menu

Ano Natsu, Ichiban Shizukana Umi (1991)

Alternatieve titels: A Scene at the Sea | あの夏、いちばん静かな海。

mijn stem
3,34 (86)
86 stemmen

Japan
Drama / Romantiek
101 minuten

geregisseerd door Takeshi Kitano
met Kuroudo Maki, Hiroko Oshima en Sabu Kawahara

Een doofstomme tiener die als vuilnisman werkt, vindt ergens een oude surfplank die hem doet wegdromen. Hij neemt het besluit heel hard te gaan trainen, om op die manier surfkampioen te worden. Zijn eveneens doofstomme vriendin steunt hem bij die onderneming. Hoewel ze gevangen zitten in de stilte, is hun liefde niet minder echt.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=FJxhg58Ybzo

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
2,5
Niemand deze film van Kitano gezien? Lijkt me een prachtige film. De poster zegt al genoeg....

2,5
Wellicht waren het de hoge verwachtingen, de toen nog onervarenheid (op filmgebied) van Kitano, de storende montage of het totale ontbreken van een contact tussen de hoofdrolspelers en ik als kijken. Wellicht was hiet een beetje van allemaal, maar ik ben bang dat ik mijn eerste 'mindere' Kitano heb gezien.

Begrijp me niet verkeerd; de film kent zo z'n leuke momenten. Hier en daar zie je al enkele 'slapstick' momenten die je ook in z'n latere films zal terugvinden (o.a. Kikujiro). Wat ook een erg grappig effect gaf was dat je tig keer in de film het stelletje voetballers op de voorgrond zag en dan daar achter twee surfers zag lopen.

Helaas dus niete helemaal het pareltje waarop ik gehoopt had, maar misschien als ik heb over een paar weken nog een keer kijk, dat ik er wel positiever tegenover sta. Voor nu een magere voldoende; 2,5*

avatar van Onderhond
4,0
Mooie Kitano, waarin je de basis ziet voor z'n latere films. In Violent Cop speelde Kitano met het scherpe flitsend geweld, in Scene legt hij zich toe op het ontwikkelen van z'n gekende geframede shots en kurkdroge humor.

Scene is een zeer mooi romantisch drama, met twee ontroerende hoofdrolspelers die zich samen op het surfen storten. Kitano beseft dat liefde zich niet door woorden laat vatten, en de beslissing om beide personages doofstom te maken is in dat opzicht een zeer goeie vondst.

De film kabbelt rustig voort, met af en toe een paar knotsgekke/idiote situaties, zaols de meesten hem wel kennen uit latere films.

Geslaagde Kitano, die voor zeer mooie shots, geinige humor en een aandoenlijk liefdesverhaaltje 4* verdient.

Edit: Pijnlijke constatatie. Ik heb geen woord gerept over de overheerlijke soundtrack van Joe Hisaishi ... die man verricht echt wonderen voor Kitano's films. Klasse.

avatar van Goodfella
2,5
Mwa, ben d'r niet kapot van. Kitano ultra-light, meer is het niet. Paar typische shots inderdaad, maar hoeveel potentieel dit verhaal ook heeft.. het komt er helaas niet uit. Veel onnodige en saaie surfscènes (zie hiervoor ook het illustere Surf Nazis Must Die!) en het liefdesverhaaltje laat me vrij koud. Opvallend dat die twee zo weinig communiceerden, ze gunden elkaar nauwelijks een blik waardig.. beetje de overtreffende trap van een manier van met elkaar omgaan zoals je wel vaker ziet in Aziatische films, daar kan ik gewoon niet zoveel mee. Humor en muziek zijn oké, maar hadden best een wat nadrukkelijkere rol kunnen krijgen in deze film. Minste van Kitano..... 2,5*

avatar van starbright boy
2,5
starbright boy (moderator)
Opvallend. Ik vond de muziek juist te nadrukkelijk aanwezig. Zeker in de eerste helft.

Personages die niet via woorden communiceren zijn interessant in films. Maar het is ook moeilijk. Je hebt alleen nog maar non-verbale middelen om emoties uit te drukken. Sommige Aziatische films hebben dat heel sterk. En voor mij schiet deze film daar juist in te kort. Ik merk (voel) nauwelijks iets van spanning of zelfs communicatie tussen de twee. Kitano voert in zijn latere films (die ik zag) misschien geen doofstomme mensen meer op, maar weet die films wel veel meer non-verbaal gevoel mee te geven.

