Meningen

Stijlvolle shizzle, met een aantal prachtig geconstrueerde shots. De hoofdacteur heeft ook de perfecte uitstraling voor deze rol. Fantastisch hoe zijn stoïcijnse houding héél snel héél erg omslaat. Al na een paar minuten in de film zit je te hopen dat Sun-woo iedereen die hem een strobreed in de weg legt, compleet in elkaar ramt.

De komische scènes kwamen inderdaad een beetje volledig uit het niets, maar echt storen deed het me eigenlijk niet. Toen die 2 sukkels daar los in die containers reden, kon er zelfs een lachje af.

Van genoten, 3,5*

Vertederende film met absoluut sublieme acteerprestaties. Maar ik miste jammer genoeg een beetje magie: misschien omdat ik de cinematografie en soundtrack niks bijzonder vond, of kwam het meer door de behoorlijk lange speelduur?

Ik weet het niet, maar een diepe indruk heeft Nobody Knows niet echt nagelaten. De fenomenale naturel van de kinderen is nochtans uniek: bijna niet te geloven dat het jonge broertje (wat een hartenbreker ) aan het acteren is, het lijkt echt alsof ze hem gewoon in het dagelijkse leven hebben zitten volgen.

Charmante prent, maar weggeblazen werd ik niet.

Film die goed begint maar in mijn ogen gaandeweg steeds dieper ging inzakken. Aanvankelijk sfeervol en mysterieus, maar om één of andere reden gleed mijn aandacht altijd maar verder weg.

Visueel aardig maar tijdens de slotconfrontatie toch op het randje van de kitsch vind ik persoonlijk. Zo grensverleggend is het wat mij betreft niet.

Ook van de acteurs ben ik niet kapot: Kiefer Sutherland beschouw ik als één van de allerslechtste acteurs die ooit het witte doek hebben gesierd en ook hier stond ie me dik tegen. Verpest eigenlijk al heel de film. Connelly en Sewell, die ik beiden nochtans gaarne mag, konden me evenmin overtuigen.

Niet slecht, maar had er meer van verwacht.

Hallucinante documentaire. Gefilmd in sfeervol zwart-wit, met prima muziek van DJ Shadow. Regisseur Marc Singer duikt de metrotunnel in om er tot je eigen verbazing een leefgemeenschap, een hele wereld eigenlijk, aan te treffen. Er blijken niet alleen mensen rond te dwalen, ze hebben er nog huisjes ook. Zo zie je één van de "mole people" (The Simpsons hebben er al over gerapporteerd) gewoon in zijn zetel zitten voor de televisie.

Dark Days slaagt er wonderwel in om elk van de bewoners in hun waarde te laten. Ze worden niet afgeschilderd als zielepoten, ondanks hun vele (drugs)problemen. Ze lijken bijna tevreden met hun plekje in de tunnel. Niemand die hen lastigvalt, niemand die verwachtingen van ze heeft of ze aan het werk wil krijgen, zoals je iemand hoort getuigen. Ratten en aanstormende treinen nemen ze er met de glimlach bij.

Ergens had ik dan ook het gevoel dat sommigen er niet (meteen) naar op zoek zijn om weer deel uit te maken van de maatschappij. Ze willen gewoon met rust worden gelaten. Daarom had ik ook wat problemen met het einde. Nu, Singer toont de realiteit. Dus wat getoond wordt, is echt gebeurd. Maar je krijgt in het laatste kwartier een soort afgehaspeld happy end. Ineens krijgt elke bewoner een appartement toegewezen, en krijgt de rauwe documentaire haast iets van een sprookje. Terwijl sommige personages helemaal niet klaar zijn om "het leven weer op te pakken". Vloekt een beetje met wat we tot dan toe te zien kregen.

Niettemin een boeiende, bijna poëtische prent. Ruim 3,5*

Dit is 'm dus, de grootste hype in filmland sinds jaren. En het is een prima blockbuster waarin de betreurde Heath Ledger inderdaad een erg sterke rol neerzet.

