Meningen

Voor een pinku weinig erotisch, maar wat is deze film ondanks dat ontzettend prikkelend. Audiovisueel wel te verstaan.

Vanaf het begin is het duidelijk dat deze film bijzonder fraai gestileerd is getuige de lichtval en de kleuren waarin de kamer waarin de film zich grotendeels afspeelt geschilderd is. In dit eerste gedeelte zijn de personages behoorlijk uitvergroot; zo doet de hele entourage rondom het interview mij ook denken aan Helter Skelter, zo heerlijk decadent iedereen overkomt. Alleen vond ik het jammer dat de hoofdpersone duidelijk aan het overacteren was.

Dit blijkt echter de bedoeling te zijn, zodra op een gegeven moment rollen omgedraaid worden en er flink met realiteit gespeeld wordt. Ik vind dit altijd heel erg interessant, en ondanks dat ik dit trucje al meerdere malen heb gezien, blijft het goed smaken. En terwijl realiteit en film door elkaar lopen wordt op interessante wijze de psyche van de hoofdpersone ontleedt. Uiteindelijk blijkt de film behoorlijk feministisch te zijn, waardoor ook duidelijk wordt dat de film aan kracht had ingeboet als het erotischer was geweest.

Wat mij betreft een goede keuze dus en zoals eerder gezegd is er genoeg dat de zintuigen stimuleert, want terwijl het begin dus al visueel erg de moeite waard was, gaan aan het einde de registers helemaal open, eerst in de vorm van de belichting die de hele kamer lijkt te vullen en uiteindelijk de magistrale verfregens.

Zoals vanouds bij Sono veel klassieke muziek, waarover je me zelden hoort klagen en ook hier niet. Sono's eerdere films bevatten vooral veel Beethoven, die hier ook kort voorbij komt met de Moonlight Sonate. Opmerkelijk is dat hij ook het veel onbekendere derde deel de revue laat passeren. Verder komt ook de 1e Arabesque van Debussy voorbij, maar het hoofdthema van de film is Offenbachs Barcarolle. In ieder geval passen alle werken wonderwel goed bij de film, ofwel vormen ze een mooi contrast met de beelden.

Kortom, een film waarin alle elementen zitten die Sono zo'n interessante regisseur maken, en visueel lijkt hij ook alleen maar beter te worden. Voor deze film zit het maximum er nog niet in, maar voor een volgende film zit het voor mijn gevoel er wel aan te komen. 4,5*.

Erg fraai inderdaad. De poster is al schitterend om te zien, de beelden van de film doen daar niet voor onder: prachtig gestileerde zwart/wit beelden.

Maar ook de personages weten te boeien. De mannelijke hoofdrolspeler herken ik van z'n bijrol als de wat zwakzinnige groenteboer in Amélie, maar zet hier een prima hoofdrol neer. Ook een personage dat me aanspreekt, waar ik blijkbaar enige verwantschap mee voel, al heb ik gelukkig nooit louche types achter me aan gehad vanwege geleend geld.

Bij de vrouwelijke hoofdrol vraag ik me af in hoeverre ze de inspiratie heeft gevormd voor Panty & Stocking with Garterbelt. In ieder geval is prettig ad-rem, en is ze bovendien verre van onaangenaam om naar te kijken.

In ieder geval een leuke interactie tussen de beide personages, wat samen met de mooie beelden voor een boeiende film zorgt, met als emotioneel hoogtepunt de spiegelscène. Aan het einde wordt het wel een beetje melodramatisch, waarbij ook het acteerwerk (toch) wat minder wordt. Maar goed, liever een geweldige film met een wat minder einde dan een gelijkmatigere film van een lager gemiddeld niveau. 4,5*.

Een aardige komedie met een rol voor Nicholson die hem op het lijf geschreven staat. Leuk om te zien hoe de hoofdpersoon in een Kafkaeske situatie terecht komt en Nicholsons karakter moet zien te verdragen. Natuurlijk blijkt het allemaal een complot van de vriendin van de hoofdpersoon te zijn om hem assertiever te maken. Je ziet het al van verre aankomen en de uitwerking ervan is nogal klef. Maar tot die tijd is het redelijk vermakelijk. 2,5*.

