De vorige 3 van (de) Safdie(s), Uncut Gems, Good Time en Heaven Knows What, vond ik allen sterke films. Ik had ze blijkbaar op 3,5* staan, voor Marty Supreme doe ik er nog een halfje bovenop.
Ook hier zien we weer de gekende drukte en het enorm hoge tempo, maar de toon is toch iets minder grimmig dan in zijn vorige films. Om te zeggen dat het 'sprookjesachtig' is, gaat wat te ver. Maar de dolle avonturen van het onweerstaanbare hoofdpersonage voelen toch een stuk lichtvoetiger aan dan de naargeestige toon van zijn vorige werk. Het is iets gepolijster, ook de elegante cinematografie, maar dat doet de film net goed vind ik.
Marty Supreme kan natuurlijk bogen op een geweldige Timothée Chalamet, die de film met gemak 2,5 uur lang draagt. De Chalamet-hype van de afgelopen jaren is grotendeels aan mij voorbijgegaan. De meest recente prent die ik voor deze zag met hem, is er eentje uit 2018. Maar hier laat hij toch wel zien wat voor een talent hij is. Marty is bij momenten onuitstaanbaar arrogant, maar heeft tegelijkertijd toch iets van een schlemiel, een antiheld. Hierdoor ga je als kijker met hem meeleven en ervoor supporteren. Marty Mauser blijft de hele film lang koortsachtig op zoek naar succes, erkenning. Hij heeft een eindeloos geloof in zichzelf, maar het leven lijkt hem continu tegen te werken. Naast de tour-de-force van Chalamet vallen ook Odessa A'zion en een sinistere Abel Ferrara in positieve zin op.
Wervelende achtbaanrit van een film die constant voelt als een race tegen de klok, maar op een goeie manier. Met een mindere regisseur in de stoel, had dit heel snel kunnen ontsporen in een vervelende, manische miskleun. Maar Safdie houdt de touwtjes strak in handen en laat verschillende genres vlotjes in elkaar overlopen. Ook de 80's soundtrack is meesterlijk.
Het einde kon ik niet helemaal goed inschatten, maar dat deert me meestal niet zo. Topfilm, 4*.
Tof filmpje. Ik zag van Cianfrance eerder al Blue Valentine en The Place Beyond the Pines en dit is toch wel een pak luchtiger. Het feit dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, maakt het allemaal wel leuker natuurlijk.
Tatum vind ik een degelijk acteur. Sinds ik hem zag schitteren in de indieparel A Guide to Recognizing Your Saints, bleef hij altijd wel op mijn radar. Hier doet hij het ook weer goed. Het helpt dat hij geen al te snuggere (maar sympathieke) crimineel speelt, hij is wel geschikt voor wat lompere rollen.
Toch vraag ik mij af hoe deze film had uitgepakt met pakweg Ryan Gosling, een verfijndere acteur met ook échte charme en humor in huis. Bij Tatum zie ik toch vooral iemand actéren. Hoe hij in de film bijvoorbeeld al die vrouwen doet lachen bij dat singles diner of hoe hij die hele kerkgemeenschap op geen tijd inpakt of hoe hij Leigh onmiddellijk versiert of die dochters uiteindelijk uit zijn hand doet eten: echt geloofwaardig kwam dat bij mij niet over. Voor mij werkt Tatum nog net wat beter als hij de totale onnozelheid mag spelen, zoals in 21 Jump Street. Iemand van vlees en bloed wordt Roofman eigenlijk nooit naar mijn gevoel, het blijft een beetje gekunsteld aanvoelen.
Maar verder gewoon een onderhoudend en kleurrijk filmpje dat er op visueel vlak best verzorgd uitziet. De derde film die ik zie van Cianfrance en ook de derde keer kwaliteit, zonder dat ik het evenwel fantastisch vind.
Alternatieve titel: The Secret Agent, 9 februari, 21:52 uur
Toch wel een erg knappe film. Ik zeg onlangs ook het thematisch verwante I’m Still Here, eveneens een sterke prent, maar ik vond The Secret Agent toch iets uniekere cinema.
Net als in I’m Still Here wordt de Braziliaanse sfeer in de jaren ‘70 op indrukwekkende wijze neergezet. De coole vibe en de kleurrijke beelden zijn heerlijk, de joie de vivre spat er vanaf. Maar tegelijkertijd voel je de zwaarte van de dictatuur wegen op de mensen en heeft de sfeer soms iets loom.
Waar I’m Still Here een vrij rechtlijnig verloop kent en erg zwaarmoedig wordt, kiest Filho voor een eigenzinnigere aanpak.
Ook hier komen verschillende tijdvakken aan bod en wordt er gespeeld met herinneringen. Maar The Secret Agent is frivoler, er worden verschillende genres in de blender gestopt en het resultaat voelt voor mij frisser aan. De film ademt meer, er is meer ruimte voor humor en het geheel deed me bij momenten zelfs denken aan een misdaadfilm van Tarantino. Ook de geweldige soundtrack en knappe cinematografie scoren punten.
Beide sterke films, maar deze The Station Agent vind ik de betere. Prachtige rol ook van Moura.
Knap gemaakte prent weer van Haynes. De 50's-sfeer met de kledij, de wagens, de interieurs... Het ziet er allemaal prachtig uit en deed mij wat denken aan Mad Men (dat zich wel nog net iets later afspeelt in de tijd), 1 van mijn favoriete series. Ook de muziek draagt bij tot die elegante sfeer.
Maar ik vond Carol ook een vrij afstandelijke film, die mij gevoelsmatig weinig deed. Recent zag ik het thematisch verwante Portrait de la jeune fille en feu, een prent die me ook op emotioneel vlak diep wist te raken. In Carol leefde ik eigenlijk nooit mee met de 2 hoofdpersonages en de liefde tussen hen. Mara en Blanchett spelen sterk, maar het werden naar mijn gevoel nooit mensen van vlees en bloed.
Ook het verhaal wist mij eigenlijk nergens te verrassen, al is de slotscène wel een pareltje. Dus ik toch ietwat verbaasd dat Carol vaak opduikt in toplijstjes met de beste films van de 21ste eeuw. Dat zie ik er niet echt in.