Kitano is hier al wel bezig met zorgvuldige shots en dat levert af en toe mooie plaatjes op. De film heeft een mooi zomergevoel. Soms is er wat aanstekelijke humor. Maar ik blijf het gevoel houden dat dit een film is waar veel meer in had gezeten. Misschien kwam dit idee te vroeg in Kitano's carriere. Ook ik kom helaas maar tot:

2.5*

2,5
...terwijl de poster zoveel moois voorspelt.

FisherKing
Ach een slechte Kitano bestaat toch eigenlijk niet, en dan bedoel ik dat zijn films zo een eigen stijl hebben.

Je kunt het hebben over "Dolls-light" , dat vind ik nog wel de mooiste typering van A Scene At The Sea.

De muziek is weer prachtig van Joe Hisaishi, hun eerste samenwerking.

En inderdaad zie je de basis voor de rest van zijn films. 3.5*

Dustyfan
Heel erg mooi vond ik de muziek en het kleurgebruik in deze film. Opvallend ook dat in vrijwel alle scenes blauw zit, van dat mooie zee-blauw.

Ook het verhaal vind ik op zich best aardig, al verliep het af en toe wel heel erg traag, en sloeg de verveling een beetje toe.

Jammer vind ik de scenes die van zover af genomen zijn, dat niet meer te zien is wat er gebeurt. (Of zou ik aan een bril toe zijn?)

Verder zit de afloop me dwars Is Shigeru nou verdronken? Of is de relatie uit? Hoe/ waarom dan? Ik ben er nog niet uit... Of heb ik iets gemist?

3*

FisherKing
En nu maar duimen dat Ramon de film goed vindt

avatar van Macmanus
2,0
Nee was niet veel soeps.
Het vaak ver weg staan met de camera had wel iets interessant en was soms best mooi maar dan houd het wel op. De film gaat te langzaam en valt teveel in herhaling, surfen stukje lopen surfen stukje lopen even twee woorden zeggen en weer surfen, dat word na een tijdje wel wat vervelend en saai de film had daarom ook makkelijk een uur korter gekund.
Jammer maar misschien leuk voor de mensen die zijn hele oeuvre willen zien.

2 sterren.

3,0
Ik vond de non-verbale communicatie mooi, de lach van Hiroko Oshima bijvoorbeeld. Als dat in andere Kitano's beter is, heb ik nog een aantal mooie films te goed

In het begin stoorde ik me wat aan het al te uitgedachte kleurgebruik, is dat ook typisch Kitano?

avatar van Goodfella
2,5
Mwa, kweenie. Is me hier niet echt opgevallen. Voor opvallende (en mooie) kleurtjes moet je vooral bij Dolls zijn.

avatar van Phoenix
2,5
Mijn eerste Kitano, dus ik had eigenlijk een mooie post moeten eeeh... posten. Gelukkig benik het voor de volle honderd procent eens met bovenstaande negatieve reacties. Die mooie post krijgen jullie wel als ik een film van Kitano zie die over de 3,5 ster gaat.

2,5*

avatar van YuLaw16
4,0
Erg mooie film. Het kleurgebruik, de muziek, relaties van de personages. Wat mij vooral stoorde was als maar dat surfen te zien, het had geen waarde in de film. Al met al wel een 4 waard

avatar van danuz
Mijn één voor laatste Kitano En zeker geen slechte, eentje die weer goed voelde Dat doen alle Kitano's eigenlijk, ze geven me een unieke ervaring. De droogheid van de lege shots, de nog drogere humor. Prachtig eigenlijk, heb spontaan zin om de rest op te hogen (Boiling Point, Kids Return enzo).

Mooie shots in deze film en een prettig sfeertje, dikke 3,5*.

Reinbo
Wat was de hong Kong regio 3 DVD toch van een slechte kwaliteit. de Edge enhancement is zelfs zo erg dat de halo's soms groter zijn dan de objecten die ze omgeven. Hierdoor viel er totaal niet de genieten van de waarschijnlijk mooie fotografie. Aangezien het verhaal verder weinig om het lijf had was ik helaas enigzins afgeleid tijdens de dramatische gebeurtenissen op het eind. Kom daardoor niet hoger dan 2 - 2,5*, maar kan me voorstellen dat hij beter is als je een beter transfer ziet en/of iets beter in het verhaal blijft. Al met al toch minste Kitano.

avatar van woenie
4,5
Ik heb Kitano mogen interviewen een paar jaar geleden. Wat een personage! Een man die weinig zegt, maar wanneer hij iets zegt is het raak. Net als in zijn films. A scene at the sea is tot nu toe wel een van mijn favo's van hem samen met Dolls. Weinig woorden maar zoveel intensiteit in zijn films.

avatar van Linn
4,0
Mooie aandoenlijke ingetogen film.