Redelijk collectie filmpjes. Beyond stak er flink bovenuit, the Second Renaissance was ook best aardig. Matriculated was irritant als er gesproken werd, de rest van het filmpje was eigenlijk wel een leuke visuele trip. The Final Flight of the Osiris vond ik veruit de minste.

Het probleem van dit soort collecties is dat dat er altijd maar weinig bij zit dat echt leuk is. Morimoto lijkt echter altijd iets moois te creëren. Eerder verbaasde hij me al met Dimension Bomb en Magnetic Rose. Met recht mijn favoriete kortfilm regisseur.

Aardige animatiefilm over het leven van Anne Frank, die wel een beetje tegenvalt wat betreft de animatie, die niet al te vloeiend is. Ook de karakterontwerpen zien er een nogal simpel uit. Verder is het een beetje wennen dat er Japans gesproken wordt, maar na verloop van tijd is het alsof het de normaalste zaak ter wereld is dat alle Amsterdammers Japans spreken.

De charme ligt vooral in de beelden van overbekende gebouwen zoals de Westertoren. Qua verhaal heb ik wel het idee dat er enige censuur plaatsgevonden heeft, aangezien de relatie van Anne met haar moeder niet goed geweest schijnt te zijn, terwijl er in deze film daar niets op wijst.

Al met al aardig dus, maar niet geweldig, vooral qua animatie. 2,5*.

Als kind meerdere malen gezien, de laatste keer moet meer 20 jaar geleden zijn geweest. Er zijn toch wel zaken die ik destijds niet doorhad, zoals dat Miss Hannigan eigenlijk een enorme lichtekooi is. Of dat de Indiër eigenlijk door een Afro-Amerikaan gespeeld wordt (die ook Baron Samedi in Live and Let Die blijkt te zijn, wat ik leuk om te weten vond).

Maar als film valt dit toch wel erg tegen. De hoofdrolspeelster is redelijk onuitstaanbaar, en dat geldt ook voor de meeste liedjes, die ook wel erg aanwezig zijn. Verder erge vlakke karakters. Enige lichtpuntje is de choreografie, die me nog wel wist te boeien. Maar dat kan de film nauwelijks hoger tillen. 1*.

Tikkeltje minder dan Manhattan heb ik het idee. Het begin is zeker aardig, waarbij de vierde wand diverse malen doorbroken wordt wanneer Allen commentaar geeft in de camera. Is inmiddels redelijk vaak in andere films gedaan, maar toch is het wel grappig, ook omdat Allen redelijk spitsvondig is.

De tweede helft neemt de humor af en draait het meer om het ontleden van een relatie die ter ziele gegaan is. Iets dat ik inmiddels ook vele malen gezien heb en zeker op een (voor mij) interessantere wijze. Wel een aardige rol van Keaton, die duidelijk chemie heeft met Allen.

Over het visuele aspect zal ik het maar niet hebben. De soundtrack viel mij noch in positieve, noch in negatieve zin op, terwijl me bijstaat dat Manhattan wel een aardige soundtrack had. Wellicht om die reden dat ik het idee heb dat die film een tikkeltje beter is. 2,5*.

Een beetje gemengde gevoelens over deze film. Deze film doet inderdaad aan Stalker denken, maar waar die film wat mij betreft te weinig van de Zone laat zien, is het hier eerder teveel. Op zich is het niet verkeerd om veel te laten zien, en sommige beelden zien er ook echt mooi of interessant uit, maar ook zijn er veel beelden die er erg slecht uitzien, alsof ze uit een computerspel komen.

Plot weet wel te boeien, nogal pseudowetenschappelijk, maar ook al is het niet realistisch, het weet me wel te boeien en dus enigszins te overtuigen. Aan het einde natuurlijk wel de obligate dubbelzinnigheid. Is Portmans karakter nu de echte of de kopie? Het lijkt bij dit soort films te horen, maar origineel is het niet. 3*.

Redelijke film. Niet-sprekende karakters vind ik altijd wel interessant. Lief en eerlijk verhaaltje waarbij de muziek voor een goede sfeer zorgde. Surfen spreekt me niet echt aan, toch heb ik me niet verveeld. De beelden vond ik minder geslaagd. Heb ik veel beter gezien in andere films van Kitano.

