Meningen

Pas m'n tweede Araki na het mooie, ingetogen Mysterious Skin. Die was blijkbaar niet echt representatief voor zijn oeuvre, en dus verwachtte ik me aan iets veel extravaganter.

En dat kan wel altijd wat tegenvallen bij mij. Ik las op voorhand dan ook nog eens een vergelijking met Southland Tales, een prent die me destijds niet zoveel zei. Dat deed deze Kaboom in ieder geval wel. Araki slaagde erin me anderhalf uur te blijven intrigeren met zijn excentrieke trip. De tong zit voortdurend diep in de kaak (vaak van een ander) geduwd, maar toch was het allemaal nog behoorlijk spannend wat mij betreft. De paranoia die doorheen de film is geweven doet inderdaad een beetje aan Lynch denken, maar dan veel luchtiger. Araki geeft eigenlijk voortdurend aan dat je het allemaal niet zo serieus moet nemen. Best grappig dus, hoewel ik de dialogen soms een beetje te geforceerd vond.

Visueel vertaalt zich dit in psychedelische beelden die vaak enorm kitcherig zijn. Maar doordat het allemaal zo gestileerd is, valt er dikwijls wel wat te genieten. Ook op de soundtrack zijn een paar goeie songs te vinden.

Erg vermakelijk filmpje dat verschroeiend vlug vooruit gaat. Deed me overigens ook een beetje denken aan The Rules Of Attraction. Ben in ieder geval benieuwd geraakt naar zijn vorige films.

3,5* voor deze.

Erg moeilijk om hier een score op te plakken!

Enerzijds barst dit debuut van het talent maar anderzijds werd ik niet echt diep geraakt en had hier (veel) meer ingezeten.

Visueel bijzonder fraai, een eigenzinnige soundtrack (en een mooie song tijdens de slotscène) en een raak geschetst hoofdpersonage, nog eens met veel klasse vertolkt door Rifka Lodeizen.

En toch wist Kan Door Huid Heen (vind het net een zeer mooie titel) me niet helemaal te overtuigen. Gaandeweg verslikt Rots zich in mijn ogen een beetje in de vertelwijze en het hele Herfst-gebeuren hoefde voor mij niet.

Niet helemaal geslaagd en dus blijf ik steken op 2,5*.

Origineel filmpje! Verwachtte er niet gek veel van, maar bijzonder aangenaam verrast door Kick-Ass. Een aantal keer erg hard moeten lachen.

Zo wordt de derde worp van regisseur Matthew Vaughn bevolkt door een paar fantastische personages, met op kop natuurlijk Hit Girl . Chloe Moretz is een ware revelatie. Daarnaast genoten van onder meer Vader en Zoon D'Amico (Red Mist!) en de knappe Lyndsy Fonseca als love interest.

Toch vind ik Kick-Ass net niet briljant, daarvoor is het bij momenten wat te flauw naar mijn gevoel. Perfect geïllustreerd door Nicolas Cage: soms grappig, soms er pijnlijk naast.

Niettemin een frisse prent die ergens tussen 3,5 en 4* in bengelt. Tof!

Niet de meest opmerkelijke film van het pak, maar ik heb best genoten van The Kids Are All Right. De situatiehumor is leuk en de goede acteerprestaties tillen dit werkje boven de middelmaat uit. Wasikowska komt na Alice weer erg charmant voor de dag en ook Ruffalo, Moore en Bening overtuigen met gemak.

Kleine 3,5*

Vond het ook een fijne prent. Niet het magistrale meesterwerk waar sommigen het hier over hebben, maar niettemin prettig.

Mooie soundtrack, milde maar soms leuke humor en een aandoenlijke band tussen het kleine baasje en Kikujiro. Visueel een aantal geinige vondsten, maar Kitano's stijl vind ik zeker niet superindrukwekkend.

Lief, klein filmpje.

