C'est Arrivé près de chez Vous (1992)

speciale film, maar ik vond hem denk ik niet zo geweldig als de rest hier. Maar het bleef wel een goede film.

3.5 sterren.

ik moet zeggen dat de film af en toe nogal rommelig was. veel dingen werden niet helemaal duidelijk. wat gebeurde er bijvoorbeeld nu precies op het eind?

maar toch is de film de moeite waard door veel indrukwekkende scenes die fantastisch in beeld zijn gebracht. het personage 'Ben' is erg sterk en ik vond het opmerkelijk dat ik in zekere zin sympathie voor hem had, terwijl ik zijn daden verafschuwde. erg de moeite waard, hoewel de film verre van perfect is. 4 sterren (krap).

Alleen die hoes al...

IJzersterke film die op het reality vlak zijn tijd ver vooruit was. Film die zowel stof tot nadenken serveert alsook een genot is naar te kijken, grappig en pijnlijk tegelijk.

4*.

Knappe, fascinerende film. De documentairestijl laat het bijna lijken alsof de film uit de losse pols is gemaakt, maar stiekem is deze film heel erg slim opgebouwd. De film scheert continu langs de randen van pikzwart grappig en niet leuk meer. De een zal er niet mee kunnen lachen, de ander de hele film door, een derde vergaat halverwege de film het lachen.

Poelvoorde is geweldig als de moordenaar. En waarom hebben de drie regisseurs na dit nooit meer een film geregisseerd? Geweldig einde ook.

4.0*

Geweldige film, die op het begin nog lacherig begint maar al snel de amusentskijker van forse repliek dient. Er zitten zelfs scènes in waar ik om moest lachen, maar als ik ze in perspectief plaatste, er weer over na ging denken.

Poelvoorde speelt inderdaad een geweldige rol en het zwart/witte beeld deert mij geenszins. Na een nachtje slapen geef ik hem toch maar 4*

Ik vind die Ben een hilarisch personage. Hij is een vat vol tegenstrijdheden. Een arrogante klootzak, charmeur en seriemoordenaar. Een gestoorde moralist die zich in hilarische bochten wringt om zijn daden te vergoeilijken. Een zielepiet die zich voordoet als genie. De enige vrouw die hij kan krijgen is een hoer op leeftijd. Hij is een parodie op de macho man en tegelijkertijd leurt hij met de culturele elite waar hij ineens de breekbaarheid zelve is en er zelfs geliefd raakt.

De film is niet enkel een gestoorde gek die dom wat mensen neerknalt. Dan moet je Bernie niet gaan zien, dat is een film met een slapstick hak er op los plot.

Ik vind deze film wel meer dan een platte komedie. C'est Arrivé près de chez Vous is een satire op een hoop zaken. De film is bijvoorbeeld een bittere en en zwartkomische satire op de soms doorgeslagen rol van tv. Dat verwijst naar de haast ziekelijke neiging van tv makers om dubieuze personen te omarmen en er onuitputtend aandacht aan te besteden (Ratelband, Gordon & Joling, Showroom). In deze film raakt de tv ploeg medeplichtig bij de daden van Ben. Een thema dat ook in Natural Born Killers en 15 minutes speelt.

Moet een Al Jazeera en CNN klakkeloos alle terroristenboodschappen uitzenden? Kunnen we er niet beter voor kiezen om alle terroristenboodschappen te boycotten en die mensen geen zendtijd meer te geven?

Laat de media zich niet teveel voor het karretje spannen van deze criminelen of is er gewoonweg geen keuze? Ik heb geen antwoord op deze vragen maar je kunt daar over filosoferen.

Je hebt van die films die bij de kijkbeurt lichtelijk tegenvallen, maar daags en zelfs dagen na de film toch blijven rond dwalen. Scènes zie je op verschillende momenten van de dag op je netvlies verschijnen en doen toch wat met je. C'est Arrivé près de chez Vous is ook zo'n geval. Het voelde als een aardig lange zit, maar ik blijf met de film bezig.

C'est Arrivé près de chez Vous is een film die de psychopathische hoofdpersoon Ben volgt in de vorm van een documentaire. Daarin komen hilarische anekdotes naar voren. Zo vertelt Ben in het begin, tijdens het dumpen van een lijk, welke gewichten je aan verschillende groepen moet binden. “Bij oude mensen gebruik je drie keer het gewicht want ze hebben broze botten.” De motieven van Ben zijn duidelijk, zijn beroep is moorden. Het is een zeikerd die over alles wat te klagen heeft, alleen vanwege de cameraploeg lijkt hij de durf te krijgen om stappen te ondernemen. Een ander moment verteld Ben dat hij ooit een Arabier in het cement heeft begraven, maar natuurlijk met zijn hoofd naar Mekka. De film zit vooral in het begin vol met hilarische zwartgallige humor.