Deze stond al een lange tijd op mijn kijklijst en nu eindelijk gezien.

De film opent bijzonder sterk met de zwart-wit beelden begeleid door de muziek van Händel, prachtig.

Dat kan de film in het vervolg helaas niet volhouden, want prachtige beelden vergezeld door "spooky" geluiden, die voor een beklemmende sfeer zorgen, worden afgewisseld door dialogen die nogal saai zijn, zowel inhoudelijk als visueel. Daarbij nogal veel knipwerk tijdens de dialogen. Zouden die soms te moeilijk geweest zijn voor de acteurs om in één take te nemen? Kan ik me nou ook niet echt voorstellen.

Naar het einde toe neemt het aandeel dialoog af, weet de film meer spanning op te bouwen en cumuleert in een climax, die haast noodzakelijk lijkt. Me zeker niet gestoord aan het geweld.

Een beetje zitten twijfelen tussen een 4 en een 4,5, maar de film krijgt toch vanwege enkele bijzonder geslaagde beelden het voordeel van de twijfel.

Net als A Bug's Life een computergeanimeerde film over mieren, allebei uit hetzelfde jaar maar van verschillende studio's. Om eens te vergelijken allebei vandaag bekeken, waarbij ik met deze - die een minder groot succes was - ben begonnen. Dat deze minder succesvol was, snap ik ook wel na het zien, want Antz lijkt wat meer gericht op volwassenen. De beestjes gaan soms nogal gruwelijk dood. Ergens fijn dat het niet al te liefjes is, maar voor de rest valt er weinig te genieten. Het uitgangspunt is wat mij betreft net iets te makkelijk. Mieren zijn de ideale communisten, want totaal niet individualistisch. Dan is de stap wel erg snel gemaakt om een binnen een mierensamenleving een individualistische mier te plaatsen om zo het publiek het moraallesje "think for yourself" door de strot te douwen. De link naar het nazisme was trouwens ook behoorlijk treurig waarbij het voorspelbaar was dat Cutter ongehoorzaam zou worden. Niks mis met social commentary in tekenfilms, maar dan wel wat minder simplistisch uitgewerkt graag!
De animatie vond ik niet overweldigend. Enkel bij de schoenen was het redelijk spectaculair, maar de manier waarop de bijbehorende mens liep, kwam niet al te vloeiend op me over. Bij de uitbraak van het water had ik het idee dat daar veel meer uit te halen viel. Vond het nogal mat overkomen, aangezien elke keer er steeds een cut is vlak voordat het water de "camera" overspoelt.
De karakterontwerpen van de mieren zijn overigens verschrikkelijk lelijk, wat trouwens ook over de muziek te zeggen valt. Verder werd ik behoorlijk nerveus van Woody Allen. Nog nooit een film van die man gezien, maar als dit ook representatief is voor zijn eigen films, heb ik daar goed aan gedaan.
Enig lichtpuntje - zowel letterlijk als figuurlijk - waardoor de film niet het totale minimum van mij krijgt is het vergrootglas. Dat vond ik nou een leuke vondst binnen het concept.
1*.

Blind gekocht en het was zeker geen tegenvaller.

De band van Barman, dEUS, is al enige tijd één van mijn favoriete bandjes. Het is dan ook goed te horen dat een rasmuzikant op de regisseursstoel zit, want Barman heeft een heerlijk broeiende soundtrack van uiteenlopende stijlen samengesteld. Wat mij betreft het sterkte punt van de film.

Leuke personages, een aantal hebben zo hun maniertjes zonder echt in typetjes te vervallen. Het zwaartepunt van de film lag duidelijk bij het feestje, dat behoorlijk hypnotiserend werkte. Ik ben helemaal niet zo dol op feestjes, maar dit feestje had ik wel graag willen bijwonen.

De mooiste beelden waren die van de stad na afloop van het feestje. Verder wordt er vooral gefocust op het in beeld brengen van mensen, waardoor er weinig andere beelden zijn die me echt heel erg zijn bijgebleven. Het halfuurtje na het feestje had ook wel wat korter gemogen, Maar voor de rest een zeer aangename ervaring. Hopelijk maakt Barman ooit nog eens een film, dat staat denk ik hoger op mijn verlanglijstje dan een nieuw album van dEUS, waarvan ik het idee heb dat het over het hoogtepunt heen is.

