Wendy and Lucy (2008)

Ik was drie jaar geleden al erg gecharmeerd van Reichardts vorige film, Old Joy, deze film is zelfs nog een beetje beter. Bescheiden, eenvoudige slice of life met het Amerikaanse platteland als achtergrond en een bijzonder mooie rol van Michelle Williams. Warm, gevoelig en menselijk. Erg mooie film.

4.0*

Mooie, minimalistische film. Het verhaal behelst werkelijk niets meer dan de zoektocht van een jonge vrouw naar haar hond, maar het treffende spel van Williams en de regie van Reichardt zorgen ervoor dat je bijna iedere stap meeleeft. Er worden ook heel slim telkens nieuwe irritaties bijgevoegd waardoor de zoektocht verstoord wordt en de frustratie groeit. Mooi gedaan, maar ik moet toegeven dat het eindresultaat misschien ook wel wat te minimaltistisch is. In zijn opzet is het best een geslaagde film, maar om nu te zeggen dat het me diep ontroerde of echt indruk maakte is wat al te overdreven. Daarvoor is het, sorry dat ik het zeg, toch echt net iets te klein.

3,5*

Dat gevoel had ik heel hard bij Reichardts vorige, Old Joy, een film die ik vooral heb gezien omwille van Will Oldham. Toch leek Wendy And Lucy interessant genoeg om me nog eens aan deze regisseur te wagen, en deze keer weet de Amerikaanse wel te beklijven. De korrelige beelden zijn van 'n poëtische schoonheid, maar het is toch vooral Michelle Williams die het 'm doet: wat is ze adembenemend als breekbare ziel!

Niettegenstaande dit me dieper raakt dan Old Joy, hou ik het voorlopig bij 3,5*. 'k Vrees namelijk dat Wendy And Lucy bij een tweede visie iets saaier zal uitvallen aangezien 't allemaal wel érg minimalistisch is. Niettemin aandoenlijke cinema.

Wendy and Lucy was mij niets te klein. Mijns inziens heeft Reichardt hier voor een perfect start- en eindpunt van de film gekozen, om zo de film lekker kleinschalig en daarmee meteen emotioneler en diepgravender te maken. Gewoon een enkel hoofdstuk uit een grotere reis, waarbij de voorgeschiedenis of wat er na gebeurd irrelevant worden. Mooie setting, goede karakters en vooral een fantastische acteerprestatie van Michelle Williams; sensationeel goed. Voor mij was dit de film van het IFFR.

Omdat het slecht weer was vanmiddag deze film maar eens bekeken, hoewel ik er eigenlijk helemaal niets van verwachtte. Maar tot mijn aangename verrassing viel dat allemaal reuze mee. In kon mij uitstekend inleven in de hoofdpersoon Wendy, zeer goed geacteerd door Michelle Williams. De film was traag maar dat vond ik absoluut niet hinderlijk. Je moet wel kunnen sympathiseren met Wendy en Woef wil je deze lowbudgetfilm kunnen waarderen. Ik had er in ieder geval geen enkele moeite mee. Ik vond dit een verrassend aardig filmpje.

3,5*

Eenvoudig gegeven en toch boeiend. Goed verhaald en goed geacteerd.

Deed me af en toe denken aan "Not one less", waarin een minstens even grote (ontroerende) hardnekkigheid van het hoofdpersonage.

Net als de voorgaande twee die ik zag van Reichardt (Meek's Cutoff en Old Joy) ook nu weer jammer genoeg erg mainstream.

Wendy and Lucy bevat enkele interessantere stukken en weet je aandacht relatief goed vast te houden, maar er zijn meer dan genoeg scènes (en dan vooral die waarin er interacties zijn met andere mensen) die compleet oninteressant en overbodig zijn.

De acteerprestaties zijn van sommigen maar "mwah" en qua tempo helaas veels te snel in plaats van aangenaam traag. Gelukkig weet de film wel je sympathie op te wekken en daarom een voldoende.

Heerlijke minimalistische prent. Een film over de vriendschap tussen een mens en zijn hond, wie een hond heeft hoe diep dat kan gaan en dat komt ook prima tot uiting. Geen vals sentiment, minimalistische opzet maar toch wel met een maximaal rendement. Door de bezielende en ingetogen acteerprestatie van Williams erg boeiend, af en toe een subtiele tegenslag waardoor ook de frustratie groeit en als kijker voel je mee met Wendy. Het einde is minimalistisch maar wel the only way to go. Tevens ook het hoogtepunt van de film de scene die Wendy en Lucy delen op het eind.

De film wist me wel te boeien. Laat de rauwe kant van de V.S. goed zien.
Voor een lullig diefstalletje, ze wil nota bene afrekenen, wordt je als crimineel gefotografeerd en vingerafdrukken afgenomen. Vandaar dat veel Amerikanen een foto van zichzelf hebben als crimineel.

Vond het toch wel een erg mooie film.

