Meningen

Mja, mja... Het lijkt een beetje op tussen mij en de Dardennes. Eigenlijk al bij hun vorige was de liefde wat bekoeld. Nog steeds een degelijke prent hoor, Le Silence De Lorna, maar het deed me allemaal niet zoveel meer. Sindsdien ook niet de behoefte gehad om nog één van hun andere films te bekijken. Destijds nochtans diep onder de indruk van La Promesse, Rosetta, Le Fils en L'Enfant. Lag Lorna me gewoon een beetje minder of is mijn smaak de laatste jaren veranderd? De tijd dat ik reikhalzend uitkeek naar het zoveelste somber sociaal drama, ligt namelijk al een tijdje achter me.

Nu dus Le Gamin Au Vélo en ik zat dus niet meteen te wachten op weer zo'n gelijkaardig relaas. Toen ze in de pers gewag maakten van Dardennes 2.0, raakte ik toch benieuwd. En inderdaad, hun laatste worp is iets verhalender, frisser, optimistischer en ‘sprookjesachtiger’. Maar van een echte koerswijziging kunnen we nu toch ook niet echt spreken? En dat vind ik wat jammer, want ik ‘heb dit nu wel gezien’. Sowieso lijkt Le Gamin me niet hun sterkste werk, maar ik vraag me af of ik sowieso niet uitgekeken ben op de Waalse broers. Binnenkort nog eens Rosetta van onder het stof halen om te zien of de intensiteit van die kijkervaring wel intact blijft...

Verder is dit uiteraard een behoorlijk gemaakte film, met opnieuw een overtuigende debutant als rusteloos hoofdpersonage en een aardige rol van Cécile de France.

3*

Herbekeken en net als de eerste keer wist Garden State me weer niet helemáál te betoveren. Het debuut van Zach Braff is zeker sympathiek en charmant, maar mist in mijn ogen wat panache om echt te overdonderen. Het is nochtans zeker het soort van film dat me ligt, maar echt geweldig wordt het wat mij betreft nooit.

De muziek is vaak net iets te zoetsappig (hoewel The Shins natuurlijk geweldig zijn) en ook op visueel vlak ziet het er allemaal maar redelijk gewoontjes uit. Ik vond wel een heel treffende omschrijving van de sfeer in Garden State, meteen ook de grootste troef van deze prent:

Spot. On.

Dat vind ik er ook zo straf aan. Verder veel oppervlakkige machoshit (Get some!) maar toch blijkt het een oorlogsdocument met diepgang.

Geweldige personages ook, met natuurlijk vooral een zwaar imposante Alexander Skarsgård als Iceman. Ik ken hem uit True Blood, maar hier heeft hij mij echt wéggeblazen. Maar ook Ray, Godfather, Reporter, die vreemde tolk Meesh,... Allemaal heerlijke figuren.

Inderdaad formidabel als ze zo vanuit het niets beginnen te zingen . Teenage Dirtbag bijvoorbeeld, schitterend. En zoals james_cameron al zei: de laatste scène is diep indrukwekkend. Een staalkaart van deze miniserie eigenlijk. Geen grootse dramatiek, maar toch meeslepend.

Ruim 4* voor deze nieuwe tour-de-force van HBO, alwéér.

Ik vond het dan wel weer een heel sterke prent, waarbij Winterbottoms visuele pracht wordt gekoppeld aan zeer indrukwekkende acteerprestaties.

De Britse regisseur toonde in A Mighty Heart al dat hij het hectisch broeinest van een grootstad als geen ander in beeld kan brengen en ook hier kan je Genua bijna proeven. De oude stad wemelt van de straatjes en steegjes waardoor je de benauwheid van de verdwaalde zielen erg duidelijk voelt. Ook het sensuele van zo'n Italiaanse havenstad wordt heel mooi afgebeeld.

Zij die het spoor al eens bijster raken, letterlijk en figuurlijk, worden op grandioze wijze gespeeld door Colin Firth, de wel érg lekkere Willa Holland en als absolute topper Perla Haney-Jardine als de kleine Mary. Echt een revelatie!

