Meningen

Degelijke film die wat mij betreft evenwel nogal aan de langdradige kant is. De acteurs doen het nochtans erg goed, met een ijzersterke Tom Cruise in het bijzonder. Jammer genoeg slaagt Singer er in mijn ogen niet in de spanningsboog de volle 120 minuten gespannen te houden. 'k Hou het maar bij (een dikke) 2,5*.

Moeilijk om dit te beoordelen: je weet dat Waltz With Bashir grootse cinema is, maar toch werd ik niet helemaal meegesleurd in Folmans trip. De omstandigheden waarin ik deze prent heb gezien waren niet ideaal, en misschien heeft dat er wel iets te maken.

Visueel is Waltz namelijk van het allermooiste dat ik ooit heb gezien: akkoord, de personages stappen wel héél traag , maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door bijvoorbeeld de hier reeds aangehaalde scène waarin enkele soldaten naakt ontwaken in het water en dan maar besluiten aan land te gaan: de melancholie die hierbij schuilgaat in de ogen van de jonge Ari is adembenemend. Ook die andere welbekende scène waarbij gevlucht wordt op een naakte reuzin, is hartverschroeiend mooi.

Die beeldenpracht wordt vergezeld van een al even formidabele soundtrack, waarbij mooie instrumentale stukjes afgewisseld worden met pop-hits (Enola Gay van OMD!). Audiovisueel is Vals Im Bashir dan ook 'n magnifieke film.

En toch werd ik niet helemaal ondergedompeld in de trip. Misschien dat dit bij een tweede visie wel het geval is, maar narratief is deze prent gewoon wat minder. De hele zoektocht is nogal fragmentarisch, waardoor de kijker er nooit echt door opgeslorpt wordt.

Sowieso is dit zéér originele cinema en worden er enkele bakens verzet. Toch blijf ik voorlopig hangen bij 3,5*.

Nu de hype wat gaan liggen is, de reeks nog eens herbekeken op DVD. Het blijft een grappige en gezellige serie die net niet briljant is wat mij betreft. Er zitten zeer komische momenten in, vooral als op de herkenbaarheid van de personages wordt gespeeld. Hierbij steekt Maurice als schoolinspecteur op rust er voor mij bovenuit, maar iedereen heeft z'n momenten. Persoonlijk vind ik wel dat het hoge niveau niet overal wordt aangehouden en sommige stukken een beetje flauwer zijn. Niettemin van het allerbeste dat de laatste jaren op de Vlaamse tv te zien was. Dikke 4*.

Aardig filmpje. Begint leuk, à la The Descent, met een paar jonge mensen op zoek naar kicks. Jammer genoeg verzandt Vertige al redelijk snel in een standaard groep - vrienden - wordt - achternagezeten - door - freak-verhaaltje. Het had voor mij zeker nog 20 minuten langer mogen duren vooraleer die stroper het toneel op komt gewandeld. Maar op zich kijkt het allemaal vlot weg, wordt er behoorlijk overtuigend geacteerd en zijn de klimshots bij momenten duizelingwekkend. Visueel zeker niets geniaals, maar allemaal wel effectief.

3*

Als grote Woody Allen-fan was ik erg benieuwd naar Vicky Cristina Barcelona, niet in het minst door de vele positieve recensies die deze prent verzamelt. En toch speelde in m'n achterhoofd dat in de beste Allen-films de opperneuroot zelf meedoet. Misschien toch meer fan van de acteur dan van de regisseur?

Dat gaat in ieder geval op voor die waarbij "komedie" staat vermeld en echt grappig is Vicky Cristina nu niet meteen. Ook als liefdesbrief aan Barcelona vind ik het allemaal wat gewoontjes. Goed, in het begin worden de traditionele trekpleisters van de stad sfeervol en zonovergoten in beeld gebracht, maar cinematografische hoogstandjes moet je nu eenmaal niet verwachten van deze cineast.

De acteerprestaties waren nochtans degelijk, met vooral Rebecca Hall en een heerlijke Penélope Cruz. Scarletts betoverende charme daarentegen lijkt een beetje uitgewerkt bij mij en ook Bardem laat weinig indruk na.

Een echte misser zoals Scoop dat was vind ik deze niet, maar als je ziet welke hilarische films deze man heeft gemaakt, herken ik er niet de topper in die velen er wel in zien.

De eerste 2 delen heb ik evenmin gezien, maar zelfs zonder die voorkennis vind ik dit derde hoofdstuk best interessant. Ook al omdat ik stiekem een zwak heb voor dat Zuid-Franse landschap. Niet om daar te gaan wonen, want dat zou me veel te desolaat zijn, maar het geeft zeker iets extra aan deze documentaire. Aan het einde filmt Depardon het herfstlicht op dat heuveltje en dat vond ik werkelijk adembenemend.

Maar goed, het gaat in de eerste plaats om de mensen en hun levenswijze, die langzaam maar zeker aan het verdwijnen is. Bepaalde momenten zijn echt ontroerend (blikken zeggen boekdelen), maar andere stukjes deden me dan weer beduidend minder.

Voor sommigen zal Profils Paysans dodelijk saai zijn, maar mij wist het vaak wel te boeien. Zal de rest van de trilogie ook nog wel eens proberen te bekijken. 3*

Na het overweldigende Sombre maar meteen eens La Vie Nouvelle geprobeerd. Sommigen zullen zeker de voorkeur geven aan deze misschien wel ambitieuzere film. Persoonlijk gaat mijn voorkeur toch uit naar het intiemere en gevoeligere Sombre.

