Meningen

Beetje een overambitieuze prent die evenwel de volle speelduur onderhoudend blijft. Soms begeeft Eytan Fox zich op het randje van het melige, maar veel meer kan je hem voor Walk On Water wat mij betreft niet ten laste leggen.

Een aantal leuke scènes en hier en daar wat (té?) milde humor waardoor deze film 'ns leuk was om te zien, te meer omdat de problematiek die de regisseur probeert aan te kaarten op een originele manier wordt benaderd. Maar echt gedenkwaardige cinema vond ik Walk On Water nu ook weer niet.

Als het gaat om LaBeouf, ben ik het persoonlijk roerend eens met Homer Simpson: “Not quite a nerd, not quite a hunk. Shia LaBeouf!”. Wie ben ik trouwens om de man tegen te spreken van levenslessen zoals “Weaseling out of things is important to learn. It's what separates us from the animals! Except the weasel.”? Grote meneer.

In tegenstelling tot veel Hollywoodsterren is LaBeouf een figuur van vlees en bloed. Hij komt erg naturel over, echt zo iemand die je in het dagelijkse leven zo vaak ziet. Ik vind hem dan ook bijna altijd overtuigend, ook hier. Verder vielen de nog steeds charismatische Douglas en de altijd prima Josh Brolin me in positieve zin op. Carey Mulligan, uitstekend in An Education, deed me hier dan weer helemaal niets. Voor mij echt zo’n personage dat ze er maar bij de haren hebben bijgesleept.

Ook op het scenario valt genoeg aan te merken, maar uiteindelijk wist deze overjaarse sequel mij toch 2 uur lang geboeid te houden. Geen subtiel uitgewerkt drama, maar wel entertainend. 3*

Opnieuw een lief filmpje uit de Pixar-stal met enkele bijzonder originele vondsten. Toch herken ik hier niet het meesterwerk in dat velen (de pers was erg laaiend!) er wel in zien.

Hehe, geweldig als Cruise die boterham met pindakaas keihard tegen het raam aangooit. Dat ik vroeger zelf al eens een boterhammetje (met choco dan) aan de muur durfde plakken, verklaart waarschijnlijk veel.

Deze film keek nog vlot weg. Tom Cruise zie ik altijd wel graag aan het werk, en ook hier draagt hij het gebeuren met gemak. Poot daar een of andere zoutzat eerste klas neer, en het werkt plots al een stuk minder. De rest van de cast deed me minder, hoewel Tim Robbins (normaal nochtans de uitstraling van een brave hond) hier best creepy voor de dag komt.

Tja, de met CGI overladen actie, het verhaaltje... Allemaal érg doorsnee, maar zoals gezegd is het nog redelijk onderhoudend.

Piepklein drietje.

Inderdaad een indrukwekkende scène die je daar noemt! The War Zone kent nog wel meer sterke passages maar is in z'n geheel wat mij betreft een beetje te drammerig, wat vreemd kan klinken als je het onderwerp in acht neemt. En toch... Op zich heb ik wel een zwak voor sombere films, maar een enkel sprankeltje hoop had deze prent goed gedaan.

Erg geslaagde look heeft The War Zone wel, met die onophoudelijke regen en de treffende "boerenbuiten"-sfeer. Ook de acteerprestaties mogen er meer dan wezen.

Veel kritiek kan ik dus eigenlijk niet geven op The War Zone, maar misschien was het me wat té veel miserie? Die scène waarin Tom Jessie begint te verminken met een aansteker ging er bij mij bijvoorbeeld moeilijk in. Hoewel de onderlinge verhoudingen in het gezin duidelijk getroebleerd zijn, zag ik hem hier niet toe in staat.

Een moeilijk thema waarbij Roth niets uit de weg gaat, wat een bijzondere prent oplevert die me echter maar deels wist te overtuigen.

Best een intrigerende prent, en 'k heb hem dan ook bijna meteen aan een tweede visie onderworpen. Bij een eerste kijkbeurt kreeg ik er namelijk maar geen vat op hoewel de film me zeker de volle speelduur bleef boeien.

Watchmen heeft dan ook iets enigmatisch, iets ongrijpbaars: van de sfeer tot het verhaal, ja zelfs de poster, 't weet me allemaal behoorlijk te intrigeren. Een episch meesterwerk herken ik er evenwel niet in en dat zal ook wel nooit het geval zijn, hoe vaak ik 'm nog mag bekijken.

