Meningen

Frida Hallgren straalt inderdaad in deze bijwijlen sentimentele prent. Nergens ging ik me storen aan de meligheid, maar het is toch niet de cinema waar ik van hou. As It Is In Heaven is een beetje een belegen film, waarbij de genreaanduiding "familie" soms in gedachten opdoemt.

Anderzijds moet ik er aan toevoegen dat ie me nergens op de zenuwen ging werken, en dat de nood om op de klok te kijken wegbleef, niettegenstaande Så Som I Himmelen pas afklokt na meer dan twee uur.

Ook de koormuziek en het bijbehorende collectieve blij-gevoel zullen sommigen wellicht bekoren, maar mij zegt het allemaal niet zoveel. Gelukkig overdrijft Pollak hier niet te zwaar in en zorgt hij ook voor wat tegengewicht, hoewel de "booswichten" in deze film toch wat meer nuance konden gebruiken.

Voor mij was dit een film waar heel veel aan schort, maar eigenlijk vond ik As It Is In Heaven best nog wel genietbaar.

Bijzondere prent. 'k Heb het wel altijd een beetje moeilijk met films waarbij de zwarte humor steeds meer naar het achterplan verdwijnt om dan om te slaan in een volbloed drama. Op zich werkt die omschakeling hier wel, maar 't geeft een film in mijn ogen altijd iets onevenwichtig. Hetzelfde gevoel had ik bij (verder heeft die hier niets mee te zien) Gran Torino.

Toch heeft Memories Of Murder genoeg troeven in huis om een fijne filmervaring op te leveren. Zo is de cinematografie bij momenten erg mooi en ook de soundtrack is nu en dan overtuigend. De humor in het eerste deel kon ik wel pruimen en ook de slotscène is magnifiek.

Geen briljante cinema, maar wel een bijzondere film die het genre op een verfrissende manier benadert.

Hehe, punten voor de garderobe inderdaad. Ergens had ik misschien gehoopt dat deze bij herziening echt een absolute favoriet ging worden. Maar net als bij de eerste kijkbeurt vond ik het gewoon een goede film. De dromerige Delon draagt de hele prent met gemák, het tempo zit precies juist, en toch... Helemaal omvergeblazen werd ik niet. Visueel vond ik het eigenlijk ook allemaal iets minder dan ik me meende te herinneren.

Sterke film wel, goed voor 3,5*.

Mijn eerste kennismaking met Béla Tarr en al meteen een grándioos meesterwerk. Bijna met niets te vergelijken, deze Sátántangó (enkel Tarkovsky kwam bij mij op qua sfeer). Na ruim 7 uur liet Tarr me compleet leeg maar verbluft achter, een volstrekt unieke filmervaring rijker. Contemplatief, hypnotiserend, en vooral: wondermooi.

Sátántangó is meer dan waarschijnlijk de meest aparte prent die ik ooit heb mogen aanschouwen, en bleef me de volledige speelduur eindeloos intrigeren en fascineren. Die spookachtige cinematografie! Die drassigheid die uit het scherm lijkt te dreigen sijpelen! Die magnifieke, bevreemdende soundtrack! Die diep ontroerende passage met het kleine meisje! Wat me nog het meest bij zal blijven, zijn de stukken waarin de camera maar wat verloren door het troosteloze landschap lijkt te dwalen, al dan niet achter een personage aan.

Moet dit nog wat op me laten inwerken, maar misschien wel de allerbeste film die ik ooit heb gezien. Had er eigenlijk weinig verwachtingen van (was zelfs een beetje bevreesd voor een doodsaaie zit), maar Sátántangó is werkelijk fabuleus.

5*

Zelden een prent gezien waarbij het slot de film nog zo de nek omwringt. Tot en met de danswedstrijd was het voor mij genieten van Saturday Night Fever: de zwoele soundtrack, het sfeertje in de club, in de verfwinkel en bij Tony thuis, zelfs de ietwat verwijfde danspasjes van Travolta... Ik kon er wel in meegaan.

