C'est Arrivé près de chez Vous (1992)

Boeiend.

Niet per se, maar als je de film er niet uit vindt zien ; de film niet grappig vindt ; en je de film zowel qua verhaal als qua losstaande scènes niks aan vindt – als dat het geval is – dan zie ik toch graag boeiende personages. Personages die zonder getoonde context je ook niet benieuwd laten worden naar die context zijn dat niet. Ben is zo'n personage.

Deze wel.

nagel op de kop.

Een film waarbij je het lachen vergaat. Meesterwerk.

Machtig toch, zo’n gitzwarte komedie van eigen bodem, zo’n film die zich van A tot Z buiten de grenzen der degelijkheid lijkt af te spelen? Het toont nog maar eens aan dat het niet meer dan wat lef en veel originaliteit vergt om inhoudelijk een bescheiden meesterwerk te maken. Want dat is ‘C’est arrivé près de chez vous’ ook geworden, zelfs in de stijl: de zware korrel en het bijhorende contrastrijke zwart-wit-palet maken dit een klein juweeltje voor het oog. Pure esthetiek valt er amper uit te puren; maar het heeft iets eigenzinnigs, dat het bizarre universum waarin Benoît leeft genadeloos evoceert. Des te belangrijker wordt deze film als we een decennium later een film als ‘Aaltra’ zien uitkomen, waarin hetzelde visuele kader en soortgelijke humor naar boven komt. Grauw en een tikkeltje sadistisch, het zit in het Waalse bloed zeker?

Laat ons echter vooral niet uit het oog verliezen dat ‘C’est arrivé près de chez vous’ voornamelijk om de inhoud draait. De grote kracht is dat de cineasten zich, ondanks hun geweldadige thema, nergens te buiten gaan aan expliciete horror. Het is vooral de opgewekte mens in Benoît die hem tot een ambigu karakter maakt, een ware psychopaat in een opgewekt jasje. Het regisseurstrio toont dat Benoît eigenlijk een product is van zijn maatschappij, dat hij er met zijn beide benen in staat en er niet ergens boven uit zweeft. Ga maar eens na hoe hij zijn intellectualisme gaat botvieren op iets als “sociale woningbouw” - deze man is ziek, ja, maar wie kan hem weerstaan?
Het mooie is dan dat ook in de vorm een kritiek op onze samenleving zit vervat, door het geheel als “reality tv” voor te stellen. Zo hebben we dus een gelaagd sociaal pamflet, al kijkt niemand ‘C’est arrivé près de chez vous’ op zo’n abstracte manier.

Immers, inherent aan de eigenlijke film kan er heel wat worden afgelachen, en dat was initeel ook de bedoeling. Wie proest het niet uit als Benoît zijn communie-aandenken verliest, of als hij goede vriend André genadeloos afknalt? Meteen daarna krijg je echter weer de bittere nasmaak van het absurde personage dat Benoît wel is – en zo worden we constant heen en weer geworpen tussen allerlei gevoelens. De nonchalante aanpak en het feit dat alles uit de losse pols is geschoten maakt het er alleen maar beklijvender op, alsof we dit gevaarlijk personage zelf dicht op de huid zitten. Ja, dit is cinema waarin een schoonheidsfoutje meer of minder absoluut niet van tel is.
De man die de hond bijt, de effectieve kern van deze film, is niet alleen ontzettend grappig, maar ergens ook menselijk en om die reden ook eindeloos fascinerend. Want geef toe, wie gunt het hem niet, een ondergang in poëtische glorie?
3,75*

Perfect! Gitzwarte humor, een seriemoordenaar en de nodige slasher scenes in beeld, ik hoef niet meer dan dit.

Het zwart wit gegeven maakt hem helemaal speciaal.

Deze kan ik blijven herhalen. Voor een keer mogen we eens trots zijn op onze belgsiche film

Hele bizarre film. Het personage van Ben is een zeer goede en leverde een paar zeer hilarische scenes op. Afgezien van deze scenes gebeurde er vrij weinig inhoudelijks en ook visueel niet, dit kon me dan ook moeilijk boeien.

Mooi verwoord, The One Ring. Ik gebruik even jou bericht als opzet voor mijn recensie. If u don't mind Zoals jij het beschrijft had het moeten zijn. Dan zat ik misschien wel op een 4,5* en zou het effect werken. U raad het al; dat deed het echter niet. Zonde, want nu kom gewoon echt niet verder dan 3* (al houd ik het voorlopig op 2,5*). Daar zit dan ook het wrange in. Als dat éne trucje (niet denigrerend bedoelt) niet werkt dan dan is het verschil meteen zo groot. Al had ik ook andere zaken ook moeite. Het werd dan ook een lange zit:

- Teveel een aaneenschakeling van dezelfde soort gebeurtenissen. Te repetitief. En daardoor gewoonweg saai. De film ging een beetje als een nachtkaars uit. Zelfs de climax kon daar niks aan veranderen. Ook helemaal niet de mokerslag die ik had verwacht.