Nog eens herbekeken en net als bij de eerste zit kreeg de magie me weer niet helemáál te pakken. Kill Bill zindert niet zoals Reservoir Dogs en vooral Pulp Fiction. De dialogen swingen minder en de vele gevechten weten me niet echt aan het scherm te kluisteren. Op zich kunnen martial arts me dan ook gestolen worden. Anderzijds liet De Kin zich inspireren door de spaghettiwestern, wat dan voor mij persoonlijk wel weer goed uitpakt. Ook de rol van Thurman kon me enorm bekoren: cool maar tegelijkertijd erg kwetsbaar. De soundtrack vind ik bij vlagen geweldig en visueel ziet het er allemaal verzorgd uit. Geen meesterwerk wat mij betreft, wel het zoveelste bewijs dat Quentin Tarantino’s talent uniek is.

Ruime 3,5*

Een stuk trager dan Vol.1. Het nadeel is dat dit vervolg soms wat begint te slepen (vooral naar het einde toe). Anderzijds gaat het grootste stuk van die tijd naar spanningsopbouw en minder naar de gevechten zelf. En daar ben ik persoonlijk niet rouwig om. Ten opzichte van het eerste deel vind ik Vol. 2 dan ook evenwaardig. Thurman is opnieuw geweldig in de hoofdrol, de muziek top en de cinematografie netjes.

Opnieuw ruim 3,5*

Sterk, naargeestig drama met wederom een uitstekende Casey Affleck. Fraai geschoten, prima muziek en de opening credits behoren tot de allermooiste die ik al heb mogen zien.

De beruchte scènes vond ik toch echt wel gruwelijk, maar zijn voor mij niet gratuit. Ze hebben hun plaats binnen de karakterschets en dienen niet louter om te shockeren. Beetje vreemd dat Winterbottom (inderdaad echt een duizendpoot!) dan op festivals (waar je toch de meer volwassen filmkijker verwacht) wordt uitgefloten.

De kijkers die Jessica Alba graag eens poedelnaakt willen meemaken, kunnen The Killer Inside Me overigens gerust aan zich laten voorbijgaan.

3,5*

Strak geregisseerde prent die voor mij toch iets extra's mist om van een Fincher grand-cru te kunnen spreken.

Knap gefilmd uiteraard en The Killer weet de hele speelduur lang te boeien. Toch voegt Fincher zijn tongue-in-cheek-benadering voor mij niet echt veel toe aan het hitman-genre.

Fassbender is één van mijn favoriete acteurs maar heb ik wel eens meer zien beklijven. Echt een onvergetelijk personage zet hij hier niet neer, en de terugkerende mantra's in de lijzige voice-over werken niet zo goed. Met de droge humor weet Fassbender uiteraard wel raad.

Verder vond ik de songs van The Smiths, vaak meteen in de oortjes van het hoofdpersonage gesmoord, ook niet echt werken.

Entertainende film, maar het voelde ook wel wat aan als tussendoortje van Fincher (hoewel hij blijkbaar al jàren zat te broeden op deze prent). De relatie met zijn vrouw is ook wel érg oppervlakkig uitgewerkt, waardoor zijn wraakmissie een beetje hart mist. Dankzij het talent van regisseur en hoofdacteur toch van genoten.

Best bekijkbaar maar zoals door anderen hier al aangehaald: het zijn vooral de intrigerende beelden van het New York uit de jaren '50 die beklijven. Het scenario is nogal dunnetjes en ook de acteerprestaties zijn van redelijk bedenkelijk niveau. Ik kan altijd nog wel genieten van het noir-genre en de film is voorbij voor je er erg in hebt. Maar toch wel duidelijk de minste Kubrick die ik al zag.

Het is hier ver zoeken naar originaliteit, maar verder een filmpje dat vlot wegkijkt. Nergens echt grappig, maar de irritatiegrens werd nu ook niet bereikt.

Zowel Heigl als Kutcher spelen op de automatische piloot, en lijken van dit soort half geslaagde films hun handelsmerk te maken.