Ik had deze al een tijdje op het oog, maar de positie bovenaan in de top 10 van Goldenskull heeft me overgehaald om hem nu echt te gaan kijken.

Leuk om Ryuhei Matsuda weer eens te zien, ik kom de laatste tijd steeds vaker films met hem erin tegen en geen daarvan heeft lager dan 4* gescoord. Zo ook deze, al moest ik er in het begin een beetje inkomen. Maar op een gegeven moment raak ik toch in de ban van de mooie beelden, ondanks de nihilistische sfeer die er hangt, vooral in de mise-en-scene. Wat ik bijvoorbeeld echt schitterend vond, was de scène waarin Kujo aan het voetballen is, maar helemaal prachtig is de hierboven al veel geroemde eindscène. Muziek past prima bij de setting, al had ik aanvankelijk een beetje een probleem met de zang, maar naar het einde toe ging dat steeds minder storen.

Na de eerste helft zat ik op 4*, maar de tweede helft overtuigt me om 4,5* uit te delen.

De redux versie maar weer eens opgezet. De originele versie nooit gezien, wat jammer is, want de film duurde gewoon te lang. Het lijkt alsof alleen de redux versie nog te downloaden valt, maar die heb ik al op dvd en ik heb daarom ook geen zin om extra geld voor een originele versie neer te leggen.

De scenes met de bunny's, de Fransen en de brug waren in mijn ogen overbodig. Op zich geen slechte scenes, maar ze voegen ook niet veel toe en dan kunnen ze maar beter gedropt worden vanwege de lengte.

De scene met Duvall leek op een uit de hand gelopen The A-Team aflevering, zo over the top het was. Leuk met Wagner, sowieso hou ik wel van klassiek en de manier waarop het hier werd gebruikt was hilarisch. Ik lag soms echt dubbel, hetgeen me niet helemaal de bedoeling lijkt. Daarna was het een groot gedeelte standaard oorlogsfilm, waarbij ik me behoorlijk heb lopen ergeren aan bepaalde figuren in de boot. Behoorlijke overacting van de betreffende acteurs daar.

Over het algemeen was het audiovisueel redelijk in orde, niet echt geweldig, maar ook niet echt slecht, op een paar beelden met lens flares na. Prima middel om een bepaalde sfeer op te roepen, maar als het zonder reden midden tijdens een dialoog gebeurt is het gewoon amateuristisch.

Audiovisueel werd het pas echt mooi op het domein van Kurtz. Vooral de lichtval was soms erg bijzonder, met name op het gezicht van Sheen als hij Brando voor het eerst ontmoet. De sfeer gaat er ook een stuk op vooruit, want een stuk beklemmender en surrealistischer. Dit hele stuk had wat mij betreft langer gemogen, ten koste van het standaard oorlogsgedeelte. Hoogtepunt was wat mij betreft de scene met de koe. Gek dat ik me daar overigens niet veel meer van kon herinneren van de laatste kijkbeurt. Daarvan is alleen maar Brando's "the horror" bijgebleven, wat nu enigszins suf overkwam.

Uiteindelijk is dit een vreemde mix tussen komedie, oorlog en suspense, waarbij vooral het eerste element maakt dat de film onevenwichtig wordt, omdat de film zichzelf uiteindelijk behoorlijk serieus neemt. 3,5*.

Wat een draak van een film. Allereerst een ellenlange introductie; het kost een uur voordat die raket eindelijk eens de lucht in gaat. Verder worden we getrakteerd op de meest clichématige filmmuziek. Op dramatische momenten zo'n vocaliserende dame bijvoorbeeld, of een eenzame trompet boven wat strijkers en een plechtige drumroffel. En op juichende momenten zwelt het orkest flink aan. Ik word er echt bijna onpasselijk van.

Verder ontzettend saai en droog gefilmd. Het mag allemaal echt gebeurd zijn, maar ik heb echt 100x liever een film als Gravity, die wellicht wat ongeloofwaardig is, maar visueel zoveel boeiender is en ook veel spannender is.

