Wendy and Lucy (2008)

Hé van dezelfde regisseur als Old Joy zie ik Ik hoop dat er weer veel natuurschoon te bewonderen valt. Dat herinnert mij er trouwens aan om te stemmen.

En Oldham is ook weer van de partij, net als bij 'Old joy', ben erg benieuwd! Maar zal wel even duren voordat ie in Nl. op dvd te krijgen is...

O ja, en de vpro nog bedankt voor het uitzenden van 'Old joy' natuurlijk!

Te zien op het aankomende IFFR toevallig?

Daar kun je donder op zeggen.

Ja

Old Joy beviel mij al uitstekend, en Wendy and Lucy lijkt mij nog beter. De critici in de Verenigde Staten zijn in ieder geval zeer lovend en daarom prijkt deze film bovenaan in de critics poll.

Trailer ziet er weer fantastisch uit. Sober en ingetogen als een kleine indie film vanouds. Toegegeven; ik was de laatste tijd een beetje arthouse moe geworden, maar dit soort films wakkeren mijn liefde voor het genre weer aan. Ik heb nu al genoeg magische shots gezien om overtuigt te raken.

ps. volgens mij mag avontuur door roadmovie verandert worden, maar misschien dat 1 van de stemmers daar meer over kan vertellen?

wat een pareltje van een film! en wat een prachtige meid om naar te kijken! velen zullen het saai of suf vinden, maar ik heb er van genoten om deze dagen met haar mee te kunnen lopen door middel van deze film. ook al was ik het niet echt met haar eens de laatste minuten.... ik snapte haar besluit.

voor geen goud willen missen.

low-budget kan ook meesterlijk zijn, zo blijkt.

een dikke 4

Wendy and Lucy is een heerlijk naturelle film over een bazin en haar hond. Wellicht liggen grootste avonturen à la Into the Wild in het verschiet, maar als kijker maken we slecht een kleine passage mee. Een auto, een innemende en behulpzame bewaker, een supermarkt, een kennel en een garage vormen het decor voor een moeilijk, liefdevol en meedogenloos avontuur. Erg mooi in eenvoud, fijn gefilmd en al helemaal goed geacteerd. Dat gehum van Wendy en dat geblaf van Lucy bij elkaar, vertederend.

Michelle Williams is, voor mij in elk geval, qua acteerprestatie en kunnen én talent, net altijd ietsje beter dan ex-Dawson's Creek collega Katie Holmes. En Wendy and Lucy bewijst dat voor mij ook weer. Keek erg naar deze film uit, en werd zeker niet teleurgesteld. Sommige stukjes dialoog echter kon ik moeilijk volgen, maar dat lag meer aan mijn vermoeide toestand op dit moment dan aan wat anders, denk ik. M'n eerste IFFR-film van dit jaar, was zeker geen miskoop.

Ik was drie jaar geleden al erg gecharmeerd van Reichardts vorige film, Old Joy, deze film is zelfs nog een beetje beter. Bescheiden, eenvoudige slice of life met het Amerikaanse platteland als achtergrond en een bijzonder mooie rol van Michelle Williams. Warm, gevoelig en menselijk. Erg mooie film.

4.0*

Had niet anders van je verwacht, starbright boy Film blijft me overigens wel echt bij.

Eén en al ergernis. Het begin dan.

We zien onze hoofdpersoon, Wendy, haar tanden poetsen (neurotische ik krijgt er de kriebels van als filmpersonages dat doen) en gelikt worden door haar hond (dat is gewoon vies). Alsof dat nog niet genoeg is durft ze ook nog een jongeman te verwijten dat hij netjes z’n werk doet. Personages moeten sympathie verdienen en daar is deze Wendy niet mee bezig.

Toch betrapte ik mezelf erop fanatiek op zoek te zijn naar haar verloren hond. Wonderbaarlijk genoeg is uitgerekend dit zo’n zeldzame film waar je echt meeleeft. Dat wordt versterkt door op de loer liggend (over)sentiment weg te laten. Zo’n scène waarin Wendy & Lucy afscheid van elkaar nemen is nu zoveel mooier dan wanneer we één van beiden, of allebei, uitgebreid jankend in beeld geweest was.

En net zo abrupt als het begon eindigt het ook weer. Het was een aangenaam uurtje meemijmeren, maar meer ook niet. Het is toch iets te simpel allemaal om echt die verpletterende indruk achter te kunnen laten.

2.5*

Mooie, minimalistische film. Het verhaal behelst werkelijk niets meer dan de zoektocht van een jonge vrouw naar haar hond, maar het treffende spel van Williams en de regie van Reichardt zorgen ervoor dat je bijna iedere stap meeleeft. Er worden ook heel slim telkens nieuwe irritaties bijgevoegd waardoor de zoektocht verstoord wordt en de frustratie groeit. Mooi gedaan, maar ik moet toegeven dat het eindresultaat misschien ook wel wat te minimaltistisch is. In zijn opzet is het best een geslaagde film, maar om nu te zeggen dat het me diep ontroerde of echt indruk maakte is wat al te overdreven. Daarvoor is het, sorry dat ik het zeg, toch echt net iets te klein.

