Ginga-tetsudô no Yoru (1985)

Dat deze er nog niet opstond. Niet dat je er veel aan mist, want ik heb de film zelf nooit kunnen uitkijken. Vreselijk lelijke animatie, en erg saai.

Kan je beter deze film een keer bekijken. Geeft de wereld van Kenji op veel treffendere wijze weer vond ik.

Toch even op terugkomen.

De eerste keer toen ik deze film zag heb ik hem inderdaad niet kunnen uitkijken. Ik moet ook wel toegeven de film toen met compleet verkeerde verwachtingen te hebben gezien. Werd toen aangeraden als één of ander obscuur maar trippy cult filmpje, maar een Tenshi no Tamago ofzo is het niet.

Mooi is het zeker ook niet. De animatie is erg karig, maar het sfeertje dat er hangt is eigenlijk best boeiend. Het begin is ook het minst interessante deel van de film, eens op de trein wordt het heel wat beter.

Uniek is het zeker wel. De katten en de Italiaanse invloed vormen een vreemde combinatie voor een anime, ik blijf er verder wel bij dat Spring & Chaos wel de betere film is voor mensen die geinteresseerd zijn in Miyazawa, maar deze is eigenlijk toch best wel de moeite.

Kan hem zeker niet blindelings aanraden, de verwachten moeten ook zeker niet liggen bij de wat experimentele anime, maar dat neemt niet weg dat het een sfeervol en eigenzinnig werkje is.

3.5*

Zonder enige moeite een film die zich schaart in de Top 10 van beste animes. 1985 bleek daarvoor een vruchtbaar jaar. De net zo christelijke als meer universeel spirituele insteek komt in het tweede deel na het meer aardse eerste deel (buiten de trein) meer naar voren.

Maar het eerste deel waarin een jongetje dat samenwoont met zijn moeder (die we alleen horen en niet zien) en treurt om de afwezigheid van zijn vader (en hiermee gepest wordt) vormt eigenlijk de kern. Hij beseft dat het leven een reis is waar je afscheid moet nemen van dierbaren en moet leren leven met onzekerheden. Zowel de steun van zijn vader die waarschijnlijk zelfmoord pleegde - waarover niet gesproken wordt) als die van zijn vriendje en enige maatje zijn niet voor eeuwig, er zijn naast ouders dan ook andere gidsfiguren (leraren, verkopers, conducteurs, ...) die in verschillende gedaantes opduiken.

De animatie is simpel, en doet zowel denken aan de Vlaamse primitieven als Rousseau als Laloux's Planète Sauvage. Wat ook in het oog of eigenlijk het oor springt is de zeer bijzondere muziek van Haruomi Hosono - MusicMeter.nl (van Yellow Magic Orchestra). De treinreis is enigszins vergelijkbaar met de Galaxy Express 999-reeks van Rintaro, maar stijgt er ook ver bovenuit.

Extra benieuwd geworden naar Sugii's nieuwste Miyazawa poezen-film die zondag op Camera Japan te zien is.

De film is tweedehands voor een prikkie te vinden Regio 1 DVD op amazon.com bijna 80US$..., om het over nieuwe maar niet te hebben.

De gebruikte taal (aantiteling, gebwouwen etc) is trouwens esperanto. Ik zat al de hele tijd te kijken, is dit nou Catalaans of wat. Het stadje waar het zich afspeelt doet in elk geval Zuid Europees aan.

Unieke animatiefilm. Vond het bij momenten haast contemplatief, slow cinema, maar anderzijds ook een heerlijk staaltje slice of life.

De setting vond ik ook intrigerend, deed me inderdaad denken aan een reeks specifieke schilderijen van een schilder op wiens naam ik nu niet kom. Zoals MR zegt inderdaad heel Mediterraans langs de buitenkant, al leek de binnenkant van de huizen eerder op een inrichting zoals je 'm ziet in de oude naturalistische schilderijen, of zoals in het oude België zoals we het zagen in bv. Daens.

Puur, realistisch, maar ook heel poëtisch. En natuurlijk ook fantastisch: het is een wereld van katten, soms met kleren, soms zonder. De animaties zijn lang niet zo vloeiend als die van pakweg een Miyazaki, veel trager en Sugii legt de focus op zaken die je anders nooit ziet in een animatiefilm. Het is veel meer dan een troep getekende katjes in een fantasiewereld: het gaat ook over de omgeving, dromen en aspiraties, weemoed en gemis.

Deze film is echt een kunstwerk.