Een film die schittert in al zijn eenvoud. Rustig met een beetje Kitano-humor die je in zijn latere films terug kunt vinden.
Het verhaaltje kabbelt rustig voort, een verhaal over een mooie vriendschap tussen 2 doofstomme mensen vol liefde, opofferingen, doorzettingsvermogen en soms een tikkeltje jaloezie. Mooi gefilmd en voorzien van prachtige muziek. Ik kan niet anders dan een dikke 4* geven

avatar van Sofyan
4,0
Een meesterwerk van de meester Kitano. Er wordt bijna niet gesproken in deze film en toch wordt er veel verteld... 4,0!!

3,5
wei
Een doofstomme vuilnisman vindt een kapotte surfplank, neemt hem mee en leert surfen en dingt mee naar een surfwedstrijd.

Kitano beweegt zijn camera nauwelijks en dat doet me een beetje denken aan een strip, maar waarin de poppetjes bewegen. Die eenvoud heeft iets aandoenlijks, naïefs en past perfect bij Kitano's vertelstijl, waarin hij zo weinig mogelijk middelen gebruikt. Zijn twee hoofdpersonages zijn zelfs doofstom, zodat dialoog in de film vrij beperkt is. Het gevolg is ook dat je als kijker zelf de uitdrukkingen van de personages kan invullen en dat lukte me maar deels, wellicht ook door mijn gemoedstoestand.

Toch erg leuk om een vroegere Kitano te zien, waar je al kan merken dat sommige elementen vaker terug zijn te vinden in zijn latere films. Soms ontroerend, soms grappig en een mooie soundtrack, maar geheel overtuigen deed het me toch niet.

avatar van maxcomthrilla
3,5
Fijne film, uit een tijd toen Kitano nog zowat in zijn luiers zat. Het doet allemaal best minimalistisch aan, maar Kitano `s blik op de surfscene van een gehucht in Japan is meer dan de moeite waard. Vertederend om de wat ongebruikelijke relatie tussen de 2 doofstomme tieners te aanschouwen, met name het einde deed mijn hart zowat breken. Verder ook mooi om alle surfwannabe `s, de voetballers op het veldje of die vent die constant op zijn bek gaat te volgen.

Qua humor is het voor een Kitano film wat dunbezaaid maar daar staat een oprecht liefdesverhaal tegenover van 2 mensen die ondanks hun handicap wat geluk en warmte bij elkaar proberen te vinden. De soundtrack was vaak een genot voor het oor, al vond ik de muziek toen het meisje in de bus zat en de jongen met zijn surfplank naar huis moest lopen niet zo geslaagd als dat andere riedeltje, wat je o.a. op het begin en aan het einde hoorde. Jammer genoeg mijn laatste Kitano. 3,5*

avatar van Black Math
2,5
Redelijke film. Niet-sprekende karakters vind ik altijd wel interessant. Lief en eerlijk verhaaltje waarbij de muziek voor een goede sfeer zorgde. Surfen spreekt me niet echt aan, toch heb ik me niet verveeld. De beelden vond ik minder geslaagd. Heb ik veel beter gezien in andere films van Kitano.

avatar van Freud
3,5
Schattige film die bewijst dat je ook zonder enige vorm van conflictstof, toch een boeiend verhaal kan tonen Ik bedoel, mocht dit een Hollywood film zijn geweest, dan waren er sowieso strubbelingen gekomen tussen de twee hoofdpersonen, was Shigeru door een rijke surfer-stinkerd uitgelachen en had op het einde getriomfeerd door met overweldigende overmacht de wedstrijd te winnen en zijn beker voor stinkerds neus te planten. Was het een Italiaanse film geweest, dan was zijn dure surfplank gestolen, had hij zijn job verloren om dan gedesillusioneerd en totaal berooid zijn droom op te moeten geven. En in een Spaanse film was hij waarschijnlijk door een homofiele travestiet-surfer verleid en had hij zijn liefje laten zitten terwijl die net ontdekt dat ze zwanger is en aids heeft Maar het is nu eenmaal een Japanse Kitano-film: er gebeurt totaal niets, behalve wat er in de plotomschrijving al staat: hij probeert te surfen, zij zit op het strand en kijkt, hij valt een keer omver. Op het einde gebeurt er dan toch nog vanalles, maar de film is al gedaan voor je het beseft, meer dan een soort van te verwachten noodlot waar iedereen in lijkt te berusten is het dan ook niet.

