Meningen

Toch wel weer dik van genoten hoor. Deed me wat denken aan Forgetting Sarah Marshall, ook al met de fantastische Jason Segel (die sinds Freaks & Geeks niks meer mis kan doen bij mij). Ook Paul Rudd doet het voortreffelijk: hoewel hij over iets minder komische uitstraling beschikt, lag ik vaak in een deuk bij zijn verbale gein (Slappa da bass mon, onbetaalbaar!).

Verder weet je wel zo'n beetje hoe alles zich zal ontwikkelen, maar de laatste jaren zie je toch dat de makers het verhaaltje niet al te veel de bovenhand laten nemen. Voorheen had je de geinige eerste helft, gevolgd door de "romcom" tweede helft. Ook hier zie je weer dat ze 't geestig houden.

Is dit briljante cinema? Uiteraard niet, maar lachen is het wel. Zeer fijn!

Alweer een snoezig filmpje waarbij het nieuwe personage Buck voor de nodige gein zorgt. Het hele gebeuren is natuurlijk nogal braaf en voorspelbaar en aan Scrat heb ik echt geen boodschap meer, maar kom, toch redelijk van genoten. Zuinige 3 sterretjes.

Deze eens aan een herkijkbeurt onderworpen en ‘k blijf het een erg mooie film vinden. Die winterse beelden zorgen voor een leuk sfeertje, er wordt ijzersterk geacteerd en het geheel is doorspekt met leuke humor. Inderdaad bijzonder indrukwekkend van Ang Lee dat ‘ie de tijdsgeest zo goed lijkt weten te vangen. Topfilm: 4,5*

Sterke revanche van Clooney na het erg flauwe Leatherheads. Geen vernieuwende cinema, maar wel een intelligente politieke thriller die me dankzij de ouderwetse regie, fijn uitgekiende soundtrack en uitstekende acteerprestaties op het puntje van m'n stoel hield. Gosling is weergaloos in de hoofdrol en ook Hoffman, Giamatti en Clooney zelf bewijzen nog maar eens hun klasse. Misschien niet het soort film waar ik écht hoge punten voor veil heb, maar binnen zijn genre zeker een topper. Ruime 3,5*.

Heel mooi psychologisch drama dat bovenal uitdraagt dat het de moeite is om opnieuw te beginnen - perfect geïllustreerd door de slotzin Je suis là: het personage van Kristin Scott Thomas is er nog, hoe beschadigd ze ook mag zijn. Dat al vrij vroeg duidelijk is hoe de vork aan de steel zit, stoorde me niet en zorgde er toch ook voor dat de laatste scène meer is dan een allesverklarend slot waarin duidelijk wordt wie die mensen nu precies zijn waar je twee uur naar hebt zitten kijken. Anderzijds was het misschien nog interessanter geweest om Juliette minder sympathiek te maken door haar zoontje niet ziek te laten zijn, waarmee Il Y Longtemps Que Je T'aime volgens mij nog meer morele vraagstukken had kunnen oproepen. Ook had ik het gevoel dat Philippe Claudel zijn debuut krachtiger had kunnen maken door voor poëtischere beeldtaal te kiezen, waardoor ik deze misschien wel een absoluut meesterwerk had gevonden. Nu is de kadrering vaak erg sober en ook een minder klassieke vertelstijl kon misschien nog voor extra magie hebben gezorgd. Maar goed, met de indrukwekkende acteerprestaties van de twee ravissante zusjes (vooral Scott Thomas vind ik fenomenaal als "afwezige" maar toch heel innemende Juliette) kom je ook al 'n heel end en dus is Il Y A Longtemps Que Je T'aime de zoveelste klasse-worp van de Franse cinema.

De film 2 keer moeten bekijken. De eerste keer was ik doodmoe en deze prent leek me alleen maar verder in slaap te wiegen. De tweede keer viel beter mee, maar me echt meeslepen deed Chomet niet. Net als in Playtime, de enige Tati die ik tot dusver zag, dreint L'Illusioniste maar wat door, zonder dat het me echt wist te boeien.

De film is nochtans knap gemaakt en straalt een soort van ouderwetse charme uit. Maar veel meer haal ik er niet uit. Net als bijvoorbeeld een Up vond ik de toon bij momenten ook nogal melig en de humor wat té mild.

Verder weinig op aan te merken, maar toch een beetje saaiig om verder te komen dan 2,5*. Die illusionist heeft overigens wel een geweldige tronie.