De cameraploeg die Ben volgt is in het begin redelijk passief bij Ben betrokken. Ze filmen verschillende moorden zonder echt strafbaar bezig te zijn. Op een gegeven moment raken ze steeds meer betrokken bij Ben en ze worden zelfs medeplichtig. Waar ze op het begin alleen toekijken, gaan ze Ben op een gegeven moment ook helpen. Ze krijgen zelfs geld van Ben om de film te financieren. Als op een gegeven moment de cameraploeg helpt met het verkrachten van een vrouwen is de zwartgallige humor op. Je word met je neus op de feiten gedrukt en je begint je schuldig te voelen. Net zit je te lachen om dezelfde grappen, maar het geweld escaleert. Het is alsof jezelf de misdaden hebt gepleegd. Het deed me aan A Clockwork Orange denken waarbij ik met hetzelfde misselijke en kokhalzende gevoel eindigde.

C'est Arrivé près de chez Vous is natuurlijk een prachtige parodie op de tegenwoordige televisie. Televisiemakers lijken niet meer bezig te zijn met duidelijke normen en waarden, neen de kijkcijfers zijn de waarden die tellen. Geweld en seks worden daarbij niet geschuwd, als het maar verkoopt. Hierbij laat de film op hilarische wijze zien dat we waarschijnlijk de grens zijn overschreden. De manier waarop de commerciële televisie bijvoorbeeld tegenwoordig probleemwijken in beeld willen brengen is schokkerend. Het zit natuurlijk op het zelfde niveau waarop de crew in C'est Arrivé près de chez Vous begint. Ze zijn nog net niet strafbaar medeplichtig bij verschillende misdrijven, maar ze zitten er niet ver vanaf. Daarbij is men zo mediagijl geworden, iedereen lijkt wel met zijn kop voor de camera te willen. Ik zie ook weinig verschil tussen Ben en de figuren die soms op televisie langskomen.

C'est Arrivé près de chez Vous is een prachtig experimenteel filmpje met een hoog cult gehalte. Ik geloof ook niet dat de film voor iedereen is neergelegd. De film telt verschillende hilarische scènes hoewel deze worden afgewisseld met mindere moment. Daarbij springt de film van moment op moment en had er meer samenhang in gemogen. Los van dat, is het een geslaagde film die op visueel gebied ook weinig tekort komt. Alles voor de kijkcijfers, zullen we maar denken.

Git- en gitzwarte komedie! Maar het spreekt mij toch zeer aan. Ik heb met name erg moeten lachen om die scène met de negerbewaker op de bouwplaats! En later met de aanslag op Ben, toen bleek dat de huurmoordenaar die hem moest omleggen óók door een cameraploeg werd gevolgd!

Ook zeer geestig: het contrast tussen moordenaar Ben en zijn bezorgdheid om de verloedering van de maatschappij en de leefomgeving van mensen!

Minpuntje vond ik de scènes met de ‘crew’ na de dood van hun geluidstechnicus en cameraman.

Ik dacht overigens dat deze film jonger was dan 'Natural Born Killers'? Dat blijkt dus niet zo te zijn. Ik vond NBK altijd al een waardeloze film, maar nu helemaal een mislukte rip-off van deze!

Viel me absoluut niet tegen. Het duurde even voordat ik in de film kwam en ik moest ook wel even wennen aan het hoofdpersonage, maar hoe langer de film duurde, hoe meer ik in de film kwam. Vooral de opbouw is heel sterk, waar je langzaam in Benoit zijn wereld wordt toegelaten. Daar draagt de gekozen docu-vorm ontzettend veel aan bij. Voor mij werkte het in ieder geval heel goed en dat zorgde er dan ook voor dat de scenes in de tweede helft veel hilarischer en zwarter werden, bijv. de scene waar de rivier droog is geworden. Dikke 4*!

