Alternatieve titel: Secrets and Lies, gisteren om 21:52 uur
Film die ik een 20-tal jaar geleden al eens zag. Toen was ik blijkbaar onder de indruk, want ik kocht 'm op DVD.
Nu opnieuw gezien en Secrets & Lies houdt zich kranig staande. Het eerste anderhalf uur vond ik heel sterk, maar de confrontatie in het huis van Maurice was me net wat te melodramatisch. Vooral met de hysterische rol van Brenda Blethyn heb ik wat moeite. Ook bij de eerste ontmoeting tussen Cynthia en Hortense vond ik het een beetje overdreven hoe ze overmand werd door emoties. Ik hou gewoon niet van hysterische personages. Bij momenten vind ik Blethyn ook wel indrukwekkend, maar in andere scènes ergerde ik mij dan weer nogal aan haar extreem overspannen manier van doen.
De subtielere rollen van Marianne Jean-Baptiste en Timothy Spall vond ik dan meer geslaagd. Al zit er ook wel humor natuurlijk in de nogal lompe en weinig fijnzinnige personages, zie ook de andere dochter en haar vriend.
Verder ziet het er op visueel vlak allemaal weinig bijzonder uit, en ook de muziek is niet echt mijn kopje thee. Maar toch wérkt Secrets & Lies voor mij. De dialogen vind ik bij momenten ijzersterk.
Ergens tussen 3,5* en 4* in. In ieder geval de beste film die ik al zag van Mike Leigh.
Alternatieve titel: Lilya 4-ever, afgelopen zaterdag om 11:18 uur
Film die ik een 20-tal jaar geleden al eens zag en toen indruk maakte. Verder wist ik er niet zo veel meer van.
Nu herbekeken en Lilya 4-ever maakt nog steeds indruk. Wel is het een érg zware dobber. Geen film die je voor je plezier opzet. Ik zag de afgelopen tijd vooral donkere films met veel ellende, en dit kwam er als overtreffende trap bovenop. Het wordt stilaan tijd voor weer eens een lichtere prent.
Wel is het genieten van de acteerprestatie van het hoofdpersonage, dat aan haar lot wordt overgelaten in barre Sovjet-omstandigheden. Moodysson kiepert een hoop ellende over haar heen, maar actrice Oksana Akinshina draag haar personage met gratie en veel gevoeligheid. Een topprestatie van Akinshina die blijkbaar nog érg jong was toen deze film werd gedraaid. Ook de jongen die Volodja speelt, de enige die echt om Lilya geeft, speelt met veel naturel.
De Sovjet-decors worden knap in beeld gebracht en de soundtrack past hier wel. Ondanks dat het een bikkelharde film is, brengt Moodysson zijn verhaal op geloofwaardige manier.
4* maar nu mag er wel weer wat tijd over gaan voor ik hem opnieuw op zet.
Knappe film weer van Nolan. Toch blijft het een regisseur die mij zelden echt weet omver te blazen. Op de 1 of andere manier blijf ik het een vrij 'steriele' regisseur vinden die meer op het hoofd mikt dan op het hart.
Niettemin is dit een uitstekend gemaakte prent. Visueel ziet het allemaal erg verzorgd uit, Nolan durft zijn publiek uit te dagen en de acteerprestaties zijn top. Vooral Murphy valt op als uitgemergeld genie dat ook graag achter de vrouwtjes aan zit en continu worstelt met zijn moreel kompas. De muziek is wel érg aanwezig doorheen de film, maar echt storend is dat niet.
Ik vind het ook wel behoorlijk hallucinant dat net deze Oppenheimer zo'n bioscoophit was. Het lijkt mij namelijk een erg taaie brok voor de doorsnee bioscoopganger. In ieder geval beviel deze prent mij een stuk meer dan voorganger Tenet. Het is vrij klassieke cinema, maar heel sterk uitgevoerd.
Toch blijft Nolans beste prent voor mij wellicht zijn nobudgetdebuut Following, al wist Interstellar mij ook erg te charmeren. Verder zit ik vaak aan 3,5* bij zijn films en dat is nu ook weer het geval. Zijn cinema bevalt mij dus zeker, maar zijn status als dé regisseur van zijn tijd vind ik persoonlijk toch wat overdreven. Het is ook altijd zo serieus. Grootse scène wel uiteraard als de bom wordt getest.