'k Had op voorhand een soort van Don't Look Now verwacht, maar huiveringwekkend is Genova nergens. Het is meer een soort van louterende trip waarbij ieder probeert om te gaan met het verlies van de moeder.

Toch wel een sterke prent hoor dit. En best verrassend dat David Gordon Green zich vandaag de dag op een compleet ander soort cinema stort, getuige daarvan Pineapple Express (waar ik overigens ook graag naar heb gekeken, maar om andere redenen).

George Washington is een sfeervolle, poëtische sfeerfilm waarin Green wederom inzoomt op een klein, godvergeten Amerikaans dorpje. Het tempo wordt bepaald door het seizoen, zo lijkt, met die zomerse, lome waas over het hele gebeuren. Zorgt voor een geslaagd sfeertje dat dankzij de audiovisuele flair nog wordt versterkt. Cinematografisch niet heel bijzonder, maar toch erg overtuigend (vooral de hand-held shots laten indruk na). Ook de score is zonder meer klasse, waarbij vooral de melancholische klanktapijten raak treffen.

De acteerprestaties mogen er eveneens wezen en de kinderen spelen zonder uitzondering zeer sterk, met een enorme dosis naturel, wat eigenlijk voor de hele film geldt. De vele kleine details zorgen ervoor dat George Washington bijna documentair aanvoelt (zoals dat grappige knulletje dat op de achtergrond aan de kapstokken hangt) maar tegelijkertijd gaat er een poëtische kracht van uit die ervoor zorgt dat dit no-budget debuut ongrijpbaar blijft.

Mooi stukje cinema dat hier meer aandacht verdient.

Gerry was destijds de eerste film die ik zag met Casey Affleck, die ondertussen één van m'n favoriete acteurs is geworden. Deze prent nog eens bekeken en misschien mede hierdoor was de trip deze keer nog intenser.

De melancholische opening is fenomenaal, maar toch duurde het daarna even voor ik écht ondergedompeld was. De weinige conversaties tussen de Gerry's zijn gespekt met leuke grapjes, maar het is wachten tot het fabelachtig mooie 360°-shot van Affleck vooraleer Van Sant me omverblaast. Dit shot is zonder enige twijfel één van de meest magische momenten die ik al in cinema heb mogen zien. Daarna blijft het eigenlijk één en al betovering.

Arthouse, quoi.

Mja, ben duidelijk een pak minder enthousiast dan jullie. Op geen enkel moment raakte ik in de film en vond 'm dan ook niet bijster interessant. Niet dat Get Carter op m'n zenuwen ging werken of echt iets verkeerd doet, maar vond het gewoon een saaie bedoening.

Betrapte mezelf er op dat het lot van Jack Carter me hoe langer hoe minder interesseerde. Kan niet de bedoeling zijn veronderstel ik, hoewel Michael Caine van Carter bewust een arrogant personage heeft gemaakt. Caine doet het op zich zeker niet slecht, maar regisseur Mike Hodges kreeg me echt niet mee.

Een prent die eigenlijk nergens faliekant faalt maar mij gewoon helemaal niet wist te beroeren.

Grappig filmpje. Goede momenten worden al eens afgewisseld met missers, maar de slotsom is positief. Zowel Jonah Hill als Russell Brand vallen goed te pruimen, en zelfs Diddy zorgt voor de nodige gein. Leuk overigens om Rose Byrne ("Is ze het nu?" zat ik me voortdurend af te vragen) eens in een compleet andere rol te zien.

Echt een komische topper vond ik het nu ook weer niet. Ook is het allemaal veel te gelikt om rock & roll over te komen. Vergeleken met Forgetting Sarah Marshall is deze voor mij toch een beetje minder. Niettemin fijne wegkijker. 3*

Coole seventies flick!

Zoals al aangehaald erg geslaagde opening credits (en dito poster overigens) maar ben het wel eens met djelle dat er verder nog een beetje meer had mogen gebeuren op visueel vlak.

Niettemin slaagt Peckinpah erin een aangenaam (echt grimmig is The Getaway nu ook niet) sfeertje te scheppen, dat kracht wordt bijgezet door de charismatische acteurs, Steve McQueen uiteraard voorop. Niettegenstaande de stijlvolle Ali MacGraw aardig weerwerk biedt, is het toch vooral The King of Cool die deze film draagt.

