Meningen

Had deze al in de bioscoop gezien, en nu nog eens herbekeken op DVD. Samen naar Aanrijding In Moscou kijken is hier in het Gentse dan ook zowat een activiteit op de sociale kalender. En na een tweede kijkbeurt is m'n indruk van de film intact gebleven: charmante prent, maar net niet betoverend.

Daarvoor is het scenario gewoonweg wat te flauw, alsof Christophe Van Rompaey dacht dat de couleur locale wel zou volstaan om van Aanrijding een pareltje te maken. Ook mocht de beeldtaal van mijn part dromeriger zijn, om zo wat meer visuele poëzie te creëren.

Nochtans worden de personages op heel overtuigende manier geschetst en velen van hen deden me dan ook denken aan mensen die ik in het echte leven ken. Absolute topper is natuurlijk Barbara Sarafian, die bij momenten echt stráált.

Grote pluspunt is de humor, in de vorm van de heerlijke Gentse dialogen. Goed ook dat van de belangrijkste personages eigenlijk alleen Johnny echt plat Gents "klapt", en de meesten een soort verbasterde vorm spreken van het dialect van de Arteveldestad. Maakt het des te echter, en ook dat tussentaaltje zorgt voor de nodige gein.

Jammer dus dat het scenario wat zwak uitvalt en er op cinematografisch vlak weinig wordt geprobeerd, anders had dit wel 'ns een echte favoriet kunnen worden. Niettemin plezant!

Dit was niks voor mij, 'k vond The Abandoned schreeuwerig in every sense of the word.

Van spanningsopbouw lijkt geen sprake en vanaf de eerste seconden loert het gevaar onder elke grasspriet, rustpunten zijn nihil. Deze prent ademt niet waardoor alle interesse bij mij al vlug was versmacht.

Ook op auditief vlak is Cerdà's eerste avondvullende film wat mij betreft té luidruchtig met telkens weer datzelfde trucje waarbij verontrustende tonen overgaan in omgevingsgeluiden. Werkte op m'n zenuwen.

Visueel daarentegen is The Abandoned wel in orde. Zeker geen hoogvlieger in mijn ogen, maar slecht mag ik het niet noemen.

Dit lag me compleet niet. Met een spanningsboog die constant op scheuren staat lijkt deze film wel één grote paniekaanval, herrie op pellicule gezet. Leuk dat sommigen hier een fijne filmervaring mee beleven, maar voor mij was het 90 volle minuten zwaar afzien.

Opnieuw een heerlijke Warmerdam waarbij vooral het hilarische eerste uur absoluut top is. Daarna verschuift de toon van Abel een heel klein beetje waardoor de grolfrequentie wat vermindert. Ik begrijp die aanpak, maar het laatste half uur vond ik toch ietsje minder.

Verder opnieuw een heel kleurrijke prent met geinige acteurs (Vader Victor doet het geweldig, maar het is toch weer het prachtige hoofd van de regisseur dat de show het meest steelt). Echt een unieke stem binnen de (Nederlandse) cinema, deze man!

Niet echt mijn soort film, vreesde ik, maar The Abyss viel me geweldig mee. Perfect opgebouwd, maar wel jammer van het kleffe einde. Het laatste half uur kost de film toch zeker een half sterretje. Tot dan enorm genoten van onder meer de mooie onderwaterbeelden en het fijne acteerspel.

Ruime 3*.

Viel me zwaar tegen. Hewitt probeert een soort van lijzige sfeer te scheppen waarin ik helemaal niet meeging. Het deed erg kunstmatig aan in mijn ogen en zorgde voor een te grote afstand tussen de kijker en de personages. Ook het acteerwerk is wat mij betreft erbarmelijk waarbij de jongeren me wel leken weggelopen uit Heartbreak High: zo weinig naturel, net schooltoneel.

Totaal niet sfeervol dus voor mij en de look van Acolytes was al geen haar beter: schimmige, lelijk belichte beelden die de beloftevolle locaties (dat schitterende bos!) verprutsen.