Maar dan krijgen we ineens in sneltempo een verkrachtingspoging van het hoofdpersonage, die dan ook nog eens schaapachtig zit toe te kijken terwijl Annette in de auto wordt verkracht, met dan meteen nog een soort zelfmoord erachteraan. De dood van zijn vriend blijft niet echt aan de ribben kleven bij onze held, die dan toch nog op een soort van happy end wordt getrakteerd. Op dat punt zat je eigenlijk al te hopen dat die hele 'vrienden'groep van die brug was getotterd.

De vibe van het eerste 1,5 uur valt dus volledig in het water, en op dat punt ben je ook elke verwantschap met de personages kwijt. Kost de film toch een punt.

2,5* dan maar. Jammer, want de sfeer en de muziek van het eerste 1,5 uur waren voor mij sterker dan het beeld dat ik op voorhand had van deze 'dansfilm'.

Vanaf de eerste minuut was duidelijk dat Sauna niet aan mij besteed is. De Middeleeuwse setting spreekt me totáál niet aan en ook het onzinnige verhaal kon me geen moment boeien. Regisseur Antti-Jussi Annila slaagt er in mijn ogen ook helemaal niet in om zijn film te larderen met een beetje sfeer.

De cinematografie daarentegen is op zich nog best aardig en ook gaat de film relatief snel vooruit (en klokt gelukkig al af nog voor het anderhalf uur gerond is). 1* dan maar.

Inderdaad een ode aan het leven, maar dat maakt het er niet minder hartverscheurend om. Waarschijnlijk nog nooit een film gezien die zo genadeloos mijn traankanalen aanvalt: telkens de eerste noten weerklinken van Paul Cantelons prachtige pianomuziek, en Bauby's lot pijnlijk duidelijk wordt, is het naar adem happen.

Misschien nogal sentimenteel, deze Le Scaphandre Et Le Papillon, maar met dank aan de humor en de beeldenpracht blijft de film ademen en is ie bij momenten heerlijk lichtvoetig. Het speelse camerawerk van Kaminski levert rauwe maar tegelijkertijd fluwelen beelden op en de kleuren die hier op het doek worden getoverd zijn van een ongekende schoonheid.

Ook de soundtrack is magistraal: heerlijke songs van onder meer Tom Waits en The Velvet Underground worden afgewisseld met die fabelachtige pianostrelingen die zelfs bij een derde visie mijn keel nog dichtschroeien.

Onwaarschijnlijk pure cinema, waarin Jean-Do's verlamming getoond wordt naast zijn gejaagde bestaan van vroeger, zijn hopeloosheid naast zijn moed. Mathieu Amalric speelt vaak slechts met 1 oog maar doet dat met verve. Ook Max von Sydow is ontroerend als machteloze vader en de rits bloedmooie vrouwen die de revue passeren drukken ons samen met Bauby met onze neus op de schoonheid van het leven, net als de schitterende natuurbeelden.

Fantastische, aandoenlijke prent.

Beef diaper? Nomenclature.

Origineel en komisch filmpje. Net als Goodfella had ik soms het gevoel naar een debuut te kijken. Erg rommelig allemaal, maar net daarom werkt het zo goed. Vond Steven Soderbergh overigens bijzonder leuk acteren, met dat knullige hoofd van 'm.

Ruim 3,5* voor deze kwajongensachtige prent.

Verfrissend filmpje. Of beter: computerspel van een film. Nu ben ik wel nooit een gamer geweest. Mijn verleden beperkt zich tot Sonic the Hedgehog eens als een halve zot doen ronddraaien tot hij één of andere supervlugge cirkelzaag werd. Echt een trip down memory lane was het dus niet voor den dezen hier. Maar 't is best allemaal leuk gedaan in Scott Pilgrim Vs. The World.