3,5*

Dat gevoel had ik heel hard bij Reichardts vorige, Old Joy, een film die ik vooral heb gezien omwille van Will Oldham. Toch leek Wendy And Lucy interessant genoeg om me nog eens aan deze regisseur te wagen, en deze keer weet de Amerikaanse wel te beklijven. De korrelige beelden zijn van 'n poëtische schoonheid, maar het is toch vooral Michelle Williams die het 'm doet: wat is ze adembenemend als breekbare ziel!

Niettegenstaande dit me dieper raakt dan Old Joy, hou ik het voorlopig bij 3,5*. 'k Vrees namelijk dat Wendy And Lucy bij een tweede visie iets saaier zal uitvallen aangezien 't allemaal wel érg minimalistisch is. Niettemin aandoenlijke cinema.

Wendy and Lucy was mij niets te klein. Mijns inziens heeft Reichardt hier voor een perfect start- en eindpunt van de film gekozen, om zo de film lekker kleinschalig en daarmee meteen emotioneler en diepgravender te maken. Gewoon een enkel hoofdstuk uit een grotere reis, waarbij de voorgeschiedenis of wat er na gebeurd irrelevant worden. Mooie setting, goede karakters en vooral een fantastische acteerprestatie van Michelle Williams; sensationeel goed. Voor mij was dit de film van het IFFR.

Ik ben wel erg benieuwd naar deze film, als iemand weet waar ik hem kan krijgen dan hoor ik het graag

Bij deze film had ik moeite met de weinig positieve energie die erin zit. De hoofdpersone zit in de nesten en komt eigenlijk alleen maar verder in de nesten.

Ik had het gevoel dat de behulpzame oudere man was beoogd als een positief element in de verder onpersoonlijke, onbehulpzame amerikaanse buitenwereld. Maar ook die man kwam wat mij betreft nogal onbehulpzaam over.

Het is triest hoe de hoofdpersonen niet in staat is om tot ook maar iemand enigzins door te dringen in deze film...ze blijkt ook niet in staat tot het vragen van hulp. In feite deed ze niet eens een poging hiertoe.

Nee, ik zie geen enkele reden om naar deze vervelende, frustrerende film te kijken. Op een werkelijk dramatische slechte afrikaanse film na, was dit de slechtste film die ik op het IFFR heb gezien.

Ik lees net dat het Filmmuseum de film op het IFFR heeft aangekocht. Dat nieuws was even langs mij heengegaan.

Amerika blijft toch een vreemd land, waar iemand die nog geen geld heeft om hondenvoer te kopen wel in een grote auto rijdt, ook al is het dan misschien niet zo'n beste.

Kan dit geen pareltje noemen, grootste voordeel aan deze film was de korte speelduur. Na verschillende recensies hier had ik misschien te hoge verwachtingen. De enkele dialogen die erin voorkwamen heb ik wel gewoon gekeken maar de rest (het eindeloze saaie ronddwalen van Wendy) heb ik in de fast forward modus gezet. Nee, dit was niet echt mijn film. 2*

Erg saai, langdradig en weemoedig. Ik kreeg bijna zelf de neiging om me voor die trein te gooien. Ik heb zelf een hondje en zou gek worden als ze ineens weg zou zijn. En dan ook nog zo'n eind. Niets van wat ik er van had verwacht.

Waardeloos traag en oninteressant drama. Zelfs het eind is waardeloos, maar komt gelukkig al na 75 min.

heel simpel, maar erg goed gedaan. Het doorzettingsvermogen wordt hier mooi vertokt door Michelle Williams. Het einde is open, wat bij dit verhaal past.

Wat een heerlijke film was dit!!

Eerder gezien op IFFR maar wil hem zeker nog eens zien.

Vond hem ergens wel lekker wegkijken, maar snap de kritiek ook wel. Ik zit nou met vragen als: had ze als de hond haar kindje had geweest misschien ook die keuze gemaakt het te vondeling te leggen bij een aardig gezin voor een betere toekomst, alvorens af te reizen naar Alaska. Wie was die man op de telefoon die naast haar zus lag, zat, of stond, en waarom kon ze daar op het eerste gehoor beter mee opschieten dan met die zus. Waarom gaf die parkeerwachter (of wat het dan ook was) haar zeven dollar, waarom dan niet gewoon tien..en was die enge man in de nacht een Vietnam veteraan die echt zoveel mensen had gedood? Als de schrijver daar nou dieper op had ingesprongen dan had het al wat meer een completere film geweest zoals Into The Wild en The Straight Story bijvoorbeeld.

Deze film ging plots over op de aftiteling toen ik er net lekker in begon te raken. Faalt voor mij omdat je per saldo misschien nog wel meer over die hond te weten komt als over het meisje. Slaagt voor mij door de sfeer zelf. Maar misschien had de film meer aansluiting gevonden bij mensen als er muziek onder had gezeten. Als dat er niet in zit vind men het al snel saai.

Old Joy was mooi, dit blijft teveel hangen in recessie en depressie. Drie dagen uit het leven van een kansarme wanhopige vrouw op zoek naar haar hond en haar verdere leven. Resulteert in een vrij saaie film die nadrukkelijk niet commercieel wil zijn, prima, maar vergeet een boeiend verhaal te vertellen. 2*