Het verhaal speelt bij dit soort cinema uiteindelijk geen geweldig belangrijke rol en ik ben bereid om in de meest ongeloofwaardige verhaallijnen mee te gaan, zolang de uitwerking er maar voor zorgt dat ik in de realiteit van de film blijf zitten. Dit was hier jammer genoeg compleet het geval niet.

Ik sluit me aan bij de positieve geluiden hier. Inderdaad een lekker grimmige seventies flick die vooral uitblinkt dankzij de rauwe sfeer en de smoezelige locaties in New York.

Het acteerwerk is niet overal van hetzelfde niveau en het verhaaltje heeft weinig om het lijf, maar wat is het heerlijk toeven zeg in het door en door verwrongen universum dat Barry Shear hier met behulp van de grauwe beelden op het doek tovert.

Paar geweldige personages ook, waardoor dit voor mij gewoon richting 4* klimt.

Uit het nachtelijke studentenleven in Vlaanderen valt ongetwijfeld opwindende cinema te puren, maar deze Ad Fundum slaagt daar in mijn ogen jammer genoeg niet in. Hoewel de film nu toch ook weer niet zó oud is, doet Van Looys debuut wel erg oubollig aan: de look, het verhaal, de acteerprestaties, ... Ik vind het allemaal behoorlijk duf.

Op zich valt makkelijk te geloven dat er tijdens zo'n doop eens iets lelijk uit de hand kan lopen, maar de nonchalante manier waarop de "booswichten" omgaan met Sammy's dood, overigens een doodbrave figuur die hen nooit iets heeft misdaan, slaat werkelijk alles. Waarna de zaken escaleren en er echt een strijd van Goed tegen Kwaad ontstaat die je eerder in een Disney-prent verwacht dan bij Van Looy, die me met Loft en De Zaak Alzheimer best wist te charmeren.

Omwille van het interessante milieu toch nog 2 sterretjes, maar de uitwerking vind ik pover.

Eens herzien maar net als bij de eerste visie werd ik zeker niet weggeblazen. De film mikt meer op het verstand dan op het hart lijkt het, hoewel het hoofdpersonage toch aandoenlijk genoeg zou moeten zijn om met 'm mee te voelen.

Net als bij bijvoorbeeld Synecdoche, New York ligt de nadruk op een complex kluwen tussen realiteit en fictie waarbij het uitkijken is welke van de twee nu de overhand neemt.

Adaptation drijft dus wel op een origineel uitgangspunt en dat levert een intelligente prent op maar 't raakt mij eigenlijk niet. 'k Heb wel eens gedacht dat überoriginele cinema, waarbij alles liefst zo inventief mogelijk is, me nooit echt zal kunnen meeslepen, maar bij bijvoorbeeld Eternal Sunshine Of The Spotless Mind leefde ik wél volledig mee. Hangt dus meer af van de manier waarop personages worden uitgewerkt en 'k vind de emotionele slagkracht van Adaptation eerder beperkt. Cage doet het nochtans erg goed als beide Kaufmans, maar het verhaal wordt in mijn ogen nogal steriel gebracht. Behoorlijk vaag, maar 'k kan het niet anders onder woorden brengen.

Ook de andere acteurs zijn best overtuigend, maar diep snijdt het allemaal niet. Op visueel vlak vind ik deze Spike Jonze evenmin overweldigend en dus blijft het bij 3* voor het bijzondere basisidee. Sorry fans.

Ben het hier wel mee eens en waarschijnlijk mede daardoor is Adoration ook in mijn ogen geen onverdeeld succes. Atom Egoyan weet bij momenten nochtans te intrigeren en net als in The Sweet Hereafter en Exotica (z'n andere films heb ik nog niet gezien) injecteert hij zijn prent met een bepaald sfeertje, dat het midden houdt tussen noodlottig en onheilspellend.

