C'est Arrivé près de chez Vous (1992)

Redelijk geschifte zwarte komedie over een filmploeg die oorspronkelijk een gangster volgt in z'n misdaden en persoonlijke leven, maar meer en meer betrokken wordt bij de misdaden zelf.

Eerst en vooral, hulde voor Poelvoorde zelf. Een film als deze die zo erg geconcentreerd is op één personage staat of valt met met de acteur, en Poelvoorde zet werkelijk een glansprestatie neer. Met een nagenoeg perfecte timing zet hij het nagenoeg voltallige scala aan emoties neer. Hij zet het hoofdpersonage, de gangster Ben, neer als een meedogenloze klootzak, maar toch ook weer niet. Hier schuilt meteen ook de grote kracht van de film. Ben vermoordt oude vrouwtjes, postbodes en zelfs kinderen zonder enige scrupule of spijt, maar hangt tussendoor wel de intellectuele criticus uit. Het is een speciaal soort humor, maar voor mij werkte het wel als hij op een bijna ontroerende manier en met verwijzingen naar grote kunstenaars de problemen van onder andere de esthetiek en vereenzaming in sociale woonwijken bespreekt, en een paar minuten later doodleuk zo'n vereenzaamde bejaarde vermoordt om het huis leeg te plunderen.

De film is geschoten in zwart-wit, waarschijnlijk om de controversiële scènes wat minder duidelijk in beeld te brengen, maar het geeft de film wel een speciaal sfeertje. Visueel soms enkele leuke shots, maar vooral de editing valt op, erg strak.

Erg leuke film, perfecte lengte, erg veel humor, en een boodschap die nog altijd relevant is (hoe ver willen we en mag reality-tv gaan?). Heb me uitstekend vermaakt.

Dikke 3.5*

Film volgt een uitgangspunt dat me ergens deed denken aan Die Verwandlung van Kafka: een compleet absurd gegeven als geloofwaardig en acceptabel beschouwen. In dit geval dus een filmploeg die een psychopatische moordenaar volgt. Daarmee ontwikkelt zich een uiterst bizarre relatie tussen de personages, maar ook tussen de film en de kijker.

Dit blijkt eigenlijk al sterk uit de plotbeschrijving en de reacties op MovieMeter. De crew wordt niet "langzaamaan medeplichtig", dat is men al vanaf de eerste minuut. De moorden en misdaden worden niet steeds erger, ze zijn al verschrikkelijk vanaf de eerste minuut. Doordat de film e.e.a. anders in beeld gaat brengen naarmate de tijd vordert, wordt er later pas een echte afkeurende reactie gegenereerd.

De ongemakkelijke combinatie van korte, extreme geweldsscènes enerzijds en hilarische humor en intellectuele beschouwingen anderzijds lijkt inderdaad van grote invloed te zijn geweest op de Tarantino's van deze wereld. Dus inmiddels kan de film qua stijl hier en daar wat belegen overkomen.

Niettemin een interessante film dus die je in eerste instantie met een vreemd, naar en leeg gevoel achterlaat. Maar zeker wel tot beschouwing aanzet.

Alleraardigste kritiek op tv-formats. Avant-la-lettre nog wel, altijd extra.

Vond het verder iets te veel van hetzelfde en de karakterontwikkelingen wat aan de magere kant, maar het is leuk om te volgen met de nodige humor (mocht nog wat strakker) en grappige personages. Het acteerniveau tussen Poelvoorde en de rest is groot, maar dat mag de pret amper drukken.

Alle lof hoe een paar vrienden dit in elkaar gezet hebben met zeer beperkte middelen.

3.5*

Blijft genieten.

Poelvoorde wordt met de kijkbeurt beter. Waar ik Ben de eerste paar keer nog een irritante kerel vond, vind ik hem nu geweldig joviaal en sympathiek overkomen. Blijft een gestoorde gek natuurlijk, maar hij vertelt met veel passie, waardoor z'n personage des te leuker wordt.

Verder écht mijn soort humor dit, de opzet mag dan een beetje cliché zijn (gezellig in het begin, steeds donkerder naar het einde toe) maar het werkt erg goed. De humor verdwijnt ook niet echt, ze wordt alleen zwarter en zwarter.

Niet stuk te krijgen deze film, nog steeds een mijlpaal qua zwartgallige humor en met Poelvoorde één van de gaafste filmpersonages die ik ook gezien heb.

4.5* en een uitgebreide review

De pseudo-documentaire werkt aardig en wordt volledig gedragen door hoofdrolspeler Ben. De manier waarop dergelijk geweld als amusement gebruikt wordt, is eerder hilarisch dan schokkend. Ik lees hier nu opeens dat het een aanklacht zou moeten zijn? Ik zou eerder zeggen dat in deze film het tegenovergestelde bewerkstelligd wordt...