Ik vond de film dan ook opvallend mooi in zijn totale eenvoud - dat hij geen meesterwerk-score krijgt is vooral wegens het feit dat het duidelijk een vroege film is van de meester: beelden zijn mooi maar de kwaliteit is vaak vrij slecht, de magie tussen de acteurs werkt niet honderd procent, de muziek is mooi maar soms te aanwezig, het typische trage Kitano-ritme werkt ook nog niet helemaal. Een andere regisseur zou hier misschien nog een 4 voor krijgen, maar deze heeft later bewezen het nog veel beter te kunnen, moet dus met 3,5 maar tevreden zijn

avatar van Koert
3,5
Er gebeurt weinig echt interessants, en de film ziet er wat karig uit. Toch weet Kitano weer dat typische liefelijke sfeertje neer te zetten. A Scene at the Sea is een schattig liefdesverhaal dat zonder woorden veel sympathie voor de hoofdpersonen bij me los wist te krijgen. Behoort uiteindelijk niet tot de betere Kitano's maar is gewoon erg leuk. Af en toe gebeurt er weer eens iets grappigs, en met de muziek van Joe Hisaishi op de achtergrond is het totaal geen straf om deze film uit te kijken.

Nu dan eindelijk alle Kitano's gezien. Aardige afsluiter. En nu maar wachten op het volgende project!

3.5*

avatar van Spetie
3,5
Een leuke, vroege Kitano, waarmee hij maar weer eens bewijst, dat hij ook in een andere genre dan de misdaad, prima uit de voeten kan. Net als in het latere Dolls, laat hij hier namelijk de romantiek hoogtij vieren.

De opzet is vrij minimalistisch en hoewel er op het oog weinig echt bijzondere scenes inzitten, is het toch een zeer aangenaam filmpje. Dat is mede te danken aan de twee sympathieke hoofdrolspelers. Beide kunnen niet praten en horen, maar voor elkaar gaan ze door het vuur. Zo blijkt al snel dat er totaal ook geen woorden nodig zijn, om te laten zien wat echte liefde voor elkaar is.

De Scene bij de zee, is ook leuk om naar te kijken. Hier en daar zit er ook wat van de typische Kitano humor door verweven. Ik vond de film in het midden een klein beetje inzakken, maar het einde is dan wel weer erg mooi. Joe Hisaishi levert hierbij trouwens ook een mooie soundtrack af. Vooral de muziek bij het einde, is echt wonderschoon.

3,5* ruim

4,0
Wat een fijne regisseur blijft Kitano toch. Deze film geeft zijn veelzijdigheid (die me niet onbekend was) aan, net als zijn constante hoge niveau. Ik ken weinig filmmakers die in elke seconde film, of het nu gaat om het dramatische of komische vlak, de goede toon weten te raken. Erg knap.

Minimalisme kan heel mooi zijn, maar als het te ver wordt doorgevoerd kan het ook betekenen dat er gewoon geen klap gebeurt en de film saai wordt. En er gebeurt als je het goed bekijkt ook wel erg weinig, met het belangrijke verschil dat ik het hier geen enkel probleem vond. Ik ging op in eenvoudige scenes waar mensen niet veel meer doen dan naar het strand lopen, een surfboard in een winkel uitzoeken, op het strand zitten of vuilnis ophalen.