Wist eigenlijk niks van deze prent, en was dan ook verrast dat 'ie zo snel afgelopen was. Verder ben ik het eens met mijn bovenbuur. Aanvankelijk wel redelijk leuk, maar naar het einde toe verwelkt Gewoon Hans toch in mijn ogen.

Teeuwen doet het niet slecht, en ook Jamie Grant is aardig. Velen hebben het hier over de visuele flair van dit filmpje, maar persoonlijk vond ik het allemaal erg doorsnee.

2,5* dan maar.

Ricky Gervais is een van m'n allergrootste helden en dus was ik erg benieuwd naar z'n Hollywood-uitstapje Ghost Town. En hoewel deze film het standaard verloop kent van een romantische komedie, weet Gervais er toch weer iets van te maken. Maar het is allemaal wat te light en te lief om het niveau te halen van The Office of Extras. Niettemin geinig en een film die Please Be Patient With Me van Wilco op de soundtrack heeft staan, kan sowieso rekenen op mijn sympathie!

Deze prent maar eens aan een herziening onderworpen en die viel reuze mee. Fijn sfeertje en een aantal grappige momenten zorgen ervoor dat Ghost World makkelijk naar de 4 sterren zweeft. Leuke acteerprestaties, niet in het minst van een alweer zeer sterke Steve Buscemi. Ook de twee meiden doen het overtuigend.

In de herfst van zijn carrière of niet, Roman Polanski maakt nog steeds relevante films. Alweer verwikkeld in één of ander schandaal is de eeuwige vluchteling er toch in geslaagd om een uitstekende prent af te leveren, die wat mij betreft geldt als één van zijn allerbeste tout court.

Wat me binnen het genre van de politieke thriller soms een beetje tegenstaat, is het gegoochel met feiten en personages. Daardoor ontstaat vaak een filmervaring die vooral mikt op het verstand, zonder dat je echt opgaat in de lotgevallen van de protagonisten. Niet zo in The Ghost Writer, waarbij je meegesleurd wordt in het dolle avontuur van een broodschrijver. Het politieke spel is dan ook veeleer een kader waarin het persoonlijke relaas van de "Ghost" zich afspeelt.

Dit levert sfeervolle en bij momenten zelfs spannende cinema op, waarbij Polanski's magistrale regie meteen opvalt. Op audiovisueel vlak houdt hij het sober, en toch spat de elegantie van het doek. Zijn ouderwetse klasse in combinatie met dat winderige, kletsnatte eiland zorgt voor een heerlijke sfeer. Wat een fantastische locatie overigens, hoewel ik geen moment geloofde dat we in de VS zaten. Leek eerder zo'n grijze kustplaats in Engeland, waar de mensen niet eens wéten dat de zon bestaat, maar het is dus blijkbaar Duitsland. Ook de score van Desplat past perfect binnen dit universum.

Dan zijn er de acteerprestaties en die zijn voor mij zonder uitzondering prima. Ewan McGregor is voortreffelijk als Jan Modaal die ineens in één of andere mysterieuze puzzel is terecht gekomen. En ook Pierce Brosnan en Olivia Williams overtuigen moeiteloos.

Waarom dan toch maar 3,5* (hoewel een halfje meer ook had gekund)? The Ghost Writer gaat gaandeweg wat wegzakken en duurt waarschijnlijk net iets te lang. Het hele verhaal wordt te veel uitgesponnen en de film sleept hier en daar een beetje.

Opvallend trouwens dat Roman Polanski, net als die andere oudgediende Martin Scorsese, als opa voor één van de beste worpen van 2010 zorgt. Krasse knarren indeed!

Soderberghs vorige "tussendoortje" Bubble is een kleine parel dus 'k was best wel benieuwd naar The Girlfriend Experience.

Hier ook een rustige, observerende stijl, hoewel 't er allemaal een stukje eleganter uitziet: het hoofdpersonage begeeft zich als luxe-escorte dan ook in iets mondainere kringen dan de arbeiders van de poppenfabriek. Vaak zeer mooie belichting ook.