Nolan slaagt erin een heel donker universum (ook letterlijk: wordt het daar eigenlijk ooit wel dag in Gotham ?) te scheppen dat ondanks de lange speelduur blijft intrigeren.

Christian Bale zie ik graag acteren, hoewel de "grunt" die hij hier moet hanteren als Batman toch 'n beetje silly is. En het is inderdaad Ledger die de show steelt als charismatische psychopaat. Toch de belangrijkste attractie in The Dark Knight!

De status die men deze prent toebedeelt vind ik evenwel een beetje overdreven: toegegeven, als blockbuster is hij verdienstelijk maar ik moet toch ook zeggen dat ik al straffere cinema heb gezien dan dit. Maar als Nolan mensen die normaal niks hebben met film naar de bioscoopzaal kan lokken, verdient hij er de nodige lof voor. Die mensen hebben op hun beurt dan ook meteen een sterke film gezien.

Net als het vorige vehikel met Steve Carell, Get Smart, weer een behoorlijk zwakke bedoening. Op zich kan ik Carell best hebben, maar een vluchtige blik op zijn werk toont dat hij eigenlijk opvallend weinig leuke films op zijn naam heeft staan.

Het aantal (monkel)lachjes dat hier werd opgetekend tijdens Date Night kun je op 1 hand tellen, dus als komedie viel dit me vies tegen. En toch keek het geheel nog redelijk vlot weg. Zo'n nachtelijk avontuur door NYC kan me als setting wel bekoren.

Kleine 2,5*.

Vond 'm wel aardig, maar zeker niet de horrortopper die velen erin herkennen. De fans hebben het over sfeer, maar net daar loopt het in mijn ogen wat mank met Dawn Of The Dead: ik had helemaal niet het gevoel dat ik in de film zat en ook de personages lieten me compléét koud. Zelfs de vaak bewierookte regie van Zack Snyder wist me niet te overtuigen.

Na een half uurtje ging ik me dan toch wat vermaken met de pulp die Dawn Of The Dead is en uiteindelijk werd het nog een redelijk fijne zit.

De vergelijking is hier al vaak gemaakt, maar geef mij liever 28 Days Later.

Een prent waar ik eigenlijk weinig negatiefs over te zeggen heb, maar die me om de één of andere reden toch niet geweldig wist te boeien. Ik geraakte maar niet ondergedompeld in de film en dan vrees ik dat de oorzaak hiervoor bij het scenario te zoeken is. Het verhaal ontrafelt zich volledig zoals je dat zou verwachten en verrast vrijwel nergens.

Anderzijds was er geen seconde sprake van ergenis en op visueel vlak tonen de gebroeders Spierig best interessante dingen. Niets wonderbaarlijks, maar de look van Daybreakers mag er wat mij betreft zeker wezen.

Ook op de acteurs valt weinig aan te merken. Willem Dafoe komt 'n beetje onnozel voor de dag, maar de rest van de cast doet het prima. Vooral Ethan Hawke viel me in positieve zin op, en dat begint stilaan toch wel één van m'n persoonlijke favorieten te worden. Veelzijdig acteur die er bijna altijd staat. Wat een knappe verschijning is Isabel Lucas overigens.

Mja, ik weet niet goed waarom deze Daybreakers op 2,5* blijft hangen. Misschien niet helemaal in de stemming hiervoor, maar tot de herziening blijft de conclusie dat het allemaal een tikkeltje saaiig is.

Prima debuut van Goldbach.

Daydream Nation sluit wat mij betreft qua gevoel dicht aan bij de gelijknamige plaat van Sonic Youth en glijdt even naadloos over van de ene vibe in de andere. Het is een onconventionele tienerfilm die baadt in een spookachtige, wat surreële sfeer. Deed me ergens een beetje denken aan The Ice Storm, waarschijnlijk mede door de winterse beelden. Visueel is deze prent overigens meer dan geslaagd, hoewel ik de look net wat te gepolijst vind. Ook goed: de mooie indiesoundtrack.