Verder grappige dialogen bij momenten (I'm in lesbians with you ), maar in die kleine 2 uur passeert ook al eens iets de revue dat minder geslaagd is. En dan die vele (lange) battles met die exen... Niet altijd even boeiend.

Op zich zou de muziek me dan wel moeten liggen, en die is ook best aardig. Maar echt genieten zat er nu ook niet in. Toch weer allemaal wat te gepolijst.

Maar op zich dus zeker genoten, hoewel ik er nog net iets meer van had verwacht. Toch ruim 3 sterren.

Dit filmpje is me toch allemaal wat te meta, iets waar ik sowieso al geen enorme fan van ben. Ook hier werkt de zelfreferentiële knipoog niet echt wat mij betreft. De film heeft een beetje dat onuitstaanbare 'zie ons hier eens geweldig slim wezen'-aura over zich. En de vele twists & turns begonnen na een tijdje eigenlijk gewoon op m'n zenuwen te werken.

Af en toe is Scream 4 nog best vermakelijk als brein-uit-entertainment, maar in z'n geheel toch een behoorlijk zwak gebeuren in mijn ogen.

2 sterretjes.

Heb deze vandaag voor de vierde of vijfde keer bekeken en nu pas zie ik een echt meesterwerk in Seven. Voorheen vond ik het al een ijzersterke thriller, maar briljante cinema net niet.

Wat Finchers tweede worp voor mij van gelijkaardige films onderscheidt, is de sfeer. De groezelige locaties worden met enorm veel visuele flair in beeld gebracht en dat zorgt voor magnifieke shots. De vele donkere kamers waar vaak enkel een zaklamp doorheen klieft en de eindeloze regen dopen de stad om tot een troosteloos oord van verderf.

Het verhaal is interessant om te volgen, maar vind ik persoonlijk ook weer niet zó bijzonder. De acteerprestaties zijn dat wel: Kevin Spacey op z'n evilst, Morgan Freeman met een typisch Freeman-personage, maar dan zowat zijn ultieme rol en dan nog Brad Pitt. Af en toe iets te lomp, maar wat een uitstraling heeft 'ie in Seven. Zijn charisma spat hier echt van het scherm.

Sfeervolle politiethriller die wat mij betreft boven al zijn soortgenoten uittorent. 5*

Aardig filmpje dat toch zwakker uitvalt dan het ietwat vergelijkbare The Ninth Gate. De nonchalante Morton Rainey wordt nochtans erg overtuigend gespeeld door Depp en ook Turturro is op dreef. Jammer genoeg is het verhaal niet om over naar huis te schrijven.

Toch slaagt Koepp (hoe zou je z'n naam uitspreken in het Engels?) erin een fijn sfeertje mee te geven aan Secret Window dankzij enkele vernuftige camerabewegingen en lang aangehouden shots. Zo jaagt ie de kijker bij momenten de stuipen op het lijf. Het laatste kwartier is jammer genoeg niet sterk genoeg en dus strand ik nog net op 3*.

Misschien niet de meest originele Oscarkandidaat, maar toch een zeer geslaagde prent. Sfeervol, grappig, tragisch, luchtig. Zowel drama, thriller, komedie als liefdesverhaal, badend in een heerlijk sfeertje.

El Secreto De Sus Ojos ziet er goed uit, met warme kleuren. Sober maar oerdegelijk. Ook de acteerprestaties zijn uitstekend, van zowat iedereen eigenlijk. Wat een fantastisch personage is die Sandoval overigens . Zorgt voor veel komische momenten.

Echt verrassend sterk, deze Oscarwinnaar. Vooral de eerste helft vind ik eersteklas. Twijfel tussen 3,5 en 4* maar hou het voorlopig op het eerste. Niettemin 1 van de betere films die ik de laatste tijd zag.

Film die ik een 20-tal jaar geleden al eens zag. Toen was ik blijkbaar onder de indruk, want ik kocht 'm op DVD.