Wie in Hollywood heeft het nummer van Terry Gilliam nog niét laten blokkeren? Want of het nu gaat om een nijpend tekort aan geld, gekissebis met de studio of problemen met zijn hoofdacteur, Gilliam = tegenslag. Is hij misschien ooit ingereden op een spiegelpaleis? Zitten we met zo'n verhaal? Waarschijnlijk wel.

Nochtans is de ex-Python een van de meest eigenzinnige regisseurs out there, en zijn werk blijft me intrigeren. Een persoonlijke favoriet is Gilliam echter niet, en dat blijft zo na The Imaginarium Of Doctor Parnassus. Bij momenten best een tamelijk grappige prent nochtans, en de clash tussen het grijze Engeland en de excentrieke droomwereld heeft wel iets.

De look van die droomwereld mag voor mij dan al niet helemaal geslaagd zijn, de verbeeldingskracht van good ol' Terry draait op volle toeren. Dat zorgt voor aardige scènes, maar het is mij dan toch weer veel te veel en te chaotisch. Naar het einde toe verzandt de film naar mijn gevoel dan ook compleet in een onsamenhangend rommeltje. Ik heb me echt door die finale moeten wórstelen.

2* voor dit redelijk vermoeiende werkje.

Niet dat ik een fan ben van Hundstage, maar door de lof die Import/Export ontvangt, heb ik me toch nog eens aan een Seidltje gewaagd.

En deze keer beviel het werk van de Oostenrijker me beter, hoewel Import/Export toch zo'n film is die ik niet al te vlug een tweede keer hoef te zien. Niet dat het allemaal zo weerzinwekkend is en ook vind ik deze iets "prettiger" kijkvoer dan Hundstage, waarbij ik net als onze Hannibal vaak heb moeten gniffelen om enkele tragikomische taferelen.

Ondanks z'n lange speelduur, had ik nergens het gevoel dat de film ging slepen of dat ie uitpuilt van de overbodige scènes. De statische shots zorgen voor een kille sfeer (alsof de ontwikkelingen nog niet hardvochtig genoeg zijn!) waardoor ik wel eens moest denken aan Roy Andersson, ook al zo'n regisseur waarvan ik één visie per film welletjes vind. Ik heb me geen seconde verveeld hoor tijdens Import/Export, maar erg diep raken doet dit soort cinema me niet.

Best interessant dus, m'n tweede Ulrich Seidl, maar niet zozeer dat ik nu meteen de DVD in huis wil.

Deze prent eens aan een herziening onderworpen en ook de tweede keer blijft In Bruges bijzonder vermakelijk. Vooral het eerste (komische) uur doet het goed bij mij maar eens regisseur Martin McDonagh ook effectief ergens naar toewerkt, gaat het wat mij betreft een beetje mis.

Zeer grappige eerste helft dus waarbij vooral Colin Farrell de show steelt maar ook Brendan Gleeson en Ralph Fiennes bieden aardig weerwerk. Erg knappe vrouw overigens, die Clémence Poésy!

De look van de film heeft ook wel iéts: hoewel het er nu niet bepaald verschroeiend mooi uitziet, zorgt de cinematografie voor een soort gezelligheid, die nog kracht wordt bijgezet door de score. Aangenaam sfeertje.

Het laatste half uur is wat minder waardoor ik McDonaghs langspeeldebuut ook niet tussen de echte toppers durf te zetten, maar niettemin een heel fijn filmpje!

Toch wel een sterk noodlotsdrama dat me qua toon nogal deed denken aan Lantana. Ook In The Bedroom flitste al eens door m'n hoofd tijdens het bekijken van Brad McGanns eerste en jammer genoeg enige film. Beide titels hebben diezelfde onheilspellende sfeer hoewel de mystery-factor duidelijk pas vanop de tweede rij meespeelt.

In My Father's Den baadt in mooie, sombere kleuren en geniet van een erg geslaagde soundtrack met onder meer songs van Mazzy Star en Patti Smith.

Ook de acteerprestaties mogen er meer dan wezen, met op kop een ijzersterke Matthew MacFadyen als getroebleerde maar charmante Paul Prior. Overigens hou ik heel erg van films waar mensen "terug naar huis komen" . Vaak wordt dan al snel duidelijk waarom ze het thuishonk verlaten hebben, maar toch geraken ze er zo moeilijk weg.

Een prent die wat onder de radar blijft, maar hier zeker meer aandacht verdient!

Heb deze in kleur gezien en kan me best voorstellen dat In Search Of A Midnight Kiss op visueel vlak beter meevalt in zwart-wit want wat ik voorgeschoteld kreeg was werkelijk spúúglelijk.

