Nang Mai (2009)

Klinkt als een mooie subtiele arthouse fantasy, of een idiote b-film.

Als het maar niet op Ploy lijkt, maar wel op Invisible Waves of één van de Ruang's Ik ben benieuwd.

Trailer

Vooral het geluid valt op in positieve zin. Na de mislukking Ploy, hopelijk weer iets beters van de hand van Pen-Ek Ratanaruang. Zeker benieuwd.

Hoewel de trailer er goed uitziet, zou ik liever weer een samenwerking tussen Pen-Ek en Asano zien.

Trailer heeft ook wel iets van een Horror weg, schrikeffecten zijn volgens mij wel aanwezig.

Ik schrik me een hoedje van dat cijfer, hoe kan dat nou? Ah, de familie stinissen heeft hier huisgehouden. En @ maxcomthrilla & Goldenskull; Ploy was geen mislukking!

Na het mindere Ploy nu weer een aardig filmpje van Pen-Ek. Vooral het begin en middenstuk zijn erg fijn. En zoals gebruikelijk ook weer prachtige, dromerige muziek.

Wat de film verder ten goede komt, is dat de beweegredenen van de personages vaag blijven. Toch mist de film de visuele power en interessantheid van bv. Last Life in the Universe. Wel een lekker tussendoortje.

3.5*

Heb jij de 109 minuten versie gezien, of die van 93? Vanavond ook al even aan begonnen maar ik wacht denk ik op een betere versie. Kleuren waren allesbehalve, en om nu 15 hele minuten te moeten missen ...

Uhm, dat is me niet eens opgevallen.. Ik denk dat ik die van 93 heb gezien. Ben wel benieuwd waar 'm dat in zit. Over een half jaartje dus nog maar eens kijken. Zul je net zien dat het in die motieven van de personages zit

Geen last gehad van nogal "onrustige" kleuren dan? Neem aan dat we wel dezelfde versie in handen hebben gehad, maar na de scene in het bos (begin) toch maar afgezet. Werd er een beetje gek van.

Je bedoelt wanneer de camera naar boven gericht wordt op de bomen (enigszins wazig)? Dat 'hoort' er volgens mij bij, dat ligt niet aan de versie, is ook alleen in het begin zo. Ik vond het in ieder geval prima kwaliteit, heb nergens last van gehad.

Niet zozeer wazig, soms zie je het beeld gewoon van kleur veranderen. Wordt het bos langzaamaan roder en springt het daarna weer naar helgroen. Zou eventueel kunnen dat het "hoort", leek me alleen meer een encoding probleem.

Kan ik me eigenlijk niet herinneren. Maar dat zou inderdaad een encoding probleem kunnen zijn. Als ik jou was, zou ik sowieso wachten op die 109 min versie.

Doe ik ook, al zou het ook nog wel kunnen dat die 109 minuten en wat onaffe Cannes-versie is.

Ik heb de Thaise retail DVD gezien met custom subs. Speelduur daarvan was ook 93 minuten dus dat zal dan wel de officiële lengte zijn lijkt me.

Trouwens zonde om deze film in matige kwaliteit te gaan kijken.

De versie die op het IFFR gaat draaien is 94 minuten.

Ik kende nog niks van Pen-Ek Ratanaruang, dus het was zojuist mijn eerste. Had voor het festival nog Last Life In The Universe willen zien, maar dat kwam er helaas niet meer van.

Maar ondanks dat ik geen referentie had met zijn andere werk viel het me tegen. Langdradigheid alom, mooie shots ten spijt. De openingsscene zette gelijk al de toon voor de gehele film met een handheld view door de jungle. Opzich erg mooi geschoten, maar wat mij betreft te leeg en te weinig opzienbarend om zo'n lange scene interessant te houden. Verder in de film wint de film wel wat aan intresse door enkele knappe scenes (met die boom bijvoorbeeld). De mysterieuze feeling van de film vond ik nog de sterkste kant, maar daar moest je al gauw een uur op wachten.

2.5*

Een hele fijne start van het IFFR, Een duizelingwekkende openingsscene. Technisch nogal verbluffend (en herinnerend aan Antonioni's huzarenstukje in Professione Reporter en andere van dit soort mega lange shots met veel beweging en zelf aerial views - zeker geen standaard handheld - als dat het al was? zeer strak!). Zeer sfeervol met een goede ondersteuning van minimale electronica. Meer flarden die soms beginnen en soms zomaar eindigden.

Het meest in herinnering komt Invisible Waves. Helaas ook wel het zeer grauw-grijsgroene kleurenpalet van die film. Het verhaal is niet heel opzienbarend maar heeft een prettige traagheid en net als het even inzakt komt er net weer wat verhaal dat het geheel weer voortstuwt. Een Thais geestverhaal met een strubbelende liefdesrelatie en de relatie tussen men en natuur.

Het was dat er Pen-ek Ratanaruang op de aantiteling stond. Als je me gezegd had dat dit het vreemde universum was van Apichatpong Weerasethakul had ik het ook geloofd. De parallellen van oerwouden zijn nog niet eens de enige (wij constateerden een hele hausse aan oerwoud films de laatste tijd).

Een heel stuk beter dan Ploy (warmer en hoopvoller) en wellicht Ratanaruang beste die ik zag. En dat voor een opening op het festival. Fijne film.

@OH, ik denk niet dat het wat wordt met die kleuren. Heel donker en grijsgroen. Gedompeld in een waterverf waas van heb ik jou daar.

