Meningen

Waar ik Disturbia een fijne verrassing vond, is Eagle Eye eigenlijk te onnozel voor woorden. En toch is de eerste helft tot op enige hoogte genietbaar. De tweede helft gingen de malle ontwikkelingen echter te ver waardoor Caruso me finaal kwijtspeelde. Shia LaBeouf zie ik nochtans graag bezig (ook in Disturbia maar vooral in het prachtige A Guide To Recognizing Your Saints komt hij indrukwekkend voor de dag), en met een andere acteur in de hoofdrol was ik waarschijnlijk nog lager uitgekomen.

Ik vond het ook een fijn filmpje, dat wel te gelikt is en te veel op veilig speelt om echt bijzonder te zijn. Gewoon leuk dus, met dank aan een charmante Emma Stone. Als bijdehandje heeft ze een beetje weg van Juno, hoewel dat voor mij een nog sterker personage was. Erg leuke ouders heeft ze ook, en Thomas Haden Church is grappig als coole leraar.

Tof dus, maar ik had het graag allemaal nog wat meer "indie" gehad. De look van Easy A, de muziek (op een enkele goeie song na),... Veel sfeer vloeit er niet uit voort.

Kleine 3,5*

Toch wel een stuk positiever dan de meesten hier. De film voelt bij momenten inderdaad nogal fragmentarisch aan, met die op het eerste zicht weinigzeggende tijdssprongen. Maar het werkt naar mijn gevoel wel.

Eden gaat toch vooral over het verglijden van de tijd en hoe je jaren als jongvolwassene soms nogal snel voorbij schrijden, zonder dat ‘het’ gebeurt. De feestjes zijn leuk, maar het kost allemaal veel geld. De losse contacten met vrouwen zijn leuk, maar echt een serieuze relatie uitbouwen komt er niet van. De drugs en alcohol zadelen je na een tijd toch vooral met een enorme kater op. En die grote doorbraak, dat succes waar je op wacht, het begin van het volwassen leven… blijft ondertussen uit. En voor je het weet ben je mid 30 en heb je nog helemaal niks opgebouwd van wat de maatschappij van je verwacht. En dat terwijl de mensen en wereld rond jou veranderen, en het besef komt dat men misschien eigenlijk helemaal niet (meer) op jou zit te wachten. Hoe ver ga je om je grote droom waar te maken, en welk soort leven maakt je gelukkig?

Het is voor mij dus niet zozeer een portret van de Franse electro-scene rond de eeuwwisseling, maar eerder een melancholische bespiegeling (alhoewel er af en toe ook wel te lachen valt) van hoe de tijd in het leven van een jongvolwassene vervliegt, met het Parijse nachtleven als achtergrond. En dat is een interessante achtergrond voor mij, met leuke scènes van feestjes waar wel de hele club de lyrics uit volle borst lijkt te kunnen meezingen, er best wat lekkere tracks de revue passeren, en je het nachtleven doorheen de jaren ziet evolueren.

Ik vond dus zowel de thematiek als de muziek en het milieu waarin de film zich afspeelt interessant, al mist Eden een beetje scherpte om een echte topper te zijn wat mij betreft. De hoofdacteur is niet de meest charismatische en de clubscènes mochten wat rauwer. Op visueel vlak kan je hier veel meer mee doen. De film is soms een beetje te braaf voor mij, al past dat ook wel bij de eerder ingetogen toon waar Hansen-Løve op mikt.

Had misschien nog meer ingezeten, maar niettemin van genoten. 3,5*

Ijzersterke maar eveneens erg naargeestige prent die mede dankzij de schitterende acteerprestaties en de mooie cinematografie tot één van de betere horrorfilms behoort uit de recente geschiedenis.