De soundtrack dan: er wordt wel érg spaarzaam omgegaan met de muziek, had best iets meer mogen zijn. Het had GfE dat tikkeltje minder afstandelijk kunnen maken.

Die afstandelijkheid voelde ik nog eens dubbel zo hard omdat het hoofdpersonage toch minder medeleven opwekt in vergelijking met de eenzame Martha en Kyle uit Bubble. Chelsea heeft enkel oog voor geld en luxe en maar zelden lijken er enige echte gevoelens te schuilen achter haar ietwat verwaande blik.

Niettemin weer een geslaagde karakterschets waarmee Soderbergh op de proppen komt. Blijft een regisseur om te volgen.

Unmade Beds vond ik een charmant filmpje en dan ben ik het soort van figuur die gewoon op zoek gaat naar ander werk van zo'n regisseur. Een nieuwsgierig aagje he.

Het heeft me geen windeieren gelegd, want Glue is wat mij betreft nog een tikkeltje sterker dan zijn opvolger. Een broeierig debuut dat de jeugdige onbezonnenheid op knappe manier weet te vangen. De puberhormonen gieren doorheen het scherm, waardoor de lome sfeer geïnjecteerd wordt met een bepaalde erotische spanning.

Verder naturelle acteerprestaties en net als in XXY viel Inés Efron me weer enorm op, een bijzonder meisje. Ook de soundtrack (veel Violent Femmes!) sprankelt. Visueel gezien zeker boeiend, met die dromerige stijl, maar soms een beetje onevenwichtig.

Al bij al een heerlijk prent, goed voor 4*.

Todd: Ronna, I just gave you a favour.

Ronna: And here I thought you just gave me head.

Was het maar waar he Sarah Polley, wat cunninlingus had deze prent zeker geen kwaad gedaan. Polley ziet er hier overigens knap uit.

Leuk filmpje ook, hoewel een beetje lomp. Echt hilarisch zijn de grollen nu niet meteen en het sfeertje zit net niet goed. Iedereen trippen op aspirine, en maar lachen en doen alsof we met z'n allen complete idioten zijn!!

Maar kom, op zich is het wel mijn soort film en 'k heb er ook van genoten. 3,5 stars, baby!

Dit bikkelharde portret doet inderdaad denken aan Cidade De Deus, maar waar de film van Fernando Meirelles wat meer romantisering toeliet, kiest regisseur Matteo Garrone hier voor een bijna documentaire aanpak, waardoor de verdorvenheid van het Systeem des te duidelijker naar voren komt. Het universum van Gomorra is er eentje waarin het heel ver zoeken is naar de klassieke morele waarden, een wereld die elke vorm van menselijkheid al een tijdje achter zich heeft gelaten. Garrone oordeelt niet over zijn personages, maar toont met behulp van de 5 (nergens gekunsteld door elkaar lopende) verhaallijnen hoe de stad Napels compleet verrot is door toedoen van de gewetenloze en onuitroeibare camorra, die zijn greep op de rest van de wereld steeds vergroot door ook de legale industrie te infiltreren. Visueel wordt geopteerd voor een glansloze stijl, waarbij de apocalyptische locaties voor zichzelf spreken. De sfeer deed mij bij momenten denken aan Hundstage van Ulrich Seidl: iedereen in de film leidt een soort van uitzichtloos bestaan en lijkt dat ook te beseffen. Nog maar amper vallen er sporen van menselijkheid te ontdekken bij de tot de criminaliteit gedoemde jongeren, maar toch begrijp je hoe ze in die situatie verzeild zijn geraakt. Vanaf de fenomenale openingsscene schetst Gomorra een maatschappij waarin nog maar één ding telt en dat is overleven. Een kopstoot van een film!

Bij een eerste visie stoorde ik me ook wel een beetje aan het bochtige verhaal maar niettemin serieus onder de indruk geraakt door Ben Afflecks debuut. Nu eens voor een tweede keer bekeken en het lijkt duidelijk dat de oudste van de broers de acteursgilde beter zou inwisselen voor de regisseursstoel.