Kat Dennings speelt hier op zich wel overtuigend, maar haar uitstraling ligt me niet zo. Met een andere actrice in de hoofdrol was de film voor mij waarschijnlijk nog beter geweest.

Mocht misschien ook nog iets eigenzinniger en subjectiever, maar Daydream Nation is in ieder geval bijzonder genoeg om hier meer aandacht te verdienen. Fans van Donnie Darko gaan dit ook wel kunnen smaken.

3,5*

Aanvankelijk wist Days Of Heaven me eigenlijk maar weinig te bekoren, met een redelijk klassiek verhaal. Na een tijdje kreeg het werkleven op het platteland me toch in z'n greep, met een paar erg knappe passages (zoals de onvergetelijke brand-scène). Visueel zeker knap, met veel magic hour-shots. Toch vond ik de fotografie over het algemeen nu ook weer niet zo bijzonder dat de film alleen daarvoor al echt memorabel is.

Wel van genoten, maar voor mij toch wat minder dan The Tree Of Life en The Thin Red Line, die ik beiden op 3,5* heb staan. Een halfje minder dan maar voor deze en binnenkort nog eens Badlands en The New World herbekijken.

Wat een héérlijke, zomerse, nostalgische prent. 'k Vind het echt zalig om mee te gaan in de onbezonnen sfeer die Linklater hier op het doek tovert.

De uitgelatenheid die gepaard gaat met de laatste schooldag wordt in Dazed And Confused bijna tastbaar: je zit met je hoofd al lang niet meer bij school maar wel bij de aankomende feestjes en 't onbezonnen rondbanjeren. Dat gelukzalige gevoel weet deze film op magistrale wijze te grijpen, de jongeren voelen zich hemels, maar dat zullen ze pas achteraf ten volle beseffen.

Daarnaast is er ook plaats voor een serieuze portie humor, die vooral voortkomt uit de halfgare personages. Toch zijn het geen karikaturale idioten zoals we die vaak aantreffen in andere tienerkomedies: ze hebben wel degelijk een kloppend hart. Mijn favoriet hier is Jason London als Randy, die als sympathieke knul nu ook niet als heilig boontje wordt afgeschilderd. De manier waarop London een allemansvriend neerzet is bijzonder overtuigend.

Visueel is Dazed And Confused verre van een pareltje en ook de muziek is normaal gezien niet helemaal mijn kopje thee, maar de rest van de film is zodanig charmant en de soundtrack eigenlijk best passend (bij Hurricane van Bob Dylan voelde ik de rillingen doorheen m'n lichaam razen).

Echt geweldig genoten van deze seventies slackerprent en ie staat dan ook aan te leunen tegen mijn top-10. Dikke 4,5*

Heel erg onder de indruk van deze film toen ik 'm een jaar of drie geleden zag en sindsdien geweldig op zoek geweest naar de DVD. Nu ie onder het label Quality Film Collection vanaf eergisteren terug in de winkel ligt, heb ik hem eindelijk te pakken en was ik heel benieuwd of de herinnering aan De Battre niet sterker was dan de prent zelf.

Néé zo blijkt want Audiard levert hier een wondermooie stadsfilm af die, gevoed door een fenomenale soundtrack (met als absolute orgelpunt Monkey 23 van The Kills) en grote visuele klasse, tot mijn absolute favorieten behoort.

Het verhaal op zich spreekt me al enorm aan, maar dan komt daar nog eens het charisma bij van hoofdrolspeler (hij is in elke scène aanwezig denk ik) Romain Duris, die hier een ware tour-de-force aflevert. Leuk overigens dat de dromerige schoonheid Mélanie Laurent een klein rolletje heeft, wist ik totaal niet meer.