Enige PTA die ik nog niet had gezien, en voor mij (zoals verwacht) niet 1 van zijn absolute toppers. Nogal klassieke cinema en ik ben persoonlijk eerder fan van zijn meer zwierige werk.
Niettemin is Phantom Thread een oerdegelijke prent, die rustig zijn verhaal vertelt en kan bogen op ijzersterke acteerprestaties. Ik moet zeggen dat ik toch wel de hele speelduur geboeid bleef kijken naar het spel tussen de kleermaker en zijn muze. Alles wordt ook piekfijn in beeld gebracht en de muziek past wonderwel.
Een gevleide 3,5* dan maar. Dat is evenveel als One Battle after Another, hoewel dat toch meer mijn soort film was. Wel weer vakwerk van Anderson.
Leuke prent die mij meteen op sleeptouw wist te nemen. Nogal ADHD-achtig, maar zonder dat het storend wordt. Jammer genoeg blijft Everything Everywhere All at Once mij naar het einde toe iets te lang aanslepen.
Ik begrijp wel de status van moderne klassieker, want de film zit tjokvol originele vondsten maar houdt je als kijker tegelijkertijd in het verhaal.
Mij persoonlijk boeien dit soort Matrix-achtige toestanden met verschillende universums evenwel niet zo enorm, dus een absolute topper vind ik het niet.
Ik zag onlangs Portrait de la Jeune Fille en Feu, en die wist me volledig weg te blazen. Dat niveau haalt Bande de Filles zeker niet, maar een knappe film is het bij momenten wel.
Sciamma laat glimpen van haar talent zien, zoals in de hier al aangehaalde scène op Rihanna's Diamonds. Geweldig moment. Ook in een aantal andere scènes toont ze dat ze als geen ander op een authentieke manier meisjes kan observeren in hun universum, net zoals ze al deed in Naissance des Pieuvres en Tomboy.
Toch mist de film wat richting en naar het einde toe zakt het allemaal een beetje in. Niet haar beste werk, maar nog steeds van genoten.
Alternatieve titel: Portrait of a Lady on Fire, 5 januari, 09:44 uur
Van Céline Sciamma zag ik een hele poos terug de kleine pareltjes Naissance des Pieuvres en Tomboy. Met Portrait de la Jeune Fille en Feu beleefde ze in 2019 de grote doorbraak. De film dook onlangs nog op in de top-100 beste films van de 21ste eeuw van de NY Times, op de 38ste plek.
Toen ik die lijst zag passeren, heb ik er mij eindelijk aan gewaagd. Om de één of andere reden zag ik de afgelopen jaren een beetje op tegen een film die zich afspeelt in de achttiende eeuw. Meestal spreekt dat soort oude settings me niet zo aan. Maar eigenlijk merk je er weinig van, daar op dat afgelegen Bretoense eiland.
Portrait de la Jeune Fille en Feu is vooral een prachtig tijdloos verhaal over een onmogelijke liefde, gedragen door 2 fantastische actrices. Adèle Haenel kende ik al uit Sciamma's Naissance des Pieuvres, waar ze als jonkie ook al imponeerde. En Merlant kende ik uit Tár en Les Olympiades waar ze mij ook al was opgevallen met haar Franse schoonheid. Beiden leveren een fenomenale acteerprestatie af en geven deze film een enorme emotionele impact.
Ook de regie van Sciamma is van topniveau. Ze zorgt ervoor dat ook de kijker als een schilder op zoek gaat naar de subtiele details in de gelaatsuitdrukkingen en lichaamstaal van de 2 vrouwen. Bij momenten tovert ze ook schitterende tableaus op het beeld. Niet alleen de schilderkunst, maar ook muziek en literatuur spelen overigens een bepalende rol in de film.
Wondermooie, sensuele film die je met een diepe krop in de keel achterlaat.
