Wonderful Town (2007)

In de tigercompetitie op het IFFR. En ook deze film won al in Pusan.

Viel me een beetje tegen. Best sfeervol en zeker in het midden behoorlijk sterk soms, maar uiteindelijk niet overtuigend genoeg. De setting is redelijk overtuigend, het verhaal ertegen is dat minder, zeker tegen het einde schiet de film uit de bocht.

3.0*

Zo ongeveer ook beleefd. De regisseur vertelde zowel bij de Q&A als op TV in het IFFR-programma met name een beeld van het dorp en haar bewoners wilde geven (het dorp ziet er na de Tsunami hrsteld uit de bewoners bvan buiten ook, maar van binnen niet). Daar is-ie naar mijn mening het slechts in geslaagd. Mede door zoveel focus op de hoofdpersoon van buiten. Fraai tempo, mooie scenes, maar omdat het thema (zoals hierboven beschreven) zich het laatste deel de film binnendringt vliegt-ie nogal uit de bocht.

Deze prachtige film van Thailand was mijn derde film van het filmfestival van dag twee. De film won een VPRO Tiger Award. De regisseur van de film was een sympathieke man die na de film nog wat uitleg gaf en ik kan me nog vooral herinneren hoe wij als publiek het einde verkeerd interpreteerde. Het moest dus geen tragisch einde betekenen maar een hoopvolle.

Deze film tracht de posttraumatische Tsunami gebeurtenissen aan de kaart te stellen van een kustplaatsje in het zuiden van Thailand. Hoewel er niets wordt gesproken over de Tsunami merk je wel een vreemde sfeer in de lucht. Waarom worden er hotels gebouwd dicht bij het strand en niet in stad zelf, het wederopbouwproject is namelijk bedoeld voor de vakantiegangers en niet voor de mensen in het kuststadje die hard werden getroffen. In Takua Pa speelt de liefdesromance af tussen een architect uit Bangkok en een gesloten vooral gevoelige eigenaresse van een verlaten hotel midden in de stad. De drie hoofdpersonen, want de film lijkt niets meer nodig te hebben, worden mooi door elkaar heen verweven. Ze lijken voor elkaar bestemd en eindigen in mijn ogen behoorlijk tragisch. Het plaatsje Takua Pa zal nooit meer hetzelfde zijn ook al zullen er ooit vakantiegangers hun intrek terug vinden, je merkt een bloedende breuk in de stad. De jongeren die geen werk kunnen vinden en zich gedwongen voelen om zich aan te sluiten bij de plaatselijke maffia in de vorm van de broer van de gevoelige eigenaresse van het hotel klinkt ook al niet positief. De acteurs spelen het subliem, ook al zeggen ze niet veel je merkt dat er veel speelt tussen de twee. De film is rustig van toon en heeft een prachtige soundtrack vol met gitaarmuziek. En zorgt er voor dat het desolate plaats een hoofdkarakter wordt in de film. Deze ontroerende film is prachtig van opzet, vertelt een ontroerend verhaal met een intens mooie visuele pracht. Dat deze film maar een release mag krijgen zodat er nog veel mensen mogen kennis maken met deze film. Een ras echte aanrader voor mensen die houden van ingetogen spel, visuele pracht en een krachtig verhaal.

Mooie film waarbij het ongebruikelijke einde bij mij insloeg als een Tsunami. De dialogen waren erg spaarzaam, maar de beelden waren zeer krachtig. Ook het landschap oogde zeer mooi.

Voor de rest kan ik mij uitstekend vinden in de recensie van Verhoeven.