- Het proces van de cameraploeg dat langzaam medeplichtig wordt is toch wel matig in beeld gebracht. Jammer want dit is echt zo'n 'sleutelconcept'. Het maakt het of kraakt het. En dit geval kraakt het.

- En dan tevens het laatste punt; de boodschap. Puur rationaal weet ik natuurlijk dat het belachelijk is dat men van zoveel van geweld geniet op de televisie. En dat de media gewoon steeds verder gaat, enkel voor de kijkcijfers. Maar dat is puur rationeel, want emotioneel maakte de film dat gewoon niet los bij. En daardoor het werkt het dus niet. Waar veel mensen op een gegeven moment langzaam een 'schuldgevoel' krijgen heb ik daar geen last van. Ook weer zo'n 'sleutelconcept' (ik weet gewoon echt geen ander woord) dat ik ontzettend veel effect op mij zou hebben als het zou werken. Dan krijg je die spiegel voorgehouden. Dan wordt je geconfronteerd. En dan krijg je die mokerslag, waar ik zou naar opzoek was. Maar zelfs tegen het einde schoot ik af en toe nog in de lach om de absurde Benoit. Er werd niet echt naar die mokerslag toe gewerkt. Het werd voor mij ook wel een beetje een opeenstapeling van dingetjes die ik liever anders had gezien. En dat is dat ik a) Benoit gewoonweg té sympathiek vond b) het geweld niet explicitiet 'genoeg' in beeld wordt gebracht waardoor ik het niet meteen verafschuw en c) geen band had met de slachtoffers waardoor het mij koud liet.

De sympathie wekken van de moordenaar werkt dan ook averecht. Een voorbeeld: de scène waar hij dat hele gezin vermoord. Op een gegeven moment keeg je een soort achtervolging tussen dat kindje en de moordenaar en hoopte ik juist dat Ben hem te pakken kreeg. En ik denk niet dat dat de bedoeling van de film is

Daar tegenover staat wel dat ik me desondanks redelijk vermaakt heb. Denk aan de pikzwarte humor. De (vreselijk) politiek incorrecte grappen. Maar daarom niet minder leuk natuurlijk De cinematografie was ook zeker niet onaardig. Vond het zwart/wit op zich niet meteen iets toevoegen, maar vooral het camerawerk was netjes. Momenten dat de camera lekker op en neer zwiepte en op de juiste momenten weer tot rust kwam. Werd lekker mee gespeeld. Ook nergens irritant ofzo. En vooral een dikke pluim voor het uitgangspunt natuurlijk. Het is gewoon ontzettend jammer dat daar zo weinig wordt uitgehaald.

Frappant trouwens dat niemand van de film-studenten zich hierna nog aan een film gewaagt heeft. En heeft iemand enige idee hoe die Rémy Belvaux om het leven heeft gekomen?

Als ik me niet vergis heeft hij zelf een einde aan zijn leven gemaakt.

Sorry maar dit trok ik echt niet. Snapte er geen hout van. Heb het nog een tijd geprobeerd maar heb na 60 minuten toch af moeten haken. Belachelijke film.

Grappig hoe je soms iets totaal kut vindt op basis van onbegrip en iets redelijk kut vindt terwijl je de film en zijn bedoelingen maar al té goed begrijpt. Ik snap iedere mm film van dit product en het is me allemaal te geforceerd en te potsierlijk.

Erg sterke en baanbrekende film met een geniale Poelvoorde in de hoofdrol. Het is geweldig hoe je als kijker bij de neus genomen wordt door je eerste te laten lachen met het hoofpersonage en zijn acties en je later laat gruwen terwijl er eigelijk maar hetzelfde gebeurt.

de beoogde boodschap - althans, wat ik zo begrijp wat de bedoeling van de film was, wordt helaas ondergesneeuwd door het absurdisme, en in mindere mate de humor

ja, het is een lul die benoit, maar wel een erg grappige lul en ik heb geen moment gedacht, oh wat erg toch al dat geweld en de verheerlijking daarvan in zijn algemeenheid

ik vond het gewoon een gitzwarte film met zeer onverwachte acties die je wel ff wakker schudden, vanwege de absurdheid ervan,maar meer ook niet

desondanks erg vermakelijk

4

Zo zie je ze niet vaak!

