Ano Natsu, Ichiban Shizukana Umi (1991)

Wellicht waren het de hoge verwachtingen, de toen nog onervarenheid (op filmgebied) van Kitano, de storende montage of het totale ontbreken van een contact tussen de hoofdrolspelers en ik als kijken. Wellicht was hiet een beetje van allemaal, maar ik ben bang dat ik mijn eerste 'mindere' Kitano heb gezien.

Begrijp me niet verkeerd; de film kent zo z'n leuke momenten. Hier en daar zie je al enkele 'slapstick' momenten die je ook in z'n latere films zal terugvinden (o.a. Kikujiro). Wat ook een erg grappig effect gaf was dat je tig keer in de film het stelletje voetballers op de voorgrond zag en dan daar achter twee surfers zag lopen.

Helaas dus niete helemaal het pareltje waarop ik gehoopt had, maar misschien als ik heb over een paar weken nog een keer kijk, dat ik er wel positiever tegenover sta. Voor nu een magere voldoende; 2,5*

Opvallend. Ik vond de muziek juist te nadrukkelijk aanwezig. Zeker in de eerste helft.

Personages die niet via woorden communiceren zijn interessant in films. Maar het is ook moeilijk. Je hebt alleen nog maar non-verbale middelen om emoties uit te drukken. Sommige Aziatische films hebben dat heel sterk. En voor mij schiet deze film daar juist in te kort. Ik merk (voel) nauwelijks iets van spanning of zelfs communicatie tussen de twee. Kitano voert in zijn latere films (die ik zag) misschien geen doofstomme mensen meer op, maar weet die films wel veel meer non-verbaal gevoel mee te geven.

Kitano is hier al wel bezig met zorgvuldige shots en dat levert af en toe mooie plaatjes op. De film heeft een mooi zomergevoel. Soms is er wat aanstekelijke humor. Maar ik blijf het gevoel houden dat dit een film is waar veel meer in had gezeten. Misschien kwam dit idee te vroeg in Kitano's carriere. Ook ik kom helaas maar tot:

2.5*

Nee was niet veel soeps.

Het vaak ver weg staan met de camera had wel iets interessant en was soms best mooi maar dan houd het wel op. De film gaat te langzaam en valt teveel in herhaling, surfen stukje lopen surfen stukje lopen even twee woorden zeggen en weer surfen, dat word na een tijdje wel wat vervelend en saai de film had daarom ook makkelijk een uur korter gekund.

Jammer maar misschien leuk voor de mensen die zijn hele oeuvre willen zien.

2 sterren.

Mijn eerste Kitano, dus ik had eigenlijk een mooie post moeten eeeh... posten. Gelukkig benik het voor de volle honderd procent eens met bovenstaande negatieve reacties. Die mooie post krijgen jullie wel als ik een film van Kitano zie die over de 3,5 ster gaat.

2,5*

Mooie aandoenlijke ingetogen film.

Een film die schittert in al zijn eenvoud. Rustig met een beetje Kitano-humor die je in zijn latere films terug kunt vinden.

Het verhaaltje kabbelt rustig voort, een verhaal over een mooie vriendschap tussen 2 doofstomme mensen vol liefde, opofferingen, doorzettingsvermogen en soms een tikkeltje jaloezie. Mooi gefilmd en voorzien van prachtige muziek. Ik kan niet anders dan een dikke 4* geven

Fijne film, uit een tijd toen Kitano nog zowat in zijn luiers zat. Het doet allemaal best minimalistisch aan, maar Kitano `s blik op de surfscene van een gehucht in Japan is meer dan de moeite waard. Vertederend om de wat ongebruikelijke relatie tussen de 2 doofstomme tieners te aanschouwen, met name het einde deed mijn hart zowat breken. Verder ook mooi om alle surfwannabe `s, de voetballers op het veldje of die vent die constant op zijn bek gaat te volgen.

Qua humor is het voor een Kitano film wat dunbezaaid maar daar staat een oprecht liefdesverhaal tegenover van 2 mensen die ondanks hun handicap wat geluk en warmte bij elkaar proberen te vinden. De soundtrack was vaak een genot voor het oor, al vond ik de muziek toen het meisje in de bus zat en de jongen met zijn surfplank naar huis moest lopen niet zo geslaagd als dat andere riedeltje, wat je o.a. op het begin en aan het einde hoorde. Jammer genoeg mijn laatste Kitano. 3,5*

Redelijke film. Niet-sprekende karakters vind ik altijd wel interessant. Lief en eerlijk verhaaltje waarbij de muziek voor een goede sfeer zorgde. Surfen spreekt me niet echt aan, toch heb ik me niet verveeld. De beelden vond ik minder geslaagd. Heb ik veel beter gezien in andere films van Kitano.