Machtig toch, zo’n gitzwarte komedie van eigen bodem, zo’n film die zich van A tot Z buiten de grenzen der degelijkheid lijkt af te spelen? Het toont nog maar eens aan dat het niet meer dan wat lef en veel originaliteit vergt om inhoudelijk een bescheiden meesterwerk te maken. Want dat is ‘C’est arrivé près de chez vous’ ook geworden, zelfs in de stijl: de zware korrel en het bijhorende contrastrijke zwart-wit-palet maken dit een klein juweeltje voor het oog. Pure esthetiek valt er amper uit te puren; maar het heeft iets eigenzinnigs, dat het bizarre universum waarin Benoît leeft genadeloos evoceert. Des te belangrijker wordt deze film als we een decennium later een film als ‘Aaltra’ zien uitkomen, waarin hetzelde visuele kader en soortgelijke humor naar boven komt. Grauw en een tikkeltje sadistisch, het zit in het Waalse bloed zeker?

Laat ons echter vooral niet uit het oog verliezen dat ‘C’est arrivé près de chez vous’ voornamelijk om de inhoud draait. De grote kracht is dat de cineasten zich, ondanks hun geweldadige thema, nergens te buiten gaan aan expliciete horror. Het is vooral de opgewekte mens in Benoît die hem tot een ambigu karakter maakt, een ware psychopaat in een opgewekt jasje. Het regisseurstrio toont dat Benoît eigenlijk een product is van zijn maatschappij, dat hij er met zijn beide benen in staat en er niet ergens boven uit zweeft. Ga maar eens na hoe hij zijn intellectualisme gaat botvieren op iets als “sociale woningbouw” - deze man is ziek, ja, maar wie kan hem weerstaan?
Het mooie is dan dat ook in de vorm een kritiek op onze samenleving zit vervat, door het geheel als “reality tv” voor te stellen. Zo hebben we dus een gelaagd sociaal pamflet, al kijkt niemand ‘C’est arrivé près de chez vous’ op zo’n abstracte manier.

Immers, inherent aan de eigenlijke film kan er heel wat worden afgelachen, en dat was initeel ook de bedoeling. Wie proest het niet uit als Benoît zijn communie-aandenken verliest, of als hij goede vriend André genadeloos afknalt? Meteen daarna krijg je echter weer de bittere nasmaak van het absurde personage dat Benoît wel is – en zo worden we constant heen en weer geworpen tussen allerlei gevoelens. De nonchalante aanpak en het feit dat alles uit de losse pols is geschoten maakt het er alleen maar beklijvender op, alsof we dit gevaarlijk personage zelf dicht op de huid zitten. Ja, dit is cinema waarin een schoonheidsfoutje meer of minder absoluut niet van tel is.
De man die de hond bijt, de effectieve kern van deze film, is niet alleen ontzettend grappig, maar ergens ook menselijk en om die reden ook eindeloos fascinerend. Want geef toe, wie gunt het hem niet, een ondergang in poëtische glorie?
3,75*

Mooi verwoord, The One Ring. Ik gebruik even jou bericht als opzet voor mijn recensie. If u don't mind Zoals jij het beschrijft had het moeten zijn. Dan zat ik misschien wel op een 4,5* en zou het effect werken. U raad het al; dat deed het echter niet. Zonde, want nu kom gewoon echt niet verder dan 3* (al houd ik het voorlopig op 2,5*). Daar zit dan ook het wrange in. Als dat éne trucje (niet denigrerend bedoelt) niet werkt dan dan is het verschil meteen zo groot. Al had ik ook andere zaken ook moeite. Het werd dan ook een lange zit:

- Teveel een aaneenschakeling van dezelfde soort gebeurtenissen. Te repetitief. En daardoor gewoonweg saai. De film ging een beetje als een nachtkaars uit. Zelfs de climax kon daar niks aan veranderen. Ook helemaal niet de mokerslag die ik had verwacht.

- Het proces van de cameraploeg dat langzaam medeplichtig wordt is toch wel matig in beeld gebracht. Jammer want dit is echt zo'n 'sleutelconcept'. Het maakt het of kraakt het. En dit geval kraakt het.

- En dan tevens het laatste punt; de boodschap. Puur rationaal weet ik natuurlijk dat het belachelijk is dat men van zoveel van geweld geniet op de televisie. En dat de media gewoon steeds verder gaat, enkel voor de kijkcijfers. Maar dat is puur rationeel, want emotioneel maakte de film dat gewoon niet los bij. En daardoor het werkt het dus niet. Waar veel mensen op een gegeven moment langzaam een 'schuldgevoel' krijgen heb ik daar geen last van. Ook weer zo'n 'sleutelconcept' (ik weet gewoon echt geen ander woord) dat ik ontzettend veel effect op mij zou hebben als het zou werken. Dan krijg je die spiegel voorgehouden. Dan wordt je geconfronteerd. En dan krijg je die mokerslag, waar ik zou naar opzoek was. Maar zelfs tegen het einde schoot ik af en toe nog in de lach om de absurde Benoit. Er werd niet echt naar die mokerslag toe gewerkt. Het werd voor mij ook wel een beetje een opeenstapeling van dingetjes die ik liever anders had gezien. En dat is dat ik a) Benoit gewoonweg té sympathiek vond b) het geweld niet explicitiet 'genoeg' in beeld wordt gebracht waardoor ik het niet meteen verafschuw en c) geen band had met de slachtoffers waardoor het mij koud liet.