Tijdens de eerste helft had de Canadees me dan ook volledig mee maar naarmate het plot zich ontrafelde ging m'n interesse wat verloren. Net als starbright boy heb ik het gevoel dat Egoyan hier meer mee had kunnen aanvangen.

Bijzonder filmpje maar door de hoge verwachtingen, vooraf (Adoration is erg goed ontvangen) en na het eerste uur, toch een beetje teleurgesteld.

Moeilijk om dit te beoordelen. Waar ik Kidulthood een zeer overtuigende prent vond, doet het vervolg me toch 'n beetje aan als een flauwer afkooksel.

Het is nog steeds een onderhoudende film, maar 'k heb me af en toe wat zitten ergeren. Vooral tijdens dat zwaar ontgoochelende eerste half uur waarin letterlijk geen séconde tijd is voor enige nuance. Waar er in deel 1 al vrij weinig diepgang stak, trekt Adulthood de oppervlakkigheid van de personages tot in het belachelijke door.

Daarna betert dit wat, waardoor er nog een redelijk sterke film ontstaat die jammer genoeg toch wat te stompzinnig voor de dag komt om er echt positief over te kunnen zijn.

Héérlijke soundtrack!

Eigenlijk een filmpje dat me erg goed zou moeten liggen, maar echt sprankelen doet Adventureland in mijn ogen niet. Het prikkelt niet, er zit te weinig vuur in.

Mottola's vorige, Superbad, kon me dan meer overtuigen. Niet omdat daar harder te lachen viel want in wezen hou ik meer van een "subtielere" indie à la Juno (zelfde soort prent als Adventureland naar mijn mening) maar omdat ie scherper was, wel enigzins wist te beklijven.

Begrijp me niet verkeerd hoor, 'k heb hiervan genoten, maar niet zo hard als ik had verwacht. De zalige muziek neemt je nochtans op sleeptouw en het verhaal is ook al een kolfje naar m'n hand. Tel daarbij nog de verrukkelijke verschijningen (net als anderen hier smelt ik telkens ze in beeld komt) Kristen Stewart en Margarita Levieva als Lisa P en een persoonlijk favorietje zou in de maak moeten zijn.

Misschien ligt het wel aan Jesse Eisenberg, nochtans niet storend in het prachtige The Squid And The Whale, maar nu weinig overtuigend. Hij steekt een scheut Woody Allen in zijn personages en dat pakt hier echt niet lekker uit. Ook de andere mannelijke figuren, die dan voor de fratsen moeten zorgen in dit soort films, missen iets.

Toch nog leuk, maar had echt op meer gehoopt.

Na Oslo, August 31. en The Worst Person in the World het derde meesterwerk dat Trier aflevert. Dan behoor je tot de absolute topklasse als regisseur.

Net als de eveneens verschroeiend mooie slow-burner Aftersun van Charlotte Wells een film die heel veel tijd neemt om alle pionnen in positie te zetten om je dan omver te blazen.

Dat Renate Reinsve een klasbak is, wisten we al sinds Triers vorige prent The Worst Person in the World, maar voor mij maken Skårsgard als vader en Inga Ibsdotter Lilleaas als zus Agnes nog meer indruk. Beiden spelen de pannen van het dak in dit relaas over de afstand die bestaat tussen kinderen en hun ouders.

De film zal zeker niet bij iedereen in de smaak vallen. Zelfs niet bij sommige liefhebbers van Triers vorige werk, denk ik. Heel veel gepraat en traag, en in veel scènes wordt de sentimentaliteit niet geschuwd. Gelukkig is er de humor om alles in evenwicht te houden. Bij mij werkte het wonderwel maar dat zal vermoedelijk niet bij iedereen het geval zijn.

Ik vond het een erg rijke prent waar heel veel in zit. Sentimental Value gaat niet alleen over de verpletterende invloed van familie op je leven en trauma’s die je niet krijgt afgeschud, maar ook over het medium film, theater, acteren, geschiedenis, huizen en de herinneringen die er aan vast kleven, enz.