In ieder geval een erg originele film, dat moet gezegd worden, want van een filmploeg die meeloopt met een moordenaar ken ik geen tweede film. Het filmen in zwart-wit is best een goede zet en geeft de film enige rauwheid mee. Daarnaast bevat de film best mooie shots, vooral van de moorden, maar echt raken doet het me allemaal niet. De film kwam vooral op mij over als een vermakelijke film met een zeer druk hoofdpersonage, die soms sympathiek is, soms grappig, soms brutaal, soms best wel een klootzak en vooral eigenlijk compleet gestoord is. Verder zit er nog wel wat geslaagde zwarte humor in de film, maar daarnaast zakte de film ook wel eens in. Ik kanin ieder geval goed begrijpen dat mensen van deze film kunnen genieten en dat anderen er niets aan vinden. Voor mij in ieder geval leuk om een keer gezien te hebben.

3,0*

Ieddereen heeft het steeds over de humor in deze film. die zit er natuurlijk wel in, maar het fantastische is toch dat op een bepaald moment je het lachen vergaat en je jezelfd plots in een heel benarde situatie bevindt.

En dit is toch precies wel een beetje wat ze wilden aftasten: de heel fragiel grens tussen reality-tv en voyeurisme. Waar eindigt het entertainment en waar begint de wansmaak? Grotesk uitgewerkt, maar ze hadden mij wel waar ze me hebben moesten… Well done

Dat was ook het eerste wat in mij opkwam toen ik deze film 15 jaar geleden zag bij de film club van een stel vrienden. Ga hem binnenkort weer eens bekijken om hem aan mijn vriendin te laten zien.

4.0 sterren vooralsnog. Zal wel hoger worden als ik hem weer heb gezien. De film had toen veel indruk gemaakt.

Vind vreemdgenoeg een mocumentaire in zwart/wit lang niet zo overtuigend als in kleur (zal met gewenning te maken hebben), maar hij was prima entertainend. Ik gokte het eerste half uur dat door het nogal extreme ongebonden karakter de film me nooit echt zou gaan schockeren maar het tegendeel werd meermaals bewezen in het laatste half uur.

zwart en wit vind ik persoonlijk zo veel beter , weer gezien samen met mijn vriendin:

5 sterren

deze film is niet te vergelijken met andere films. zet je aan het denken zoals het zou moeten horen.Wie deze film slecht vindt is blind.

Wie deze film in het begin goed vond maar daanra niet meer is nog blinder.

of het was natuurlijk ironisch bedoeld.... 4.5 sterren

Fantastisch acteerwerk van Poelvoorde en de man die uit z'n bek stinkt.

Bij momenten was ik echt aan het schater-lachen (Wanneer Ben bv. zegt: "Deze keer gaan we naar de afgrond, want ik ben dat kanaal zo beu als iets." Ge-wel-dig

Jammer genoeg duurt deze film te lang om verdragen te worden, 95 minuten pure zwartgalligheid is misschien te veel van het goede.

Desalniettemin een uitstekende prent, die misschien beter kon dienen als kortfilm.

3,5*

Vreemde prent. Moeilijk te beoordelen ook.

Wel een origineel uitgangspunt, een camera-ploeg die het doen en laten van een moordenaar volgt. Maar op de een of andere manier raakte deze film me niet echt, terwijl dat volgens mij toch wel de bedoeling zou moeten zijn. Deels omdat er het hoofdpersonage (Benoit) gewoon een bijzonder onsympathiek iemand is, deels omdat er door de fragmentarische stijl van vertellen op geen enkele manier ook maar een band met één van de slachtoffers wordt gevormd (ze gaan er gewoon allemaal aan, zomaar), deels omdat de thematiek (het morele verval van de televisie-makers) niet werkte.

Deze satire probeert onze voyeuristische big brother maatschappij op de korrel te nemen, met als hoogtepunt de confrontatie met de andere moordenaar die godbetert óók door een camera-ploeg gevolgd wordt! Voor een stuk slaagt de film daarin, maar op een bepaald moment moet je als kijker tot inkeer komen, en dat had ik nou net niet (maar dat kan ook aan mij liggen) Enige scène waar ik even moest slikken was de verkrachtingsscène, niet zozeer omwille van de verkrachting zelve, maar omdat de hele crew jolig meedoet, alsof het gewoon een normaal verlengde is van een avondje stappen.

Verder zitten er wel grappige one-liners en quotes in de film waar ik wel mee kon lachen.

De zwart/wit-beelden waren mooi en versterken het gevoel van troosteloosheid en algemene verval.