Grootste troef daarin zijn de twee sterke hoofdpersonages die omringd worden door leuke bijrollen. Ik had eigenlijk niet begrepen dat het meisje ook doofstom was (wat ik nu overal wel teruglees). Ik dacht dat zij zwijgzaam was omdat haar vriend nu eenmaal doof was. In die winkel onderhandelt ze ook gewoon over de prijs van het surfboard. Maar goed, maakt ook niet zo veel uit. De stiltes laten zich niet altijd helemaal ontleden (hoe de relatie nu precies in elkaar steekt bijvoorbeeld), maar vond ik toch erg sterk. De reden daarvoor is eenvoudig, ik was erg begaan met de hoofdpersonages en had ontzettend veel sympathie voor ze, zonder dat Kitano je dat ook maar een seconde opdringt. Ik vond het opnemen van een hobby, dat een passie wordt, door het vinden van een kapot surfboard (gezien zijn twijfel om het mee te nemen lijkt het nogal een willekeurige keuze) prachtig in combinatie met de relatie met dat aandoenlijke meisje. De kleine momenten van liefde. Het aardig zijn voor mensen die je niet kent. Het vol blijven houden. Ik werd er op de een of andere manier door geroerd. Helemaal mijn vinger erop leggen lukt niet, maar de effectieve beelden (niet perse mooie cinematografie) en kadreringen, de mooie muziek in combinatie van ‘echte’ mensen die geluk proberen te vinden het vinden in eenvoudige dingen. Wat dat betreft heb ik een zwak voor de personages van Kitano of het nu gaat om een dove vuilnisman of yakuza . Als hij het dan ook nog combineert met humor, kan het bij mij niet snel meer mis.

En dat eind is natuurlijk hartverscheurend. 4 sterren voor misschien wel de gevoeligste en warmste film van deze regisseur. Meer nog dan Dolls.

3,5
Teder en weemoedig deze schets, eigenlijk een soort filmisch essay, van twee jonge mensen, toch beroofd van heel wat levenskwaliteit.
De lange shots zijn mooi en eenvoudig, maar toch wel iet te veel herhaling ervan.
Knap vond ik wanneer het hoofdpersonage even lachte wanneer hij visueel kon genieten of sukses kende.
Vind dit in zijn geheel geen allergrootste Takeshi KItano maar wel veel bewondering voor de uitstekende soundtrack.

avatar van blurp194
3,0
Lost in translation.

En dat is iets waar ik wel eens vaker wat last van heb met de wat meer arthouse achtige films uit Azie, en dus ook nu weer. Waar op zich het wat onwaarschijnlijke basisgegeven een prima idee voor een verrassend boeiende film geeft... zitten er ook weer zoveel dingen in die ik niet snap. De omgang van onze held met z'n werk - en andersom ook, bijvoorbeeld. Of de gang van zaken tussen vriend en vriendin - geeft ze 'm eerst de bons, nadat hij ook nog even haar ruit ingooit... en in het volgende shot zitten ze gezellig samen op de kade.. Of de wat potsierlijk overkomende rituele manier waarop de surfplanken kennelijk gedragen horen te worden.

Aan de andere kant is het ook wel een heel sterke tour de force om met zo weinig dialoog zoveel te vertellen. In dat opzicht doet de film me behoorlijk denken aan de films van Tati - en in die vergelijking komt ook het woord 'kijkfestijn' weer in me op.

Moeilijk om daar vervolgens een score bij te bedenken. Ik houd het voorlopig even op 3*

avatar van Hiraeth
4,0
Zeer sfeervolle film, mede dankzij de muziek. Het minimalisme sprak mij heel erg aan en werkte haast meditatief op me, net als de stille hoofdkarakters. Wat dat betreft deed het me een beetje denken aan films van Ki-duk, alhoewel die meestal nog wel wat poëtischer zijn.

En wat een mooie beelden trouwens, veel gebruik van long shots en niet te vergeten het kleurgebruik. Erg natuurlijk maar waar veel aandacht wordt besteed aan details, die vaak juist heel kleurrijk zijn.

Ik had van te voren een goede film verwacht maar mijn verwachtingen werden overtroffen. Waarom ik deze film niet hoger beoordeel is omdat sommige scenes, zoals die bij de surfcompetitie, van mij wel iets ingekort hadden gemogen. Maar ach, het doet verder niet zo veel afbreuk aan de film. Misschien dat ik die bij een tweede kijkbeurt beter zal waarderen, zoals ik vaker ervaar bij Kitano zijn films.

Een hele fijne ervaring dus, waardoor ik zin krijg om de rest van Kitano zijn oeuvre te herzien/bekijken. Met name Dolls wat toch wel mijn favoriet is en die het meest overeenkomt in opzet, wat ik tot nu toe van hem heb gezien.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:55 uur

geplaatst: vandaag om 19:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.