Briljante film.

Compleet eens met mijn bovenbuur. Het camerawerk en de soms moeilijk hoorbare dialogen, enz... Voor mij hoeft het niet. Kwam eerder over als een soort van truukje om te verstoppen dat het verhaal vrijwel niets om het lijf heeft. Geen strontvervelende film, maar had hier echt wel een stuk meer van verwacht. 1,5*

Magistraal debuut dat traag begint maar zich haast achteloos onder je huid nestelt en je aan het eind verpletterd achterlaat. Over het ouderschap en hoe je als kind naar je ouders kijkt en dat beeld gaandeweg in je leven moet bijstellen, verpakt als ongrijpbare herinnering.

De zomerse, nostalgische sfeer zorgt voor herkenning en de 2 hoofdrolspelers imponeren allebei met een naturelle, ongedwongen vertolking. Weergaloze film.

Ajami deed me nog het meest denken aan films als Amores Perros en Cidade De Deus. Sowieso heb ik een zwak voor mozaïekfilms en ook deze prent wist me te bekoren.

Unieke setting overigens voor een misdaadverhaal, zo'n microkosmos waar moslims, christenen en joden naast elkaar (moeten) wonen en leven. Daardoor krijg je ook een inkijk op de diepgewortelde haat tussen de verschillende groepen. Echt een hoopvol beeld schetst Ajami niet, realistisch is het des te meer.

Op audiovisueel vlak is soberheid het ordewoord. Muziek is er niet, maar de prent ziet er wel goed uit, vind ik. Mooie, natuurlijke kleuren en een handgehouden camera. Geeft het geheel bijna iets documentairs. Ook al omdat er werd gewerkt met niet-professionele acteurs, die het één voor één overtuigend doen.

Compleet omvergeblazen werd ik niet, maar een prima film is het zeker. 3,5*

Had deze al eens gezien, maar veel was er niet van blijven hangen. Tijdens de eerste helft is Alfie nochtans een leuk filmpje: de vrouwen, de kleren,... Kortom: de levensstijl van Alfie. Het bevalt me wel. Jude Law is dan ook spot-on als nonchalante charmeur. Jammer genoeg is de "ommekeer" daar al veel te vlug en verzandt deze prent in sentimentele langdradigheid. Visueel hier en daar wel eens een leuk shot, maar over het algemeen allemaal wat te afgelikt. Rest er natuurlijk het vrouwelijk schoon om je aan te vergapen (Sienna Miller!), maar hier zat naar mijn gevoel toch meer in.

3 sterretjes

Mja, Alice In Wonderland bevat natuurlijk enkele grappige stukjes, maar als geheel wist het me maar weinig te boeien. Dit soort fantasieverhalen liggen me dan ook niet helemaal, maar 'k had er toch iets meer van verwacht.

Visueel bijvoorbeeld is Underland zeker een wonderlijk universum, maar om nu te zeggen dat ik echt betoverd werd... Nou, nee.

Maar goed, da's mijn persoonlijke smaak en daar wringt het schoentje ook niet zozeer. Het verhaal daarentegen deed me echt compléét niets. En dan moet je 't hebben van de komische passages.

Die zijn er best, met een aantal leuke personages. Helena Bonham Carter is heerlijk als Red Queen, net als die 2 kale baasjes, en zo zijn er nog wel een paar... Vind dan ook dat er goed geacteerd wordt, eveneens door Mia Wasikowska als Alice: toch wel een beetje ontdekking voor den dezen.

Jammer genoeg vond ik het niet altijd even interessant, en dat gevecht aan het einde . Origineel is deze Burton zeker, maar echt genieten zat er voor mij niet in. 2* dan maar.

Erg leuke decors en een bij momenten zeer sterke cameravoering. Toch miste ik de nodige sfeerschepping, hoewel de opbouw en het tempo van Alien toch geslaagd valt te noemen.