Daarvoor vind ik Snyder te onevenwichtig: visueel bijvoorbeeld passeren er wel een aantal aardige passages de revue, maar die worden dan de nek omgedraaid door smakeloze CGI (die scènes op Mars, dat kan je toch niet maken joh!). Deed me denken aan Southland Tales, een prent die hier reeds is genoemd. Het ziet er allemaal zo nep uit, zoal OlafK al zei.

Over de soundtrack ben ik dan wel weer heel enthousiast: slow-motion beelden op de tonen van pophits doen het bij mij gewoon altijd goed. Die formidabele openingscredits opgeluisterd door The Times They Are A-Changin', The Sound Of Silence en de regen, zelfs 99 Luftballons: heerlijk.

Over de acteurs ben ik ook wel te spreken: vooral Jackie Earle Haley steelt de show, maar ook Manhattans tristesse is indrukwekkend.

Jammer dan ook dat Watchmen in mijn ogen zo onevenwichtig uitvalt: de ene minuut ga je volledig op in het verhaal en de volgende hoor je jezelf "What were they thinking?" fluisteren. Misschien zit er gewoon zodanig veel in de graphic novel dat het onbegonnen werk is om dit naar het grote doek te vertalen. Maar bijzonder intrigerend is deze film wat mij betreft zonder twijfel.

Sterke, maar pijnlijke prent, waarna het woord *sterilisatie* toch even opdoemt in je gedachten. We Need To Talk About Kevin mag dan wel erg subjectieve cinema zijn, het gebrek aan subtiliteit zat me toch een beetje in de weg. Ook jammer dat de film al vrij snel terugvalt op een klassiekere vertelstructuur en het visueel soms wat saai wordt.

Anders had hier zeker een meesterwerk ingezeten, want de thematiek is erg interessant en ook stilistisch laat Lynne Ramsay bij momenten knappe dingen zien. Reken daarbij de geweldige acteerprestaties en ik kom uit op 3,5*. Dik zelfs, want deze prent blijft toch wel rondsluimeren in m'n hoofd. En hoe kan het trouwens dat Swinton nog niet eens voor een Oscar genominéérd is?

Binnenkort Morvern Callar nog eens herbekijken (herinner ik me eigenlijk niks meer van) en op zoek naar Ratcatcher. Want dat Ramsay een talent is, staat voor mij buiten kijf.

Zelfs bij een tweede kijkbeurt nog steeds een hilarische film wat mij betreft. De chemie tussen Wilson en Vaughn is formidabel en hun personages wandelen echt heerlijk nonchalant door het leven.

Het concept "wedding crashers" is natuurlijk al voer voor heel wat ongein. Alleen al de sérieux waarmee ze dit benaderen is goud waard:

I'd like to be cowboys from Arizona or pimps from Oakland but it's not Halloween.

Of deze:

John Beckwith: I am going to go dance with the little flower girl. Oh, and I might be a charter member of Oprah's book club.

Jeremy Grey: It's all deadly.

Beide acteurs doen het goed maar het is toch vooral Vince Vaughn die in mijn ogen de show steelt (hoewel Will Ferrell ook nog eventjes fantastisch voor de dag komt). De manier waarop de hele situatie met Claires familie steeds meer op zijn zenuwen gaat werken zorgt voor een aantal dolkomische momenten. Ook zijn ontoombare zelfvertrouwen brengt lekkere onliners met zich mee:

John, I was first team All-State. I can put the ball anywhere I want to. I'll make it rain out here.

De film gaat op een bepaald moment dan wat de serieuzere tour op, wat in dit soort cinema onvermijdelijk is. Toch blijft Wedding Crashers geestig, en ook het romcom-gedeelte werkt redelijk met dank aan de ravissante verschijning van Rachel McAdams. Mooie scène trouwens op de tonen van Coldplays Sparks.

Een van de toppers binnen het genre in mijn ogen.

Een film over een Duits boerengat aan het begin van de twintigste eeuw dat kreunt onder het feodaal systeem, het klonk me niet bepaald interessant in de oren. Maar aangezien Das Weisse Band overal in de prijzen valt en ik Hanekes vorige worp Caché zeer wist te smaken me hier toch eens aan gewaagd.