De sympathie wekken van de moordenaar werkt dan ook averecht. Een voorbeeld: de scène waar hij dat hele gezin vermoord. Op een gegeven moment keeg je een soort achtervolging tussen dat kindje en de moordenaar en hoopte ik juist dat Ben hem te pakken kreeg. En ik denk niet dat dat de bedoeling van de film is

Daar tegenover staat wel dat ik me desondanks redelijk vermaakt heb. Denk aan de pikzwarte humor. De (vreselijk) politiek incorrecte grappen. Maar daarom niet minder leuk natuurlijk De cinematografie was ook zeker niet onaardig. Vond het zwart/wit op zich niet meteen iets toevoegen, maar vooral het camerawerk was netjes. Momenten dat de camera lekker op en neer zwiepte en op de juiste momenten weer tot rust kwam. Werd lekker mee gespeeld. Ook nergens irritant ofzo. En vooral een dikke pluim voor het uitgangspunt natuurlijk. Het is gewoon ontzettend jammer dat daar zo weinig wordt uitgehaald.

Frappant trouwens dat niemand van de film-studenten zich hierna nog aan een film gewaagt heeft. En heeft iemand enige idee hoe die Rémy Belvaux om het leven heeft gekomen?

Zo zie je ze niet vaak!

In ieder geval een erg originele film, dat moet gezegd worden, want van een filmploeg die meeloopt met een moordenaar ken ik geen tweede film. Het filmen in zwart-wit is best een goede zet en geeft de film enige rauwheid mee. Daarnaast bevat de film best mooie shots, vooral van de moorden, maar echt raken doet het me allemaal niet. De film kwam vooral op mij over als een vermakelijke film met een zeer druk hoofdpersonage, die soms sympathiek is, soms grappig, soms brutaal, soms best wel een klootzak en vooral eigenlijk compleet gestoord is. Verder zit er nog wel wat geslaagde zwarte humor in de film, maar daarnaast zakte de film ook wel eens in. Ik kanin ieder geval goed begrijpen dat mensen van deze film kunnen genieten en dat anderen er niets aan vinden. Voor mij in ieder geval leuk om een keer gezien te hebben.

3,0*

Vind vreemdgenoeg een mocumentaire in zwart/wit lang niet zo overtuigend als in kleur (zal met gewenning te maken hebben), maar hij was prima entertainend. Ik gokte het eerste half uur dat door het nogal extreme ongebonden karakter de film me nooit echt zou gaan schockeren maar het tegendeel werd meermaals bewezen in het laatste half uur.

Fantastisch acteerwerk van Poelvoorde en de man die uit z'n bek stinkt.

Bij momenten was ik echt aan het schater-lachen (Wanneer Ben bv. zegt: "Deze keer gaan we naar de afgrond, want ik ben dat kanaal zo beu als iets." Ge-wel-dig

Jammer genoeg duurt deze film te lang om verdragen te worden, 95 minuten pure zwartgalligheid is misschien te veel van het goede.

Desalniettemin een uitstekende prent, die misschien beter kon dienen als kortfilm.

3,5*

Vreemde prent. Moeilijk te beoordelen ook.

Wel een origineel uitgangspunt, een camera-ploeg die het doen en laten van een moordenaar volgt. Maar op de een of andere manier raakte deze film me niet echt, terwijl dat volgens mij toch wel de bedoeling zou moeten zijn. Deels omdat er het hoofdpersonage (Benoit) gewoon een bijzonder onsympathiek iemand is, deels omdat er door de fragmentarische stijl van vertellen op geen enkele manier ook maar een band met één van de slachtoffers wordt gevormd (ze gaan er gewoon allemaal aan, zomaar), deels omdat de thematiek (het morele verval van de televisie-makers) niet werkte.

