Bij momenten erg entertainende prent met een hels tempo, waarvan ik zeker heb genoten. Toch is het voor mij geen instant classic, zoals bepaalde films waarmee deze One Battle after Another wel eens wordt vergeleken.
Het duurde ook wel even voor ik er volledig in zat. Deed mij binnen het werk van PTA vooral denken aan Inherent Vice, niet toevallig gezien de Pynchon-link. Het blijft PTA, dus de film is zeker knap gemaakt. Ook een prima soundtrack van Greenwood en er wordt sterk geacteerd met vooral Del Toro die de show steelt.
Zeker een geslaagde prent, maar voor mij nu ook niet meteen van veel hoger niveau dan PTA zijn andere films van de laatste 15 jaar (Phantom Thread evenwel nog niet gezien). Zijn allerbeste werk uit de jaren ‘90 staat er voor mij nog wel een stuk boven.
Gedurfde prent die mij niet over de gehele lijn wist te overtuigen, maar zeker intrigerend genoeg is om een volledige speelduur te blijven boeien. Het rave-sfeertje, de bijbehorende soundtrack en de bevreemdende ritten door de woestijn ... Ik kon het allemaal wel smaken. En de toon die gedurende de film een paar keer drastisch omslaat: het werkt niet altijd even goed maar het voelt wel verfrissend aan.
Alternatieve titel: Sentimental Value, 27 december 2025, 05:14 uur
Na Oslo, August 31. en The Worst Person in the World het derde meesterwerk dat Trier aflevert. Dan behoor je tot de absolute topklasse als regisseur.
Net als de eveneens verschroeiend mooie slow-burner Aftersun van Charlotte Wells een film die heel veel tijd neemt om alle pionnen in positie te zetten om je dan omver te blazen.
Dat Renate Reinsve een klasbak is, wisten we al sinds Triers vorige prent The Worst Person in the World, maar voor mij maken Skårsgard als vader en Inga Ibsdotter Lilleaas als zus Agnes nog meer indruk. Beiden spelen de pannen van het dak in dit relaas over de afstand die bestaat tussen kinderen en hun ouders.
De film zal zeker niet bij iedereen in de smaak vallen. Zelfs niet bij sommige liefhebbers van Triers vorige werk, denk ik. Heel veel gepraat en traag, en in veel scènes wordt de sentimentaliteit niet geschuwd. Gelukkig is er de humor om alles in evenwicht te houden. Bij mij werkte het wonderwel maar dat zal vermoedelijk niet bij iedereen het geval zijn.
Ik vond het een erg rijke prent waar heel veel in zit. Sentimental Value gaat niet alleen over de verpletterende invloed van familie op je leven en trauma’s die je niet krijgt afgeschud, maar ook over het medium film, theater, acteren, geschiedenis, huizen en de herinneringen die er aan vast kleven, enz.