Verder redelijk genoten van dit filmpje, dat een stuk minder sober is dan mumblecore-pareltje Quiet City (ook vandaag bekeken). Alex Holdridge kiest voor een andere aanpak, die iets grappigere resultaten oplevert, maar waarbij z'n personages hun weg moeilijker naar het hart vinden. Daarnaast viel me de bijzondere soundtrack op, met een aantal zeer mooie, enorm droevige fluisterliedjes. Leuk overigens, Wind Of Change op het einde.

Behoorlijk, nog net 3 sterretjes.

Mooi ingetogen drama dat drijft op uitstekende acteerprestaties (zelfs de kleinere rollen zijn zeer overtuigend). Toch kom ik voorlopig maar op 3* uit aangezien In The Bedroom zo'n prent is die ik niet zonodig nog een tweede keer hoef te zien. Niettemin sterk, hoewel ik Todd Fields tweede (Little Children) nog beter vind.

Veel lauwe reacties en een erg laag gemiddelde, verbaast me toch wel enigzins. 'k Vind In The Electric Mist namelijk een zeer sfeervolle, intelligent gemaakte prent, compleet doordrongen van de Amerikaanse cultuur.

Een enigzins traditionele film, die aandoet als een moderne film noir. Heel veel sfeer dus. Ook al omdat de locatie, New Iberia Bayou met zijn vele mistige moerassen, je meteen onderdompelt in die zompige atmosfeer. Wat ook geldt voor de mysterieuze soundtrack.

In The Electric Mist is naar mijn gevoel dan ook eerder een karakterstudie dan een plotgedreven film en wordt hierbij geweldig geholpen door een alweer sublieme Tommy Lee Jones: in het echte leven zou het geen makkelijke mens zijn, maar als acteur zie ik hem graag bezig. De rol van Robicheaux is 'm echt op het lijf geschreven.

Door het lage gemiddelde hier waren mijn verwachtingen niet echt hoog gespannen, maar Bernard Tavernier levert toch één van de betere films van het jaar af in mijn ogen. Dikke 3,5*

Dit vond ik toch maar een flauw afkooksel. De schaarse grappige momenten zijn veelal recyclage van de serie en het obligate verhaaltje waar ze zo'n langspeelfilm aan moeten ophangen is 1 groot cliché. Waar de serie nog fris en tof aanvoelde, vond ik dit filmpje erg ongeïnspireerd. In de meer dramatische scènes gaan de beperkingen van de acteurs ook flink in de weg zitten wat mij betreft.

Best nog wel vermakelijk, maar The Inbetweeners is toch meer geschikt voor een aflevering van een klein half uurtje. Daarom blijf ik steken op 2,5*.

Typisch zo'n prent waarbij, als je een beetje pech hebt, de persoon achter je in de bioscoop naargelang de film vordert steeds luider gaat zuchten... Om het laatste half uur over te schakelen op van die schampere lachjes. The kick...

Persoonlijk ging ik wel een heel eind mee in het verhaal van Inception en het basisidee is erg origineel. Verder knap gemaakt, met stijlvolle decors en kledij.

En toch blijf ik Christopher Nolan zo'n steriele filmmaker vinden. Hij beschikt best over de nodige flair, maar is vooral een oerdegelijk vakman. Niet iemand die mij kan omverblazen. Inception is mijn zevende Nolan, en of 'ie ooit eens boven de 3,5* uitkomt? Ik begin het te betwijfelen.

"Ongelooflijke azijnzeiker!!" Fair enough, want ik heb zeker genoten. Ook de acteurs zijn prima. Vooral Hardy en Watanabe lopen over van het charisma. Leo - want zo noem ik 'm, Leo - is altijd een genot om bezig te zien. Hier kwam ie voor mij nu ook wel weer niet zó memorabel voor de dag. Zijn akelig intense vertolking eerder dit jaar in Shutter Island deed me meer. Zelfde geldt eigenlijk voor Gordon-Levitt en Page - 2 personal darlings. Zeer dégelijk allemaal, maar het liet me wat onverschillig.

Niettemin een sterke blockbuster die aan een razend tempo voorbijraast. Daardoor lijkt - en hou u nu klaar voor een schimmige term - de "sfeer" er wel een beetje uit gezogen. Toch ruim 3,5*.

Redelijk wisselvallige prent in mijn ogen. Moeilijk te beoordelen ook. Vond het einde namelijk erg mooi. En dan I Shall Be Released van The Band er meteen achteraan... Pakte me wel.