Van de dicht op de huid zittende camera tot het waanzinnig coole lederen jasje van Tom: De Battre Mon Coeur S'est Arrêté slaagt er wonderwel in een bepaalde sfeer te creëren waarbij het gejaagde stadsleven perfect wordt weergegeven. Ik ga dit meesterwerkje dan ook een plaats in m'n top-10 geven.

Heerlijke uitstraling die Jamie Bell, duikt ook vaak op in aparte filmpjes. Hallam Foe is er zo eentje, en ook The Chumscrubber was een merkwaardig exemplaar. In dat rijtje hoort nu ook Dear Wendy thuis, dat jammer genoeg een beetje verzuipt in z'n nochtans frisse concept. Verder toch fijn om 'ns te zien, niet in het minst dankzij de voortreffelijke soundtrack.

Onthutsend relaas maar in mijn ogen echter beperkt als film.

Dit verschrikkelijke verhaal moest ongetwijfeld aan de wereld worden verteld, maar misschien beter in een soort actuaprogramma dan in de cinema.

Enerzijds wordt Andrew hier namelijk compleet de hemel ingeprezen en anderzijds lijkt Dear Zachary te drijven op pure haat: dat soort extreme gevoelens zijn een logische reactie op de gruwel en de onmacht waar Andrews familie en vrienden mee worden geconfronteerd, maar 't levert wat mij betreft geen straffe documentaire op.

't Is geen geslaagde liefdesbrief aan een oude vriend want daarvoor zit iedereen hem te emotioneel op te hemelen (nogmaals: da's erg begrijpelijk) en anderzijds vind ik het ook geen goed uitgangspunt om Zachary's moeder als de Duivel in persoon af te schilderen, hoewel ze verschrikkelijke dingen heeft gedaan. Enerzijds omdat Kurt Kuenne aanvankelijk een film wil maken voor Zachary en die Shirley toch zijn moeder blijft: raar dan ook om iedereen te horen zeggen wat voor een inslecht mens ze is. Anderzijds omdat ze ondertussen gestorven is en het voor haar andere kinderen hard moet zijn om dat soort dingen te horen over hun moeder.

Begrijp me niet verkeerd, 't moet zeker geweten zijn wat hier is gebeurd, maar 'k denk dat walging geen goede drijfveer is voor cinema.

Doet op visueel vlak wat denken aan Stay. Nogal gelikt maar zeer elegant allemaal, met fraaie kleuren.

Jammer genoeg is het verhaaltje echt niet origineel meer en werd ik nergens nog verrast. Op zich niet zo erg, ware het niet dat deze film het vooral wil hebben van z'n twists.

Ook de acteerprestaties brachten me amper in vervoering. Ewan McGregor speelt natuurlijk een saaie boekhouder, maar hoeft daarom niet noodzakelijk compléét zoutloos voor de dag te komen. Hugh Jackman straalt klasse uit, maar ook hij overtuigt hier niet echt. Wat eveneens geldt voor Michelle Williams. Uiteraard een erg sexy vrouw, maar ze heeft veel meer in haar mars.

Toch nog net drie sterretjes, want cinematografisch stelt Deception niet teleur.

De eerste keer dat ik de film zag, ondertussen zo'n kleine 20 jaar geleden denk ik, was ik niet helemaal overtuigd. Nu bij herziening toch wel diep onder de indruk van The Deer Hunter.

De eerste 2 akten vond ik geweldig. Het jacht-/trouwgedeelte voelde voor mij eigenlijk helemaal niet traag aan, zeer sfeervol neergezet in de bergen en dat industriële dorp met de grote fabriek. Het stuk in Vietnam vind ik ook top, bij momenten zelfs van fenomenaal niveau. Het laatste gedeelte zakt de film voor mij een beetje in, en begint het vooral net na de thuiskomst ietwat te slepen.

Niettemin een krachtige film met een goede De Niro en Walken, en vooral een geweldige sfeer. 4*

Wat een slappe hap. Lijkt wel een Disneyfilmpje, mocht die Kat niet voortdurend crack aan het roken zijn. Maar het is zo braaf.