Benoit Poelvoorde acteert wel sterk, al had hij z'n personage wat menselijker kunnen maken (al zal hij ook wel aan het script gebonden zijn). Het lijkt wel alsof hij zichzelf en z'n daden op geen enkel moment in vraag stelt. Wat ook voor de camera-crew geldt. Alles lijkt zo vanzelfsprekend te zijn.

Al bij al kom ik uit op een 3*

Heerlijke absurde film. Dit keer ook weer op een oh zo leuke manier gemaakt. De film moet lijken op een documontaire waarbij de gestoorde huurmoordenaar Ben in word geobserveert. Ben doet zijn moorden en de cameraploeg filmt het allemaal vrolijk alsof het heel normaal is en soms heeft Ben wel eens de hulp nodig van de cameraploeg met een kill of iets anders en dan zetten ze ff de camera of microfoon aan de kant en helpen ze Ben even een handje. Heerlijk!

Ook de manier waarop het gemaakt is is heel realistisch en ook verder zonder muziek of ander geluid. Ook is alles in het Zwart-wit opgenomen. De personage Ben was ook gewoon erg leuk. Zijn sadisme en ook zijn botte humor (vooral als ie net een moord heeft gepleegt en die grap over die moord op die zwarte op dat bouwterein) Ook konden de kots en poepgrappen niet missen. En natuurlijk dat Ben altijd die postbodes moet hebben.

Het geluid in die fabriekscene vond ik btw bijzonder. De cameraman staat naast zijn collega en als zijn collega iets zegt: lijkt het wel van verraf te komen, maar als Ben (die helemaal aan de andere kant van de fabriek staat) iets zegt, klinkt het alsof die naast je staat ipv die collega.

Uiteindelijk ook grappig dat de cameraploeg ook gewoon gek zijn. Vooral met die dronkenschap dat ze dan allemaal een vrouw gaan verkrachten voor de ogen van haar man en vervolgens der buik openhalen.

Ook het einde was erg mooi. Deze film is een sadistische-feelgood movie.

4,5*

Cult op z'n best en dan nog Belgisch!

Heb gehoord dat Benoit deze film heeft gemaakt als zijn eindwerk voor school!

Gewoon geniaal!

Je zegt zelf dat je het niet snapt...!

Hoe kan je dan een eerlijk oordeel geven en zeggen dat hij belachelijk was? Juist omdat je hem niet snapt?

Verbaast me altijd enorm wat voor hevige reacties deze film bij velen ontlokt (niet enkel op MovieMeter), en hoe hun kijkervaring zo verschilt van de mijne. Uiteraard wordt de sensatiezucht van de media (en de toeschouwer) hier op de korrel genomen, maar in de eerste plaats blijft C'est Arrivé Près De Chez Vous wat mij betreft toch echt wel een komédie.

Propvol hilariteiten zit deze prent, waarbij de lach naar het einde toe al eens wegkrimpt, maar dan nog blijft de toon eigenlijk zwartkomisch: die moord op dat knulletje "Allez viens gamin, c'est pour rire" bijvoorbeeld, daarvan is toch duidelijk dat dit als komisch tafereel is bedoeld? Als je al dat gemoord serieus gaat nemen, kan ik me inderdaad inbeelden dat je geen leuke avond beleeft met dit cultdebuut...

Begrijp daarnaast ook de mensen niet zo goed die het allemaal een beetje "minder wreed" hadden gewild om met Ben te kunnen sympathiseren, dat is toch de bedoeling niet? Getuige daarvan de finale waarin zijn moeder die reeds door de Italiaanse bende werd bedreigd "Maman a reçu un rat" samen met zijn andere geliefden wordt gemold en hij onder andere de stront moet afwassen van de fluit die ze in één van de slachtoffers haar anus hebben gestopt. Je ziet hem gewoon bezig in zijn universum, een wereld die niet als realistisch wordt afgebeeld.

Maar goed, niet iedereen kan lachen om dezelfde fratsen, voor mij persoonlijk is dit dan weer de meest hilarische film die ik ooit heb mogen aanschouwen. Had deze reeds een keer of 4 gezien en dus hebben de meest legendarische scènes al een tikkeltje van hun glans verloren, maar telkens weer ontdek ik nieuwe quotes waarbij je me van de grond kan vegen. Alleen al bij het lezen over C'est Arrivé zijn lachsalvo's onvermijdelijk.

Ben wordt dan ook fenomenaal vertolkt door Benoît Poelvoorde, die ik altijd wel graag bezig zie, maar in mijn ogen nooit meer het niveau heeft gehaald dat hij hier tentoonspreidt. Onwaarschijnlijke mimiek, magistrale timing en geen seconde laat hij een steek vallen: Poelvoorde is eigenlijk zodanig sterk dat de rest van de cast er niet eens toe doet.

