dan wat ik eerder van haar heb gezien, maar ze zet Katharine Hepburn dusdanig neer dat ik haast zin heb om een echte film van Hepburn op te zoeken. Ze komt op mij in ieder geval als bijzonder prettig gestoord op.

Verder een goed passende soundtrack. Filmisch wat beter dan ik van de meeste Scorsese films kan herinneren. Die vliegtuigopnamen in het begin zagen er wel een beetje nep uit, maar de gekte van Hughes in z'n donkere kamer zag er aardig uit. Allemaal wat aan de lange kant, maar over het algemeen redelijk boeiend. 3*.

Beter dan verwacht. Het ziet er op het eerste gezicht uit als een low budget film, maar ondertussen is het camerawerk eigenlijk best wel dynamisch. Het plot is typisch apocalyptisch vermengd met wat familiedrama, wat overigens niet heel erg diep gaat. Kortom, het heeft niet veel om het lijf, het is redelijk voorspelbaar, maar het kijkt wel prettig weg. 2,5*.

In het verleden eens voorbij zien komen op MTV, toen vond ik het nog wel aardig, maar daar is nu niet veel van overgebleven. Het meeste kon ik me overigens nog wel herinneren, maar dat de film speelt in de nasleep van de slag bij Sekigahara is niet blijven hangen. Niet dat het er veel toe doet, maar dit soort achtergrondinformatie vind ik tegenwoordig wel interessant. Ook ben ik inmiddels gewend aan de samoerai-kapsels. Destijds was dit de eerste film die ik zag waarin samoerai voorkwamen, en stond ik heel erg raar te kijken naar die mannen die een gedeelte van hun hoofd kaalgeschoren hebben. Nu voelt dat als normaal aan. Zoals Bredero zei, het kan verkeren.

Verhaal is niet al te diepgaand en ook weinig verheffend. Er dient een nieuwe oorlog voorkomen te worden, en dat wordt vol overgave gedaan zonder dat de vraag wie nu goed is en wie nu slecht duidelijk beantwoord wordt.

Het gebrek aan diepgang is niet echt een probleem, mits de film voor de rest weet te vermaken. Helaas zit daar het grootste probleem, want de actie is niet echt om over naar huis te schrijven. Behoorlijk onoverzichtelijk, veel gezwaai met zwaarden, de impact zie je nauwelijks, maar een hoop mensen vielen neer. Deze kijkbeurt kan ik daar veel minder mee dan de vorige.

Verder een zestal vrij dramatische scènes waarbij de muziek dusdanig over the top wordt, dat het verzandt in melodrama. Visueel ook niet al te boeiend op het 360 graden shot na. Voor de rest is me weinig positiefs opgevallen.

Een aantal bekende acteurs. Altijd leuk om de vader uit Visitor Q te zien. Ook hier best wel een gruizige rol. Minder was de rol van Odagiri. Ik vond hem destijds al behoorlijk overacteren, die mening is niet bijgesteld bij deze kijkbeurt. Dit was overigens de eerste film met Odagiri die ik zag, en die heeft ervoor gezorgd dat mijn beeld van hem als acteur niet bepaald positief was. Later bijgesteld na het zien van enkele andere films van hem, maar dit was geen beste binnenkomer.

Japanse films zijn helaas niet altijd geweldig. Het grootste pluspunt van deze film is dat de actrice die Azumi speelt aardig is om naar te kijken, en dat vind ik een te mager pluspunt voor een film. 1,5*.

Na het matige eerste deel, waren de verwachtingen voor dit vervolg bijzonder laag. De stupide ondertitel "Death of Love" spreekt dan ook boekdelen. De enige reden waarom ik deze film heb herzien, is dat ik tegen de 250 stemmen op Japanse films zit, en dat is op een paar films na ook het totaal aantal Japanse films dat ik heb gezien. Dus het is een kleine moeite om die resterende paar films zonder stem te herzien.

In ieder geval lost Azumi 2 de verwachtingen ruimschoots in, want het stelt inderdaad weinig voor. Een matig verhaaltje waar de ontknoping zeer geforceert aanvoelt, af en toe overdreven dramatiek, en gevechten die neerkomen op naar een mannetje toelopen, hem een slag die niet goed zichtbaar is toebrengen, waarna hij omvalt en je naar de volgende kan. Eén personage was dan wel weer cool, die grote vent met een soort dubbel zwaard wapen.

Verder toch weer wat acteurs herkend. Wèèr de vader uit Visitor Q. Beetje vreemd, want hij speelde een andere rol in het eerste deel, maar altijd leuk om te zien. Verder herkende ik de antagonist als de ex-keizer uit de J-dorama serie Yoshitsune. Tenslotte het Kill Bill-meisje dat ook hier een te kleine rol heeft. Jammer, ik ken maar één film met haar in een hoofdrol, Exte: Hair Extensions en dat is toch wel te weinig.

In ieder geval zijn de genoemde lichtpuntjes toch reden om de film niet de laagste waardering te geven. 1*.