Nu opnieuw gezien en Secrets & Lies houdt zich kranig staande. Het eerste anderhalf uur vond ik heel sterk, maar de confrontatie in het huis van Maurice was me net wat te melodramatisch. Vooral met de hysterische rol van Brenda Blethyn heb ik wat moeite. Ook bij de eerste ontmoeting tussen Cynthia en Hortense vond ik het een beetje overdreven hoe ze overmand werd door emoties. Ik hou gewoon niet van hysterische personages. Bij momenten vind ik Blethyn ook wel indrukwekkend, maar in andere scènes ergerde ik mij dan weer nogal aan haar extreem overspannen manier van doen.

De subtielere rollen van Marianne Jean-Baptiste en Timothy Spall vond ik dan meer geslaagd. Al zit er ook wel humor natuurlijk in de nogal lompe en weinig fijnzinnige personages, zie ook de andere dochter en haar vriend.

Verder ziet het er op visueel vlak allemaal weinig bijzonder uit, en ook de muziek is niet echt mijn kopje thee. Maar toch wérkt Secrets & Lies voor mij. De dialogen vind ik bij momenten ijzersterk.

Ergens tussen 3,5* en 4* in. In ieder geval de beste film die ik al zag van Mike Leigh.

Nog eens herbekeken en toch wel een sterke film. Bij momenten erg grappig en met veel vakmanschap gemaakt. Ik ga naar ruim 3,5*.

Ook deze Serpico zag ik al eens een kleine 20 jaar geleden, maar heel veel was mij daar niet van bijgebleven. Ik herinnerde mij vooral de geweldige Serpico-spoof in It's always sunny in Philadelphia. Het is nochtans een sfeervolle film met een uitstekende Pacino in de hoofdrol.

Ik ben niet de grootste Pacino-fan omdat ik vaak een acteur zie die zijn personage spéélt en vrijwel nooit het personage zelf. Hier had ik dit in het eerste half uur ook, maar daarna komt Pacino steeds beter voor de dag. Absoluut 1 van zijn beste rollen in mijn ogen. Een paar grappige momenten ook, bv. als hij zonder verdere uitleg verkleed als jood het politiebureau binnenwandelt. Zijn beste scène vind ik als hij de pedalen verliest bij een arrestatie met al zijn corrupte collega's rond hem.

Verder hou ik gewoon wel van dat seventies-sfeertje in New York. Ik herzag onlangs ook The French Connection en Across 110th Street, en hoewel Serpico wat minder sleazy is, verdwaal ik graag in de grimmigheid die de stad destijds had.

Het verhaal van de klokkenluider vind ik niet altijd even bijzonder, dus een absolute topfavoriet is deze prent niet. Maar niettemin zeker 3,5*. Ik kan de Amerikaanse cinema uit de jaren '70 steeds meer appreciëren.

Seul Contre Tous heeft bij een tweede visie nog niks aan kracht ingeboet en blijft een onwaarschijnlijke kopstoot van een film. Niet het briljante meesterwerk dat Irréversible in mijn ogen is, daarvoor is dit debuut toch wat minder gestroomlijnd dan Noé's tweede.

Audiovisueel is Seul Contre Tous namelijk iets minder 'elektriserend' en de sfeer waarmee de Franse regisseur het doek bekogelt minder overweldigend.

Dé kracht van deze prent schuilt wat mij betreft dan ook vooral in het hoofdpersonage dat zo ontzettend treffend wordt geschetst. Waar iedereen wel 'ns een moment kent waarop alles te veel wordt en je de pedalen dreigt te verliezen, is dat voor de slager elke seconde van elke dag het geval. De emmer is allang overgelopen en iedereen die de man ook maar een strobreed in de weg legt, zal zijn deel krijgen!