Fijn filmpje, maar de klassiekerstatus van deze Ridley Scott begrijp ik eerlijk gezegd niet helemaal.

Op de door mij gesmaakte Facebookpagina Film Times wordt deze All that Jazz genoemd in de lijst ‘Movies You Should Watch at Least Once During your Lifetime’. Voor mij genoeg om ‘m meteen te gaan bekijken, zonder dat ik er verder iets over wist.

Ik had eigenlijk in gedachten dat dit een film was van Robert Altman (wellicht verward met Nashville uit 1975), en wist ook niet dat het een musical was. Niet meteen mijn favoriete genre, en wellicht de reden dat ik op 3,5 blijf hangen. De liedjes en dansjes gaan me soms net iets te lang door en zijn iets te talrijk aanwezig voor mij persoonlijk. Maar verder een erg knappe prent met een heerlijk sfeertje en een uitstekende Scheider. Geweldig universum dat Fosse hier neerzet.

Film die qua sfeer naar mijn gevoel erg dicht aanleunt bij Snow Angels, maar toch iets minder indruk achterlaat. Vooral tijdens het tweede deel gaat het wat mij betreft een beetje mis met All The Real Girls. Realistisch misschien, die liefdesperikelen, maar soms nogal hysterisch en persoonlijk geef ik de voorkeur aan ingetogen, "serene" tristesse.

Zooey Deschanel is weer prachtig in één van haar eerste rollen en de combinatie van haar engelachtige gezicht en die hese stem doet me telkens weer compleet smelten, wat een vrouw. Paul Schneider heeft zoals AHWA al aangaf niet echt de uitstraling van een casanova, maar doet het niettemin verdienstelijk. Patricia Clarkson speelt min of meer dezelfde rol als altijd en de rest van de cast ben ik nu reeds vergeten.

Ook een tikkeltje teleurgesteld door de soundtrack, waarvoor de verwachtingen hoog lagen na het bericht van danuz. Inderdaad Will Oldham en Sparklehorse, maar daar houdt het eigenlijk op, had wat meer muziek mogen inzitten.

Zeker een boeiende prent, maar echt gedenkwaardig zou ik All The Real Girls niet noemen.

Toch een tegenvaller na het verrukkelijke Reconstruction. Nochtans komt Boe weer aanzetten met magnifieke beelden, en ook de soundtrack mag er best wezen. Jammer genoeg leidt de kunstmatigheid van het verhaal deze keer niet tot magie bij mij.

Bij Reconstruction werd ik eigenlijk vooral gegrepen door de betoverende chemie tussen Nikolaj Lie Kaas en de oogverblindend mooie Maria Bonnevie, terwijl ik hier echt geen moer gaf om het hoofdpersonage. Ook zijn liefde voor Andrea wordt in mijn ogen weinig overtuigend op het doek getoverd.

En zonder die emotionele band blijft er gewoon een artificiële uitwerking over van een op zich al onnatuurlijk concept. Toch nog 2,5* want op visueel vlak is deze Deen één van de spannendste regisseurs die ik ken.

Mijn derde Christoffer Boe na Reconstruction en Allegro en dit keer pakt de Deen toch uit met een toegankelijkere... euh, puzzel. In die zin dat 'ie aan het eind al helemaal gelegd is. Inderdaad een beetje jammer, hoewel ik de allerlaatste scène erg knap vond.

Ook erg knap is de cinematografie. Op visueel vlak is Boe toch echt wel één van mijn favorieten. De kleuren zijn bij momenten hemels, met een schitterende belichting. De sobere soundtrack vond ik ook prima. Weer een geslaagde mix tussen pianomuziek en meer bevreemdende klanken. Muziek en beeld gaan altijd op een zeer elegante manier samen bij Meneertje Boe.