En vanaf de eerste seconde heb je als kijker echt het gevoel naar iets bijzonders te zitten kijken, een unieke filmervaring te beleven, wat ik eerder dit jaar ook al had bij Inglourious Basterds. Niet de beste van het jaar, maar wel cinema waarbij er iets in de lucht hangt.

Begrijp evengoed dat je Das Weisse Band dodelijk saai vindt, maar voor mij gaat ie ondanks de lange speelduur nergens slepen en Haneke hield me tot het eind geboeid. Meer nog dan de morele vraagstukken die hij je hier in de schoot werpt, maakt vooral de unheimliche sfeer deze prent bijzonder.

Visueel in mijn ogen niet de wondermooie parel waar hij soms moet voor doorgaan, maar de Oostenrijker is er in ieder geval in geslaagd je echt het gevoel te geven naar beelden te kijken uit het begin van de vorige eeuw, zoals wibro ook reeds aanhaalde.

Daarnaast vallen de goede acteerprestaties op, niet in het minst van de bij momenten huiveringwekkende kinderen. Gaande van hartendieven zoals dat kleine baasje met z'n kanarie over charismatisch (de jongen op de poster) tot ronduit angstaanjagend (zijn zus). Ook de volwassenen kwijten zich uitstekend van hun taak.

Ben het wel met The One Ring eens dat deze prent ondanks alles vooral op academisch niveau werkt en minder scoort op emotioneel vlak, maar niettemin een uniek stukje cinema.

Veel kan ik eigenlijk niet meer toevoegen aan de verschillende meningen hier. Ook voor mij is Welcome een sterke film, zonder dat ik echt overdonderd werd. Niettemin erg genoten van de oerdegelijke acteerprestaties en de schitterende slotbeelden waarbij een hoofdrol is weggelegd voor Cristiano Ronaldo. Dik drie sterren.

Dat gevoel had ik heel hard bij Reichardts vorige, Old Joy, een film die ik vooral heb gezien omwille van Will Oldham. Toch leek Wendy And Lucy interessant genoeg om me nog eens aan deze regisseur te wagen, en deze keer weet de Amerikaanse wel te beklijven. De korrelige beelden zijn van 'n poëtische schoonheid, maar het is toch vooral Michelle Williams die het 'm doet: wat is ze adembenemend als breekbare ziel!

Niettegenstaande dit me dieper raakt dan Old Joy, hou ik het voorlopig bij 3,5*. 'k Vrees namelijk dat Wendy And Lucy bij een tweede visie iets saaier zal uitvallen aangezien 't allemaal wel érg minimalistisch is. Niettemin aandoenlijke cinema.

Pi, Requiem for a Dream, Black Swan en Mother vind ik geweldige films en ook vreemde eend in de bijt The Wrestler wist mij erg te bekoren. Met The Fountain kon ik destijds niks en Noah spreekt me echt niet aan en heb ik nog niet gezien, maar Aronofsky sla ik dus best wel hoog aan als cineast.

Beetje verrassend dan om van hem deze film voorgeschoteld te krijgen, die op papier wat weg had van een tearjerkende zaterdagavondfilm.

En dat is het eigenlijk ook wel geworden, nu ik 'm heb bekeken. Al moet ik wel toegeven dat de film vlot wegkijkt, inderdaad nogal toneelachtig maar ik hou op zich wel van films die zich op 1 locatie afspelen.

Maar niks hier van wat we van Aronofsky gewoon zijn. Geen audiovisuele trip, geen verhaal waarbij alle registers worden opengetrokken en je mee afdaalt met personages die de grip verliezen op de realiteit.

Project dat dus wat uit de toon valt in het rijtje films van deze regisseur, maar op zich nu ook weer geen straf om The Whale uit te zitten. 2* dan maar.

Ben wel een sucker voor dit soort sombere misdaaddrama's waarin iemands strijd wordt getoond om zich te onttrekken aan de criminaliteit.

De sfeer van What Doesn't Kill You (donkere, winterse stadsbeelden vermengd met een melancholische score) deed me meermaals denken aan het oeuvre van James Gray. 't Is allemaal redelijk sober en traditioneel in beeld gebracht waarbij de tristesse zich zachtjes meester maakt van de nietsvermoedende kijker.