3,5*

‘Wonderful Town’ draagt het hart op de goede plaats, maar is qua plot helaas te “leeg” om te blijven boeien. De ganse film hangt aan elkaar met slechts één motief: water. Onze personages komen onrechtstreeks bij elkaar door de tsunami-ramp, in de regen ziet ons dorp er nog wonderbaarlijker uit, door water worden ze terug van elkaar gescheiden en aan het eind wast de dader zijn handen in onschuld – hoe evident kan een film zijn?
In theorie gooit deze “uniformiteit” uiteraard grote ogen: een film in elkaar boksen met slechts één aanknopingspunt vereist vakmanschap, maar de ellenlange shots duren te lang volgens de informatie die ze slechts bevatten. Een typisch Aziatisch gegeven ook - u begrijpt mij wel…
Om kort te gaan: niet zo’n heel overtuigende film…
2,5*

Geveld door griep lag ik deze middag wat te suffen op de bank, toen de beeldenpracht op Ned2 m'n aandacht trok. Ook de melancholische muziek was een kolfje naar m'n hand en dus moesten de microben even wijken voor een dosis cinema. Het bleek om Wonderful Town te gaan, een film die ik al langer 'ns wilde zien.

En hoewel ik de eerste minuten heb gemist, kon dit debuut van nobele onbekende Additya Assarat me meteen overtuigen. Visueel is Wonderful Town magnifiek, waarbij het apocalyptische landschap badend in grijze kleuren een droefenis met zich meedraagt die de onwezenlijke nasleep van de tsunami-ramp heel doeltreffend weergeeft. Deze prent is dan ook voornamelijk sfeer en het tragische liefdesverhaal lijkt niet meer dan een kapstok om de wonde aan op te hangen die de vreselijke natuurramp in het gebied heeft geslagen.

Net daarom is Wonderful Town geen persoonlijke topper, niettegenstaande ik zowel de cinematografie als de muziek wondermooi vind. De verliefdheid van de twee charismatische hoofdrolspelers kon me ook nog bekoren, maar het dreigende pad dat Assarat plots inslaat werkte voor mij iets minder.

Toch is dit 'n indrukwekkend stukje cinema, dat beter werkt dan de zwaarste dafalgan!

Worden de IFFR tvfilms nog herhaald? Was hier erg benieuwd naar, maar heb hem helaas gemist.

Helemaal in mijn straatje. En onderschat, volgens mij. Het einde wordt overal bekritiseerd als grote-passen-snel-thuis-scriptwriting zonder dat de vraag wordt gesteld wat Assarats bedoeling zou kunnen zijn.

Architect Ton komt aan in een kustplaatsje, waar de tsunami haar verwoestende werk heeft verricht, om daar de supervisie te voeren over de bouw van een hotel. Hij checkt zelf in bij een goedkoop hotel, waar hij het aanlegt met de eigenaresse Na. De film volgt deze ontwikkeling zeer geduldig met een toon die het midden houdt tussen de films van landgenoot Weerasethakul en de slaapdronken films van Ratanaruang. Steeds wordt duidelijk dat de tsunami nog steeds in de mensen zit. Goed...

En steeds voel je, of hoop je, dat de film gaat zweven, boven zichzelf gaat uitstijgen, dat het meer wordt dan een stemmig verhaal over een opbloeiende liefde in een dorpje dat langzaam de draad weer oppakt. Dat gebeurt in het laatste kwart, wanneer Ton in zijn auto gezeten opeens besluit zijn ex-vriendin te bellen en de kijker zich afvraagt waar dat nou opeens vandaan komt. In één klap wordt het predicaat “goede” losgeweekt van “intenties”, wordt onze bouwer een indringer en verwordt “helpen” tot “cashen”. De dorpelingen hebben helemaal geen zin om voor een tweede keer verkracht te worden en zien in Ton bepaald niet de helpende hand, zo blijkt uit de geweldadige apotheose: Waar die jeugdbende lange tijd vooral onverschilligheid lijkt te vertegenwoordigen, worden ze aan het einde meer dan dat: het zijn wraaknemers. Waarmee de film op filmische wijze niet alleen vorm geeft aan onderhuids verdriet en boosheid, maar die gevoelens ook probeert te duiden door een argument te maken tegen het grootstedelijke opportunisme, zonder zelf partij te kiezen. Kortom, deze Thaise film zit vol ambities en vraagt wat van de kijker. Het deed me in die opzichten denken aan het (eveneens zeer geslaagde) La mujer sin cabeza (Lucrecia Martel) van vorig jaar. In de gaten houden, deze Assarat.

komt vanavond op TV

Zo zie je maar weer.................prijzen winnen zegt niet altijd alles!!!!