Uiteindelijk heb je alles wel gezien, gooit hij er nog wat pseudo-intelligente levenslessen uit en heb je op wat grappige scènes weinig hoogtepunten gezien.

Dit sloeg totaal niet aan. Ongetwijfeld grappig bedoeld (hoewel ik zelfs daar me twijfels bij heb) , en moest best een paar keer een beetje lachen, maar de humor van dit alles ging volledig aan me voorbij. Het enige waar ik echt wel goed om kon lachen was het moment nadat Ben die man had neergeschoten toen ze met z'n alleen aan tafel zaten, en toen, na een doodse stilte, die vrouw met haar verjaardagscadeautje kwam aanzetten.

Whehe, dit is Belgische cinema op zijn best. Deze film is extreem absurd, luguber en bizar. Zelden zo'n sociaal gestoorder persoon gezien als Benoît, een gewetenloze lamzak die roofmoorden pleegt. Een cameraploeg volgt hem op de voet en wordt meegesleurd in zijn praktijken, die steeds ongemakkelijker worden. Het heeft dus ook wat weg van het altijd toffe mockumentary-genre. De humor moet je overigens wel liggen, maar ik vond het bij vlagen hilarisch. Ohja, ook nog ff melden dat het lekker lowbudget zwart-wit gefilmd is, wat de film alleen maar ten goede komt. Het past prima in de troosteloze en smoezelige omgevingen waarin Benoît opereert.

Grappige en unieke film. Wat gemixte gevoelens, maar uiteindelijk wel goed bevallen.

Benoit is zoals al eerder gezegd een geweldig personage. Poelvoorde zet een heerlijke rol neer, die me eigenlijk sterk deed denken aan Patrick Bateman uit American Psycho, alleen is deze film wel een stuk grimmiger. Ontzettende gladde, arrogante klootzak, maar echt met verve gespeeld. Zijn mimiek af en toe alleen al .

Enkele scenés die vrij hilarisch waren, zoals die met het oude vrouwtje en de verkrachtingsscene. Hou persoonlijk wel van dat soort zwarte humor. Allemaal positieve punten tot nu toe, maar toch merkte ik dat mijn aandacht op sommige momenten echt verslapte. Sommige scenes, zoals die stukjes met Benoit's familie en die etentjes telkens tussendoor, vond ik een stuk minder geslaagd en zat stiekem toch weer te wachten op de volgende moordscene. Echt veel van die grappige scenes, zoals ik die net al aanhaalde, zaten er ook weer in vond ik, en het had er denk ik goed aan gedaan als de film gewoon nog wat korter was geweest. Ook het einde vond ik niet zo sterk.

Misschien dat dit zo'n film is die je pas écht gaat waarderen als je hem de tweede keer ziet. Vond hem zeker goed, maar niet geweldig ofzo. Een ruime 3,5*.

Wellicht niet zo schilderachtig als de kleurrijke zonsopgang van vanmorgen, maar wel een cultklassieker die al jaren en jaren op zijn beurt lag te wachten. Corona erbij (het is niet altijd Belgisch Bierfeest). Kom maar op met dat lange weekend! Je suis prêt...

En ik kreeg al snel spijt dat ik hem toen niet heb gezien, in de jaren waarin men nog sprak over nouvelle violence als een nieuwe stroming, het videojaarboek je bron was voor informatie. Breed genomen: de jaren van Natural Born Killers, Kalifornia, Reservoir Dogs, Funny Games en soortgelijke films. Hij stond toen nog niet op mijn radar, maar vanaf midden 2000's toch zeker wel. Het kwam er om wat voor reden dan ook nu pas van. En ja: Echt voor die tijd behoorlijk grensverleggend. But even now, still worth it.

Het is behoorlijk hard, volledig grensoverschrijdend en vrij morbide. Maar daagt de kijker absoluut uit en stelt vragen over de aard van geweld, observatie/participatie, en wat het betekent dat je ernaar kijkt, zoals Matt Zoller Seitz stelt in zijn Criterion Collection essay.

Het is nooit te laat om een film te zien, maar dit was er wel een die ik graag in mijn early twenties had gezien toen hij uitkwam, en dit leefde. Had vormend kunnen zijn voor mijn visie op geweld, de media en documentaire maken.

4*

N.b. Fascinerend dat ik die serial killer laatst in de bioscoop heb gezien als God. Mon Dieu, Benoît Poelvoorde...

