Meningen

Ben het eens met james_cameron. Allemaal niet te bijster origineel, maar het charisma van de acteurs en de sfeer maken er toch een aangenaam geheel van.

De cinematografie en score zorgen voor een dromerig sfeertje waar ik wel van hou. NY tijdens de zomer doet het trouwens sowieso goed bij mij.

Ook Joseph Gordon-Levitt komt weer prima voor de dag en Olivia Thirlby (in een kleine rol) is altijd een genot om naar te kijken.

Weinig memorabel, maar zeker niet mis. 3*

Toch wel een mooi filmpje. Geslaagd alternatief sfeertje zoals hier al werd opgemerkt. Erg goede soundtrack ook, hoewel Alexis Dos Santos er naar mijn gevoel niet helemaal in slaagt om beeld en geluid echt te doen samensmelten. Prima songs maar er wordt niet zoveel mee gedaan. Briljante cinema is Unmade Beds wat mij betreft dus niet, maar zeker een charmante prent. Dikke 3,5*

Hmm, hier zat meer in. Voor mij persoonlijk dan want sommigen werden blijkbaar wel verpletterd door Trochs tweede worp.

Ergens best te begrijpen. 't Is een elegant geschoten prent, met een interessante thematiek en ijzersterke acteurs. Maar echt diep raken deed het me niet.

Unspoken is naar mijn gevoel namelijk te fragmentarisch opgebouwd. Met grotendeels losse scènes van maximum een halve minuut. Alsof Troch opzettelijk afstand wil houden tussen het publiek en haar personages. Die barrière was er al bij haar debuut Een Ander Zijn Geluk en ik hoop dan ook dat die bij haar volgende film wordt afgebroken.

Nu ja, mijn persoonlijke smaak he. Zoals gezegd werkt het voor anderen dan wel weer. Vond echter dat er te veel passages in zaten waar ik me echt moest doorwórstelen. Met de indrukwekkende cinematografie en de voortreffelijke rollen van Todeschini en Devos is dat toch niet nodig?

Wel een ronduit magistrale scène op het feestje. Op de vraag of ze kinderen hebben, antwoordt Grace "Nee". Verraad, valt er af te lezen op het gezicht van Lukas. Waarna de camera op de tonen van Be My Baby aan het zweven gaat tussen de twee voor eeuwig beschadigde ouders. De blik van Emmanuelle Devos op dat moment is zo goed getroffen. Zo écht.

Dik 3*

Vertederend filmpje dat zachte humor koppelt aan nog zachtere melancholie. Best van genoten maar echte meesterwerken zal ik wel nooit ... SQUIRREL ... herkennen in de Pixars.

Wat mij betreft wel een stukje beter dan WALL·E maar nu ook weer niet de allerbeste prent uit de Pixar-stal.

Sluit me aan bij de positieve reacties hierboven. Indrukwekkend hoe Jason Reitman me met op zich weinig opzienbarende cinema steeds opnieuw volledig kan inpakken.

Ook Up In The Air lijkt aanvankelijk een vrij doorsnee Amerikaans filmpje, dat nergens echt hilarisch is maar zich als een sluipmoordenaar rond de ziel van de kijker wentelt en vervolgens genadeloos toeslaat.

Hierbij wordt Reitman geholpen door een magistrale George Clooney die momenteel on top of his game is en er telkens weer de juiste projecten lijkt uit te pikken. Samen met Brad Pitt de absolute top in Hollywood.

Ook de rest van de cast doet het voortreffelijk met de schattige (en erg knappe) Anna Kendrick als ambitieuze jonge zakenvrouw en Vera Farmiga als Binghams vrouwelijke kloon. De vele cameo's zijn wat mij betreft minder memorabel.

Op visueel vlak niet slecht maar nu ook weer niet enorm speciaal, wat eveneens geldt voor de soundtrack, hoewel Up In The Air een erg mooie scène bevat op de tonen van Help Yourself van Sad Brad Smith. Het zijn toch vooral de personages en dan in het bijzonder Clooney die onder je huid kruipen en dit voor mij alvast tot de eerste topper van het nieuwe filmjaar maken.

Sterke maar ook heel erg Amerikaanse film die zelfs bij een tweede visie (als je al in de smiezen hebt hoe de vork aan de steel zit) genietbaar blijft. Een heus meesterwerk herken ik er evenwel niet in, daarvoor vind ik de filmbeleving ervan misschien toch wat te eendimensionaal. Ik besef ook wel dat je niet naar The Usual Suspects kijkt om ontroerd te worden, en dat Singer je hier de volledige film bij de neus neemt, waarbij je de hele tijd naar een leugen hebt zitten kijken, is een bijzonder goede vondst , maar dat zorgt er dan wel voor dat dit soort cinema maar tot op een bepaalde hoogte raakt bij mij, net onder de categorie waar m'n favorieten hun tent hebben opgeslagen. De acteerprestaties vind ik voor dit soort film zeer geschikt waarbij vooral de elegante discretie van Byrne en het ambivalente karakter van Spacey boven de middelmaat uitstijgen. Entertainment van de bovenste plank.