Niet slecht, maar te veel by the numbers om er meer dan 2,5* aan te geven.

Zonder veel verwachtingen ingegaan, maar toch wel een sterke film vond ik. Niet voor iedereen blijkt hier duidelijk, maar voor mij de beste Scorsese sinds een hele tijd. The Irishman kreeg ook lovende kritieken maar viel me wat tegen met o.a. die idiote digitale verjongingen, waar Killers of the Flower Moon mij dan weer in erg positieve zin wist te verrassen.

Het leek op papier nochtans minder mijn soort film. Oubollige cinema lees ik hier wel eens, en daar was ik ook een beetje voor bevreesd. Maar kranige Marty wist me van de eerste minuten vast te grijpen en mee te sleuren naar de jaren '20, en eigenlijk de hele speelduur lang te boeien.

De eerste pak 'm beet 2 uur vond ik de beste, maar ondanks de erg lange zit gaat Flower Moon nergens slepen. Geholpen natuurlijk door de 2 oude Scorsese-getrouwen DiCaprio en De Niro, die beiden uitblinken in mijn ogen. Het zijn nochtans rollen die makkelijk tegen de karikatuur aan hadden kunnen schurken, maar ik vind de heren voortreffelijk voor de dag komen. Lang geleden dat ik De Niro nog eens zo heb weten schitteren, 1 van de beste rollen uit zijn rijk gevulde carrière. Ook DiCaprio, met Brando-wattenbakkes, is geloofwaardig als manipuleerbare dommekloot.

Erg interessant verhaal dat nog maar eens de genadeloze hebzucht toont waarop de US of A is gebouwd, Scorsese met de klasse-regie van de oude meester en top-acteerprestaties. Net als There will be Blood vrij klassieke cinema en voor mij niet het absolute summum op film-vlak, maar waar ik absoluut van heb genoten. Ik ga ook hier voor 4*.

Dit was destijds pas m'n tweede Cassavetes na Opening Night. Misschien zag ik toen de lange versie, maar echt helemaal overdonderen deed The Killing Of A Chinese Bookie nog niet.

Een paar Cassavetesen later voel ik me al wat meer thuis in zijn universum van complexe, rauwe personages; echte mensen die op zoek zijn naar zichzelf. De herziening van deze prent (in de korte versie) beviel me dan ook een stuk beter. Meer zelfs, ik vind dit echt een ijzersterke film, met een ronduit fenomenale Ben Gazzara als antiheld van dienst. Wat een enorm charisma heeft die man.

Ook stilistisch is dit wat mij betreft eigenlijk een geweldige film. Doet inderdaad een beetje denken aan Taxi Driver, met die groezelige locaties die in prachtige kleuren op het doek worden getoverd. Het camerawerk is erg energiek en doet helemaal niet verouderd aan.

Indrukwekkend dus, ruim 4*.

En die shows waren inderdaad vreselijk. Leek wel een koortsdroom waar je niet uit kunt ontwaken.

Knappe noir-misdaadfilm, die een stuk meer indruk wist te maken dan Kubricks The Killer's Kiss van een jaar eerder. The Killing is een pak vlotter in elkaar gebokst en lijkt inderdaad de inspiratiebron voor veel misdaadfilms die hierna kwamen. En Sterling Hayden is een prima en charismatische bad-ass.

Op inhoudelijk vlak kan je deze prent wel niet vergelijken met Kubricks latere, complexere meesterwerken wat mij betreft. Het verhaal wordt ook erg bondig verteld, er zit geen scène te veel in.

Nog steeds niets dat voor mij in de buurt komt van films als Eyes Wide Shut, A Clockwork Orange, The Shining en 2001, maar niettemin van genoten.

3,5*

Minder erg dan gevreesd, maar helemaal mijn soort film niet. Het geheel ruikt toch een beetje naar mottenballen, is enorm braaf en voorspelbaar en bij momenten gigantisch sentimenteel. Maar het werkt eigenlijk wel .