Ik vond het allemaal niet zo bijster interessant. Machtige zakenvrouw wil graag gedomineerd worden door een man die haar niet op een voetstuk plaatst zoals de rest van de wereld. Hiervoor zoekt ze haar toevlucht tot een jonge stagiair.
Zelfs in tijden van (meer) gelijkheid worden vrouwen vanuit hun eeuwenoud instinct nog steeds geil van dominante mannen. What else is new? Denkt Reijn met die premisse alleen echt opzien te baren?
Het verhaal mist richting en als filmliefhebber bleef ik op mijn honger zitten. Een deel van het brede publiek zal hier wel van smullen, op een Fifty Shades-achtige manier. Maar echt intrigerend wil het allemaal niet worden.
Als erotische thriller is het ook allemaal nogal braafjes, ga dan meteen all the way. En als pulp werkt het naar mijn gevoel ook niet, daarvoor neemt Babygirl zichzelf wat te serieus.
Halina Reijn slaagt er naar mijn gevoel ook niet in om de aantrekking tussen de 2 protagonisten tot leven te laten komen. De dynamiek tussen de lijzige Kidman en de uitstraling missende Dickinson is weinig geloofwaardig.
Nu ook geen totale mislukking wat mij betreft. Een paar scènes werken wel, maar naar het einde toe zakte mijn interesse steeds verder weg.
Bij momenten erg entertainende prent met een hels tempo, waarvan ik zeker heb genoten. Toch is het voor mij geen instant classic, zoals bepaalde films waarmee deze One Battle after Another wel eens wordt vergeleken.
Het duurde ook wel even voor ik er volledig in zat. Deed mij binnen het werk van PTA vooral denken aan Inherent Vice, niet toevallig gezien de Pynchon-link. Het blijft PTA, dus de film is zeker knap gemaakt. Ook een prima soundtrack van Greenwood en er wordt sterk geacteerd met vooral Del Toro die de show steelt.
Zeker een geslaagde prent, maar voor mij nu ook niet meteen van veel hoger niveau dan PTA zijn andere films van de laatste 15 jaar (Phantom Thread evenwel nog niet gezien). Zijn allerbeste werk uit de jaren ‘90 staat er voor mij nog wel een stuk boven.
Gedurfde prent die mij niet over de gehele lijn wist te overtuigen, maar zeker intrigerend genoeg is om een volledige speelduur te blijven boeien. Het rave-sfeertje, de bijbehorende soundtrack en de bevreemdende ritten door de woestijn ... Ik kon het allemaal wel smaken. En de toon die gedurende de film een paar keer drastisch omslaat: het werkt niet altijd even goed maar het voelt wel verfrissend aan.
Alternatieve titel: Sentimental Value, 27 december 2025, 05:14 uur
Na Oslo, August 31. en The Worst Person in the World het derde meesterwerk dat Trier aflevert. Dan behoor je tot de absolute topklasse als regisseur.
Net als de eveneens verschroeiend mooie slow-burner Aftersun van Charlotte Wells een film die heel veel tijd neemt om alle pionnen in positie te zetten om je dan omver te blazen.
Dat Renate Reinsve een klasbak is, wisten we al sinds Triers vorige prent The Worst Person in the World, maar voor mij maken Skårsgard als vader en Inga Ibsdotter Lilleaas als zus Agnes nog meer indruk. Beiden spelen de pannen van het dak in dit relaas over de afstand die bestaat tussen kinderen en hun ouders.
De film zal zeker niet bij iedereen in de smaak vallen. Zelfs niet bij sommige liefhebbers van Triers vorige werk, denk ik. Heel veel gepraat en traag, en in veel scènes wordt de sentimentaliteit niet geschuwd. Gelukkig is er de humor om alles in evenwicht te houden. Bij mij werkte het wonderwel maar dat zal vermoedelijk niet bij iedereen het geval zijn.
Ik vond het een erg rijke prent waar heel veel in zit. Sentimental Value gaat niet alleen over de verpletterende invloed van familie op je leven en trauma’s die je niet krijgt afgeschud, maar ook over het medium film, theater, acteren, geschiedenis, huizen en de herinneringen die er aan vast kleven, enz.