Niettemin Ben van Gone Baby Gone een sterke film heeft gemaakt is het wat mij betreft toch z'n broertje Casey die met deze prent aan de haal gaat. Ik moet zijn eerste mindere prestatie nog zien en hij behoort zonder enige twijfel tot m'n favoriete acteurs. Ook hier is ie in mijn ogen magistraal als ietwat naïeve maar tegelijkertijd best gewiekste detective die getekend uit deze zoektocht zal komen. De rest van de cast doet het aardig (soms lijkt het alsof men gewoon met de camera in de hand wat is gaan rondrijden in de onfrissere buurten van Boston, zo overtuigend zijn de marginalen) maar is minder memorabel.

Visueel eveneens prima maar misschien was Gone Baby Gone nog wel wat krachtiger geweest mocht het er allemaal iets minder gelikt hadden uitgezien. De melancholische score is overigens ideaal om dit sombere relaas extra aangrijpend te maken.

Nog steeds iets te veel twists waardoor de film langer gaat lijken dan ie eigenlijk is maar toch vooral een zeer geslaagde prent. Op naar de volgende, Benny!

Interessant experiment. Nou ja, interessant... Nu niet dat ik echt een zwak heb voor de film noir, maar ik kan er wel van genieten. De melancholische antiheld, de barman om tegenaan te lullen, de niemand-is-hier-te-vertrouwen sfeer, het spel met licht en schaduw, de bombastische muziek, enz. Kijkt altijd gezellig weg.

'Altijd'... Wat zit hij hier allemaal te zeggen? Oké, OKÉ! Eigenlijk heb ik binnen dit genre nog maar enkel een paar klassiekers gezien. Kan me dus best voorstellen dat The Good German voor de doorgewinterde film noir kijker inderdaad weinig toevoegt. Maar persoonlijk wist het me redelijk te bekoren. Clooney vond ik wél goed (hij lijkt wel 50 jaar te laat geboren) en de prent bleef me de hele speelduur boeien. 3*

Mooie, ingetogen film waarin de eenzaamheid van ouderen in de Amerikaanse (Westerse) cultuur pijnlijk voelbaar wordt. Die eenzaamheid laat Ramin Bahrani contrasteren met de joie de vivre van Solo die gaat meeleven met de hopeloze William en het resultaat grijpt je langzaam maar zeker bij de keel.

Ook in Goodbye Solo is de signatuur van Bahrani duidelijk zichtbaar: z'n derde worp is een erg sober stukje cinema waarin de grote gebaren worden vermeden, maar niettemin slagen de personages erin onder je huid te kruipen.

Tikkeltje minder dan Chop Shop maar dankzij een verschroeiend mooi slot, waarbij William afscheid neemt van Solo en je bij de Senegalees echt ziet hoeveel pijn het doet hem te moeten laten gaan - fenomenaal geacteerd door beide mannen, toch 3 dik verdiende sterren.

Een keer van onder het stof gehaald voor nog eens een herziening en aanvankelijk werd ik niet volledig ondergedompeld. Na een half uurtje dan toch helemaal in de film geraakt en vertrokken voor een heerlijke rit.

Goodfellas is misschien wel Scorseses allerbeste en voor mij de absolute top onder de maffiafilms. Op audiovisueel vlak begrijp ik best dat je dit wat gedateerd vindt, maar ik hou wel van Marty's stijl. Deze prent is rusteloos, intens...

...maar bij momenten ook zeer grappig, met een aantal legendarische personages. Het duo Jimmy/Tommy zorgt voor vuurwerk, met Robert De Niro en Joe Pesci in bloedvorm. De Niro speelt hier eigenlijk de tweede viool, maar doet dat wat mij betreft met zoveel klasse dat ie een beetje met de film aan de haal gaat. Een van z'n beste rollen.

Dan is er nog Ray Liotta, een acteur die ik vandaag de dag niet zo graag bezig zie. Hier is hij echter uitstekend als "minzame" gangster. Zijn uitstraling in Goodfellas is subliem.

