Half Nelson (2006)

was zeker nie slecht....acteerprestatie van gosling was werkelijk wel heel goed he...het verhaal was mss nja te ...........maar vond het wel nog aangenaam om te zien

Ik geef hem een 4,0 omdat Ryan Gosling het verdiend hij heeft de rol prima neer gezet en zijn tegen speelster(tje)Shareeka Epps verdiend het ook ......'t meisje kwam zeer geloofwaardig over en met de nodige ernst van zo weinig zeggen,in dialoog te gaan met Gosling....ik vond het echt de moeite waard deze film.

Lekker rustige film met inderdaad een sterke rol van Gosling , het verhaal is uiterst dun maar de sfeer maakt hier de film.

Niks mis mee.

Wel een beetje een doelloos voortkabbelend verhaal.

Wel ok om naar te kijken .

A powerhouse performance van zowel Gosling als Epps, my friends!

En daarom 4* i.p.v. 3,5*

Bij nader inzien een halfje omlaag...

Prachtige acteerprestatie, realistische en knap neergezette rol van Gosling...Het verhaal had niet heel veel om het lijf, was meer het neerzetten van een situatie / vriendschap, maar dat was zeer overtuigend.

4*

Inderdaad goed geacteerd, maar je moet wel van dit soort films houden

Deze film viel me tegen.

Had er echt meer en beter van verwacht na lezen van de recensies.

Vond hem langdradig toe zelfs vervelends toe.

Sorry jongens (en meisjes) maar blijkbaar hou ik niet van dit genre zeker

2

Ondanks de goede acteerprestaies van zowel Ryan Gosling als het meisje Shareeka Epps kon deze film me maar zeer matig bekoren.

Ik vond hem saai en vervelend tot slaapverwekkend.

Neen, dit is niet mijn ding deze prent.

Deze film hield me vanaf het eerste beeld vast!

Ik wilde toen het begon even wat drinken pakken en ik dacht: zal ik een andere film doen? Maar de 1e scene in de klas pakte me vast en hield me ook vast. Ik had uiteindelijk geen drinken kunnen pakken hahah

zeker mooie film met goede acteerprestaties. Niet echt een groot verhaal maar wel mooi over vriendschap.

4*

Redelijk geacteerd, ok, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Een flinterdun en simpel verhaallijntje met een slaapverwekkend onboeiend resultaat.

Erg zonde, want het idee van een verslaafde docent die betrapt wordt door een leerlinge waarna er een verstandhouding ontstaat, leek me iets waar zeker veel meer uit zou zijn te halen.

2,5*

Het acteerwerk houdt deze film overeind want het verhaal zelf is daar helaas veel te zwak voor. De sfeer zit enorm goed en Ryan Gosling is onweerstaanbaar, ook de chemie tussen hem en Shareeka is uitstekend, dat heeft me ook wakker gehouden tijdens deze film want het ging wel héél traag soms.

Had toch wel meer in gezeten, ik hou het op 3*

Toevallig net bij het begin gezapt op Film 1 waar deze film vanavond draaide. Laat ik nou geen spijt hebben van het feti dat ik niet ben gaan terugzappen naar Gordon Ramsey, overigens een leuk maar heel ander soort entertainment. Het is inderdaad een slome film, maar dat hoeft geenzins een negatieve eigenschap te zijn. Het doel van de film is mijns inziens dan ook niet om een verhaal neer te zetten, dan wel een situatie te schetsen en een moraal uit te keren. In mijn ogen is dat mede door de fantastische acteerprestaties van Ryan Gosling en Shareeka Epps goed gelukt.

Kern van deze film is voor mij dat het gaat over mensen van wie de dromen die ze hadden al in duigen zijn gevallen. Ze zijn zo teleurgesteld dat ze ook geen illusies meer hebben. Er wordt bijzonder goed geacteerd. De beelden uit de geschiedenis die zo nu en dan getoond worden zijn eerder storend dan dat ze een bijdrage leveren. Ook had de bijzondere relatie tussen leraar en leerling wat meer uitgediept kunnen worden.

Geen slechte film met een triestig (niet als beoordeling van de film) verhaal van hoe iemand zo diep kan zakken.