Verder hangt Hanks me ook steeds meer de keel uit met telkens dezelfde rol van überamerikaanse heroïsche goedzak. Die man moet serieus eens een slechterik spelen.

Bij elkaar opgeteld 0,5*.

Misschien wel mijn favoriete Disney, want lekker ongecompliceerd zonder de irritante levenslessen van latere Disney films. Herzien in de Nederlandse dub, want ja, VHS, dan kan je helaas geen andere track kiezen. Overigens geen moment me gestoord aan de Nederlandse stemmen, erg goed gedaan zelfs. Kan me herinneren dat ik ook ooit in een tourbus de Engelse versie heb gezien, die in mijn ogen niet minder maar ook niet meer was, maar misschien denk ik daar anders over als ik de Engelse dub nog eens zie.

Nu nog steeds een charmante film met een fijn sfeertje, de personages komen nog steeds komisch over met hun maniertjes, de muziek en de liedjes zijn okee tot nog steeds leuk. In de animatie soms wel wat herhaling, maar dat zit ook in de nummer 1 van mijn top 10. De schetsmatige tekenstijl heeft me ook zeker niet gestoord.

Een erg mooi filmpje met een sprookjesachtige sfeer gevoed door zeer sterke muziek. De animatie lijkt op het eerste gezicht niet heel bijzonder, toch werd ik bij tijd en wijle verrast, bijvoorbeeld door de meteorietenregen, die werkelijk schitterend was. Het verhaal deed ergens een beetje denken aan een Griekse sage (ook al ben je op de hoogte van je lot, je zult het niet ontlopen). Geen idee of dit in relatie staat met de naam van de hoofdpersoon, Arete, hetgeen deugdzaamheid betekent in het oud-Grieks. Het verhaal is inderdaad een tikkeltje moralistisch, maar ik heb me zeker niet zoveel geërgerd als bij het bekijken van sommige Ghibli-films.

Ook weer eens herzien, de korte samenvatting zou kunnen zijn: Murphy's law applied, en toch komt alles ternauwernood steeds net goed.

Begin is best nog wel aardig, lekker op elkaar schieten op een booreiland, terwijl je olie aan het pompen bent, en meer van dat soort ongein. Het is alvast een signaal van: neem dit niet te serieus en laat het gewoon over je heen komen, terwijl je een grote bak popcorn wegwerkt, het liefst met veel cola.

Dat is ook wel nodig, want het plot is behoorlijk onzinnig, het realisme is ver te zoeken, maar ach wat maakt het ook uit als het maar spectaculair en lollig is. En dat is het aanvankelijk ook. Ofschoon dat het er allemaal minder spectaculair uitziet dan in de latere films van Bay, is het nog allemaal behoorlijk flitsend.

Maar dan gaat het mis, wordt de sfeer veel serieuzer, gaat alles mis wat er mis kan gaan, maar blijkt het steeds weer net goed te komen een seconde voordat het definitief voorbij zou zijn, een hoop drama met groteske en/of sentimentele muziek, en de film zakt verder weg dan ze uiteindelijk moeten boren. Het helpt ook niet echt met de aandacht erbij houden, en dan zijn tweeënhalf uur vrij lang.

Jammer, want Bay kan een spectaculaire film maken. Dat het allemaal onzinnig is, vind ik allemaal niet zo erg, zolang de sfeer er maar naar is, en overdreven sentiment werkt me helemaal op de zenuwen. 1,5*.

Een prachtfilm. Inderdaad vrij langzaam, maar vanwege het schitterende camerawerk van Doyle geen probleem. De beelden zijn niet eens zo spectaculair, geen zichtbare effecten ofzo (behalve wellicht tijdens de onderwaterscène), maar alles is perfect gekadreerd waardoor de prachtige omgeving volledig tot zijn recht komt. En verder af en toe mooie invalshoeken zoals het water dat van boven gefilmd wordt terwijl de regen voor kringen zorgt. De muziek is spaarzaam maar past perfect bij de beelden, waardoor de film geweldig sfeervol is.