Het basisgegeven is natuurlijk niet meer uiterst origineel: een jong koppel dat er samen op uit trekt wordt opgejaagd door het plaatselijke tuig (de ene al crapuleuzer dan de andere). Things get out of hand en voor je 't weet heb je een strijd op leven en dood. Net als kos word ik nog wel eens overmeesterd door pure haatgevoelens jegens die ettertjes, maar Eden Lake heeft genoeg in huis om er achteraf toch vooral lovend over te zijn.

Zo is de beeldvoering, hoewel vrij sober, uitstekend: enkele duizelingwekkende helikoptershots, een 360° shot van een zoekende Jenny, haar bevreesde blauwe kijkers die vanuit de vuilbak de belagers observeert, en zo kan je er nog wel een paar opnoemen. Gewoon ook al de virtuoze manier waarop het bos in beeld wordt gebracht mag er wezen.

Dan zijn er ook de sterke acteerprestaties, met op kop het opgejaagde koppel (Fassbender wordt na Hunger weer fysiek toegetakeld, maar vooral Kelly Reilly was indrukwekkend) en natuurlijk oppermonster Jack O'Connell. Verder was het ook leuk om nog eens enkele bekende gezichten van de Britse cinema terug te zien: zo herkende ik bijvoorbeeld Thomas Turgoose (uit This Is England) en Lorraine Stanley (uit London To Brighton).

Hoewel je er een ietwat vieze smaak aan overhoudt, is Eden Lake voor mij horror van de bovenste plank!

Onderhoudende prent die evenwel niet boven de middelmaat uitsteekt.

Het aantal actiescènes in deze Edge Of Darkness is beperkt, voor mij een goede keuze van regisseur Martin Campbell. Zo komen de schaarse schietpartijen des te harder aan. Jammer genoeg is het geheel naar mijn gevoel niet echt sfeervol, waardoor de langverwachte terugkeer van Mel Gibson voor de lens ook weer niet zó opmerkelijk is geworden.

Mad Mel zelf doet het nochtans prima met zijn doorleefde vertolking (hoewel dat accent inderdaad een beetje lachwekkend overkomt). De rest van de cast wist me minder te overtuigen, maar het lijkt me toch in de eerste plaats Gibsons film.

Het overheidscomplot was wat mij betreft niet nodig geweest, maar gelukkig neemt het nergens de overhand. Campbell zoomt vooral in op Craven, en dat levert een aardige prent op. 3*

Beetje een "foute" prent die toch nog makkelijk wegkijkt. Fout omdat de film er visueel beroerder uitziet dan de gemiddelde jeugdserie waar je soms per ongeluk op stoot tijdens het zappen en ook de uitwerking van de personages is redelijk onbehouwen.

Hierbij wordt Durst ook niet echt geholpen door zijn acteurs. Hoe meer films ik zie met Jesse Eisenberg, hoe meer hij me gaat ergeren: telkens weer speelt ie dus compleet datzelfde rolletje. Ook Jason Ritter, hoewel charismatisch genoeg, mist subtiliteit, om nog maar van de nevenpersonages te zwijgen.

En toch is The Education Of Charlie Banks een behoorlijk aardige prent omwille van de ingetogen toon, had ik niet verwacht van iemand als Durst. 't Is zeker niet een van de betere coming-of-agefilms van de laatste jaren maar al bij al dus nog een klein meevallertje. Prachtige slotscène overigens. Een zuinige 2,5*

Geen opzienbarende cinema, maar een filmpje dat eigenlijk niets fout doet voor mij. An Education is nochtans wel zo'n prent die in allerlei valkuilen had kunnen stappen.

De luchtige sfeer in Jenny's school, het ambigue personage van Sarsgaard, het ontbreken van grootse Dramatische Momenten en een slot dat niet eindeloos wordt gerokken: Lone Scherfig scoort punten.

Op visueel vlak doet ze dat eveneens. Hoewel An Education redelijk sober in beeld is gebracht, ademt de film elegantie. Ook van de muziek heb ik genoten. Voelt allemaal fris aan.