Deze satire probeert onze voyeuristische big brother maatschappij op de korrel te nemen, met als hoogtepunt de confrontatie met de andere moordenaar die godbetert óók door een camera-ploeg gevolgd wordt! Voor een stuk slaagt de film daarin, maar op een bepaald moment moet je als kijker tot inkeer komen, en dat had ik nou net niet (maar dat kan ook aan mij liggen) Enige scène waar ik even moest slikken was de verkrachtingsscène, niet zozeer omwille van de verkrachting zelve, maar omdat de hele crew jolig meedoet, alsof het gewoon een normaal verlengde is van een avondje stappen.

Verder zitten er wel grappige one-liners en quotes in de film waar ik wel mee kon lachen.

De zwart/wit-beelden waren mooi en versterken het gevoel van troosteloosheid en algemene verval.

Benoit Poelvoorde acteert wel sterk, al had hij z'n personage wat menselijker kunnen maken (al zal hij ook wel aan het script gebonden zijn). Het lijkt wel alsof hij zichzelf en z'n daden op geen enkel moment in vraag stelt. Wat ook voor de camera-crew geldt. Alles lijkt zo vanzelfsprekend te zijn.

Al bij al kom ik uit op een 3*

Heerlijke absurde film. Dit keer ook weer op een oh zo leuke manier gemaakt. De film moet lijken op een documontaire waarbij de gestoorde huurmoordenaar Ben in word geobserveert. Ben doet zijn moorden en de cameraploeg filmt het allemaal vrolijk alsof het heel normaal is en soms heeft Ben wel eens de hulp nodig van de cameraploeg met een kill of iets anders en dan zetten ze ff de camera of microfoon aan de kant en helpen ze Ben even een handje. Heerlijk!

Ook de manier waarop het gemaakt is is heel realistisch en ook verder zonder muziek of ander geluid. Ook is alles in het Zwart-wit opgenomen. De personage Ben was ook gewoon erg leuk. Zijn sadisme en ook zijn botte humor (vooral als ie net een moord heeft gepleegt en die grap over die moord op die zwarte op dat bouwterein) Ook konden de kots en poepgrappen niet missen. En natuurlijk dat Ben altijd die postbodes moet hebben.

Het geluid in die fabriekscene vond ik btw bijzonder. De cameraman staat naast zijn collega en als zijn collega iets zegt: lijkt het wel van verraf te komen, maar als Ben (die helemaal aan de andere kant van de fabriek staat) iets zegt, klinkt het alsof die naast je staat ipv die collega.

Uiteindelijk ook grappig dat de cameraploeg ook gewoon gek zijn. Vooral met die dronkenschap dat ze dan allemaal een vrouw gaan verkrachten voor de ogen van haar man en vervolgens der buik openhalen.

Ook het einde was erg mooi. Deze film is een sadistische-feelgood movie.

4,5*

Verbaast me altijd enorm wat voor hevige reacties deze film bij velen ontlokt (niet enkel op MovieMeter), en hoe hun kijkervaring zo verschilt van de mijne. Uiteraard wordt de sensatiezucht van de media (en de toeschouwer) hier op de korrel genomen, maar in de eerste plaats blijft C'est Arrivé Près De Chez Vous wat mij betreft toch echt wel een komédie.

Propvol hilariteiten zit deze prent, waarbij de lach naar het einde toe al eens wegkrimpt, maar dan nog blijft de toon eigenlijk zwartkomisch: die moord op dat knulletje "Allez viens gamin, c'est pour rire" bijvoorbeeld, daarvan is toch duidelijk dat dit als komisch tafereel is bedoeld? Als je al dat gemoord serieus gaat nemen, kan ik me inderdaad inbeelden dat je geen leuke avond beleeft met dit cultdebuut...

Begrijp daarnaast ook de mensen niet zo goed die het allemaal een beetje "minder wreed" hadden gewild om met Ben te kunnen sympathiseren, dat is toch de bedoeling niet? Getuige daarvan de finale waarin zijn moeder die reeds door de Italiaanse bende werd bedreigd "Maman a reçu un rat" samen met zijn andere geliefden wordt gemold en hij onder andere de stront moet afwassen van de fluit die ze in één van de slachtoffers haar anus hebben gestopt. Je ziet hem gewoon bezig in zijn universum, een wereld die niet als realistisch wordt afgebeeld.

Maar goed, niet iedereen kan lachen om dezelfde fratsen, voor mij persoonlijk is dit dan weer de meest hilarische film die ik ooit heb mogen aanschouwen. Had deze reeds een keer of 4 gezien en dus hebben de meest legendarische scènes al een tikkeltje van hun glans verloren, maar telkens weer ontdek ik nieuwe quotes waarbij je me van de grond kan vegen. Alleen al bij het lezen over C'est Arrivé zijn lachsalvo's onvermijdelijk.