Ik lees hier de term 'niets-aan-de-hand-filmpje' toch regelmatig voorbij komen. Vind ik toch vreemd. Aan de oppervlakte is de tegenslag van Wendy inderdaad vrij beperkt. Toch moet je wel verder kijken dan dat. Het zijn van die kleine, pijnlijke dingen die heel veel mensen meemaken, zeker in de VS. Het uitkomen van de film is dan ook perfect getimed bij aanvang van de economische crisis. Je weet weinig tot niks van de achtergrond van Wendy, maar ze wil in Alaska gaan werken. Daar kun je nog gewoon heen gaan en wat arbeid verrichten, terwijl in Indiana (waarschijnlijk) je zonder contactgegevens nergens lijkt te komen. Vind het een simpel, realistisch uitgangspunt, en de film werkt het ook uit zonder al te veel opgeblazen leed.

Pijnlijk vind ik het wel. Lucy is ogenschijnlijk het enige echte maatje van Wendy, het inzicht om niet meer voor je maatje te kunnen zorgen is misschien niet het ergste wat je kunt overkomen, maar ik denk het beste uitgangspunt in een kleine film als deze. Films met groter leed zijn er genoeg geweest, ik vond dit voor de verandering juist een verademing.

Mooi gefotografeerd ook, sterk gespeeld en vooral goed verteld en overgebracht. Eigenlijk niets anders dan een prima subtiele film als je het mij vraagt.

4*

Goeie film over een meisje, met weinig financiële middelen, die op weg is naar Alaska voor werk, maar onderweg haar hond kwijt raakt. Een kleine, minimalistische en sobere film met niet echt een verhaal maar de desperate zoektocht van een baasje naar haar hond. Een toch wel ontroerend einde en een goeie rol van de hier bijna onherkenbare Michelle Williams.

Wendy and Lucy is best karig als het om het verhaal gaat. Het gaat voornamelijk over hoe Wendy (op doortocht naar Alaska) haar hond terug probeert te vinden na een oenige actie van haar en dat alles in een slaperige plaats in de staat Oregon. De levensechte, minieme uitvoering van de film vond ik wel puik gedaan. Heel veel indruk laat de film echter niet bij mij achter.

Een kleine film in alle opzichten, en zoals hier al vaker gezegd, te klein eigenlijk. Dankzij wat gerekte scènes, zoals het afgaan van alle honden in een hondenasiel, komt de regie aan de 75 minuutjes dat deze film duurt. Het verhaal is daar veel te mager voor en je merkt soms dat de stiltes gewoon te lang duren. Haar volgende film, Meek's Cutoff (2010), vond ik ietsjes beter, het minimalistische en het gepauzeerde tempo vond ik daar veel beter passen. Een magere 2,5*

Weer een fantastische rol van Michelle Williams. Ik vind haar een uitstekende actrice. Of het nu een Hollywoodfilm is of een kleine independent film als deze, het resultaat is zoveel meer met haar. Zeker in zo'n minimalistische film als deze kan dat tellen. Want meer dan een "meisje zoekt hond" verhaal is dit niet. Of toch wel: het waanidee van een beter leven elders is tekenend voor bepaalde verpauperde delen van de States. Wendy houdt haar budget goed bij maar is niet voorzien op het onvoorziene (de auto die het niet meer doet) en belandt hierdoor in een marginaal en eenzaam bestaan. Het einde is treffend (de hond is beter af dan het baasje ) en het is nog maar de vraag of Wendy haar doel zal bereiken. Daardoor vond ik het ook droevig. Ik moest bij deze film hard denken aan Steinbecks werken. En ook aan Into the Wild, maar dan volledig ontdaan van de romantiek errond.

“You can't get a address without an address. You can't get a job without a job.”

Degelijke film over een jonge vrouw die samen met haar hond vanuit haar auto leeft en een beetje doelloos rondreist. Wendy heeft weinig geld, en als ze na een arrestatie voor winkeldiefstal terugkeert bij de supermarkt is haar hond verdwenen. Wendy heeft wel eens beter dagen gekend zullen we maar zeggen. Michelle Williams is altijd wel sterk in dit soort rollen en Wendy is ook een persoon waar je medelijden mee hebt, maar die je soms ook een schop onder haar kont wil geven. De laatste scene tussen Wendy en haar hond is sterk, en dat de hond beter af is dan haar baasje is veelzeggend.

Tja, ik houd normaal echt van dit soort films. Met pijn in het hart twee sterren. Het raakte me niet. Voor mij té langzaam. En langzaam is niet erg, maar dan moet er wel een bepaalde spanning in zetten. De stilte en traagheid moet een functie hebben. Deze film had ik kunnen missen. Tegenvaller.