Geef mij dan maar iets als het Franse Bernie. Ook met een zwakzinnige in de hoofdrol, maar allemaal wat gedurfder, waardoor er wél grappige scènes ontstaan.

Woody Harrelson is op zich niet slecht, maar zie ik toch liever in een "normalere" rol. Ook Kat Dennings kan ik hebben maar 't lijkt alsof ze er zelf niet helemaal in geloofden.

Defendor kijkt best makkelijk weg, maar 't is allemaal zo lauw. Nog net 2 sterretjes.

Tegenvaller na het leuke Living In Oblivion. Regisseur Tom DiCillo maakt er hier maar een rommeltje van, en lijkt nergens de juiste toon te vinden.

Tijdens de dromerige momenten is Delirious nochtans redelijk. Maar anderzijds zijn er erg zwakke, komisch bedoelde passages die qua toon lelijk vloeken met die ingetogen stukjes. Aan de hand van bijzonder karikaturale scènes probeert DiCillo van deze prent namelijk ook een satire te maken op het paparazzi-gebeuren.

Jammer genoeg gaat hij veel te lomp te werk om zijn doel te bereiken. En vergeet hij ook nog eens om grappig uit de hoek te komen. Zelfs Steve Buscemi kan daar niets aan verhelpen, en over Michael Pitt en Alison Lohman zal ik het maar niet hebben.

Wisselvallige film, 2 sterretjes.

Toch wel een bijzondere film.

Boorman slaagt er voor mij echt in om een naar sfeertje te scheppen. Een beetje onwezenlijk. Als een koortsdroom.

Neem nu die scène waarin Ed Gentrey 's nachts schijnbaar impulsief een grote berg opklimt. Plots wordt hij dan wakker en daar staat de man die hij zocht. Maar uiteindelijk blijkt dat hij de verkeerde te grazen neemt. Typisch zoiets dat ik in een droom zou meemaken . En dan écht wakker schieten wanneer je even later van op de berg in het water pletst.

Jammer genoeg mist Deliverance in mijn ogen wat subtiliteit. De acteerprestaties verraden toch een klein beetje de leeftijd van de film. Vind het allemaal weinig "naturel", bij een gebrek aan een beter woord.

Op visueel vlak evenmin meesterlijk naar mijn smaak. De locatie is natuurlijk fantástisch. Maar Boorman brengt het redelijk droog in beeld. Op zich werkt dat hier wel, maar persoonlijk zou ik Deliverance zeker niet onder de cinematografische parels onderbrengen.

Samengevat kan het basisgegeven volgens mij beter uitgewerkt worden. Maar daar staat tegenover dat deze prent een volstrekt unieke sfeer neerzet. Alsof je dus in een nare droom vastzit. Hou het momenteel bij dik 3*.

Kan me wel ergens vinden in Mochizuki Rokuro's commentaar, hoewel Delta voor mij genoeg in huis heeft om er toch vooral positief over te zijn. Na verloop van tijd kreeg regisseur Kornél Mundruczó me echt aan het meedobberen op de hypnotiserende beeldenstroom, waarna ie je alsnog een stomp in de maag moet verkopen. De tegenstelling tussen de twee enerzijds en de dorpelingen anderzijds wordt ook wat te zwart-wit voorgesteld om effectief morele vraagstukken op te werpen.

Ik had het al vanaf de eerste seconde erg moeilijk met de lompe houding van de plaatselijke bevolking, die niet meer verontwaardigd maar losweg op beestachtige manier omgaat met de onnatuurlijke band die ontstaat tussen broer en zus, alsof het beschavingsproces nog moet beginnen in Hongarije. Kan me best voorstellen dat dit soort blinde agressie wel meer voorkomt dan je zou hopen, maar ik reageer altijd bijzonder slecht als zulke nare archetypes worden opgevoerd. Bovendien vloekt die grimmige toon met de poëtische sfeer waarin Mundruczó je aanvankelijk onderdompelt.