Ben wordt dan ook fenomenaal vertolkt door Benoît Poelvoorde, die ik altijd wel graag bezig zie, maar in mijn ogen nooit meer het niveau heeft gehaald dat hij hier tentoonspreidt. Onwaarschijnlijke mimiek, magistrale timing en geen seconde laat hij een steek vallen: Poelvoorde is eigenlijk zodanig sterk dat de rest van de cast er niet eens toe doet.

Een prent waarvan ik de walgreacties nooit heb begrepen en gelukkig werkt de humor voor mij wél. Dit is dan ook één van m'n favoriete films aller tijden.

Het was even wennen in het begin, maar door twee hilarische gitzwarte scenes zat ik er helemaal in: de neger op de bouwplaats met het verhaal over de Arabieren in de muur, en de oude vrouw dood laten schrikken om een kogel te besparen.

Onbetaalbare gezichtsuitsdrukkingen ook van Ben. Maar na een krap uur besefte ik dat het niet veel meer dan dat zou worden, een herhaling van zetten dus waarbij Ben zelfs wat irritant werd als zingende zatlap en het einde lang op zich liet wachten. En ik heb er tijdens de "pijnlijk" stille aftiteling nog even bij stilgestaan dat media sensatiebelust zijn en dat geweld (op tv) fout is, of zoiets, ahum..

Git-, git-, git-, gitzwarte komedie over de media. De film wil duidelijk maken dat de media te ver gaat met het omarmen van dubieuze figuren en het volgen van mensen op hun dagelijkse sleur, maar gebruikt daarvoor wel érg grove middelen. Morbide humor (die écht wel schitterend is, die grap over die Arabieren ), grauwe Waalse achterbuurten en de ene moord na de andere... Een spijkerharde, scherpe, kritische film, die af en toe toch wel een klein beetje te ver gaat.

Ah ja, en Benoît Poelvoorde bewijst zich nog eens als één van de allerbeste acteurs. Hij draagt de film in feite. Zonder hem zou dit maar een matig filmpje geweest zijn.

Hoge verwachtingen had ik van C'est Arrivé près de chez Vous, misschien iets te hoog gegrepen.

Een uiterst vervelende film. Op een aantal mooi in beeld gebrachte moorden, en het einde na. De personages zijn niet boeiend, en na een tijdje wordt het karakter van Benoit wel heel vervelend. Ik kon er niets mee. De cameraploeg heeft ook weinig in te brengen op zijn leven, behalve dan hem te volgen. Verhaal, zover het erin zit, stelt weinig voor. Een aaneenschakeling van af en toe mooie geweldscènes en heel erg saaie dialogen. En dan dat geforceerde interessant doenerij.

Waar draait het nu allemaal om. Is het een satire/statement op de samenleving waar we nu in leven? of op de media? Een satire/statement zag ik er niet in, de humor kwam ook totaal niet goed over op mij. Normaal gesproken hou ik wel van die zwarte bijtende humor, maar hier vond ik het te ver gaan. Neem bijvoorbeeld de verkrachting , dat werd mij op een gegeven moment wel iets teveel van het goede. De scène zelf was niet zo schokkend, meer de manier waarop het gefilmd is met de bijbehorende dialogen. Weinig actie ook verder in de shots. Net zo saai geschoten als de locaties waar hetgeen zich afspeelde.

Nee, ik kon hier niets mee, ik heb het geprobeerd. In de situaties waar het zich in afspeelde zag ik ook de humor er niet van in.

1*

Ik heb het geen moment grappig gevonden, en waarschijnlijk verloor de film daarmee ook elke aantrekkingskracht die hij zou kunnen hebben door confrontatie. Vervelende personages en irritante filmerij door de hand held camera (waar ik in principe niets op tegen heb, maar in dit geval werkte het niet) maakten het naast de onzinnige dialogen en brute scenes allemaal behoorlijk onzinnig. Alleen dat laatste shot was nog wel te pruimen. Misschien toch eens iets vaker de plotomschrijvingen lezen, de combinatie geweld en humor heeft zonder diepgang voor mij vaak weinig te brengen.

Ik wist helemaal niet wat ik kon verwachten.. en dan krijg je dit

Pikzwarte humor, ik heb enkele keren toch wel echt moeten lachen. Het hele karakter 'Ben' was ook leuk en goed geacteerd. Zo'n droge karakters bij zo'n gebeurtenissen. De actie was ook dik in orde. Hoewel ik op het einde niet het gevoel had dat ik een fantastische film had gekeken bleef hij toch bijna constant leuk.