Ik had van Pen-Ek Ratanaruang alleen het nogal afwijkende Moon-Rak Transistor gezien en op basis van de poster en plotbeschrijving iets directers en uitbundigers verwacht. Wat ik kreeg was een aangenaam vrij abstracte geestenfilm met een fraaie ambientachtige soundtrack die essentieel de sfeer beinvloedde.

Het begin is verbluffend mooi. Zoals hierboven al staat een duizelingwekkend mooi lang trackingshot waarbij je soms aan de randen van het beeld en in de geluidband gebeurtenissen opvangt die het begin van de film vormen. Geen plotgedreven film, de zwakke plek is misschien wel het onderscheid tussen de sfeerstukken en de plotstukken, en dat is maar goed ook, want van de plot moet deze film het niet hebben. Dit is sfeercinema.

Dik 3.5*

Dit is inderdaad sfeercinema, zoals Starbright Boy al zegt, en op dat vlak scoort Nang Mai zeer goed. De trage voortgang, gecombineerd met lange takes van de jungle en een sterke soundtrack, maken dit een zeer aangename kijkervaring en één van de best geschoten films van 2009. De openingsscène, waarvan ik verder nog niet het nu snap in het verhaal, is het hoogtepunt. Het verhaaltje is verder aardig, maar niet bijzonder meeslepend. Geen idee of dit lijkt op ander werk van Ratanaruang, maar mijn aandacht heeft hij getrokken.

3,5*

Absoluut niet slecht, maar ik had toch gehoopt op een verhaal dat wat meer naar fantasy neigde. Mooi en interessant, maar niet een topper.

3,0*

Nymph begint met een bijna twintig minuten durende dromerige openingsscène. Vervolgens schut regisseur Pen-ek Ratanaruang zijn kaarten en legt hij zijn verhaal voor de kijker op tafel. Nymph is een film die het niet moet hebben van een narratief plot; het is eerder sfeer-cinema. In dat opzicht kun je Nymph op een bepaald punt vergelijken met het pretentieuze, holle Antichrist. Maar waar Antichrist over-the-top gaat, biedt Pen-ek Ratanaruang de mens een andere uitweg. De uitweg naar de menselijke natuur. Het omarmen van de relatie tussen Moeder natuur en de mens. En dat weet de regisseur op hele diepe en tegelijkertijd ontroerende manier in beeld te brengen. Uiteindelijk is het een hoopvolle film waar de regisseur de raadselachtige gebeurtenissen in een kalm tempo uitvouwt en zodoende de kijker alle ruimte geeft voor interpretatie over de relaties van de mens onderling en de relatie van mens en natuur. Wat ik uiteindelijk niet begrijp was het E10 teken. Dat kreeg je iets van vijf keer te zien, in witte letters geschreven midden in het beeld. Mocht er iemand een antwoord weten laat mij dat dan spoedig weten.

Oh wacht nu snap ik wat je bedoelt, je vroeg het me al eerder.

Ik had het idee dat het niks met de film te maken had en een teken was dat op de filmrollen is aangebracht. Waarom zou ik ook niet weten.

Allereerst: de eerdere discussie over slechte beeldkwaliteit had inderdaad alles te maken met een slechte rip. Niks van aantrekken dus.

Verder, weer een mooie Ratanaruang. Vind horror een betere aanduiding als fantasy, maar het is waarschijnlijk beter voor de film die niet te veranderen. Erg veel met traditionele horror heeft dit namelijk niet van doen.

Visueel mooi (geweldig gebruik van natuurlijk licht), maar het is toch vooral de soundtrack die met de pluimen gaat lopen. Ratanaruang's sterkste punt, echt heerlijke en sterk getimede ambient. Maakt de film erg mysterieus en samen met de titel vormt het eigenlijk de basis voor de horror in deze film. Veel meer is er ook niet.

Verder natuurlijk de geniale introductie. Staat jammer genoeg wat los van de film zelf maar is wel een goeie intro om de gebeurtenissen in het bos al een beetje te kaderen.

Jammer dat het steeds lastiger wordt om aan Ratanaruang's films te komen. Blijf toch een zwak hebben voor deze man. Sterke film, lekker mysterieus en een mooi dramatisch onderlaagje.

4.0* en een uitgebreide review.

Toffe film. Het hier al veel geroemde openingsshot van Nang Mai trekt natuurlijk direct de aandacht; een POV long take door het regenwoud, waarbij de kijker in de huid kruipt van de nymf. Eigenaardig hierbij is dat het tegelijk zo lijkt te zijn dat er iets wordt verteld over het hoe en waarom van deze nymf, althans, zo interpreteerde ik het, namelijk dat het de geest is van een vrouw die in de jungle verkracht en vermoord werd en die vervolgens wraak nam op haar belagers. Hoe dan ook, deze opening zorgt ervoor dat vervolgens elk shot vanuit het oerwoud spanning draagt en je achter iedere boomstronk geesten meent te ontwaren. Erg goed gedaan.

Het verhaaltje zelf is helemaal niet verkeerd en ook tamelijk verrassend. Aanvankelijk lijkt het een klassiek horrorverhaal te worden waarbij de personages één voor één het loodje leggen, maar daarna komt er een twist die van Nang Mai een soort relatiedrama maakt, en vervolgens komt ook het fantasy aspect steeds meer naar voren.

Verder is de stijl heel sterk: de cameravoering is dynamisch, met zoals Onderhond al zegt fraai gebruik van natuurlijk licht, en de soundtrack is uitstekend, waarmee ik ook nadrukkelijk het "achtergrondgeluid" bedoel (dat op bepaalde momenten geenszins achtergrond is).

Fijne film dus, die toch een beetje ondergewaardeerd lijkt te worden, zowel hier als op Imdb.