Dat sommigen Gaspar Noé afschilderen als een pervers provocateur vind ik eerlijk gezegd verrassend aangezien de spinnijdige gedachtengang van het hoofdpersonage net erg inzichtelijk wordt overgebracht op de kijker. Hoe vreselijk z'n ideeën en handelingen ook zijn, toch zie je nog steeds een mens. Getergd door het leven, maar een mens.

Geen aangename kijkervaring, maar zelfs bij een tweede visie een zeer boeiende belevenis.

M'n derde film van Gabriele Muccino na L'ultimo Bacio en The Pursuit Of Happyness, maar echt een fan ben ik nog niet. Toegegeven, ik heb me niet verveeld tijdens Seven Pounds, maar anderzijds is deze prent te zoetsappig en te Hollywood om een diepe indruk na te laten.

Net als bij de vorige samenwerking tussen Muccino en Smith ligt het er voor mij allemaal wat té dik op en is de aanslag op de traankanalen te getelefoneerd. Ook de acteerprestaties en de cinematografie vind ik te gelikt, hoewel ik Rosario Dawson wel graag bezig zie. Qua muziek heeft de Italiaanse regisseur mij in het verleden al gecharmeerd door Serpentine van dEUS in Bacio te stoppen en ook hier etaleert ie al eens z'n goede smaak. Zo passeert onder meer Nick Drake de revue en ook het slotakkoord van Bird York is niet slecht.

Wat mij betreft een film met veel gebreken, maar zonder meer vermakend. 'k Denk wel dat het grote publiek hier pap van zal lusten.

Indrukwekkend debuut.

Sex, Lies And Videotape gunt ons een inkijk in het privéleven van Ann, John, Cynthia en Graham. Zonder stomende seksscènes. En toch voyeuristisch.

Soderbergh toont namelijk mensen die hun façades laten vallen. Ze vertellen over hun angsten, lusten, verlangens... Met een openheid die in het dagelijkse leven zelden voorkomt. Komt zeer authentiek over.

Deze Gouden Palm is in mijn ogen dan ook een acteursfilm van het zuiverste water. De visuele flair van de cineast is hier amper aanwezig en hij laat vooral zijn acteurs schitteren.

En dat doen ze alle 4. Stuk voor stuk. Natuurlijke schoonheid Andie MacDowell overtuigt als preutse Ann die door Graham een nieuwe kant van zichzelf ontdekt. Daar lijnrecht tegenover staat dan haar vrijgevochten zus, een eveneens prima Laura San Giacomo.

Ook het mannelijke gedeelte van de cast mag er wezen. Mompelend en schuchter lachend gaat James Spader een beetje met de prent aan de haal. Nektapijt of niet. Zelfs Peter Gallagher is een acteur die ik best kan hebben, vaak als speelse, nogal oppervlakkige casanova.

Een echte parel vind ik Sex, Lies And Videotape niet. Maar 't is wel een verdomd interessante prent. Zinderend en zelfs grappig bij momenten (die stamgast). 3,5*

Af en toe een charmant rommeltje, maar op andere momenten een regelrechte puinhoop in mijn ogen.

Zo schetsen bepaalde scènes erg treffend een tijdsbeeld van New York. Om dan gevolgd te worden door iets dat het etiket "cinema" wat mij betreft niet eens waard is. Die versnelde beelden .

Aardige muziek wel (Mingus!) en na meer dan 50 jaar heeft Shadows zeker nog iets fris. De leeftijd kan ik evenwel niet laten meespelen in m'n beoordeling. En blijf dus hangen op 1,5*.

Geef mij dan maar Mean Streets of À Bout De Souffle!

Indringend en bij vlagen erg indrukwekkend portret van een seksverslaafde, dat tot nadenken stemt. Net als bij debuut Hunger wist Steve McQueen me na 1 kijkbeurt wel nog niet helemáál van m’n sokken te blazen. Shame is een film die me af en toe vastgreep met geweldige passages, maar misschien iets te kil overkomt om bij een eerste visie al een meesterwerk te zijn. Niettemin weer krachtige cinema van McQueen, met een gewéldige Fassbender in de hoofdrol. Voorlopig ruim 3,5*, maar zeker eentje om te herbekijken.