Prima acteerprestaties, zowel van Gosling als van dat meisje, maar doordat de film iets te traag verliep geef ik hem toch maar 2,5 sterren.

Blanke leraar die lesgeeft op een zwarte school in Brooklyn.

Niet meteen het meest verrassende uitgangspunt, maar Half Nelson verschilt in positieve zin van genregenoten. De leraar in kwestie, een voortreffelijke rol van de toch wel enigszins ondergewaardeerde Gosling, is niet alleen geschiedenisleraar, maar ook coach van het schoolbasketbalteam. Dat team bakt er niet zoveel van en verliest doorgaans met grote cijfers.

Dan zijn er een aantal scenario’s denkbaar.

Eén daarvan is de sportieve resultaten als graadmeter voor de band tussen de leraar en de klas. In het begin klikt het niet zo, maar langzamerhand ontstaat er meer begrip tussen beide kampen. Uiteindelijk wordt er zelfs om het kampioenschap gestreden, en ik zie de laatste wedstrijd al voor me: achterstand van één punt, klok die wegtikt, publiek dat adem inhoudt, buitenbeentje dat het winnende punt maakt en daarop de coach in de armen springt.

Gelukkig weet regisseur Fleck – debutant nota bene – dergelijke sentimentele valkuilen op vernuftige wijze te ontwijken. Hij schetst een mooi portret van twee individuen met elk hun eigen idealen en problemen.

De beeldtaal sluit aan op het sober vertelde verhaal, de muziek van onder meer Broken Social Scene is opvallender, maar het is toch vooral de relatie van de twee hoofdpersonen waar de film het van moet hebben. Die is dan ook wel erg mooi.

3,5*

Had het moeilijk met de uitwerking van de band tussen de drugsverslaafde leraar en de twaalfjarige leerlinge zoals het in deze film wordt voorgedragen : hun contacten, hun gesprekken...Kon er niet echt inkomen. Een kind blijft een kind ook al is haar jeugd hard geweest en is ze behoorlijk intelligent en getraind op realistische toestanden. Maar dat is een persoonlijke mening en een andere persoonlijke mening is dat ik niet houd van deze, gelukkig niet voortdurend, mobile, vlottende, close-up om niet te zeggen pop-up camerawerk.

Wat is er dan wel goed aan deze film ? Wel, de actuers. Gosling als de onevenwichtige, fantaserende leerkracht en Shareeka als de ontluikende vrouw. Veel diepere gedachten heb ik in de film niet ontdekt.

De mentale teloorgang van Lodge Kerrigan en het sociale en raciale van Spike Lee. Half Nelson combineert beiden, wat voor een vreemd soort dubbele bodem zorgt. Gosling speelt zijn rol erg goed en weet precies de juiste gezichtsuitdrukkingen te kiezen op de juiste momenten. Zijn rol als steeds verder afglijdende leraar in een donker muf huis speelt hij echt goed.

Het splitsen van zo'n verhaal vind ik nu niet direct de juiste optie (dan doel ik op de verschuiving van focus op Drey die mij een pak minder kon raken).

Ik merk heel sterk dat ik in dit soort gevallen toch van een wat striktere en kleinere visie hou, waardoor ik emotioneel meer wordt betrokken. Zo'n eindbeeld is daarentegen wel enorm mooi en relativerend en maakt - samen met een toch wel fijne anderhalf uur - het tot een alleraardigst en vooral invoelbaar werk.

(O, en er kwam zowat een heel album van Broken Social Scene langs.)

Om Rec uit mijn systeem te krijgen heb ik deze hele sympathieke dramafilm maar opgezet. Het aloude verhaal van de inspirerende leraar wordt hier omgezet in dat van een junkie-leraar die juist veel van zijn leerlinge kan leren. Hij is een emotioneel wrak met een voorliefde voor drugs; zij is een wat eenzame jonge meid die het juk van een criminele broer moet dragen. In hun eenzaamheid vinden ze een beetje menselijke warmte in elkaars samen zijn. En daar zit je eigenlijk de hele film naar te kijken, zonder dat het overdreven zoetsappig of sentimenteel wordt. De dramatische momenten hadden wellicht iets soepeler in elkaar over kunnen gaan, maar uiteindelijk doet het de truc afdoende voor mij. Heerlijk onsentimenteel, een tikkeltje grauw en qua verhaallijn vol engagement. Zo zie ik mijn films graag gepresenteerd worden.