Hou er dus een bittere smaak aan over (not in a good way) maar gelukkig heeft Delta genoeg positieve punten om dit (enigszins) te compenseren. Zo zorgen de broeierige natuurbeelden voor een aantal indrukwekkende scènes, waarvan één van de meest beklemmende passages me wat deed denken aan Gerry van Gus Van Sant: terwijl de broer de netten controleert, wentelt de camera zich als een sluipmoordenaar rond de jongeman en voel je het noodlot zich aandienen. In een andere prachtscène is dan weer een hoofdrol weggelegd voor de voeten van z'n zus, overigens zeer sterk vertolkt door Orsolya Tóth.

Etherische beelden en een heerlijk loom tempo scoren punten, terwijl de bruutheid ze als een dolleman weer uit m'n handen komt slaan.

Een film die zowat overal tot (al dan niet bescheiden) meesterwerk wordt uitgeroepen... Het schept verwachtingen. Maar jammer genoeg ging deze Des Hommes et des Dieux bij mij niet echt aan de ribben kleven. Het dééd me gewoon allemaal niet zoveel. Een prima prent hoor, maar wat mij betreft niet de parel die hij voor velen wel is. Wel geweldige koppen, die broeders!

Eerlijk gezegd een flinke teleurstelling. Ik vond The Descendants zelden écht grappig en de dramatische momenten zijn bij momenten onuitstaanbaar melig. Eigenlijk een hele film lang blijft Payne steken in een vervelend toontje wat mij betreft. De acteurs doen het wel aardig (hoewel ik de vaak geprezen Clooney zo vaak al beter zag) en de locatie voegt zeker iets toe aan deze prent. Niettemin kreeg de 'wrangheid' me niet te pakken dit keer, het kwam allemaal zo kunstmatig over.

Jammer, 2,5*.

Zeer onderhoudende film die een erg geslaagde introductie laat volgen door een nagelbijtend tweede deel. De opbouw en het tempo van The Descent zijn quasi perfect.

Aangezien ik niet al te veel wist over deze prent, dacht ik aanvankelijk dat hier net als in Touching The Void een klimavontuur ging uitdraaien op een claustrofobische helletocht. Dat is eigenlijk ook wel het geval, maar het gevaar komt toch vooral uit een andere hoek.

Als locatie biedt zo'n ondergronds doolhof uiteraard heel wat mogelijkheden, en Marshall benut die dan ook ten volle. Naar het einde toe deden de donkere gewelven me zelfs een beetje aan Eden Log denken, hoewel toch nog een pak overzichtelijker. Leuk gebruik ook van de groene lichtstokken en de rode vuurpeilen om de grot te belichten.

De zes vrouwen mogen sommigen dan al een beetje op de zenuwen werken , maar ik vond ze best overtuigend als "avontuurlijke types op zoek naar kicks".

Geen baanbrekende cinema, maar gewoon een ijzersterk gemaakte film die me echt heeft weten te verrassen.

Overbodige (het woord is al vaak gevallen) maar onderhoudende sequel.

De sfeerschepping van het eerste deel valt weg en we zitten vrijwel meteen in de actie. Iets minder vind ik persoonlijk, maar toch slaagt regisseur Jon Harris erin om de hele speelduur lang te blijven boeien. Het tempo ligt erg hoog en The Descent: Part 2 raast echt voorbij.

De setting blijft uiteraard ideaal om een claustrofobisch gevoel over te brengen op de kijker. Toch werd dit in de eerste ook weer wat beter gedaan.

De personages krijgen inderdaad geen enkele diepgang, maar Shauna Macdonald als Sarah doet het in mijn ogen prima. Heeft genoeg uitstraling om deze prent te dragen.

Compleet onnodige sequel die me toch wist te overtuigen. The Descent kreeg 3,5 dus hou ik hier het op 3*.