Dodelijk saai en halverwege gestopt.

Mensen hebben het recht films halverwege af te zetten, maar die houden wel netjes hun mening voor zich.

Redelijk.

Vond het best aardig wegkijken, al was het net allemaal iets te doorsnee om echt te boeien.

Aardig traag tempo. Zo blijven we geregeld kijken naar landschappen waaruit de personages al lang weer verdwenen zijn. De omtrek van het dorpje is trouwens echt de moeite, maar veel verder dan het registreren van een mooie omgeving komt de film niet. Allemaal wel keurig, maar knap gefilmd vond ik het niet.

Muziek is iets boeiender, zeker de dreigende waves en soundscapes gaven sommige scenes wat extras mee. De muziek vond ik uiteindelijk nog het beste aspect van de film.

De relatie tussen de twee is redelijk standaard, het einde daarentegen komt wel erg hard uit de lucht vallen. Mocht het wel, het breekt de arthouse sleur een beetje en geeft de film wat meer smoelwerk. Los van enige betekenis die je nog aan het einde kan hangen.

Het hele tsunami gebeuren vond ik alleen erg slecht naar voren komen. Het speelt in de achtergrond wel, maar de focus ligt te sterk op de romance, waardoor er verder in de film maar weinig speelt.

Geen slechte film, maar verre van mijn favoriete Thaise film. Daarvoor vond ik het allemaal toch wat te beproefd.

3.0*

Laag tempo maar toch nooit klok kijken. "Wonderful Town" is een film waarin weinig concreets in gebeurt. De film is voornamelijk gericht op de romance maar het Tsunami-gedeelte blijft minstens even interessant. De film voelt nergens vals aan, en weet zo een aardige prestatie neer te zetten.

Film over een liefde tussen twee mensen. De film verloopt uiterst traag, maar het beeld van het Thaise leven maakt het allemaal nog net dragelijk genoeg. En dan komt er ineens een einde aan de film, waar mijns inziens helemaal niet naar toegewerkt is in de film. Dat einde komt echt uit het niets en ik snap daar ook helemaal niets van. Je kan er hooguit een vage theorie bij verzinnen. Maar daar had de filmmaker waarschijnlijk zelf geeneens zin in om dat maar enigszins uit te leggen in zijn film. Ik snap er ook niets van hoe deze film zelfs prijzen gewonnen kan hebben. Of was de concurrentie dan nog slechter?

Gaap...

Lees het commentaar hierboven eens, voordat je de film bij het oud vuil zet.

Héél erg traag liefdesverhaal met een onwaarschijnlijk einde dat kant nog wal raakt ...

Wellicht is het voor het eerst dat ik een Thaise film zag. Het is meteen wel een prijswinnaar, aan de poster te zien. En terecht, het is een prachtige film.

Een trage romantische film, met de focus afwisselend op een van de beide hoofdrolspelers of op hen samen. Erg mooie beelden van Thailand en een fijne soundtrack eronder.
Een gewoon verhaal, wat ik juist erg boeiend vind.
Goede en mooie acteurs, goed vormgegeven, goede pacing.

Het eind is onverwacht gewelddadig en verandert de hele sfeer, zodat je na de film met denkvoer wordt achtergelaten.
Mijn waardering ligt tussen 3.5* en 4*

Voor het grootste deel lijkt Wonderful Town minimalisme tot in het extreme doorgetrokken te hebben. Weinig dialoog, nog minder verhaal en nog eens minder gebeurtenissen. De film kabbelt voort. We zien een plaatsje dat zich een beetje herstelt van de tsunami. Twee mensen worden verliefd, zonder dat daarbij hevige passie aan te pas komt. Dat lijkt een tijd lang de hele film te zijn. Daar is echter weinig mis mee. Ik moet toegeven dat ik het soms moeilijk vond mijn aandacht bij de film te houden, maar voor eens vond ik dat niet erg. Op de achtergrond bleef de film toch spelen, met zijn tropenbeelden en aangename muziek. En als mijn aandacht weer gefocust werd op de film bleek er nauwelijks iets verandert te zijn. Het had hier iets prettigs.