Odagiri heeft kennelijk zelf het plot geschreven en dat smaakte zeer goed. Het thema: verandering en vooruitgang waarbij de vooruitgang soms ten koste gaat van mensen die zich niet meer kunnen aanpassen. Hoewel diverse personages niet blij zijn met de vooruitgang, is het relatief bijzonder dat het desondanks als een soort natuurwet geaccepteerd wordt. Ik ben het dan ook niet eens met het eerste bericht hier. In ieder geval is er in deze film heel veel ruimte voor menselijkheid en dat is zo ontzettend mooi.

Kortom een film dat alles biedt als je er maar even voor wil zitten: prachtige beelden en een plot dat weet te ontroeren. 4,5*.

Een film die ik meer dan vijftien jaar geleden voor het laatst gezien had. Met mijn toenmalige buurman, die ervan overtuigd was dat wanneer Hunts personage "You look so s.." zegt, ze "suave" wilde zeggen. Ik dacht toen "sexy", en dat denk ik nog steeds.

Deze film heeft verder maar weinig om het lijf, de enige aantrekkingskracht is Nicholson die weer eens een lekker onaangepast personage speelt. Zo onaangepast met antisemitische uitspraken dat deze film nu niet meer gemaakt zou kunnen worden. Altijd interessant om films die alweer een paar decennia oud zijn te zien.

In ieder geval dankzij Nicholson 2*, zonder hem had deze film helemaal niets voorgesteld.

Viel alleszins mee gezien sommige reacties.

Om een poging tot omschrijving te geven: een soort mix tussen Avalon en Gerry. De beelden zijn over het algemeen bijzonder sfeervol met een passende soundtrack van Kawai eronder.

Chapter 3 is wat mij betreft het hoogtepunt, soms helaas verstoord door de game master, die de spelers aanspoort zich aan te sluiten bij een partij. Duidelijk is dat de game master ook de spelers zelf irriteert. Verder is het rare muziekje met dito dansje van Lucifer enigszins sfeerverstorend, maar dit soort verstoringen nemen gelukkig weinig tijd in beslag in verhouding tot de totale duur van het chapter.

Wat jammer is, is chapter 4, waarin een tweegevecht wordt aangekondigd op een manier die beter passend is in een Tarantino film ofzo. Hier was het niet zo passend.

Dat de film deels Engels is, is jammer. Japanners zijn over het algemeen toch al niet zo goed in duidelijk Engels praten, als er dan nog een mondkapje voorzit, is het helemaal onverstaanbaar. Niet dat je veel mist, de dialogen zijn schaars, er zit toch nauwelijks verhaal in en uit de beelden kan je het beetje verhaal dat er toch in zit wel afleiden.

Duidelijk dus enkele minpunten, maar de visuals tillen de film toch naar 4*.

Wel aardig. Met name is het leuk om Parijs in de jaren vijftig te zien, met de oude auto's enzo. Verder ben ik een groot Miles Davis fan, dus de soundtrack kon ik erg waarderen. Je herkent toch altijd meteen zijn trompetgeluid. Leuk om ook te lezen dat hij bij de beelden heeft staan improviseren, en dat er niet iets is aangeleverd van: hier doe je het maar mee. Sowieso draait het bij jazz om improviseren, dus dat is zeker niet iets minderwaardigs.

Beelden zijn redelijk. De nachtwandeling door Parijs is natuurlijk interessant. Jammer alleen dat de beelden niet altijd scherp zijn. Verder kijkt de film redelijk weg, niet te lang en het plot is wel aardig, hoewel ook niet erg diepgaand. 2,5* uiteindelijk, waarbij Davis het meeste bijdraagt aan de punten.

De één-na-laatste film die we gisteren zagen tijdens de Asterix-Marathon.

Een flinke verbetering ten opzichte van Asterix contra Caesar. Originele stemacteurs, geen twee verhalen in één film gepropt, geen dramatische muziek. Toch werkt deze film niet helemaal. Het stripboek wordt wel erg nauwgezet gevolgd, en strips hebben een andere dynamiek dan tekenfilms, waardoor de humor anders werkt. Het resultaat is dat de film lekker wegkijkt, maar weinig memorabel is. 2*

Het sluitstuk van de Asterix-marathon gisteren, want we wilden het beste voor het laatst bewaren.