Daarvoor heb je natuurlijk sterke acteurs nodig en die zijn hier duidelijk aanwezig: zowel Ruffalo als Hawke doen het overtuigend als ouder wordende mannen die in het leven geen andere optie meer hebben dan de misdaad. Daarnaast komt de wondermooie Amanda Peet eveneens prima voor de dag als Brians echtgenote die ook geen uitweg ziet uit haar onzekere bestaan.

Een aantal scènes van What Doesn't Kill You heb ik al wat te vaak gezien maar verder is dit gewoon een oerdegelijke, doorleefde prent met zeer solide acteerprestaties.

Onschadelijke romcom die geen kloppend hart heeft maar uiteindelijk best makkelijk wegkijkt en hier en daar toch eens aanzet tot gniffelen. Zolang regisseur Tom Vaughan zich concentreert op hoe de twee kemphanen elkaar koeioneren is What Happens In Vegas behoorlijk te doen, maar eens ze iets voor elkaar beginnen te voelen is deze film geen haar beter dan de gemiddelde rotzooi binnen het genre.

Ook al omdat zowel Kutcher als Diaz in mijn ogen enkel te pruimen zijn in nonsens-modus en geen van beiden over ook maar enig talent lijkt te beschikken om diepgang in hun personages te steken.

Verder ook een aantal complete missers (waarom groeit het koppel bijvoorbeeld plots uit tot het middelpunt van de belangstelling op dat bedrijfsuitje, waarbij het zelfs zo erg wordt dat de twee aanbeden worden alsof ze popidolen zijn?) die echt niet meer kunnen anno 2009 en wie neemt het eindelijk op zich om Queen Latifah eventjes apart te nemen en haar vriendelijk te verzoeken zich zo vér mogelijk van filmsets te houden. Alsof haar naam op de affiche garant staat voor een brok ergernis! De andere nevenpersonages vielen dan wel weer best te pruimen.

Ach, op zich nog redelijk genietbaar maar ik kan me best voorstellen dat dit soort "cinema" bij sommigen een lichte vorm van aggressie opwekt .

Allens komedies doen het niet meer voor mij de laatste jaren. Waar serieuzere films als Match Point en Cassandra's Dream erg in de smaak vielen bij den dezen, slagen zijn luchtige prenten er niet in mij nog aan het lachen te brengen.

Net als VCB is deze Whatever Works in mijn ogen dan ook redelijk zoutloos, waarbij de personages hun weg niet vinden naar het hart en ook de humor scherpte mist.

Zelfs de acteurs laten me wat verweesd achter: het personage van Evan Rachel Wood valt compleet niet te rijmen met haar uitstraling, om nog maar van de irritatie opwekkende nevenpersonages te zwijgen... Protagonist Larry David doet het daarentegen behoorlijk aardig, maar mist de neurotische klasse van de acteur Woody Allen.

Herpak u, Woody!

Deze film eigenlijk enkel bekeken omwille van de hoofdrolspeelster. Heb een serieuze zwak voor Kristen Bell en ook hier is ze weer erg leuk. Grappig, mooi... Echt zo'n knuffelige figuur.

Het eerste deel van When In Rome vond ik best fijn. Een paar belegen grappen, maar toch ook af en toe 'ns iets geslaagd, en uiteraard is er Bell.

De tweede helft van deze prent viel me dan weer redelijk tegen en riep bij mij zelfs af en toe wat irritatie op. Het wordt allemaal zodanig clichématig en er valt bijna niks meer te lachen.

Standaard werkje, maar omwille van Mevrouwtje Bell 2,5*.

Ben persoonlijk geen enorme fan van dit soort fantasieverhaaltjes maar toch genoten van deze Where The Wild Things Are. Een bijzonder lieve prent waarbij de magie me evenwel niet helemaal te pakken kreeg waardoor ik blijf steken op (een mooie) 3*.

Visueel bij momenten nochtans erg sterk in mijn ogen, met veel hand-held shots badend in magic hour-licht en ook die grote knuffelberen zien er geweldig snoezig uit. Heel goed idee overigens om Gandolfini en Whitaker in te schakelen voor de stemmen van die loebassen! Ook hoofdrolspeler Max Records overtuigt als soms pisnijdig maar gevoelig baasje.