Dit schiet me net te binnen: is het ook niet een pamflet over de staat van Amerika? ''The man'' hier afgebeeld als de autoriteitsfiguur ( de blanke leraar ) die de weg kwijt is en geen raad meer weet met zijn opvattingen, idealen, meningen, etc. Daar tegenover staat de zwarte scholiere wiens keuze zich richt op succes of de ghetto. Zij is degene die de scherven van het verleden bij elkaar raapt en maakt dat beiden zich wellicht kunnen ontplooien in de toekomst. Vandaar ook die oude televisiefragmenten en de nadruk op opposites in zijn lessen.

en nu nog maar 3,15...

'Mooie' film die hier toch enigzins ondergewaardeert word.

De film komt een beetje moeizaam op gang, dat wel.

Maar eens je in het verhaal zit kan je moeilijk ontsnappen aan de dramatische sfeer die rond de personages hangt.

De relatie tussen Daniel Dunne en Drey kon wel een stuk beter worden uitgewerkt vind ik. Want zo'n speciale vriendschap hebben de twee toch niet in de film.

Ook de personages en het verhaal op zich konden beter uitgewerkt worden. Hier en daar miste ik gewoon iets...

Maar tegelijkertijd vond ik de 'plotgaten' in de film goed omdat je die dan zelf kan invullen. je kan je gedachten de vrije loop laten...

Het acteerwerk vond ik wél zeer goed, vooral Gosling doet het weer uitstekend.

Al bij al dus een bijzondere film die toch weet te raken.

Deze prent gisteren voor de derde keer gezien en wat blijft dit magnifieke cinema.

Zowel op visueel als muzikaal vlak is Half Nelson voor mij zowat as good as it gets: sublieme melancholische kleuren, korrelige beelden, een dicht-op-de-huid-zittende camera en natuurlijk de übersfeervolle soundtrack. Compleet mijn soort film. Ook de locatie (Brooklyn) waar alles zich afspeelt past hier ideaal bij.

Maar Flecks debuut is meer dan de verpakking, veel meer. De chemie tussen Ryan Gosling en Shareeka Epps is zo speciaal en heb ik in nog geen enkele andere film gezien. Beiden spelen dan ook de pannen van het dak en ook de andere acteurs (ik denk hierbij aan bijvoorbeeld Anthony Mackie als dealer Frank) zijn zeer overtuigend: elk personage wordt op genuanceerde manier geschetst waardoor het geheel veel dieper raakt.

Dat Half Nelson minder realistisch is dan pakweg Entre Les Mûrs stoort mij eigenlijk niet: het gaat ‘m over de band tussen Teach’ en Drey, minder over de lesmethoden of de rest van de klas. kimberlyVD vindt die relatie niet zo bijzonder, nou, ik wel. Aandoenlijk om deze eenzamen naar elkaar te zien toegroeien, en fantastisch hoe dit met veel naturel op de pellicule werd gebrand.

Misschien wel de sfeervolste prent die ik ken, met een uitmuntende Gosling als charmante puinhoop en een al even voortreffelijke Epps als tegenspeelster. 5*

Wel aardig, maar qua thematiek weinig interessant. Aangezien er qua camerawerk, muziek, personages weinig bovenuit springt, is dit gewoon een (net iets boven) middelmaat filmpje.

3*

Hm.. ik vind het er qua sfeer, muziek, personages etc. juist enorm bovenuit springen.

Niet dat het altijd positief resultaat oplevert, maar het is in ieder geval totaal anders.

Ervaarde ik in hier niet. Maar jij ervaart dat regelmatig anders waar ik het er juist wel bovenuit vind springen. De cliché uitspraak laat ik achterwege.

Wat een rol van Gosling zeg. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo geraakt ben door een personage. Verder kan ik me alleen maar aansluiten bij het bericht van Zandkuiken.

Prachtige film!

prachtige film! Ik voeld me op een of andere manier enorm geïnspireerd na afloop