Wat er aan vooraf ging, wist me evenwel niet volledig te overtuigen. Zo zijn sommige rollen me een tikkeltje aan de karikaturale kant (Patricia Arquette, Dennis Hopper en de vaak bejubelde Viggo Mortensen). Ook op visueel vlak verslikt Penn zich al eens, waardoor The Indian Runner bij momenten een beetje knullig lijkt.

Daar staat wel aardig wat goeds tegenover, met een typisch Amerikaanse sfeer die, gevoed door de soundtrack en de gelouterde voice-over, een melancholisch gevoel oproept.

Samengevat een bijzondere film die jammer genoeg niet altijd even boeiend is. Nochtans is Penns talent als regisseur hier al duidelijk aanwezig. Twijfel tussen 2,5 en 3*

Visueel bij momenten erg knap, maar verder heb ik me steendood verveeld.

Het begon al meteen compleet rampzalig. Zag deze prent op Prime en ik veronderstel dat ze daar dus de "originele" versie van Inferno voorschotelen (zoals bedoeld door Argento). Nou, en die was ... gedubd in het Italiaans! Is dit écht de bedoeling ?

Ik kan gewoon geen enkele situatie bedenken waarin om het even wat dubben een goede oplossing is. Ofwel maken ze deze film in het Italiaans, ofwel in het Engels, maar dit was ronduit vreselijk.

En dan het gebrek aan narratieve logica... Op zich geen probleem, als je geïntrigeerd raakt door de sfeer, de acteurs, om het even wat. Maar hier boeide het hele gebeuren mij geen seconde en dus werd dit een vreselijke zit.

Een aantal prachtige shots, maar verder voor mij een zeer vermoeiende film. 0,5*

Toch wat verbaasd over het lage gemiddelde want persoonlijk erg genoten van deze met sillyness overladen The Informant!.

Een prent die volledig is opgebouwd rond het personage van Matt Damon, die hier in mijn ogen een fantástische prestatie aflevert: de manier waarop hij die kinderlijke blik geen seconde uit het oog verliest, mag hem wat mij betreft een oscarnominatie opleveren. Een van de meest hilarische maar tegelijkertijd meest tragische personages van het afgelopen filmjaar. Damon heeft ook genoeg knulligheid in zich voor een dergelijke rol.

Daarnaast een gezellig sfeertje waarbij de jaren '90-attributen worden gelinkt aan een seventies look. Ook de liftmuziek past perfect.

Een bijzonder grappige Damon zorgt ervoor dat dit weer maar eens een heel geslaagde Soderbergh is, toch een van de boeiendste regisseurs die de Amerikaanse cinema vandaag de dag rijk is.

Na American Psycho en The Rules Of Attraction de eerste Bret Easton Ellis die me toch een beetje tegenvalt. De humor komt er maar zelden door en het lijkt alsof regisseur Gregor Jordan de decadentie van de jaren '80 tot een tragisch hoogtepunt wil laten komen.

Mij lijkt het dan wel interessanter om enkele personages een kloppend hart mee te geven, iets wat ik sowieso niet verwacht bij Ellis. Ofwel laat je die typische toon varen, ofwel hou je het allemaal wat luchtiger.

Zeker geen slechte prent, maar een beetje nietszeggend wat mij betreft. Ik voelde eigenlijk compleet niéts tijdens het bekijken van The Informers. O ja, Amber Heard = stone cold fox!

Een nieuwe Quentin Tarantino zorgt toch altijd voor wat extra opwinding: A Band Apart moet nog maar verschijnen of de rillingen doen al koerske over mijn ruggenwervel. En die elektriciteit blijft 153 minuten lang in de lucht hangen, met een prent die overduidelijk de stempel van The Chin draagt.

Een oorlogsfilm op z'n Tarantino's dus, en dat levert unieke cinema op die mijn torenhoge verwachtingen misschien net niet volledig weet in te lossen. Want hoe sterk en geestig de dialogen ook zijn of hoe verschroeiend (pun intended) de finale mag wezen, 't is voor mij allemaal niet zo elektriserend als 's mans buitenaardse meesterwerk Pulp Fiction.