Deze film bevat alles wat een Asterix film leuk maakt. Een fantastisch onzinnige opening over hoe de film te dubben, vermakelijke opmerkingen van Obelix als "in een menhir zou dit nooit gebeurd zijn" op het moment dat ze verdwaald zijn in de piramides en lichtvoetige muziek, zoals het pianodeuntje als de piratenhoofdman in het ruim van zijn schip gemept wordt. Maar het absolute hoogtepunt is de liedje inclusief dansje bij het bereiden van de giftige taart. Ik heb op youtube wel eens vergeleken hoe dit liedje in andere talen klinkt, en het resultaat is toch echt dat ik de Nederlandse versie het leukst vindt. De Duitse is (weinig verrassend ondanks dat zij niets anders doen dan nasynchroniseren) verschrikkelijk, de Engelse en met name de Franse zijn wel aardig, maar het leuke van de Nederlandse is dat naast de leuke stemmen er ook consequent iets te laat gezongen wordt, wat een extra komisch effect geeft.

Verder was ook ik verrast door de surrealistische etensscene in het Engels die ineens tussendoor kwam en die ik nog niet kende. Het zag er nu ook niet onmisbaar uit.

Samen met Asterix en de Helden de leukste film. Misschien dat ik die laatste net iets leuker vind, maar deze is zeker ook 4* waard.

Na het geweldige Asterix en de Helden was deze film de vierde die ik gisteren zag tijdens de Asterix-Marathon die door een vriend werd georganiseerd.

Hiermee hadden we toch wel het absolute dieptepunt te pakken. Dezelfde kritiek als op Asterix en de Knallende Ketel is van toepassing. Er worden twee stripalbums, te weten Het 1e Legioen en De Gladiatoren als basis genomen, met als gevolg dat een verhaal afgerafeld moet worden, waardoor er geen tijd meer is voor de vermakelijke onzin die in de leukste Asterix-films zitten. En ook hier is de muziek soms zwaar dramatisch, terwijl een Asterix-film op z'n best lichtvoetig is. Rampzalig voor de sfeer dus.

Tenslotte ook hier het manco van andere stemacteurs (Nederlandse dub). Enerzijds wordt Obelix wel door dezelfde stemacteur als in de oudere films ingevuld, maar de Asterix hier is werkelijk rampzalig, en klinkt als het stereotype van een platvloerse bouwvakker. Op het moment dat hij "Je geeft een meisje toch geen menhir?" vervolgt met "Je moet haar bloemen geven!" verwachtte ik eerder dat het vervolg "Je moet haar een beurt geven!" zou zijn. Bij Asterix en de Knallende Ketel was het veel minder een bezwaar, maar hier zorgt het voor grote ergernissen.

Duidelijk de minste Asterix-tekenfilm, met de kanttekening dat we de laatste tekenfilms niet in onze marathon hebben opgenomen, omdat die (a) niet in de box zaten die ik van mijn zwager geleend had en (b) de nieuwste films ingesproken zijn door onder andere Jim Bakkum wat we onszelf wilden besparen. Natuurlijk hadden we ook de Franse dubs kunnen kijken, maar de mens is niet altijd logisch. Asterix contra Caesar krijgt in ieder geval 1*.

De tweede film die ik gisteren met twee vrienden tijdens onze Asterix-marathon zagen. De gedachte was dat we zo snel mogelijk de films gingen kijken waarvan we vermoedden dat ze het slechtst waren, om het beste voor het laatste te bewaren.

Asterix en de Knallende Ketel blijkt inderdaad een teleurstelling. Allereerst blijkt dat het niet gebaseerd is op één stripalbum, maar het een mix is van de albums De Ziener en De Kampioen. Nu boeit het me weinig hoeveel albums als basis dienen, maar de uitwerking is erg matig. In de Asterix-films die het beste uit de verf komen, wordt de nodige aandacht besteed aan onzin die het verhaal ophouden, maar die juist voor de vermakelijkheid zorgen. Hier worden twee verhalen afgerafeld, waardoor juist die onzin sneuvelt. Verder klinkt de muziek op gezette tijden ook nog eens erg dramatisch, waardoor de sfeer helemaal om zeep geholpen wordt. Een laatste minpunt is het ontbreken van de originele (Nederlandse) stemacteurs. In dit geval zeker niet het meest storende, maar jammer is het wel.

