Nang Mai (2009)

Na het mindere Ploy nu weer een aardig filmpje van Pen-Ek. Vooral het begin en middenstuk zijn erg fijn. En zoals gebruikelijk ook weer prachtige, dromerige muziek.

Wat de film verder ten goede komt, is dat de beweegredenen van de personages vaag blijven. Toch mist de film de visuele power en interessantheid van bv. Last Life in the Universe. Wel een lekker tussendoortje.

3.5*

Ik kende nog niks van Pen-Ek Ratanaruang, dus het was zojuist mijn eerste. Had voor het festival nog Last Life In The Universe willen zien, maar dat kwam er helaas niet meer van.

Maar ondanks dat ik geen referentie had met zijn andere werk viel het me tegen. Langdradigheid alom, mooie shots ten spijt. De openingsscene zette gelijk al de toon voor de gehele film met een handheld view door de jungle. Opzich erg mooi geschoten, maar wat mij betreft te leeg en te weinig opzienbarend om zo'n lange scene interessant te houden. Verder in de film wint de film wel wat aan intresse door enkele knappe scenes (met die boom bijvoorbeeld). De mysterieuze feeling van de film vond ik nog de sterkste kant, maar daar moest je al gauw een uur op wachten.

2.5*

Ik had van Pen-Ek Ratanaruang alleen het nogal afwijkende Moon-Rak Transistor gezien en op basis van de poster en plotbeschrijving iets directers en uitbundigers verwacht. Wat ik kreeg was een aangenaam vrij abstracte geestenfilm met een fraaie ambientachtige soundtrack die essentieel de sfeer beinvloedde.

Het begin is verbluffend mooi. Zoals hierboven al staat een duizelingwekkend mooi lang trackingshot waarbij je soms aan de randen van het beeld en in de geluidband gebeurtenissen opvangt die het begin van de film vormen. Geen plotgedreven film, de zwakke plek is misschien wel het onderscheid tussen de sfeerstukken en de plotstukken, en dat is maar goed ook, want van de plot moet deze film het niet hebben. Dit is sfeercinema.

Dik 3.5*

Dit is inderdaad sfeercinema, zoals Starbright Boy al zegt, en op dat vlak scoort Nang Mai zeer goed. De trage voortgang, gecombineerd met lange takes van de jungle en een sterke soundtrack, maken dit een zeer aangename kijkervaring en één van de best geschoten films van 2009. De openingsscène, waarvan ik verder nog niet het nu snap in het verhaal, is het hoogtepunt. Het verhaaltje is verder aardig, maar niet bijzonder meeslepend. Geen idee of dit lijkt op ander werk van Ratanaruang, maar mijn aandacht heeft hij getrokken.

3,5*

Allereerst: de eerdere discussie over slechte beeldkwaliteit had inderdaad alles te maken met een slechte rip. Niks van aantrekken dus.

Verder, weer een mooie Ratanaruang. Vind horror een betere aanduiding als fantasy, maar het is waarschijnlijk beter voor de film die niet te veranderen. Erg veel met traditionele horror heeft dit namelijk niet van doen.

Visueel mooi (geweldig gebruik van natuurlijk licht), maar het is toch vooral de soundtrack die met de pluimen gaat lopen. Ratanaruang's sterkste punt, echt heerlijke en sterk getimede ambient. Maakt de film erg mysterieus en samen met de titel vormt het eigenlijk de basis voor de horror in deze film. Veel meer is er ook niet.

Verder natuurlijk de geniale introductie. Staat jammer genoeg wat los van de film zelf maar is wel een goeie intro om de gebeurtenissen in het bos al een beetje te kaderen.

Jammer dat het steeds lastiger wordt om aan Ratanaruang's films te komen. Blijf toch een zwak hebben voor deze man. Sterke film, lekker mysterieus en een mooi dramatisch onderlaagje.

4.0* en een uitgebreide review.

Toffe film. Het hier al veel geroemde openingsshot van Nang Mai trekt natuurlijk direct de aandacht; een POV long take door het regenwoud, waarbij de kijker in de huid kruipt van de nymf. Eigenaardig hierbij is dat het tegelijk zo lijkt te zijn dat er iets wordt verteld over het hoe en waarom van deze nymf, althans, zo interpreteerde ik het, namelijk dat het de geest is van een vrouw die in de jungle verkracht en vermoord werd en die vervolgens wraak nam op haar belagers. Hoe dan ook, deze opening zorgt ervoor dat vervolgens elk shot vanuit het oerwoud spanning draagt en je achter iedere boomstronk geesten meent te ontwaren. Erg goed gedaan.

Het verhaaltje zelf is helemaal niet verkeerd en ook tamelijk verrassend. Aanvankelijk lijkt het een klassiek horrorverhaal te worden waarbij de personages één voor één het loodje leggen, maar daarna komt er een twist die van Nang Mai een soort relatiedrama maakt, en vervolgens komt ook het fantasy aspect steeds meer naar voren.

Verder is de stijl heel sterk: de cameravoering is dynamisch, met zoals Onderhond al zegt fraai gebruik van natuurlijk licht, en de soundtrack is uitstekend, waarmee ik ook nadrukkelijk het "achtergrondgeluid" bedoel (dat op bepaalde momenten geenszins achtergrond is).

Fijne film dus, die toch een beetje ondergewaardeerd lijkt te worden, zowel hier als op Imdb.