Heel anders dan verwacht, maar... ge-wel-dig! Brute, érg grappige en originele film. Lastig om een film te maken waar de humor nóg donkerder is dan in deze prent.

Ten eerste; Ben, het hoofdpersonage - wat een geweldig figuur zeg. Die kop, die gezichtsuitdrukkingen, die opmerkingen en ''serieuze'' praatjes van 'm, behoorlijk grappig allemaal. Naast hem is deze film vooral een collectie memorabele scénes.

Die neger in het begin, het moment wanneer Ben die oma laat schrikken, de verkrachting, de ''andere'' cameraploeg die Ben om wil leggen, alle lijken die gedumpt worden en de scéne wanneer het water weg is en je daar een stuk of 50 lijken ziet liggen, geweldig grappig allemaal!

Ja, uitstekend vermaak, deze inktzwarte komedie. Veel keiharde scénes, maar het ligt er zó dik op allemaal dat het geheel gewoon één grote grap is. Dikke voldoende.

Ik had deze al een tijdje liggen, maar zonder ondertiteling, waar ik nog een keertje naar op zoek moest. Daar kwam maar niets van terecht, en toen ik hem laatst in winkel zag liggen voor 5 euro, heb ik em maar gekocht. Kopen kost blijkbaar minder moeite dan op zoek gaan naar ondertitels.

Een bijzonder filmpje, niet echt een dijenkletser vond ik, maar zeker gortdroog. Vooral de montage is bijzonder goed geslaagd, en daarin zit de grootste kracht van de film. Aardige zwart-wit beelden, maar niet het mooiste op dat gebied. De momenten die er voor mij uitsprongen waren het onhandige gerotzooi met lijken, de ontmoeting met rivaliserende gangster + filmploeg, de dood van enkele crewleden, de terugkomst uit het ziekenhuis, en de drooggevallen rivier.
Het einde was voorspelbaar, maar wat wel goed uitgewerkt. 3,5*.

Deze film ken ik al sinds de originele bioscooprelease - 't zal begin '93 geweest zijn. Ik was op stap in Amsterdam met een buurmeisje en een vriendin van haar. Ik was volstrekt stapel op dat buurmeisje... achteraf gezien had ik beter Liesbeth, die andere vriendin van haar achterna moeten lopen, wat een mooi meisje was dat op de paar fotootjes die ik nog van haar heb, dat had ik toen misschien niet zo goed door, ik vond haar toen vooral een lieve meid - voer voor elke romantische komedie, zeg maar. En, passend bij dat genre, zij had al een zeekapitein aan de haak geslagen...

Maarja. Dat terzijde. We waren dus in de stad, ik en twee leuke meiden, en op zoek naar een mooie, romantische Franse film. En we dachten dat deze wel zoiets zijn zou...

Nou dat werd dus anders. Wat een geweldige, overdonderende film. Vanaf de eerste scene volstrekt absoluut de tegenpool van de mooie, romantische Franse film die ik gedacht had - en dan bedoel ik niet dat deze uit Belgie komt. Geen gezwijmel, geen gedoe met familie in de Provence, geen certaine je ne sais quoi, maar meteen in de eerste minuten een handige uitleg van hoe je precies een lijk in een steengroeve moet donderen, en hoe je rekening moet houden met de gewichtsverdeling als het per ongeluk een kind mocht zijn... en daarna wordt het alleen steeds maar erger...

Al mijn plannen voor die avond liepen anders dan ik in mijn hoofd had, maar dat zal niemand verrassen. Achteraf gezien, aan het einde van de avond was daar het moment geweest waarop er een heleboel dingen een andere wending genomen hadden kunnen hebben... maar dat hebben ze niet gedaan. Is dat jammer? Misschien, maar ook misschien niet - ik heb er wel eens spijt van gehad, maar nu allang niet meer - behalve dan misschien een lichte weemoed van de gedachte dat ik nooit achter Liesbeth aangegaan ben... achteraf gezien lijkt me dat echt een veel beter plan dan wat ik toen daadwerkelijk gedaan heb - en dat was eigenlijk kort samengevat niets. Niettemin, de nacht dat ik deze film zag was het het soort nacht waar films over gemaakt worden, en ik zal het geheel ook niet licht vergeten.

Terug naar de film - en die heb ik ondertussen toch zeker een keer of tien gezien. Wat ik echt geniaal vind is de absolute botheid van de geweldsspiraal, de escalatie van het ene dat al veel te erg is naar het volgende dat nog veel erger is. En daartegenover de volstrekte intolerantie, het onbegrip als de uitdelers van al dat geweld zelf iets overkomt...