Heel overtuigende acteerprestaties ook. Jens Albinus, een soort van Deense neuzenvariant van Daniel Auteuil, sleept de kijker echt mee in zijn paranoia. Ook Igor Radosavljevic als Ali is een charismatische knul. Verder bestaat de cast vooral uit venijnige smoeltjes die de complottheoreticus in mezelf wakker maakten. "Dit zaakje stinkt, zeg ik u, het stinkt!!"

Een erg onderhoudende en fraai gemaakte film dus. Maar toch mist Everything Will Be Fine een beetje panache om een échte topper te zijn. Geen standaard thriller, maar of het net als Reconstruction een prent is die per kijkbeurt sterker wordt? Ik betwijfel het.

3,5*

Beter dan ik had verwacht, het is natuurlijk altijd interessant om een film te zien over iemand die door de meeste mensen wel zal worden genoemd als je hen vraagt naar een lijstje met genieën.

Niet alleen de briljante Mozart, maar ook het Salieri-personage, dat zich niet kan neerleggen bij zijn eigen beperkingen, levert sterk materiaal op.

Grootste troef van Amadeus vind ik de opbouw: niettegenstaande de film drie uur duurt, heb je nooit het gevoel dat de prent gaat slepen. Ook de vele muziek gaat nergens storen, hoewel ik zeker geen grote fan ben van Mozart.

Theatrale film, hoe kan het ook anders, maar best verteerbaar. 3*

Deze destijds voor het eerst gezien op school. En in tegenstelling tot de meeste films die we daar zagen, was iedereen meteen erg enthousiast over American Beauty. Het is dan ook een toegankelijke prent die toch dieper graaft. Iedereen content...

En content waren we zeker, toen we ons mochten vergapen aan de sexy Mena Suvari. Die verbeelding die langs alle kanten op hol sloeg! Nee, echt werk werd er die dag niet meer verzet... Nu moet ik er wel bij zeggen dat er op andere dagen eigenlijk ook geen werk werd verzet, hoor. Meer dan wat arbeidsschuwe knullen bijeen was dat nu niet meteen.

'k Heb de film sindsdien nog een paar keer gezien en 'ie blijft zeer fraai. Niet dat Sam Mendes de eerste was om zijn mes te zetten in de schone schijn van Suburbia om er het failliet van de American Dream bloot te leggen. Maar waarschijnlijk was American Beauty wel de meest succesvolle poging.

De afgelopen tien jaar zijn we dan ook lamgeslagen met (al dan niet geslaagde) kopieën die hun graantje wilden meepikken van dat succes. Daardoor heeft AB toch een kléin beetje van z'n glans verloren voor mij.

Maar natuurlijk blijft het genieten geblazen. Lester Burnham is misschien wel Spaceys allerbeste rol, maar ook Thora Birch en Wes Bentley vind ik sterk. En Suvari he... Die hormoontjes tieren hier nog steeds welig als ze door beeld glijdt. Yes Sir, she's a bit of a fox!

4,5*

Toch erg duidelijk dat Linklater voor z'n meesterlijke Dazed And Confused de mosterd heeft gehaald bij deze American Graffiti.

Ook hier veel doelloos rondrijden, drinken en stoeien tijdens de zorgeloze zomervakantie, maar dan tegen de achtergrond van de fifties. En 'k moet toch zeggen dat de seventies-sfeer van Dazed And Confused me meer aanspreekt (de muziek, de kapsels, de kleren en vooral de tijdsgeest).

Niettemin weet George Lucas ook een sfeervolle prent af te leveren die niet altijd even subtiel is maar wel zeer genietbaar. Redelijk wat grappige momenten ook, die ondanks de aanzienlijke leeftijd van de film nog fris overkomen.

Minder overtuigend dan Linklater, maar toch een puik werkje met leuke acteurs.

I'm leaving. I've assessed the situation, and I'm going.

Deze film voor een derde keer bekeken, en wat blijft ie heerlijk. Grappig, verontrustend en met een werkelijk sublieme Bale.