Een prent waarvan ik de walgreacties nooit heb begrepen en gelukkig werkt de humor voor mij wél. Dit is dan ook één van m'n favoriete films aller tijden.

Het was even wennen in het begin, maar door twee hilarische gitzwarte scenes zat ik er helemaal in: de neger op de bouwplaats met het verhaal over de Arabieren in de muur, en de oude vrouw dood laten schrikken om een kogel te besparen.

Onbetaalbare gezichtsuitsdrukkingen ook van Ben. Maar na een krap uur besefte ik dat het niet veel meer dan dat zou worden, een herhaling van zetten dus waarbij Ben zelfs wat irritant werd als zingende zatlap en het einde lang op zich liet wachten. En ik heb er tijdens de "pijnlijk" stille aftiteling nog even bij stilgestaan dat media sensatiebelust zijn en dat geweld (op tv) fout is, of zoiets, ahum..

Zo ... dat was weer eens wat anders. De film slaat eigenlijk totaal nergens op, maar wordt wel gered door de humor. Die Ben is af en toe echt hilarisch, sterk geacteerd door Benoît Poelvoorde. Naar het einde toe vond ik echter wat van hetzelfde worden en af en toe ook zelfs te ver gaan.

3.0*

Git-, git-, git-, gitzwarte komedie over de media. De film wil duidelijk maken dat de media te ver gaat met het omarmen van dubieuze figuren en het volgen van mensen op hun dagelijkse sleur, maar gebruikt daarvoor wel érg grove middelen. Morbide humor (die écht wel schitterend is, die grap over die Arabieren ), grauwe Waalse achterbuurten en de ene moord na de andere... Een spijkerharde, scherpe, kritische film, die af en toe toch wel een klein beetje te ver gaat.

Ah ja, en Benoît Poelvoorde bewijst zich nog eens als één van de allerbeste acteurs. Hij draagt de film in feite. Zonder hem zou dit maar een matig filmpje geweest zijn.

Hoge verwachtingen had ik van C'est Arrivé près de chez Vous, misschien iets te hoog gegrepen.

Een uiterst vervelende film. Op een aantal mooi in beeld gebrachte moorden, en het einde na. De personages zijn niet boeiend, en na een tijdje wordt het karakter van Benoit wel heel vervelend. Ik kon er niets mee. De cameraploeg heeft ook weinig in te brengen op zijn leven, behalve dan hem te volgen. Verhaal, zover het erin zit, stelt weinig voor. Een aaneenschakeling van af en toe mooie geweldscènes en heel erg saaie dialogen. En dan dat geforceerde interessant doenerij.

Waar draait het nu allemaal om. Is het een satire/statement op de samenleving waar we nu in leven? of op de media? Een satire/statement zag ik er niet in, de humor kwam ook totaal niet goed over op mij. Normaal gesproken hou ik wel van die zwarte bijtende humor, maar hier vond ik het te ver gaan. Neem bijvoorbeeld de verkrachting , dat werd mij op een gegeven moment wel iets teveel van het goede. De scène zelf was niet zo schokkend, meer de manier waarop het gefilmd is met de bijbehorende dialogen. Weinig actie ook verder in de shots. Net zo saai geschoten als de locaties waar hetgeen zich afspeelde.

Nee, ik kon hier niets mee, ik heb het geprobeerd. In de situaties waar het zich in afspeelde zag ik ook de humor er niet van in.

1*

Cinéma, CINEEMMAAAAAAAAA !!!...

Hilarische film.
Politiek incorrect, maar toch o zo waanzinnig grappig ( die 'mamie tromblont'-scène ook ). Poelvoorde is inderdaad waanzinnig goed en de gehele sfeer,feel en opzet van de film zijn niet minder dan geniaal te noemen.
Geweldig.

Die verkrachtingsscene is toch net dé cruciale scène in heel de film. Dat is het moment waar de film verglijdt naar een ander niveau. Het moment waar het lachen je vergaat (tenzij je heel ziek bent) en je geconfronteerd wordt met de vaak ziekelijke sensatieizucht van de media.
DSit is voor mij ook het mùoment dat de film overgaat van 'bizar' naar 'geniaal'. Het is een film die in ieder geval iets met me heeft gedaan. Ik voelde me er helemaal niet lekker mee. Er zitten, natuurlijk heel wat grappige dingen in deze film, maar een 'komedie' is dit toch alles behalve. Geen gezond bevrijdend lachen hier, maar een heel beklemmend gevoel waar het lachen uiteindelijk alleen maar groen is.Meesterwerkje.