De bromance tussen Bertie en Lionel is best sympathiek, Firth en Rush doen wat van hen verwacht wordt (hoewel ik die eerste stukken beter vond in A Single Man), visueel is het allemaal wel aardig en aan het eind was ik toch méé.

Degelijk Brits drama dus, maar veel te klassiek en nergens ook maar een beetje verrassend. Daarom 2,5*.

Idem! Cruise zit weer in zijn eigen wereld, en dat zorgt voor het nodige vermaak. Maakt in z'n eentje deze prent wat genietbaar, hoewel ik Cameron Diaz eigenlijk ook best te pruimen vind.

Af en toe komisch dus, en verder is het een vlotte wegkijker. Nergens ook maar een beetje bijzonder of origineel wat mij betreft, maar heb me goed vermaakt met Knight And Day. 3*

Net als de vorige Nic Cage-prent, Bangkok Dangerous, lijkt Knowing langs alle kanten te worden afgeslacht. 't Is dan ook een verhaal waar je in moet kunnen meegaan of je ergert je kapot aan de vele ongeloofwaardigheden. Hoewel ie enigzins verprutst wordt door het behoorlijk belabberde laatste half uur, vond ik Knowing toch echt wel 'n sfeervolle, Shyamalan-achtige thriller.

De manier waarop Alex Proyas zijn film weet te larderen met spanning is best indrukwekkend: voortdurend hangt er suspens in de lucht zonder dat de schrikmomenten elkaar in sneltempo hoeven op te volgen.

Hierbij wordt vooral gekozen voor sfeervolle, intiemere shots die een beklemmend effect hebben, hoewel Knowing ook twee bijzonder spectaculaire crashes bevat (waarbij vooral de vliegtuigramp zeer indrukwekkend in beeld is gebracht). Dat benauwende gevoel wordt nog kracht bijgezet door de puike maar soms iets te bombastische score.

Veel potentieel dus en na een uurtje zat ik aan een dikke 3,5*. Jammer genoeg slaagt Proyas er in mijn ogen niet in om met een even geslaagde tweede helft op de proppen te komen. De richting waarin hij z'n film duwt bederft een beetje al het goeds dat eraan vooraf ging, met een knullig slot als dieptepunt.

Aan de acteurs ligt het nochtans niet echt: de kritiek op Cage is wat mij betreft onterecht. Néén, hij zet hier geen daverende prestatie neer, maar 'k vind hem best degelijk. Ook over Rose Byrne ben ik redelijk te spreken, hoewel haar personage me ietwat te hysterisch is ("We have to think of the children!!"). Niettemin heb ik een zwak voor haar zachte, nogal treurige uitstraling. Verder inderdaad weinig opmerkelijke figuren.

Heb al bij al genoten van deze fijne popcorn flick waarbij vooral het mysterieuze eerste uur me zeer wist te bekoren.

Geslaagde film. Erg gestileerd met veel slowmo's en bij momenten magistrale composities. Wel beetje jammer van de digitale look: als er iets valt of bij een close-up ziet het er vaak ineens zo goedkoop uit. Mooiste vond ik eigenlijk nog de losse hand-held scènes tussendoor. Visueel zeker sterk, en in combinatie met de knappe, dromerige soundtrack werd het toch een sfeervol gebeuren. Tel daar nog het grimmige verhaal bij en het resultaat wist wel te beklijven. Een absoluut meesterwerk herken ik er nu ook wel niet in.

3,5*

Aangezien ik een groot fan ben van coming-of-ageverhaaltjes, heb ik me tijdens Krámpack niet verveeld, maar daarmee is ook alles gezegd vrees ik. De dialogen, de beeldvoering, de soundtrack: het is allemaal te oubollig en duf om indruk te maken. Een beetje de Spaanse tegenhanger van het Belgische De Laatste Zomer, maar dan met driedubbel zoveel tekortkomingen. Geen complete mislukking, maar toch ook geen film die ik nog eens opnieuw hoef te zien.