Wendy & Lucy (ik schreef bijna Wendy & Lisa) is een fascinerend portret van een jonge vrouw die probeert te overleven. Michelle Williams is geweldig hier, eigenlijk is dit de eerste keer dat ze me zo opvalt, terwijl ik toch best wat films met haar heb gezien. Verhaaltechnisch verrast de film niet, maar het wordt zo puur en geloofwaardig gebracht dat ik helemaal meeging in Wendy's sores. Haar aarzelende telefoontje waarbij ze er uiteindelijk van af ziet dé vraag te stellen, het pijnlijke moment dat ze betrapt wordt bij winkeldiefstal (de manager die haar wel wil laten gaan maar voor het blok wordt gezet door de streberige medewerker), het wanhopige gezoek naar haar hond- het is allemaal erg low-key zonder grote gebaren en daardoor des te aangrijpender. Fijn trouwens dat je net als in de good old days kennelijk nog een goederentrein kan nemen als je echt op zwart zaad zit in de US. Beviel me stukken beter dan Meek's Cutoff, ben nu ook erg benieuwd naar Old Joy en First Cow.

Een jonge vrouw is haar hond kwijt. Als een film nauwelijks een verhaal heeft, hoeft dat nog geen reden te zijn dat het dan ook een slechte film is. Maar dan moet er wel wat gebeuren of een ander element dat de film op zijn minst boeiend maakt. Maar voor mij ontbreekt dat hier allemaal. Bovendien wekt de hoofdpersoon ook nog eens weinig sympathie op, om je in mee te leven. En zodoende kwam ik bij deze film niet hoger dan twee sterren. Maar als het einde dan zelfs ook nog onbevredigend is, dan blijft er wel heel weinig positiefs over.

In de huidige samenleving besta je alleen als je beroepsmatig succes hebt en een normatief leven leidt. Wendy heeft geen van beide. In het sociale drama Wendy en Lucy staan een vrouw, een hond en een auto centraal. De film is een minimalistisch drama waarin de vrouw (Wendy) sociaal geïsoleerd is en aan de zelfkant van de samenleving bivakkeert. Haar auto is haar huis. Haar enige levensvreugde lijkt zij aan haar hond Lucy te ontlenen. Op de vraag die haar soms wordt gesteld: “Where are you going?”, antwoordt ze steevast: “I’m going to Alaska”. Misschien bereikt ze haar reisdoel ooit. Voorlopig is ze gestrand in een klein Amerikaans burgerlijk stadje en overgeleverd aan de goodwill van de bewoners.

Wendy en Lucy is geen idyllische roadmovie. De film laat een harde overlevingsstrijd zien van een drop-out die te midden van de kapitalistische en moralistische waarden van de Amerikaanse welvaartsmaatschappij ten onder dreigt te gaan. Haar reisdoel Alaska heeft voor haar dan ook geen romantische betekenis, maar vertegenwoordigt een economische noodzaak. In Alaska is in tegenstelling tot de rest van het land misschien werk te vinden.

Regisseur Kelly Reichardt nam de orkaan Katrina als aanleiding voor haar verhaal over de dakloos en werkloos geworden Wendy. In de film weerspreekt Reichardt het algemene oordeel dat de gebrekkige instelling van een persoon de oorzaak is van zijn werkloosheid en zijn armoedige omstandigheden. Wendy is een personage dat juist met alle vermogens die ze bezit, probeert om zich uit haar ellendige situatie te bevrijden. Wendy and Lucy zet een vrouw in het middelpunt die tegen haar zin een verworpene is geworden.

Gefilmd zonder opsmuk. Kaal. Hard. Rauw. Met de hulp van het indringende optreden van hoofdrolspeler Michelle Williams verkrijgt de film een dermate grote authenticiteit dat het soms zelfs lijkt dat je je in een documentaire bevindt. De boodschap van Reichardt komt in deze filmische structuur over. De prestatiegerichte maatschappij is meedogenloos. De eenling heeft heden ten dage nauwelijks nog iets in de melk te brokkelen als zij economisch niet onafhankelijk is. Hoe goed Wendy ook probeert om haar te val voorkomen, er spelen altijd wel externe tegenwerkende omstandigheden die haar steeds verder naar beneden duwen. De weg naar de zelfkant is een snelle weg, volgens Reichardt.

Wendy and Lucy is een melancholische, ontroerende en realistische film die de normen in de moderne westerse samenleving in twijfel trekt. In de film wordt afgerekend met het sprookje van de Amerikaanse droom die een ieder voorhoudt dat de bordenwasser van een restaurant door hard te werken morgen een miljonair kan zijn. Sober, dicht op de huid, realistisch. Mooi.

Het was al een poos geleden dat ik Michelle Williams geleden op het scherm zag, maar het doet me steeds plezier als dat gebeurt. Ook nu weer met het ontroerende relaas van de liefde tussen een dakloze weggelopen vrouw en haar hond.

Haar roadtrip (dito vlucht) naar Alaska is er één met hindernissen. Haar belangrijkste bezit, haar auto, doet het niet meer en haar hond is vermist.

Het is een overlevingsstrijd, elke dag opnieuw. Michelle Williams speelt haar rol met verve als kwetsbare jonge vrouw. Haar motieven zijn onduidelijk. Ontroerend en hard bij momenten, wel van genoten!