Schattige film die bewijst dat je ook zonder enige vorm van conflictstof, toch een boeiend verhaal kan tonen Ik bedoel, mocht dit een Hollywood film zijn geweest, dan waren er sowieso strubbelingen gekomen tussen de twee hoofdpersonen, was Shigeru door een rijke surfer-stinkerd uitgelachen en had op het einde getriomfeerd door met overweldigende overmacht de wedstrijd te winnen en zijn beker voor stinkerds neus te planten. Was het een Italiaanse film geweest, dan was zijn dure surfplank gestolen, had hij zijn job verloren om dan gedesillusioneerd en totaal berooid zijn droom op te moeten geven. En in een Spaanse film was hij waarschijnlijk door een homofiele travestiet-surfer verleid en had hij zijn liefje laten zitten terwijl die net ontdekt dat ze zwanger is en aids heeft Maar het is nu eenmaal een Japanse Kitano-film: er gebeurt totaal niets, behalve wat er in de plotomschrijving al staat: hij probeert te surfen, zij zit op het strand en kijkt, hij valt een keer omver. Op het einde gebeurt er dan toch nog vanalles, maar de film is al gedaan voor je het beseft, meer dan een soort van te verwachten noodlot waar iedereen in lijkt te berusten is het dan ook niet.

Ik vond de film dan ook opvallend mooi in zijn totale eenvoud - dat hij geen meesterwerk-score krijgt is vooral wegens het feit dat het duidelijk een vroege film is van de meester: beelden zijn mooi maar de kwaliteit is vaak vrij slecht, de magie tussen de acteurs werkt niet honderd procent, de muziek is mooi maar soms te aanwezig, het typische trage Kitano-ritme werkt ook nog niet helemaal. Een andere regisseur zou hier misschien nog een 4 voor krijgen, maar deze heeft later bewezen het nog veel beter te kunnen, moet dus met 3,5 maar tevreden zijn

Er gebeurt weinig echt interessants, en de film ziet er wat karig uit. Toch weet Kitano weer dat typische liefelijke sfeertje neer te zetten. A Scene at the Sea is een schattig liefdesverhaal dat zonder woorden veel sympathie voor de hoofdpersonen bij me los wist te krijgen. Behoort uiteindelijk niet tot de betere Kitano's maar is gewoon erg leuk. Af en toe gebeurt er weer eens iets grappigs, en met de muziek van Joe Hisaishi op de achtergrond is het totaal geen straf om deze film uit te kijken.

Nu dan eindelijk alle Kitano's gezien. Aardige afsluiter. En nu maar wachten op het volgende project!

3.5*

Een leuke, vroege Kitano, waarmee hij maar weer eens bewijst, dat hij ook in een andere genre dan de misdaad, prima uit de voeten kan. Net als in het latere Dolls, laat hij hier namelijk de romantiek hoogtij vieren.

De opzet is vrij minimalistisch en hoewel er op het oog weinig echt bijzondere scenes inzitten, is het toch een zeer aangenaam filmpje. Dat is mede te danken aan de twee sympathieke hoofdrolspelers. Beide kunnen niet praten en horen, maar voor elkaar gaan ze door het vuur. Zo blijkt al snel dat er totaal ook geen woorden nodig zijn, om te laten zien wat echte liefde voor elkaar is.

De Scene bij de zee, is ook leuk om naar te kijken. Hier en daar zit er ook wat van de typische Kitano humor door verweven. Ik vond de film in het midden een klein beetje inzakken, maar het einde is dan wel weer erg mooi. Joe Hisaishi levert hierbij trouwens ook een mooie soundtrack af. Vooral de muziek bij het einde, is echt wonderschoon.

3,5* ruim

Wat een fijne regisseur blijft Kitano toch. Deze film geeft zijn veelzijdigheid (die me niet onbekend was) aan, net als zijn constante hoge niveau. Ik ken weinig filmmakers die in elke seconde film, of het nu gaat om het dramatische of komische vlak, de goede toon weten te raken. Erg knap.

Minimalisme kan heel mooi zijn, maar als het te ver wordt doorgevoerd kan het ook betekenen dat er gewoon geen klap gebeurt en de film saai wordt. En er gebeurt als je het goed bekijkt ook wel erg weinig, met het belangrijke verschil dat ik het hier geen enkel probleem vond. Ik ging op in eenvoudige scenes waar mensen niet veel meer doen dan naar het strand lopen, een surfboard in een winkel uitzoeken, op het strand zitten of vuilnis ophalen.