De acteerprestaties zijn nochtans absoluut top, met op kop Pitt, Laurent en Waltz. Het mannelijk gedeelte van Brangelina is al langer een persoonlijke favoriet en ook hier doet ie het heerlijk als dolkomische Aldo Raine. De bloedmooie Mélanie Laurent was mij al opgevallen in Embrassez Qui Vous Voudrez, De Battre Mon Coeur S'est Arrêté en (vooral) Je Vais Bien, Ne T'en Fais Pas, maar nu is ze dus ook bekend bij het brede publiek met een sublieme vertolking waarbij ze het hart van de film vertegenwoordigt. Christoph Waltz ten slotte wordt dezer dagen overal bewierookt als dé ster van Inglourious Basterds en acteert inderdaad voortreffelijk.

Ook de regie is dik in orde met scènes waarbij de spanning op zulke unieke wijze is opgebouwd dat niemand anders dan QT ervoor verantwoordelijk kan zijn. De soundtrack daarentegen vind ik gek genoeg iets te weinig aanwezig (nooit gedacht dit bij een Tarantino-prent te zeggen).

Zo is Inglourious Basterds meer dan geslaagd maar wat mij betreft blijft 's mans meesterwerkteller niettemin op 1 staan.

Niet het absolute meesterwerk waar ik op hoopte, maar toch weer een erg verrassende film van PTA. Inherent Vice lijkt me ook een prent die beter wordt bij meerdere kijkbeurten, want nu verdwaalde ik nog af en toe in het universum van Doc Sportello & co. Hierdoor werd de beleving naar het einde toe wat vermoeiend.

Een beetje zoals bij The Master eigenlijk, waar Inherent Vice ook de enorme filmische kwaliteiten mee gemeen heeft. Op visueel vlak wordt dit wel eens een 'kleine' film genoemd van Anderson, maar ik zag toch weer een Grote Cineast aan het werk. De zonnige, kleurrijke cinematografie is prachtig en ook de liedjessoundtrack paste wonderwel.

Zowel The Master als Inherent Vice zal ik dus waarschijnlijk pas helemaal naar waarde kunnen schatten na herziening, maar in beide films zat ook de eerste keer al genoeg om van te genieten.

Sterke politieke thriller. Een genre waar ik eigenlijk geen enorme fan van ben. Echt sprankelende cinema levert het wat mij betreft namelijk zelden op. Maar als er degelijk vakwerk als The Insider uit de bus komt, spring ik graag mee op de kar.

Michael Mann slaagt er met verve in de onmacht van Jeff Wigand over te brengen naar de kijker. De frustratie, de woede, de ontgoocheling,... 't Wordt bijna tastbaar. Op de momenten dat bij Wigand de bom barst, voelde ik ook de ontlading.

Russell Crowe doet het dan ook aardig in één van z'n minder glamoureuze rollen. Sowieso een goed acteur in mijn ogen. Overtuigend als coole filmster én als kneus. Daar staat Al Pacino tegenover, die me normaal minder aanspreekt. Hier houdt ie het echter opvallend rustig en komt hij prima voor de dag.

Niet mijn favoriete soort cinema, maar niettemin een topper binnen het genre. Dik 3,5*

Mijn eerste James Wan (horrorklassieker Saw nog steeds niet gezien...ouch) en toch wel een spannend filmpje. Vooral het eerste uur was ouderwets griezelen geblazen. Op visueel vlak doeltreffend maar niet echt opmerkelijk wat mij betreft, met veelal enorm vale kleuren.

Acteerprestaties vond ik best oké: een goeie rol van Lin Shaye en de van tristesse doordrongen Rose Byrne doet het wel altijd goed bij mij, net als de immer gelaten blik van Patrick Wilson. Ook de komische stukjes tussendoor pasten eigenlijk wonderwel en haalden me helemaal niet uit het verhaal.

Weinig origineel gebeuren, maar wel degelijk vakwerk. 3* dus.

Al een tijdje geleden dat ik de remake heb mogen aanschouwen (met die ogen!), maar die leek me toch iets sfeervoller. Nolan wist op visueel vlak meer te overtuigen en ook zijn locatie was beter gekozen. Nu ja, hij had ook een veel groter budget ter beschikking, waarmee ze waarschijnlijk eerst de helft van de wereld rondreizen om op zoek te gaan naar een geschikte setting. "Nee jong, nog steeds niet gevonden... Ja, nee, Barbados heeft inderdaad op het eerste gezicht niets te maken met deze film, maar laat dat zoeken nu maar ons over. Blijven jullie gewoon dat geld met koffers tegelijk opsturen!"