Heb 'm al een aantal sterke rollen zien spelen, maar nergens past hij beter dan hier met z'n wat arrogante uitstraling. Kan me echt niemand indenken die een betere Patrick Bateman zou neerzetten.

Eveneens genoten van z'n oppervlakkige bekommernissen (There is a moment of sheer panic when I realize that Paul's apartment overlooks the park and is obviously more expensive than mine) en zijn uitleg telkens bij die onnozele muziek waar hij naar luistert.

Zeer goede prent die er wat mij betreft overigens beter in slaagt een beeld te schetsen van de New Yorkse yuppiewereld dan het vaak bejubelde Wall Street. En ook de humor kan ik geweldig smaken! 4*

Interessante inkijk in het leven van enkele (weliswaar stereotiepe) tieners, maar 'k vraag me toch af of het wel een goed idee is om zo'n kwetsbare periode binnen enkele jonge levens met de wereld te delen. 'k Voelde me soms een voyeur bij zaken waar ik echt niks mee te maken heb. Zo kan ik me bijvoorbeeld voorstellen dat het voor dat meisje met haar topless foto niet echt aangenaam is om even samen met haar ouders naar American Teen te kijken.

Verder wel zeer boeiend en 'k was echt benieuwd hoe het nu met elk van hen verder ging. Iets minder waren in mijn ogen de animatiestukjes, die me uit de realiteit haalden.

Erg vreemd dat deze film het zo goed deed aan de box office. Kan me de reactie van de meeste kijkers al min of meer voorstellen...

Hehe, het mag dan stilaan op gang komen he.

Hmm, het duurt nu wel érg lang.

Eindelijk, een geweer! Het kan hier beginnen!!

...

KLOTEFILM

Persoonlijk heb ik wél genoten van The American, voor mij zelfs een van de betere films van het jaar. Sober maar erg elegant geschoten, met vooral in de nachtscènes geweldige kleuren.

Ook de acteurs doen het prima. Van Clooney wist ik wel dat 'ie goed zou zijn, en zo pakt het ook uit. Daarnaast een knappe rol van Violante Placido. Een bloedmooie vrouw met een prachtige, kwetsbare uitstraling.

Net als bij Control kreeg Corbijn me wel weer niet hélemaal mee. Ook zijn tweede worp vind ik niet écht meeslepend. Niettemin een prima prent die tussen 3,5 en 4* in valt.

Geweldige film, waarmee Xavier Dolan in mijn ogen een serieuze stap voorwaarts zet na zijn beloftevolle maar wisselvallige debuut.

Alleen al vormelijk vind ik Les Amours Imaginaires stúkken beter dan J’ai Tué Ma Mère. Dolan heeft inderdaad goed gekeken naar andere regisseurs, maar het geheel heeft genoeg flair om dat niet aan je hart te laten komen. De felle kleuren doen denken aan Almodóvar, de slaapkamerscènes aan Godard, de slowmo’s aan Wong Kar-Wai en Jaco Van Dormaels Mr. Nobody, maar het resultaat voelt vooral fris, speels en zelfs functioneel aan. Die intrede op Nico’s feestje . Ook de soundtrack mag er wezen.

Ook inhoudelijk is Dolans tweede worp geslaagd. Daar is al heel wat zinnigs over gezegd door de anderen hier, dus veel ga ik er niet meer aan toevoegen. Ik vond net als user New Flame wel dat er uit de scherpe observaties nog iéts van compassie sprak voor de personages. Ik zag in tegenstelling tot sommigen hier geen op-en-top cynische film, geen regisseur die compleet meedogenloos is voor de narcistische, maar ook op zoek zijnde jongeren. Ondanks hun oppervlakkige karakters en het pijnlijke slot, is Les Amours Imaginaires voor mij méér dan puur leedvermaak.

Dikke 4* voor deze intelligente en stijlvolle prent en heel benieuwd wat dit (nog steeds erg jonge) talent nog allemaal in z’n mars heeft.