Vond het ook best een leuk filmpje. Jay Baruchel ontdekte ik in Undeclared, waarin 'ie aanvankelijk wat overdreven stuntelig speelt maar na een tijdje eigenlijk wel genietbaar wordt.

Beetje hetzelfde gevoel in She's Out Of My League: bij momenten doet hij het erg leuk, maar soms toch ook gewoon zwak wat mij betreft.

Verder een aantal komische nevenpersonages (vooral Stainer) en Alice Eve mag er zeker wezen.

Gewoon tof, niets meer en zeker niets minder. 3*

Verfrissende cinema!

Enerzijds moet dit zowat de eerste coole film zijn die zich afspeelt in de 19e eeuw. En ook voor Guy Ritchie zelf is deze Sherlock Holmes 'ns iets nieuws.

Gelukkig verliest de Britse regisseur hierbij zijn stijl niet. En tekent ie wederom voor enkele rock 'n roll scènes, zoals bij de boksmatch. Jammer wel van de CGI. Maar verder werkt de combinatie van het Victoriaanse Londen en Ritchie eigenlijk wonderwel.

Ook al omdat Robert Downey Jr. (de tong diep in de kaak geduwd) het erg leuk doet. Op zich speelt hij altijd wat dezelfde rol, maar een betere hadden ze voor deze film niet gevonden. Jude Law vind ik geen groot acteur, maar valt hier best te pruimen. Rachel McAdams, ten slotte, zie ik altijd wel graag opduiken.

Geen bom à la Snatch of Lock, Stock maar een heel onderhoudende prent. 3,5*

Een beetje hetzelfde uitgangspunt als het iets sterkere Il Y A Longtemps Que Je T'aime, hoewel Sherry in de eerste plaats opnieuw toenadering zoekt tot haar dochtertje natuurlijk. Ook is Sherrybaby rauwer en brutaler en is het moeilijker om sympathie te voelen voor de personages. Toch kruipt white trash Sherry onder je huid en begrijp je op een bepaald moment in de film waar het fout is gegaan in haar leven. Ook ik ben onder de indruk van Gyllenhaal die als kind de gevangenis is ingestuurd en er als kind is uitgekomen.

Halfje bovenop gedaan, net als A Clockwork Orange op 4,5* gezet. Toch wel een iconische prent. Stijlvol in beeld gebracht in dat geweldige hotel, met hier en daar de gekende sardonische humor van Kubrick, een meesterlijke Nicholson en een paar onvergetelijke scènes.

Bij het herbekijken van het oeuvre van Kubrick lijk ik zijn werk nog meer te kunnen waarderen dan een paar jaar geleden. In The Shining, bij momenten nochtans ook erg spannend, weet hij het horrorgenre te overstijgen met een veelgelaagde film die je zelf op verschillende manieren kan/mag interpreteren.

Broeierig caleidoscopisch portret van LA begin jaren negentig dat ook bij een tweede visie vlot overeind blijft.

Niet alleen de soundtrack is jazzy, het ritme van Short Cuts is dat evenzeer: soms lijkt het alsof er maar wat geïmproviseerd wordt zonder dat er eigenlijk iets gebeurt en toch weet het geheel serieus te overtuigen. Door dat ritme en de vele mini-relaasjes vliégt Altmans magnum opus voorbij en zou je de speelduur achteraf nooit op drie uur schatten.

Daar komt nog eens bij dat de Amerikaanse (en dat zie je er ook wel aan) regisseur z'n film doorspekt met humor, waardoor Short Cuts nog toegankelijker wordt en nergens gaat aanslepen.