Maar da's dan puur visueel, en já we moeten het er toch eens over hebben. Verder is dit Noorse origineel prima, met goede acteerprestaties, zeker van de hoofdrolspeler. Inderdaad een ventje voor wie de letter van de wet nu niet meteen enórm veel betekent... Die scène in de auto met die studente bijvoorbeeld: kan me niet herinneren dat er in de remake dergelijke stukken voorkwamen, hoewel we er wel degelijk kunnen van uit gaan dat Pacino meermaals met zijn broek tot op zijn knieën de set is opgestrompeld. "Chris, dit werkt zéker... Seks verkoop altijd he man!" "Al, ik stel voor dat we het nu even laten rusten en nog eens een scène proberen in te blikken. Vergeet niet dat die snoepreisjes al redelijk wat uit dat budget hebben gehapt. Doe nu gewoon even voort."

Het verhaal was voor mij niet helemaal nieuw meer, maar hey hallo...Kan Erik Skjoldbjærg daar iets aan doen? Wist hij op dat moment al dat Nolan langs alle kanten onder zijn duiven ging schieten? Welaan dan! Een zuinige 3,5* voor deze sterke thriller.

Mja, ik verwachtte er toch iets meer van moet ik zeggen. Dat Vincent Cassel niet altijd even verstaanbaar is (om nog maar van dat Canadees te zwijgen) heeft er misschien wel iets mee te maken, maar vooral vind ik dit eerste luik te fragmentarisch om boven de middelmaat uit te stijgen.

L'instinct De Mort hangt te veel als los zand aan elkaar, alsof het regisseur Richet vooral interesseert om allerlei gebeurtenissen te tonen ipv een beeld te schetsen van wie Mesrine was.

Uiteraard is het allemaal zeer stijlvol in beeld gebracht en speelt Cassel meer dan degelijk (hoewel ik 'm al beter heb gezien), maar het is niet de topper waar ik op hoopte en die de meesten er hier duidelijk wel in herkennen.

Fijn filmpje!

De humor mocht misschien wat scherper maar toch vaak smakelijk zitten lachen, vooral dan met de fratsen van Colm Meaney als heerlijk asociale politieagent en de gelatenheid van Cillian Murphy.

Ook leuk dat er niet al te veel aandacht besteed wordt aan het misdaadverhaaltje en dat Intermission vooral focust op de ietwat bizarre figuren die de film bewonen.

Beetje jammer wel dat de cinematografie zo suf is, bij momenten denk je dat je naar Eastenders zit te kijken. Crowley probeert wel wat en had hoogstwaarschijnlijk een swingende prent à la Trainspotting of Lock, Stock And Two Smoking Barrels in gedachten, maar zijn debuut ziet er veel te miezerig uit om nog maar ergens een vergelijking te dúrven maken.

Stoorde me niet echt, maar een geslaagde look had van Intermission een écht bijzonder werkje kunnen maken. Niettemin van genoten!

Viel me eerlijk gezegd toch een beetje tegen. The International probeert te balanceren tussen intelligente thriller genre Michael Clayton en zuiver entertainment, een evenwichtsoefening die niet echt lekker uitpakt.

De film vervalt soms in goedkope actie, hoewel Tykwer hier toch een stijlvolle complot-thriller op poten wilde zetten. Ook de acteurs (zowal Clive Owen als Naomi Watts hebben me nochtans al vaak kunnen bekoren) doen het in mijn ogen niet altijd even overtuigend: standaard vertolkingen die duidelijk intensiteit missen.

Halve misser wat mij betreft.

Ik begrijp de kritiek wel (te sentimenteel, te veel 'Hollywood'), maar persoonlijk stoorde het me niet. Interstellar is wat mij betreft dan ook een blockbuster van topniveau geworden en de film raakte me meer dan Inception en de 3 Batmans. Veel menselijker en minder steriel dan Nolans vorige films.

Visueel is dit niet het soort van prent die me echt weet weg te blazen, maar verzorgd is het natuurlijk allemaal wel. De muziek wist me wél echt te imponeren en McConaughey zit wat mij betreft in een fase in zijn carrière waar alles wat hij doet geweldig is. Op zich speelt hij hier een vrij klassieke heldenrol, maar dat doet hij met zoveel gemak en charisma dat ik helemaal mee was.

4*

Leuker dan verwacht, zeker het eerste uur. Daarna verandert de toon van de film en gaat het in mijn ogen wat mis.

Vooral Clooney draagt deze prent met zijn hilarische blikken en idiote opmerkingen. Zeer grappig, maar de rest van de cast komt wat mij betreft een beetje minder uit de verf.

In de schermerzone tussen 2,5 en 3*