Poelvoorde speelt hier de rol van Ben en in de openingsscène in een trein zien we hoe hij een willekeurige vrouw overvalt in haar cabine en haar op brute wijze vermoordt. Hij wikkelt haar in een deken en terwijl een andere trein voorbij raast gooit hij het lijk van een spoorbrug, om vervolgens haarfijn uit te leggen hoeveel gewicht je moet toevoegen aan een lijk om ervoor te zorgen dat het niet boven komt drijven. Dit is een zogeheten faux-documentaire en verslaggever Rémy [Rémy Belvaux] en André [André Bonzel] zijn er om inzicht te geven in de werking van een crimineel brein. Ben overvalt, mishandelt en berooft een postbode om de adressen te achterhalen van bejaarden die hun pensioen net hebben ontvangen, die hij vervolgens een dodelijk bezoek brengt. Hij stelt Rémy en André voor aan zijn familie, maakt een vrolijk praatje met een paar kinderen uit de buurt en pleegt daarna vrolijk nog een aantal bloederige moorden. Langzaam maar zeker nemen Rémy en André een steeds meer actieve rol in bij de serie misdaden en blijkt elke grens dusdanig overschreden te zijn dat er voor de documentairemakers geen weg meer terug is.

Benoit Poelvoorde is voortreffelijk in de hoofdrol. Ondanks dat we bij zijn introductie zien dat hij een moordenaar is, blijkt hij ook een charismatische en innemende man te zijn. Hij heeft geen opvliegend karakter, ziet er ook niet uit als een crimineel maar is een intelligente, efficiënte moordenaar die zich kan verschuilen achter een façade die mede wordt opgehouden door zijn familie. Bens ouders en grootouders zijn de werkelijke ouders en grootouders van Poelvoorde en de familiescènes hebben daardoor een authenticiteit en oprechte warmte die de sympathie voor Ben versterkt. Een typisch voorbeeld van hoe je een beperkt budget in je voordeel kunt gebruiken. Hoewel Ben zelfs niet schroomt om een kind te vermoorden, komt de enige scène waarin hij iemand vermoordt uit pure woede absoluut als een schok. Die schok wordt versterkt door de reactie van de aanwezige gasten in een zwart-komische scène die je als kijker een onbehaaglijk gevoel geeft. Datzelfde gevoel krijg je tijdens een groepsverkrachting, waarbij Ben op melige wijze uitlegt hoe je een vrouw het beste kunt ‘verwennen’.

De ironie is dat deze momenten er voor de kijker er blijkbaar uit springen en dat we pas bij een dergelijke explosie van geweld geschokt zijn, terwijl we op dat moment – met André en Rémy – getuige (en medeplichtige?) zijn aan een hele serie gruwelijke moorden. Geen wonder dat deze film zoveel stof deed opwaaien en dat het zowel zijn voor- als zijn tegenstanders heeft. Maar het zijn juist de kunstuitingen die mensen verdelen, die mensen aan het denken zetten over de wereld waarin ze leven, die de meeste zeggingskracht hebben en zichzelf werkelijk tot kunst verheffen. “Man Bites Dog” valt absoluut in die categorie.

Een Pseudo-documentaire, waarin moordenaar Ben gevolgd wordt door een tv-ploeg om een reportage over hem te maken. Ik kon er niets mee...

Het is typische zo'n film waarover critici jubelend zijn, maar waarvan ik het niet ziet. Oké deze film heeft dan misschien wel wat maatschappijkritiek. Maar dat haalde mij niet over de streep om dit echt goed te vinden. Het begon best aardig met Ben die op zakelijke wijze uitlegt hoe je lijken moet verzwaren om te voorkomen dat ze boven komen drijven maar al snel ging het mij vervelen. Steeds maar weer dat filosofisch gezwets in de camera van de moordenaar, mensen vermoorden, hun lijken in de rivier gooien, even bij moeder langs. Wat dus overblijft is één ietwat "gruwelijke" scène en een aanklacht op hedendaagse journalistiek en de macht van het beeld.

Dat was duidelijk niet niet aan mij besteed.

De geweldscenes zijn schokkend en wansmakelijk (schitterend als satire op de Amerikaanse bloedfilms) maar ze vormen nu éénmaal samen met de komisch-cynische bedenkingen en commentaren daarrond het geheel van deze stekelige (ook meerdere aspecten van het maatschappelijk leven krijgen ervan langs), absurd, maar beslist origineel opgevatte film.

De oudste film die ik tot nu toe gezien had met Benoît Poelvoorde was "Le Vélo de Ghislain Lambert" uit 2000 maar in deze "C'est arrivé..." is het natuurlijk acteertalent en flair van deze man reeds volop te bewonderen. Ondertussen een heel veelzijdig acteur geworden.