Later wordt er wat meer verhaal aan toegevoegd. Relatief gezien dan. Daar gaat het eigenlijk ook mis. Dat pessimisme dat ineens de kop opsteekt komt teveel uit het niets en de film doet er te weinig mee om het te ondersteunen. Daarnaast wordt er nog wat simplistische symboliek aan toegevoegd (die kinderen op het einde met die balletkleding aan, alsjeblieft...). De regisseur maakte bij het interview in de extra's op de dvd een sympathieke, onpretentieuze indruk en je merkte makkelijk dat zijn hart meer lag bij het maken van een film waarin weinig gebeurt en de personages gewoon zichzelf zijn. Geen wonder dat die scènes dan ook het meest overtuigen. Hij geeft zelfs toe dat het verhaal niet veel voorstelt.

Nee, doe mij maar de voortkabbelende eerste drie kwartier. Die zullen me ongetwijfeld niet heel lang bijblijven, maar stiekem mocht ik het wel.
3*

Ik ben het in principe ermee eens dat veel te veel filmkritiek hier op MoMe (maar in het algemeen misschien wel) inderdaad helaas niet verder komt dan beschrijving en nooit in het stadium van analyse geraakt. Echter, een kleine kanttekening wil ik wel plaatsen. Ik vind de 'auteursintentie' of de bedoeling van een biografische auteur niet zo interessant meestal. Ik spreek daarom liever over de geïmpliceerde auteur, dat wil zeggen: een eenheid of coherentie die de kijker toekent aan de film als esthetisch, narratief geheel.
Inderdaad, dat dus!

Maar niet zozeer: Deze verklaring vind ik niet geheel bevredigend, want er is op zich geen relatie tussen het belletje van de hoofdpersoon en het lot dat hem ten deel valt , d.w.z.: dat hij vermoord wordt. Het eind gaat denk ik niet in de eerste plaats (maar wel ten dele misschien) om het contrast platteland versus stad of gemeenschap versus buitenstaander.

Wat ik plausibeler vind, is dat het eind het lot, het oncontroleerbare, de contingentie representeert. Als mens op aarde wordt je daar hoe dan ook mee geconfronteerd. Of het nou een tsunami is of een jaloerse gangsterbroer met een ontevreden, uitzichtloze bende hangjongeren in zijn kielzog. De film verbindt deze twee zaken met elkaar in het element water. Het is immers het water dat de hoofdpersoon letterlijk wegvoert van zijn geliefde.

Inderdaad, typisch Aziatisch. David Bordwell noemt het Asian minimalism. Maar je redeneert nou wel vanuit je eigen westerse perspectief. Alsof er een standaard is voor het overbrengen van narratieve informatie; 'te lang' is uiterst subjectief.

Sfeervolle film over een desolaat dorpje, dat zwaar getroffen is door de tsunami. In een desolate omgeving ontwikkelt zich een liefdesrelatie tussen twee mensen, die beiden op zoek zijn naar genegenheid. Tegen het einde ontspoort de film met een ontknoping, die zomaar uit de lucht komt vallen en totaal niet past bij de ingetogen sfeer van het voorafgaande. Dat doet de film als geheel geen goed.

(Gezien op 31/07/19)

Aziatische film. Traag van opbouw.

Het geeft je de kans je eigen gedachten dingen zelf in te vullen.

Heel langzaam bloeit er iets tussen Nan en Ton.

Te mooi om waar te blijven?

Een film met een aparte sfeer.

Gaan geluk en noodlot hand in hand?