Grootste troef daarin zijn de twee sterke hoofdpersonages die omringd worden door leuke bijrollen. Ik had eigenlijk niet begrepen dat het meisje ook doofstom was (wat ik nu overal wel teruglees). Ik dacht dat zij zwijgzaam was omdat haar vriend nu eenmaal doof was. In die winkel onderhandelt ze ook gewoon over de prijs van het surfboard. Maar goed, maakt ook niet zo veel uit. De stiltes laten zich niet altijd helemaal ontleden (hoe de relatie nu precies in elkaar steekt bijvoorbeeld), maar vond ik toch erg sterk. De reden daarvoor is eenvoudig, ik was erg begaan met de hoofdpersonages en had ontzettend veel sympathie voor ze, zonder dat Kitano je dat ook maar een seconde opdringt. Ik vond het opnemen van een hobby, dat een passie wordt, door het vinden van een kapot surfboard (gezien zijn twijfel om het mee te nemen lijkt het nogal een willekeurige keuze) prachtig in combinatie met de relatie met dat aandoenlijke meisje. De kleine momenten van liefde. Het aardig zijn voor mensen die je niet kent. Het vol blijven houden. Ik werd er op de een of andere manier door geroerd. Helemaal mijn vinger erop leggen lukt niet, maar de effectieve beelden (niet perse mooie cinematografie) en kadreringen, de mooie muziek in combinatie van ‘echte’ mensen die geluk proberen te vinden het vinden in eenvoudige dingen. Wat dat betreft heb ik een zwak voor de personages van Kitano of het nu gaat om een dove vuilnisman of yakuza . Als hij het dan ook nog combineert met humor, kan het bij mij niet snel meer mis.

En dat eind is natuurlijk hartverscheurend. 4 sterren voor misschien wel de gevoeligste en warmste film van deze regisseur. Meer nog dan Dolls.

Teder en weemoedig deze schets, eigenlijk een soort filmisch essay, van twee jonge mensen, toch beroofd van heel wat levenskwaliteit.

De lange shots zijn mooi en eenvoudig, maar toch wel iet te veel herhaling ervan.

Knap vond ik wanneer het hoofdpersonage even lachte wanneer hij visueel kon genieten of sukses kende.

Vind dit in zijn geheel geen allergrootste Takeshi KItano maar wel veel bewondering voor de uitstekende soundtrack.

Lost in translation.

En dat is iets waar ik wel eens vaker wat last van heb met de wat meer arthouse achtige films uit Azie, en dus ook nu weer. Waar op zich het wat onwaarschijnlijke basisgegeven een prima idee voor een verrassend boeiende film geeft... zitten er ook weer zoveel dingen in die ik niet snap. De omgang van onze held met z'n werk - en andersom ook, bijvoorbeeld. Of de gang van zaken tussen vriend en vriendin - geeft ze 'm eerst de bons, nadat hij ook nog even haar ruit ingooit... en in het volgende shot zitten ze gezellig samen op de kade.. Of de wat potsierlijk overkomende rituele manier waarop de surfplanken kennelijk gedragen horen te worden.

Aan de andere kant is het ook wel een heel sterke tour de force om met zo weinig dialoog zoveel te vertellen. In dat opzicht doet de film me behoorlijk denken aan de films van Tati - en in die vergelijking komt ook het woord 'kijkfestijn' weer in me op.

Moeilijk om daar vervolgens een score bij te bedenken. Ik houd het voorlopig even op 3*

Zeer sfeervolle film, mede dankzij de muziek. Het minimalisme sprak mij heel erg aan en werkte haast meditatief op me, net als de stille hoofdkarakters. Wat dat betreft deed het me een beetje denken aan films van Ki-duk, alhoewel die meestal nog wel wat poëtischer zijn.

En wat een mooie beelden trouwens, veel gebruik van long shots en niet te vergeten het kleurgebruik. Erg natuurlijk maar waar veel aandacht wordt besteed aan details, die vaak juist heel kleurrijk zijn.

Ik had van te voren een goede film verwacht maar mijn verwachtingen werden overtroffen. Waarom ik deze film niet hoger beoordeel is omdat sommige scenes, zoals die bij de surfcompetitie, van mij wel iets ingekort hadden gemogen. Maar ach, het doet verder niet zo veel afbreuk aan de film. Misschien dat ik die bij een tweede kijkbeurt beter zal waarderen, zoals ik vaker ervaar bij Kitano zijn films.

Een hele fijne ervaring dus, waardoor ik zin krijg om de rest van Kitano zijn oeuvre te herzien/bekijken. Met name Dolls wat toch wel mijn favoriet is en die het meest overeenkomt in opzet, wat ik tot nu toe van hem heb gezien.

Fijn.

Had er een beetje schrik voor, het is toch één van Kitano's eerste films en ik kon me eerlijk gezegd niet zo goed meer herinneren hoe herken z'n stijltje hier al was. Heb me blijkbaar nodeloos zorgen gemaakt, want dit is een vintage Kitano die perfect in zijn oeuvre past.

Een doofstom stel, de man die gefascineerd raakt door surfen en zijn vriendin die hem daarin steunt. Zonder al te veel woorden, met veel strakke shots, statische personages en af en toe een typisch slapstick moment worden de personages in beeld gebracht. De afstand die Kitano creëert wordt moeiteloos gedicht door de prachtige soundtrack van Hisaishi.

Opvallend is vooral dat er uiteindelijk een vervelende/slechte personages te vinden zijn in deze film. Het is een drama-arm drama, waar Kitano toch nog een erg mooi en emotioneel einde aan weet te breien. Erg fijne film die aan de basis zou staan van een geweldige carriere.

4.0* en een uitgebreide review