Sterk.

Vooral mijn aandacht omdat Mockumentary's wel enigzins mijn aandacht hebben. Punishment Park is waarschijnlijk de volgende. Deze gitzwarte Misdaadkomedie was toch wel erg goed. Moest wel even wennen aan het zwart wit, maar daar stoor je je na 5 minuten niet meer aan.

Poelvoorde zet hier een legendarische acteerprestatie af. Hij kan letterlijk de hele film omgooien, zowel in een intense conversatie als een complete clown. Ook is de film zelfs soms behoorlijk spannend en intens gefilmd. Hierdoor zit je vaak compleet in de film.

Wat misschien toch wel het beste aan deze film is is de satire op geweld inderdaad. Ook andere maatschappelijke onderdelen krijgen er goed van langs. Al bij al een aanrader en zeer geslaagde film.

Bijzondere film die aan de hand van een docu of reality tv het relaas volgt van seriemoordenaar Ben. Zonder enige scrupules doet hij uit de doeken wat zijn job inhoudt en hoe hij dat combineert met zijn rol als familielid of vriend. Het geeft de kijker een gevoel van onbehagen en machteloosheid. Een gevoel ook van een beetje beschaamdheid omdat er ook bij momenten grappige en erg luchtige passages verwerkt zijn. Bij momenten is Ben best een aangename kerel om een pint mee te pakken, maar al even snel kan omvormen tot een meedogenloze beestachtige moordenaar. Zijn familie weet maar al te goed waarmee hij bezig is, maar voornamelijk uit vrees wordt dit geneutraliseerd. Zie maar bvb op het verjaardagsfeestje.

Een aantal scènes zijn boeiend op te volgen. Alleen al de manier wanneer hij zich rechtstreeks tot de camera richt - rechtstreeks tot de kijker dus - maakt het extra reëel en beklemmend. De zakelijke toon hoe hij met trots uitlegt hoe je een lijk moet verzwaren wanneer je het dumpt in water zette onmiddellijk de toon. En zo zijn er nog wel enkele momenten zoals de mythe van de grootte van het geslachtsdeel van een zwarte. De verkrachtingsscène was bruut en wansmakelijk. De afwisseling tussen humor en dood is niet evident, maar wel goed gebalanceerd en geslaagd. Geen film voor een breed publiek, wel een sterk staaltje van het talent van Poelvoorde, zowel voor als achter de camera.

Mijn eerste kennismaking met de acteur Poelvoorde, en ook meteen de beste rol die ik van hem

gezien heb. Bizonder naturel als een criminele psychopaat, die met een verraderlijke charme

een cameracrew om de vingers weet te winden en ze medeplichtig meesleurt bij diens immorele,

decadente dagelijkse escapades. Hoogmoedige arrogantie is het personage niet vreemd, die

zichtbaar geniet van de aandacht van de camera en die wat graag zijn talent als rovende crimineel

etaleert. Het dicht op de huid zittende camerawerk (Bij vlagen ook nog eens verbluffend goed)

draagt nog eens bij voor extra schokkend realisme. Een uitdagende, confronterende film, en

waarschijnlijk niet geschikt voor tere zieltjes. Ikzelf was bij eerste kijkbeurt in ieder geval

completely flabbergasted.

Prachtige film waarin een filmcrew een seriemoordenaar filmt. Een originele film die rauw en documentaire-achtig in beeld is gebracht. Aan geweld geen gebrek (op sommige momenten zelfs ongemakkelijk), maar er valt ook meer dan genoeg te lachen (op een wrange manier). Ondanks dat hij een psychopaat en seriemoordenaar is, zet Benoît Poelvoorde een heerlijke rol neer. In de herziening met een halve ster verhoogd.

Herzien. De grappige en tegelijkertijd grimmige mockumentary heeft nog weinig aan stootkracht verloren en is amper gedateerd, waarschijnlijk omdat alles bij de release in 1992 al oogde alsof het zo was weggelopen uit de jaren '70. Benoit van Poelvoorde is werkelijk subliem in de hoofdrol en er zijn vooral dankzij hem veel memorabele scenes en monologen. Hier en daar draaft hij een beetje door, vooral in zijn semi-pretentieuze poëtische gewauwel dat iets teveel screentime krijgt toebedeeld, maar afgezien daarvan valt er weinig op de film aan te merken.

Totaal onbekende film die ik tegenkwam bij de kringloop waarvan ik het idee had dat dit wel eens een pareltje kon zijn en wellicht een film die net buiten de top 250 valt. Ik was dan ook best wel verrukt toen ik de comments en het hoge cijfergemiddelde zag waarop ik me gisteravond aan Man Bites Dog waagde. De hoge cijfers tenspijt een succes werd het niet...