Het probleem ligt echter wat bij het verhaal: zoals aangegeven zijn de ontwikkelingen redelijk saai en Where The Wild Things Are moet het wat mij betreft dan ook vooral hebben van de aaibaarheid. Prachtig slot wel: geen nodeloos gerek, gewoon een ontroerend moment waarbij zoon en moeder elkaar terug hebben gevonden. De manier waarop Catherine Keener op het einde haar ogen sluit deed m'n adem toch stokken, mede omwille van de begeleidende melancholische muziek. Vond de soundtrack trouwens over het geheel best geslaagd.

Prima filmpje.

Ellen Page, miauwkes!

Toch aangenaam verrast door deze Whip It. Inderdaad een beetje een prent "voor vrouwen door vrouwen" maar bijzonder charmant.

Vooral dankzij Page, wat een knuffelbeer is dat. Gewoon al hoe ze een ploegmaat een speels tikje geeft op de helm. Vertederende figuur.

Debutante Drew Barrymore had het wel beter wat kalmer aan gedaan met die derbytoestanden. Gaat al vlug vervelen en tijdens die momenten is Whip It eerder een vrouwelijke variant van Dodgeball ofzo.

Net als Smart People op zich geen fenomenale cinema, maar Ellen Page zorgt ervoor dat deze films dik 3,5* scoren bij mij. De rest van de cast doet het overigens eveneens leuk en ook de muziek mag er bij momenten wezen. Prachtige zwembadscène overigens op de tonen van Jens Lekmans Your Arms Around Me. Verfrissende cinema, dat stukje.

Fijne verrassing! Had hier eerder een "quirky" komedie verwacht, maar Winter Passing scoort bij mij toch vooral als hartverwarmend drama. Nog ietsje geraffineerder en 't was een echte topper in mijn ogen.

Visueel bijvoorbeeld worden er fraaie dingen gedaan (het zonnetje dat weerkaatst op die winterse landschappen, de melancholische kleuren) maar het had nog net wat eleganter gekund. De soundtrack met onder meer Smog en Cat Power vind ik, in tegenstelling tot Onderhond, eveneens erg mooi.

Ook de acteurs konden me zeer bekoren: Zooey Deschanel is een vleesgeworden knuffelbeer (hoe donzig kun je door beeld dwarrelen?) en zelfs Will Ferrell is erg aandoenlijk.

Vertederende prent: 3,5*

Winter's Bone deed me qua sfeer nogal aan Frozen River denken. En ook deze film wist me niet 100% in te pakken. Erg degelijk hoor, maar het is misschien niet helemaal mijn soort cinema.

Wel prima acteerwerk, met John Hawkes en een geweldige Jennifer Lawrence in het bijzonder. Echt een ontdekking voor mij, die laatste.

3*

Visueel zeker geslaagd, met een levendige camera en mooie kleuren. En ook de sobere score is best aardig.

Spijtig dus dat dit alles wordt tenietgedaan door de hysterische personages. Hou ik niet van. Noch in het echte leven, noch in cinema. En dan hebben we het in het geval van A Woman Under The Influence niet over een bui, want iedereen kan al eens de pedalen verliezen.

Nee, een hele film lang gaan Nick en Mabel maar tekeer. Peter Falk als een primaat. Gena Rowlands als iemand uit het circus. Het soort uitvergrote gevoelens dat je al eens in het theater ziet. Ongeveer even subtiel als een mimespeler.

Hoewel het voor veel mensen hier een ruwe diamant is, hou ik echt niet van dit soort razernij. Betekent niet dat deze prent voor mij compleet geen kwaliteiten heeft, maar ie is me gewoon zeer slecht bevallen. Ik blijf dus jammer genoeg steken op 0,5*.

Geveld door griep lag ik deze middag wat te suffen op de bank, toen de beeldenpracht op Ned2 m'n aandacht trok. Ook de melancholische muziek was een kolfje naar m'n hand en dus moesten de microben even wijken voor een dosis cinema. Het bleek om Wonderful Town te gaan, een film die ik al langer 'ns wilde zien.

En hoewel ik de eerste minuten heb gemist, kon dit debuut van nobele onbekende Additya Assarat me meteen overtuigen. Visueel is Wonderful Town magnifiek, waarbij het apocalyptische landschap badend in grijze kleuren een droefenis met zich meedraagt die de onwezenlijke nasleep van de tsunami-ramp heel doeltreffend weergeeft. Deze prent is dan ook voornamelijk sfeer en het tragische liefdesverhaal lijkt niet meer dan een kapstok om de wonde aan op te hangen die de vreselijke natuurramp in het gebied heeft geslagen.