Ook La Vie Nouvelle is weer een zeer lichamelijke prent geworden, waar veel energie vanuit gaat. De camera beweegt impulsief en de kleuren zijn bij momenten prachtig. Visueel dus opnieuw subliem.

Maar het deed me gewoon beduidend minder allemaal. Zeker intrigerende cinema, maar verder dan 3* kom ik na een eerste visie niet.

Bij de eerste keer Vinyan was ik erg moe, dus nu eens herbekeken en toch echt wel een geweldige film. Op visueel vlak buitenaards. Ik ga naar een dikke 4,5*

Deze was ook nog eens aan herziening toe. The Virgin Suicides is dan ook wel zo’n film die per kijkbeurt niks aan kracht inboet. Want zelfs al wist ik hoe het verhaal afloopt, toch blijft het zoeken naar wat de meisjes drijft. En ook nu hield ik weer een diep melancholisch gevoel over aan Sophia Coppola’s debuut. Want zoals Zachery Glass al zei: aan het eind heb je het gevoel dat ook voor de jongens het leven een beetje ophoudt na die avond. En da’s ergens wel herkenbaar.

Ook de dromerige, lome sfeer is hierbij belangrijk. Visueel kiest Coppola voor een stijl die naadloos aansluit bij de wereld van de zussen: sommige scènes lijken rechtstreeks uit het hoofd van een tienermeisje te komen. En ook de gelige kleuren dragen bij tot dat zweverige gevoel. Visueel zeker niets briljants wat mij betreft, maar allemaal wel doeltreffend.

En dan is er uiteraard de muziek. Playground Love vind ik een prachtige song, dus veel kon er al niet meer misgaan. Maar ook elders in deze film zitten er nog een aantal knappe nummers verborgen, zoals het geweldige How Can You Mend A Broken Heart.

Bij de meisjes steelt vooral Dunst de show, maar ook die lege blik van Hanna Hall als Cecilia was erg indrukwekkend. Verder een overtuigende James Woods als onbeholpen vader tussen al dat oestrogeen en een akelige Kathleen Turner als strenge moeder.

Buitengewoon goed vind ik The Virgin Suicides nog altijd niet. Maar ’t is wel een prent die steeds dieper onder mijn huid ging kruipen.

3,5*

Persoonlijk vond ik The Station Agent toch nog iets joliger van toon, en waar The Visitor wel dat intimistische van McCarthy's debuut heeft, hangt er toch voortdurend een waas van melancholie over. Nooit is één van de personages écht bevrijd, en de humor is zo zacht dat de sombere teneur nergens vol wordt doorbroken, waarbij de al bij al niet zó aanstekelijke muziek ook al niet voor de nodige schwung zorgt. Dat is natuurlijk ook niet echt nodig want bovenal is The Visitor een louterende vertelling waarmee Thomas McCarthy de immigratiepolitiek van de VS aan de kaak wil stellen, maar hierdoor kreeg ik wel het gevoel dat de film soms wat "belegen" aandeed, waarbij de grenzen van de sentimentaliteit al eens werden opgezocht. Maar goed, toch heb ik genoten van dit ingetogen stukje cinema, evenals van de acteerprestaties. Toch werd wat mij betreft het niveau van The Station Agent net niet gehaald.

Intrigerend filmpje. Visueel gebeuren er zeker interessante dingen, maar de look van Vital overdonderde me niet. Wel erg trippy, die scène met die 4 schoorstenen! Wat is dit? Wat gebeurt hier?! Ow... 4 schoorstenen.

Misschien was het me allemaal net iets te lijzig (hoewel dat ook mee de kracht vormt van deze prent) om écht onder de huid te kruipen. Wel een film met een hoge herkijkwaarde, lijkt me.

Voor nu, dik 3 sterren.

Een aantal mooie beelden van de zon die op een sneeuwlandschap zit, veel meer positiefs kan ik jammer genoeg niet kwijt over Vodka Lemon. Meer dan wat flauwe impressies van het dorpje krijgen we niet, en ik vraag me behoorlijk af wat nu eigenlijk de intensies waren van regisseur Saleem.

Wondermooie film waarin het drukke Parijse stadsleven treffend in beeld wordt gebracht. En toch drijft Le Voyage Du Ballon Rouge tegelijkertijd op een rustig tempo waarbij tijd wordt genomen voor audiovisuele poëzie.

Hsiao-hsien Hou wordt natuurlijk geholpen door de perfect gecaste acteurs die één voor één levensecht aandoen, met op kop een fan-tas-tische Julliette Binoche. Ook de rollen van Simon en Song worden zeer overtuigend gespeeld.

Bij het zien van de synopsis en sommige reacties, zat de vrees er al wat in dat dit een arty-farty bedoening ging worden, die met een duur van bijna twee uur de zenuwen behoorlijk op de proef stelt. Maar toen ik deze prent in Koekebakkers top-10 van 2008 zag staan, toch eens geprobeerd. Wat een fijne verrassing!

Dikke 4*

Wel een sympathieke prent, maar wat mij betreft stiekem toch ook een beetje duf. De milde humor, de klassieke beeldvoering... Niet het soort cinema waar ik wild van word. Deed me soms denken aan de sfeer van zo'n Zweeds jeugdfilmpje. Maar op andere momenten is Empties ook wel echt charmant en die ballonvaart had iéts.

2,5*