Ik zou het niet beter kunnen verwoorden. Filmisch gezien is Sorry We Missed You inderdaad vrij beperkt, en dus blijf ik ook hangen op 3,5 (hoewel ik heel dicht bij de 4* zit).
Maar wat een krachtige prent, zeg. Als kijker voel je de stress van de ouders op den duur door je hele lijf zinderen.
Een film ook die je wat meer begrip bijbrengt voor pakjesbezorgers die weer eens in het midden van de weg geparkeerd staan of je pakketje een keer op de verkeerde plek hebben achtergelaten. En Loach helpt je hier toch ook je eigen dagelijkse stress wat te relativeren én doet je nadenken over onze online koopwoede.
Deze prent gisteren voor de derde keer gezien en wat blijft dit magnifieke cinema.
Zowel op visueel als muzikaal vlak is Half Nelson voor mij zowat as good as it gets: sublieme melancholische kleuren, korrelige beelden, een dicht-op-de-huid-zittende camera en natuurlijk de übersfeervolle soundtrack. Compleet mijn soort film. Ook de locatie (Brooklyn) waar alles zich afspeelt past hier ideaal bij.
Maar Flecks debuut is meer dan de verpakking, veel meer. De chemie tussen Ryan Gosling en Shareeka Epps is zo speciaal en heb ik in nog geen enkele andere film gezien. Beiden spelen dan ook de pannen van het dak en ook de andere acteurs (ik denk hierbij aan bijvoorbeeld Anthony Mackie als dealer Frank) zijn zeer overtuigend: elk personage wordt op genuanceerde manier geschetst waardoor het geheel veel dieper raakt.
Dat Half Nelson minder realistisch is dan pakweg Entre Les Mûrs stoort mij eigenlijk niet: het gaat ‘m over de band tussen Teach’ en Drey, minder over de lesmethoden of de rest van de klas. kimberlyVD vindt die relatie niet zo bijzonder, nou, ik wel. Aandoenlijk om deze eenzamen naar elkaar te zien toegroeien, en fantastisch hoe dit met veel naturel op de pellicule werd gebrand.
Misschien wel de sfeervolste prent die ik ken, met een uitmuntende Gosling als charmante puinhoop en een al even voortreffelijke Epps als tegenspeelster. 5*
Alternatieve titel: Man Bites Dog, 13 augustus 2025, 10:11 uur
Verbaast me altijd enorm wat voor hevige reacties deze film bij velen ontlokt (niet enkel op MovieMeter), en hoe hun kijkervaring zo verschilt van de mijne. Uiteraard wordt de sensatiezucht van de media (en de toeschouwer) hier op de korrel genomen, maar in de eerste plaats blijft C'est Arrivé Près De Chez Vous wat mij betreft toch echt wel een komédie.
Propvol hilariteiten zit deze prent, waarbij de lach naar het einde toe al eens wegkrimpt, maar dan nog blijft de toon eigenlijk zwartkomisch: die moord op dat knulletje "Allez viens gamin, c'est pour rire" bijvoorbeeld, daarvan is toch duidelijk dat dit als komisch tafereel is bedoeld? Als je al dat gemoord serieus gaat nemen, kan ik me inderdaad inbeelden dat je geen leuke avond beleeft met dit cultdebuut...
Begrijp daarnaast ook de mensen niet zo goed die het allemaal een beetje "minder wreed" hadden gewild om met Ben te kunnen sympathiseren, dat is toch de bedoeling niet? Getuige daarvan de finale waarin zijn moeder die reeds door de Italiaanse bende werd bedreigd "Maman a reçu un rat" samen met zijn andere geliefden wordt gemold en hij onder andere de stront moet afwassen van de fluit die ze in één van de slachtoffers haar anus hebben gestopt. Je ziet hem gewoon bezig in zijn universum, een wereld die niet als realistisch wordt afgebeeld.
Maar goed, niet iedereen kan lachen om dezelfde fratsen, voor mij persoonlijk is dit dan weer de meest hilarische film die ik ooit heb mogen aanschouwen. Had deze reeds een keer of 4 gezien en dus hebben de meest legendarische scènes al een tikkeltje van hun glans verloren, maar telkens weer ontdek ik nieuwe quotes waarbij je me van de grond kan vegen. Alleen al bij het lezen over C'est Arrivé zijn lachsalvo's onvermijdelijk.
Ben wordt dan ook fenomenaal vertolkt door Benoît Poelvoorde, die ik altijd wel graag bezig zie, maar in mijn ogen nooit meer het niveau heeft gehaald dat hij hier tentoonspreidt. Onwaarschijnlijke mimiek, magistrale timing en geen seconde laat hij een steek vallen: Poelvoorde is eigenlijk zodanig sterk dat de rest van de cast er niet eens toe doet.
Een prent waarvan ik de walgreacties nooit heb begrepen en gelukkig werkt de humor voor mij wél. Dit is dan ook één van m'n favoriete films aller tijden.
Alternatieve titel: Oslo, August 31st, 11 augustus 2025, 11:32 uur
Somber, maar erg sterk portret van een jongeman die gebukt gaat onder overmatige demonen uit het verleden. Hoewel de stad rondom hem bruist, snijdt de depressie van het hoofdpersonage als een mes doorheen de zonnige, sprankelende setting. Hierdoor hangt er eigenlijk anderhalf uur lang een pijnlijke waas overheen Oslo, 31. August.
Het geheel valt dus zwaar op de maag, maar het wordt allemaal zo geloofwaardig en authentiek gebracht, waardoor deze tweede worp van Joachim Trier uitgroeit tot een ware krachttoer. Oslo wordt knap in beeld gebracht, met gevoelige scènes waarbij de poëzie van het scherm spat. Er wordt ook fantastisch geacteerd, niet in het minst door de charismatische hoofdrolspeler Anders Danielsen Lie.
Beetje toevallig bij deze Berlin Calling uitgekomen, ik had er voorheen nog nooit van gehoord. Maar toch wel een vet filmpje, alleen had het hele psychiatrieverhaaltje er voor mij niet bij gehoeven.
De beste momenten zijn die waarin er gewoon wat gefeest wordt in Berlijn, met die geweldige muziek eronder van Kalkbrenner. Fantastische scène waarin Kalki in een klein barakje staat mee te zingen en dansen met wat wereldhit Sky and Sand zou worden.
Voor mij had het nog meer het Berlijn-sfeertje en de tijdschets mogen zijn, toch wel dé troef van deze prent.
Als er echt geacteerd moet worden, weet Kalkbrenner (en ook de rest van de cast trouwens) mij minder te overtuigen. Hij moet het vooral van zijn charisma en cool hebben. Geweldig ook, altijd die voetbalshirts.
Leuk filmpje waar met een iets andere insteek een nog betere film in had gezeten. Niettemin genoten! 3,5*