Somber, maar indringend portret van een ‘onthechte’ vervangleerkracht die terechtkomt in 1 van die vele Amerikaanse scholen waar gezag een utopie geworden is. Kaye weet zijn ideeën net niet genoeg te stroomlijnen om tot een verpletterend geheel te komen wat mij betreft, maar niettemin een zeer geslaagde prent. 3,5*

De vergelijking is al gemaakt en ook ik vond het thematisch verwante Boy A een pak sterker dan Troubled Water. Hoewel de gemeenschap hier genuanceerder reageert op de ex-gedetineerde, heeft dat niet tot betere cinema geleid, integendeel.

De perspectiefverschuiving is aanvankelijk interessant maar zorgt er in mijn ogen uiteindelijk voor dat deze prent langdradig wordt en alsof de makers dit ook lijken te beseffen, gaan ze dan maar wat actie toevoegen aan het geheel, waardoor DeUsynlige zichzelf naar het einde toe een beetje verzuipt.

Aardige acteerprestaties nochtans, in het bijzonder van Trine Dyrholm, en ook de onderwatershots mogen er meer dan wezen. Overigens inderdaad een beetje vreemd om te zien in wat voor sexy outfits die priesteres is getooid, kan me best voorstellen dat de Kerk daar beter boert dan hier .

Typisch Frans filmpje (waar ik nochtans veel van hou!) dat uitblinkt in z'n middelmatigheid. De sobere cinematografie en soundtrack, de degelijke acteerprestaties (wat is Marie-Josée Croze een prachtige vrouw overigens), het verhaaltje: slecht is het allemaal niet, maar tegelijkertijd te weinig opwindende cinema om een diepe indruk na te laten.

Degelijke film met vooral een prima Al Pacino. Een acteur die ik over het algemeen nogal overschat vind, maar hier uitstekend voor de dag komt. Daar staat dan een behoorlijke maar toch redelijk houterige Reeves tegenover, die nog net goed genoeg is om de boel niet te verprutsen.

Verder een uitgekiende opbouw en zinderende finale. De weg er naar toe is in mijn ogen niet altijd even sterk, maar al bij al zeker een geslaagde prent.

Toch een teleurstelling.

Ben een grote fan van coming-of-agefilms (misschien wel m'n favoriete "genre") en zelfs van een mindere kan ik nog genieten. Daar komt hier nog eens bij dat de stijl van Simone van Dusseldorp erg indrukwekkend is en Melody Klaver zeer overtuigend voor de dag komt. Veel potentieel dus, maar de vertelwijze wringt dat naar mijn gevoel grotendeels de nek om.

Het eerste half uur is zodanig fragmentarisch dat er bijna niet is door te komen. Hoewel dit daarna betert, had ik zeer veel moeite om in de film te geraken.

Daarnaast is er de zwakke uitwerking van de meeste personages: eigenlijk zijn het één voor één wandelende clichés. Die Steve bijvoorbeeld, waar hier dan ook al veel kritiek is op geweest, met zijn eeuwige "Princess" . En net als Koekebakker vind ik dat ze zich toch de moeite mogen nemen om een echte Franstalige te nemen om het Franse vakantieliefje te spelen, of in ieder geval iemand te casten die énigzins Franstalig klinkt. Een ander schoonheidsfoutje is het voetbaltrucje dat Axel probeert, dat volgens mij in de jaren '70 nog moest worden uitgevonden.

Uiteraard is dit allemaal detailkritiek die je een betere prent meteen vergeeft. Nochtans is Diep visueel een pareltje en ook de muziek vond ik erg sterk, hoewel er veel te spaarzaam wordt mee omgesprongen. Voor mij blijft muziek toch een belangrijk instrument om ondergedompeld te raken in een film.

Talent heeft van Dusseldorp wel, maar wat mij betreft moet ze toch nog leren om de kijker mee te slepen in haar verhaal.