Uiteindelijk wel uitzitbaar, maar ik denk dat als ik deze film zonder gezelschap had gekeken, het een stuk pittiger was om er doorheen te komen. 1,5*.

Het startschot van de Asterix-marathon met twee vrienden gisteren. De eerste Asterix-film gebaseerd op het eerste Asterix-stripalbum, dus ook een logische keuze om mee te beginnen.

Het is wel te zien dat dit de eerste film is, de animatie is vrij matig, bijvoorbeeld vanwege achtergronden die gevuld zijn met mensen die bevroren zijn, terwijl er op de voorgrond wel de nodige actie te zien is. Muzikaal geen klachten, want de soundtrack klinkt ironisch op momenten dat het moet, en is verder nergens zwaarmoedig, iets dat in latere Asterix-films nog wel eens misgaat.

Verder wordt het stripalbum redelijk trouw gevolgd. Dit resulteert in een onzinnig, maar erg vermakelijk verhaaltje dat op gepast droge manier gebracht wordt. Nog steeds zeer genietbaar. Van de zes films die we gezien hebben duidelijk nog niet de beste, maar zeker niet de minste. 3*.

Ja leuk, een film over mijn favoriete schilder. Jammer dat de hoofdrol niet door een Nederlander gespeeld wordt, maar Dafoe is een klasse acteur, wiens kaliber je niet makkelijk in Nederland vindt, en hij zet Van Gogh erg sterk neer, hoe obsessief hij is. Verder veel nadruk op lopen in de natuur, maar dat pakt wat minder sterk uit. Ik moet denken aan films als Dolls en Gerry, maar waar de eerste de natuur echt prachtig met de camera weet te vangen, en de tweede sterke ritmische scenes heeft, ontbreekt dat een beetje in deze film, waardoor het soms lastig is de aandacht erbij te houden. Jammer, er had toch meer ingezeten. 2,5*.

De poster zag er hip uit, maar dit is toch best wel een teleurstelling. Er worden wel aanzetjes gedaan om dit cool en hip over te laten komen, maar uiteindelijk faalt de film wat dat betreft. Hier had zoveel meer uitgehaald kunnen worden, vooral visueel zowel qua cameradynamiek als qua montage. Het ziet er gewoon te standaard uit, en dat terwijl dit op een strip gebaseerd schijnt te zijn. Een aanpak als in Sin City waar zaken flink dik aangezet worden had hier ook niet misstaan, maar dat heeft men ook achterwege gelaten.

Het plot was dan weer wel vrij overdreven en onzinnig, waardoor de film tussen wal en schip valt, want het plot rijmde niet met de visuals. Of die hadden uitzinniger gemogen, of het plot had serieuzer mogen zijn. Nu is het drie keer niks.

Theron is verre van overtuigend. Het acteerwerk oogt houterig, en dat geldt eigenlijk ook voor haar vechtkunsten. Het ziet er allemaal weinig vloeiend uit, waardoor het eerder door geluk dan door wijsheid lijkt te komen dat haar personage haar gevechten wint.

Kortom, een film die op allerlei vlakken het probeert, maar eigenlijk overal faalt. 1*.

Op de een of andere manier is Austin Powers altijd aan me voorbijgegaan. Ik had toch een beetje het vooroordeel dat het flauw zou zijn, ik heb het over het algemeen nu eenmaal niet zo op parodieën, maar omdat enkele mensen in mijn omgeving er toch wel hoog over opgaven toch eens naar gekeken.

Helaas vind ik de film toch aan de flauwe kant. Veel verwijzingen naar James Bond films, dat is op zich nog wel aardig, maar humor die gebaseerd is op het tonen en benadrukken van clichés slaat toch niet zo aan. Verder de nodige poep-en-pies humor, wat ik vaak toch als voorspelbaar ervaar. Het enige wat ik nog wel aardig vond was de creatieve wijze waarop de intieme lichaamsdelen van de hoofdpersonages verscholen blijven bij enkele ontbijtscènes.

Verder kijkt het allemaal wel aardig wel, en vervelend is het ook niet, maar echt leuk wordt het nauwelijks. 2*.