Goede punten heeft de film zeker, zo is de zwart-wit stijl erg mooi, is de documentaire-achtige insteek met de handheld camera erg interessant en schept deze een bepaalde sfeer, zitten er een aantal memorabele shots tussen en prachtig camerawerk, en doet de film met zijn geweldsuitbarstingen regelmatig aan het beste van Quentin Tarantino denken. Key is de logica van de hitman, met zijn grote vissen en kleine vissen, en uiteraard de betrokkenheid van de cameraploeg tot alles dat zich afspeelt. Als misdaadfilm met een beetje cynisch humor en een bepaalde rauwe stijl had dit een prachtige film kunnen zijn, met de nadruk op had.

Want verdomme nog aan toe, wat is dit in feite toch een stom vervelende film, volledig te wijten aan karakter Ben. Want wat is de hitman een mateloos irritant karakter met zijn eeuwenlange monologen, zijn oeverloos geouwehoer. Satire zou dit dan moeten zijn, een killer-comedy volgens de inlay, maar een lach ontlokt het mij niet. Uiteraard zal het om zwarte humor gaan, om sarcasme, nou...ik kan er niets mee en heb er niets mee. En dat vind ik toch verrekt jammer want ergens in de kern zat hier wel het nodig in, heel veel zelfs, en wordt het volledig teniet gedaan. De film kon mij dan ook niet snel genoeg afgelopen zijn, wat een tegenvaller, snel verder met de volgende film.

Ik had er eerlijk gezegd wel veel meer van verwacht. Ik houd wel van donkere humor en satire maar ik kon hier niet om lachen en ik begrijp de satire niet. Dit is een satire op wat precies? Een satire op televisieprogramma's? Dit zegt wat dan over de maatschappij? De laatste publieke executie vond 100 jaar geleden in Frankrijk plaats waarbij kinderen en vrouwen gillen van enthousiasme om koppen te zien rollen. Nu moet ik schijnbaar bij deze film gaan nadenken over de mens en geweld? Ik weet niet waar ik over kan nadenken bij deze film. Niks. Ik zie geen inhoud maar een interessant concept. In theorie kan dit niet voorkomen want dan breek je de wet als cameraploeg. Je bent dan medeplichtig als je deze documentaire maakt.

Het concept van een cameraploeg die een moordenaar volgt is gewoonweg goed en origineel bedacht. Dat de hoofdpersoon in deze film, een bourgondische, jolige quasifilosofisch figuur is maakt het ook wel leuk vanwege het contrast met de gruwelijkheden die hij emotieloos en gewetenloos pleegt. Dat gezegd hebbende is het nog steeds niet grappig en zie ik de grappen niet. Als je het met American Psycho zou vergelijken dan vind ik die film wel grappig maar deze niet. Waar zijn de grappen dan? Of blijft het grappig dat hij de hele tijd lijken in een meer van een rots afgooit? Ik zie de grappen niet.

De film is een beetje vaag en onduidelijk. Waarom helpt de cameraploeg deze man eigenlijk? Ik heb geen idee, van het ene naar het andere moment gebeurt dat gewoon zonder duiding. Wat gebeurt daar op het einde? Wat een slecht einde zeg. Wat moet iemand daarvan denken en er is niks van te denken want het gebeurt gewoon. Je brein kan geen connectie maken met dat einde. Waarom brengt die cameraploeg de documentaire niet uit als ze zoveel beelden hebben? Geen idee. Eigenlijk weet je best veel over Ben maar niks over die cameraploeg wat hun motieven zijn.

De beste en leukste scene die wat mij betreft bijna tegen genialiteit aanschuurt is de scene dat Ben voorstelt om mosselen te gaan in de Panne. Hij wil mosselen eten om een moord/beroving te vieren en het is 2 uur rijden naar de Panne en twee uur terug. Hij stelt dat voor aan de cameraploeg en wil betalen en een van hun verzint een smoes dat hij niet kan omdat hij al iets heeft afgesproken maar overduidelijk dat hun niet met een seriemoordenaar 4 uur lang in een auto willen zitten om mosselen te gaan eten. Ben raakt hierdoor gekwetst en dat is best wel grappig voor een gewetenloze moordenaar. Er zit ook wel echt een ongemakkelijkheid in die scene. Ik dacht dat het na deze scene beter zou gaan worden maar daar blijft het bij. Deze film heeft teveel herhaling om echt goed te worden en is te onduidelijk om echt te waarderen.