Net als HarmJanStegenga ben ik een groot fanaat van mozaïekfilms en dus ben ik bijzonder laaiend over deze "sfeercinema", hoewel ik Any Way The Wind Blows (zwaar gebaseerd op Altman) nog een stuk "moodier" en daarom nog wat beter vind.

Martin Scorsese

M'n verwachtingen voor Shutter Island lagen bijzonder hoog: de film zag er erg sfeervol en mysterieus uit, Leonardo DiCaprio vertolkt de hoofdrol en Scorsese staat achter de camera. Vuurwerk? Vuurwerk!

Vooral het eerste deel van deze prent is uitstekend. Het eiland wemelt van de dreiging, DiCaprio speelt de pannen van het dak en visueel worden er heel knappe dingen gedaan (die scène waarin zijn vrouw uiteindelijk in vlammen opgaat!). Shutter Island is een fantastische, spookachtige locatie en ik vond het heerlijk om in die sfeer te worden ondergedompeld.

Jammer genoeg is het tweede deel, waarbij alle registers worden opengetrokken, een klein beetje minder. Dat eerste anderhalf uur was voor mij dan ook zo sterk, dat daar nog moeilijk overheen te komen was. Tegen dat de climax er kwam, was mijn interesse al aan het zakken en het laatste half uur is wat te "uitleggerig".

Niettemin één van Marty's beste wat mij betreft, met een fenomenale DiCaprio in misschien wel zijn allerbeste rol. Ook de rest van de cast overtuigt en dus kom ik uit op 4*. Topfilm.

Geweldige film weer van Villeneuve, die zich toch aan het manifesteren als 1 van de interessantste regisseurs van het moment. Na de knap gemaakte prenten Incendies & Prisoners was het voor de eerste keer écht raak met het wondermooie Enemy. Zijn laatste worp, Sicario, is voor mij net niet van dat niveau, maar dat komt vooral omdat het minder mijn soort film is.

Niettemin een bij momenten adembenemende afdaling richting kartel-hel, een wereld waar elke vorm van menselijkheid en genade volledig lijkt uitgeperst. De vertolkingen zijn knap, met vooral een geweldige Del Toro, en ook op audiovisueel vlak imponeert Sicario. Geweldige locaties overigens, die we niet vaak te zijn krijgen in de wereld van de cinema.

4*

Blijft een erg fijne tragikomedie, deze Sideways. Bij momenten ronduit hilarisch en dan weer oprecht pakkend. Zowel Giamatti als Church is inderdaad geweldig. Heerlijke dynamiek tussen die 2. Relaxed sfeertje ook.

4*

Opnieuw een sterke film van de Waalse gebroeders, maar in mijn ogen (ook opnieuw) geen volbloed pareltje. Le Silence De Lorna voelt dan ook wat aan als een Dardenne-by-the-numbers, alsof er gewenning is opgetreden bij hun sociale drama’s. Toegegeven, hier en daar is er ruimte voor wat vernieuwing, maar hun aanpak is toch ook weer niet zó indringend veranderd. Je kunt uiteraard opperen dat dit hun stijl is en ze zijn er wat mij betreft ook goed in, maar om als cineast boeiend te blijven moet je eens nieuwe paden durven te bewandelen. Zeker na vier gelijkaardige prenten.

Wel enkele nieuwe elementen dus, zoals een minder schokkerige camera en zelfs wat (achtergrond)muziek! Goede smaak heeft die Claudy trouwens: zo passeert onder meer dEUS de revue.

Over het verhaaltje kan ik kort zijn: van in het begin is duidelijk dat Lorna zich in een wespennest heeft gestoken en dat de situatie redelijk hopeloos is. Hierbij doen de acteurs meer dan hun job, zonder bij mij een echt diepe indruk achter te laten.

Wederom degelijkheid dus van de Dardennes, maar 4 sterren blijft het absolute maximum dat ik aan deze Walen kwijt kan. Le Silence De Lorna is niet hun allerbeste en dus blijf ik hangen op 3,5*.