Meningen

Blijft een magnifieke film.

Y Tu Mamá También was 1 van mijn favoriete prenten toen ik pas wat meer met film begon bezig te zijn. Het is wellicht al een jaar of 15 geleden dat ik hem voor het laatst zag, maar de film heeft niks aan kracht ingeboet.

Cuarón tovert hier zowat de ultieme roadmovie op het doek, en dan nog eens door een prachtig land als zijn thuishaven Mexico. De film zelf voelt ook aan als een reis, waarbij je samen met de 2 jongens hun bekende leefwereld in de stad verlaat om een ander deel van het land te ontdekken.

Er wordt veel gebullshit en gelachen, maar na verloop van tijd ontstaan er ook conflicten, zoals dat wel vaker het geval is als je erop uittrekt met vrienden. Er zijn ontmoetingen met nieuwe mensen, er wordt gegeten, gedronken en gedanst, en onder het mom 'het lichaam reist sneller dan de ziel' zal de impact van de reis pas veel later duidelijk worden.

De persoonlijke reis van de jongens wordt gekoppeld aan de 'reis' die Mexico zelf doormaakt. Het eenvoudige plattelandsleven is er aan het verdwijnen en de levens van de mensen die er wonen veranderen dus ook. Cuarón duidt op tijd en stond deze sociale achtergrond met een warme voice-over, die wat mij betreft gewoon wérkt en voor rustpunten zorgt te midden van de drukte van de 2 pubers.

Het camerawerk is op zich niet zo enorm bijzonder, maar Mexico wordt sfeervol in beeld gebracht en nu en dan wordt er een prachtige, dromerige scène op het doek getoverd.

Hoewel mijn leefwereld die van de 2 jongens in de hoofdrol wat is ontgroeid en mijn blik op cinema ondertussen ook flink is verruimd, blijf ik dit een geweldige film vinden. En dat is een leuke vaststelling.

De melancholische sfeer die in Y Tu Mamá También af en toe de kop opsteekt, zorgde hier zelfs voor een zweem van nostalgie, waarbij ik af en toe wat wegdroomde bij de reis die ik zelf heb afgelegd sinds ik de film voor het laatst zag. Figuurlijk, maar ook letterlijk bij reizen naar andere landen en de bijbehorende ontmoetingen, die in coronatijden uiteraard niet mogelijk zijn. En dan dat grandioze slotnummer van Frank Zappa...

4,5*

Het enige dat ik me herinnerde van The Yards, was dat het een sfeervol gebeuren was. En da's inderdaad zo. De tweede worp van James Gray baadt weer in die typische melancholie van 'm en de donkere fotografie is zonder meer knap. Ook weer present is de onheilspellende muziek. Jammer genoeg zakt het verhaal steeds meer weg richting clichés. Echt origineel zijn de ontwikkelingen niet en dus wist The Yards me toch niet helemaal te overtuigen. Wel zeer degelijk allemaal, ook de cast.

3*

"Een stel luie jagers" klinkt op zich eigenlijk al hilarisch. En Year One bezit ook leuke stukjes, maar met het grappige basisidee had er naar mijn gevoel een veel komischere prent ingezeten.

Ook al omdat de twee protagonisten het redelijk goed doen (hoewel zowel Black als Cera zoals hier al gezegd hun gebruikelijke nummertje opvoeren), maar jammer genoeg zijn de (aller)flauwste stukjes niet gesneuveld in de montagekamer.

Toch nog tamelijk fijn vond ik en de film déndert echt voorbij, maar hier was veel meer mee te doen.

Erg matige Allen weer. De heropleving van Match Point (en in mindere mate Cassandra's Dream) was blijkbaar van korte duur. Net als Scoop, Vicky Cristina Barcelona en Whatever Works voelt dit wat mij betreft aan als bandwerk. Woody blijft wel elk jaar braaf zijn filmpje afleveren, maar het heilige vuur lijkt gedoofd.

You Will Meet A Tall Dark Stranger valt ergens tussen komedie en drama in, maar echt werken doet die combinatie hier niet. Luidop lachen zat er op geen enkel moment in, maar dat hoeft ook niet echt te verbazen. Want van het bonte gezelschap acteurs in deze prent draagt zowat niemand ook maar een béétje komisch talent in zich. Watts, Brolin... Sterke acteurs, maar grappig zijn ze niet. Freida Pinto zag er overigens wel weer heel lekker uit.

En ook op dramatisch vlak overtuigt Stranger niet. Allens blik op de wereld lijkt per film zwarter te worden, maar het deed me allemaal geen sikkepit.

Magere 2,5* voor deze, maar ik geef Woody nog niet op. Zijn volgende, Midnight In Paris, ziet er namelijk niet slecht uit.

Levenslustige film die tegelijkertijd diep melancholisch is (ik heb af en toe héél diep moeten slikken). Soms lijkt het alsof Walker je eerder een show dan een documentaire voorschotelt, maar eigenlijk is deze aanpak goed gekozen. Zonder die geinige momenten en alternatieve videoclips zou het geheel te zwaar op de maag gaan liggen. De oudjes zijn één voor één unieke figuren, met als absolute hartendieven Joe en Fred. Onverwacht aangrijpend, deze Young At Heart!

Behoorlijk magere fantasy-parodie wat mij betreft, die een compleet gebrek aan inspiratie en originaliteit verraadt bij de makers ervan. Onwaarschijnlijk dat de regisseur van het mooie George Washington zich vandaag de dag hiér mee bezighoudt.

Waar Seth Rogen van Pineapple Express in mijn ogen nog een genietbaar filmpje wist te maken, komt McBride hier tekort. James Franco heb ik eigenlijk nooit een komisch talent gevonden, en ook nu bakt 'ie er weinig van. Verder is het mij een compleet raadsel wat Portman en Deschanel hier komen doen.

Kijkt allemaal nog redelijk vlot weg, maar wel een érg lauwe boel. Nog net 2 sterretjes.

Youth In Revolt wil vooral quirky uit de hoek komen, heb ik de indruk. Maar zo bijzonder is het allemaal niet wat mij betreft.

Echt grappig vind ik deze prent nergens (heb mezelf amper luidop horen lachen). En ook op dramatisch vlak laat Youth In Revolt me volledig koud.

Toch kijkt de vierde worp van Miguel Arteta vlotjes weg en is het fijn om Michael Cera (als François) eens in een ietwat andere rol te zien. Van de vele cameo's zat er daarentegen geen enkele leuke bij, vond ik. 2,5 sterretjes dan maar.

Klassieke visuele grandeur, maar daarmee is alles ook zowat gezegd wat mij betreft. Net als bijvoorbeeld Caótica Ana en The Fountain (hoewel door velen bewonderd) wordt de stijlvolle cinematografie tenietgedaan door 'n compleet van de pot gerukt script. Af en toe wist Youth Without Youth wel te intrigeren, maar wat werd ie naar het einde toe langdradig! Mnee, niet aan mij besteed, deze terugkeer van Coppola.