Ten slotte is ook de opbouw opmerkelijk. Waar het fall gedeelte in Casino mij wat te lang aansleept, is deze klassieker perfect ingedeeld. 4,5*

Vaak gelauwerde film en dus waren m'n verwachtingen navenant. Verwachtingen die Abdel Kechiche in de eerste helft bijna volledig inlost. Daarna wordt er opgebouwd naar een onvermijdelijke climax, met als probleem dat de ontwikkelingen die naar de finale leiden voor mij gewoon niet interessant genoeg zijn. Nochtans blijft het acteerwerk van hoog niveau en is de lange speelduur op zich geen probleem. Maar La Graine Et Le Mulet slaagt er toch niet in om een diepe indruk op me achter te laten.

Kan me niet van de indruk ontdoen dat sommige mensen deze film misschien wat te serieus nemen... Gran Torino balanceert dan ook op de dunne grens tussen drama en zwarte komedie. Persoonlijk ben ik van mening dat Clint Eastwood beter alle registers had opengetrokken door voor inktzwarte nonsens te opteren, hoewel de overgang naar sérieux eigenlijk ook vrij goed werkt.

De onliners die Eastwood in het eerste gedeelte met uitgestreken gelaat spuit zijn bijwijlen werkelijk hilarisch en staan in schril contrast met zijn meest recente werk (Million Dollar Baby, Flags Of Our Fathers en Letters From Iwo Jima - Changeling heb ik niet gezien en interesseert me verder ook niet) dat in mijn ogen redelijk belegen cinema opleverde.

Jammer dus wat mij betreft dat er tijdens het laatste kwart van Gran Torino geen ruimte meer is voor een knipoog en de toon ineens bloedernstig wordt. In plaats van de kolder geleidelijk aan af te bouwen had ik het interessant gevonden om Eastwood net steeds verder te zien gaan tot er een soort van C'est arrivé près de chez vous-toestanden ontstaan. Nu ja, dat kan je van deze ancien van de Amerikaanse cinema waarschijnlijk niet verwachten, maar Gran Torino is alsnog een klein verrassinkje.

Sterke politieke…actie…oorlogs…thriller. Wat een rollercoaster weer van Greengrass. Door het verhaal middenin de actie uit de doeken te doen houdt hij het tempo verschroeiend hoog én heeft hij ook effectief iets te vertellen.

Daarnaast zijn de beelden bij momenten echt overdonderend, zeker als we worden ondergedompeld in de nachtelijke steegjes. Het kleurgebruik is hierbij werkelijk fenomenaal, met veel groene tinten en een grove korrel. Het shaky camerawerk maakt de oorlogschaos bijna voélbaar.

De acteerprestaties gaan misschien niet de geschiedenisboeken in, maar zijn over de gehele lijn toch prima. Dit soort rollen zijn Matt Damon dan ook op het lijf geschreven. Wat een imposante verschijning overigens die gestalte geeft aan Al-Rawi!

Niet de film van het jaar, maar wel oerdegelijke cinema. 3,5*

Net als Noah Baumbachs vorige, Margot At The Wedding, erg wisselvallig onthaald, maar ik heb er weer van genoten. Vond Greenberg zelfs beter dan Margot, maar het niveau van The Squid And The Whale wordt net niet gehaald.

Roger is inderdaad niet werelds meest sympathieke figuur, maar ik leefde wel mee. Baumbach slaagt er voor mij toch altijd in om zijn bokkige personages ook een hart mee te geven.

Stiller speelt hier dan ook voortreffelijk wat mij betreft. Sowieso een prima acteur, maar dit is een van z'n beste rollen. Nooit hangt 'ie de clown uit, maar bij momenten toch grappig en vaak aandoenlijk. Ook Greta Gerwig en Rhys Ifans doen het goed.

Op visueel vlak redelijk sober allemaal, maar de dromerige momenten mogen er zeker wezen. Ben overigens een grote fan van scènes waarbij iemand gevolgd wordt tijdens het rijden, van dichtbij gefilmd vanop de passagierszetel. Ook de soundtrack is niet echt memorabel, maar meer dan degelijk.

Als je Roger Greenberg een lul vindt van het zuiverste water, kan ik me wel voorstellen dat deze prent dik tegenvalt. Ik persoonlijk voelde mee met z'n angsten en ontgoochelingen. Zit ergens tussen 3,5 en 4* in.