En ook de complexe interactie tussen de hoofdpersoon en de filmploeg. Want dat zijn wij zelf, eigenlijk - en daardoor worden wij ook deel van de film. Net als de filmploeg steeds dieper in de geweldsspiraal meegezogen wordt, worden wij dat als toeschouwers ook - of zijn wij ook mededaders? Is er een verschil tussen de manier waarop de filmploeg mee gaat doen en wat wij zouden doen, als publiek? Ik ben echt bang van niet, we identificeren ons tot mijn spijt denk ik toch net iets meer met de daders dan met de slachtoffers - en vooral dat maakt deze film tot een meesterwerk. Geniaal gedaan - en daardoor ook mijlenver verheven boven alle andere 'shockeren-om-het-shockeren' films.

Over het acteren dan nog, ik heb eigenlijk niets toe te voegen aan wat Zandkuiken al zegt:

Prachtig gefilmd in sfeervol zwartwit - dit is echt zo'n film die ook nauwelijks zou kunnen werken in kleur. En dat geldt zowel voor het beeld als voor de symboliek.

Fascinerend, confronterend en bizar. Heb nog nooit iets vergelijkbaars gezien. Zeer goed

Een opvallende film. Ten eerste omdat hij zwart/wit is en ten tweede voor het verhaal. De film wil shockerend overkomen, maar 'k vond dat de film ongeloofwaardig overkomt. De film deed me wel af en toe lachen.

Wel een rare vertaling van "kaka": bah. Alsof we "Caca" in het Frans niet verstaan

Goed voor een keer, maar daar zal het ook bij blijven.

Aparte misdaadkomedie.

Ik wist niet goed wat te verwachten; ik wou de film zien omwille van de geweldige poster hier op MovieMeter.
Na de openingsscène vreesde ik er echter een beetje voor. Er wordt namelijk geen spanning opgebouwd in die scène. Het eerste beeld wordt getoond en pakweg 5 seconden later weten we wat Benoît doet voor de kost.
Gelukkig wordt de film nadien stukken beter. Er zitten hier en daar wat stukken in die ofwel niet grappig zijn ofwel misplaatst - oké, heel de film is eigenlijk 'misplaatst', maar de scène waarin het kind verstikt wordt, vind ik er over.
Naar het einde toe leer je Benoît echt kennen en de band met de tv-ploeg is redelijk interessant.

Benoît Poelvoorde is de ruggengraat van deze film. Hij zet z'n rol geweldig neer, geholpen door zijn fantastische timing.

De documentairestijl werkt achteraf gezien zeer goed, iets wat ook te danken is aan Poelvoorde die perfect weet om te gaan met de camera. Hij maakt er een onemanshow van, maar toch ook weer niet.
Het zwart-wit past perfect in het boerengatdorp waar de feiten zich afspelen.

3,5

Lekker bizarre en gitzwarte mockumentaire. Over een cameraploeg die een seriemoordenaar volgt, gezellig wat mensen doden, bij opa en oma bezoek, met je vrienden muziek maken, en dan gezellig weer verder met slachten. Deed qua sfeer en fotografie nogal denken aan Human Centipede II, dit was alleen wat milder, met hier ook een geniale freak in de hoofdrol. 4*

Jambers maar dan anders. Wat excentrieker bijvoorbeeld. Een pikzwarte satire met een interessant thema dat genadeloos wordt afgemaakt, zoals Ben dat doet met de meeste van zijn slachtoffers. Het is even wennen aan het lelijke zwart-wit en aan de man zelf (een geniale maar soms ook bloedirritante Benoît Poelvoorde), toch is het met de gortdroge opening meteen al raak.

En zo staat het al snel bol van even schokkende als hilarische momenten. Ik had het niet meer tijdens het bezoek aan dat omaatje. Ben's malle rijmpjes en veel van zijn geneuzel kan me gestolen worden, maar het past natuurlijk wel binnen deze stijl. Uiteindelijk blijkt het een mockumentary te zijn waarbij je je stilaan gaat afvragen of het nog wel zo leuk is om naar te kijken.

Het draaipunt lag bij mij wanneer Ben buiten zijn eigen regels treedt en een wat rijkere buurt opzoekt. De achteloosheid waarmee daar een kind wordt gesmoord, is het moment dat de film echt een vuist gaat maken en even later ook een tik uitdeelt. Want de makers hebben hier en daar nog wel wat in petto. In ieder geval aardig wat momenten die je gerust memorabel mag noemen.