Net daarom is Wonderful Town geen persoonlijke topper, niettegenstaande ik zowel de cinematografie als de muziek wondermooi vind. De verliefdheid van de twee charismatische hoofdrolspelers kon me ook nog bekoren, maar het dreigende pad dat Assarat plots inslaat werkte voor mij iets minder.

Toch is dit 'n indrukwekkend stukje cinema, dat beter werkt dan de zwaarste dafalgan!

Redelijk sterke maar moeilijke film. Pedofilie moet zowat het allerlaatste taboe zijn in de maatschappij van vandaag en het is dan ook moedig dat Nicole Kassell dit thema al meteen bij haar debuut durft aan te snijden. Maar tegelijkertijd levert het een soms onaangename kijkervaring op: net als anderen hier zat ik het hoofdpersonage bij momenten luidop toe te spreken met "Man, doe dat toch niét!".

Voor sommigen zal The Woodsman wat aan de trage kant zijn, maar het tempo vind ik net één van de troeven: de kijker raakt langzaam ondergedompeld in het verhaal. Visueel wordt hierbij gebruik gemaakt van sombere kleuren, zodat de naargeestigheid van het hele gebeuren nog meer aan de ribben gaat kleven.

Een andere troef is natuurlijk het spel van Kevin Bacon, een acteur die het meestal nochtans niet echt goed doet bij mij, maar het moet gezegd: hier is hij voortreffelijk als zieke treurmans. Ook Mos Def wist me enorm te verrassen, zeer fijne rol van Talib Kweli's vroegere spitsbroeder bij Black Star. En minder mompelend dan in 16 Blocks .

Zware maar mooie prent, 3*

Mooie recensies FinkPloyd, Esteban en Prudh!

Ik beschouw mezelf niet als een groot Aronofsky-fan, maar 'k vind het op z'n minst een intrigerende cineast. Waar ik Requiem For A Dream nog een aardige prent vond ('k heb zelfs de DVD in huis), waren Pi en vooral The Fountain minder aan me besteed. En toch was ik heel benieuwd naar The Wrestler, waarin Darren Aronofsky voor een soberder aanpak kiest.

Z'n laatste worp is dan ook een acteursfilm van het zuiverste water geworden, waarbij Mickey Rourke fenomenaal voor de dag komt en eigenlijk de hele prent draagt. Ook Marisa Tomei als eeuwige MILF doet het zoals steeds erg goed: haar ravissante voorkomen verbergt de beschadigde ziel van haar personage maar amper. Evan Rachel Wood ten slotte heeft te weinig screen time om een diepe indruk na te laten.

Ook visueel overtuigt The Wrestler met een sobere herfst-look en een dicht op de huid zittende camera (denk inderdaad aan het werk van de Dardennes). Het eenvoudige gitaargepingel afgewisseld met de foute eighties-hits werkt eveneens wonderwel. Dat de Amerikaanse regisseur deze keer alle bombast achterwege laat zou bij sommige fans wel eens in het verkeerde keelgat kunnen schieten, maar voor mij is 's mans vierde zijn beste tot op heden (Sorry als dit iemand als godslastering in de oren klinkt !). Overigens viel me ook op wat een ongelooflijk idiote bezigheid worstelen is.

Fijn, dromerig filmpje. Deed me soms een beetje denken aan Miranda July, maar dan toch wat minder sterk.

Visueel veel vale kleuren omwille van de wereld waar ze zich in bevinden, maar vaak ook mooie lichtblauwe tinten. De muziek vind ik bij momenten eveneens erg geslaagd, hoewel Dukic ook hier nogal onevenwichtig voor de dag komt.

De acteurs doen het allemaal behoorlijk (leuk om dat ventje uit Almost Famous nog eens te zien en Tom Waits zie ik eigenlijk altijd graag bezig) maar Shannyn Sossamon stak er in mijn ogen toch een pak bovenuit. Als Mikal steelt ze echt je hart terwijl ze op zoek is naar de People In Charge (de PIC ). Wat heeft ze overigens altijd leuke truien aan.

Echt gedenkwaardig is het misschien allemaal niet maar ik heb toch genoten van deze charmante, speelse prent.