Publieksvriendelijke tragikomedie die wel sympathiek is, maar veel te veel op veilig speelt om ook maar enigszins te verrassen. De humor, de acteerprestaties, de Dramatische Momenten... Het is allemaal nogal voorspelbaar en regisseur Frank Van Mechelen weet zich op geen moment echt te onderscheiden als filmmaker. Het geheel kijkt uiteraard wel vlot weg, dat Kempens heeft iets charmant en diezelfde acteerprestaties zijn eigenlijk toch wel prima.

De score laat zich al raden: 3*

Luchtig tussendoortje dat ik morgen alweer ben vergeten. Vind Grosse Pointe Blank namelijk vooral uitblinken in middelmatigheid.

Echt charmant of grappig is deze film in mijn ogen niet en Cusack heeft me nog steeds niet helemaal kunnen overtuigen.

Ook de muziek (waar nochtans heerlijke songs tussenzitten) lijkt er maar wat nonchalant tussen gepleurd.

Samengevat best een sympathieke prent die me evenwel nergens wist te raken.

Mja, een lompe komedie enerzijds, een misplaatst melige familiefilm anderzijds... Vreemde combinatie.

Grown Ups vuurt een spervuur aan grappen af, waarvan er zowat 2 op de 100 geslaagd zijn. Soms echt scènes waarbij je ziet waar ze naartoe werken, en je afvraagt "Nee, ze zouden toch niet gewoon..." maar dat doen ze dan wél. Grappen die denk ik midden jaren '90 al belegen waren, moeten nu nog eens gerecycleerd worden blijkbaar.

Daarnaast leek de line-up wel het resultaat van een soort van steekproef waarbij 100 mensen gevraagd werd "Wie vind je compleet ongrappig?". Kevin James is nog redelijk te doen, maar die andere figuren... Ergste van al is dat er op de set waarschijnlijk zo'n sfeertje hing van zie-ons-hier-eens-hilarisch-uit-de-hoek-komen.

En dan die vrouwenrollen... Het is bijna beledigend. Ze lopen er echt bij voor spek en bonen om een keer of twee ook "grappig" uit de hoek te mogen komen. Zo is er de dolkomische scène met die adonis met het piepstemmetje (Hoe kómen ze erop), waarbij de actrices zelf schuddebuiken van het lachen, maar je als kijker niet verderkomt dan een bedenkelijke "Zucht...".

Nu ja, af en toe valt er wel eens wat te lachen, een enkele keer luidop. En de kameraderie schijnt er hier en daar ook door. Het kan dus zeker nog erger. 1,5*

Blijf dit een geweldig debuut vinden. Jammer dat Montiel die lijn niet meteen lijkt te kunnen doortrekken. Fighting was een redelijk plat filmpje en The Son Of No One ziet er ook weer niet echt bijzonder uit.

A Guide To Recognizing Your Saints is dat voor mij wel nog steeds (zag 'm gisteren voor de 3e of 4e keer). De broeierige energie in deze prent is wat mij betreft vergelijkbaar met die van de betere Spike Lee. Het zweet druipt van de muren en de melting pot van verschillende culturen staat op ontploffen. Vooral het gedeelte in de jaren '80 knéttert. Ontvlambare scènes worden afgewisseld met dromerige, ingetogen passages, en dat zie je ook in beeld en geluid. Werkt echt goed in mijn ogen.

Ook de cast overtuigt, met LaBeouf als centrale figuur. Hierna draafde hij vooral op in hersenloze nonsens, maar hier vind ik 'm erg naturel als gewone kerel. Daarnaast zeer genoten van Rosario Dawson. Ze komt hoop en al 5 minuten in beeld, toch genoeg om serieus indruk te maken.

Zeker geen perfecte film, maar wel één die een emotionele punch packs. Ruim 4*.

Sterke opvolger van het in mijn ogen nog iets betere Memories Of Murder. Opnieuw zo'n knotsgekke genrecocktail waarbij botte humor in de mixer wordt gegooid met een monsterverhaal, dit alles afgeroomd met een beetje drama.

Op visueel vlak vind ik dat er best wat te genieten valt in The Host, toch een pak stijlvoller dan de typische blockbuster. Ook het monster wordt tot op een kwartiertje voor het einde aardig in beeld gebracht.

Van genoten!