Dan is er nog de bejubelde Carey Mulligan, die hier ook in mijn ogen een uitstekende prestatie neerzet. Ontwapenend levenslustig. Ook Peter Sarsgaard doet het aardig.

Had er niet zo heel veel van verwacht, maar een dikke meevaller. 3,5*

Fijn filmpje, vooral dan de eerste helft. Edward is een aandoenlijke figuur en dat op zich zorgt al voor de nodige pret. Zo is het telkens genieten wanneer onze Schaarmans vanuit het niets ergens begint in te knippen.

Ook de overdreven suburbia-setting is leuk en past perfect om de wereldvreemde Edward in onder te brengen. Jammer genoeg ontstaat daar een conflict dat zo clichématig is dat het voor mij persoonlijk het niveau van de film omlaag haalt (hoewel dit dan misschien ook wel weer hoort bij die stereotype Amerikaanse buitenwijk). Op zich is dat misverstand compleet te begrijpen, maar bij zo'n uniek personage hoort in mijn ogen ook een bijzondere verhaaluitwerking.

Heel lieve en grappige eerste helft, maar daarna toch iets minder. 3*

Mooi klein filmpje dat er dankzij de fabelachtige beelden en de typische on-the-road-muziek met verve in slaagt een melancholische sfeer te scheppen. Veel meer dan die sfeer valt er evenwel niet te rapen in Eldorado: het verhaaltje is flinterdun, de humor misschien wat al te mild en de impact van de reis die het olijke duo aflegt beperkt.

Toch hou ik een positief gevoel over aan de tweede worp van Bouli Lanners: de Waalse natuur zag er nog nooit zo idyllisch uit, de twee protagonisten vertolken hun rol met brio en nu en dan passeert al eens een aandoenlijke scène de revue: zo is bijvoorbeeld de blik van Elies moeder tijdens de vader-zoonconfrontatie onvergetelijk.

Misschien iets te mager om van een topper te kunnen spreken, maar best een sympathieke prent!

Ik ben het eigenlijk volledig eens met wibro: op papier zal dit er wel goed hebben uitgezien (zeker het kortverhaal van de onvolprezen Philip Roth) maar in de praktijk is Elegy toch 'n behoorlijk sof, vind ik.

Ben Kingsley deed me weer beseffen waarom ik het zo'n vervelend baasje vind en is behoorlijk miscast (en scheer verdorie dat idiote ringbaardje toch eens af man!). Penélope Cruz is een bloedmooie verschijning, maar daar red je geen film mee he.

Qua sfeer deed deze me nog het meest denken aan Woody Allens serieuzere werk uit de jaren '80 waardoor Elegy wat gedateerd aandeed. Uit The Dying Animal valt ongetwijfeld een sterke film te puren, maar deze is het wat mij betreft toch zeker niet!

Blijft een indrukwekkende, urgente film, deze Elephant. Wat mij nog het meest verontrust, is de vastberadenheid bij de 2 voordat ze aan het moorden slaan. Op geen enkel moment lijkt er ook maar de minste twijfel te sluipen in hun plannen. Ook eigenlijk gewoon al een briljant idee om zo'n vreselijke gebeurtenis zo dromerig, haast sereen, in beeld te brengen. Daarnaast slaagt Van Sant er hier als geen ander in om zo'n dag op een high school op een geloofwaardige manier neer te zetten. Structureel ook geweldig opgebouwd. En op visueel vlak dragen de lange travellings bij tot de poëtische sfeer. Ook de pianoscène is schitterend, waarbij de camera enorm sierlijk door de kamer van 1 van de jongens glijdt. Tot slot zijn ook de shots van de hemel tussendoor erg mooi.

Sterk, 4*.

Leuk filmpje.

Grappige personages (vooral de keizer zelf en Kronk) en jammer dan ook dat de makers het avontuurverhaaltje af en toe nog iets te veel de overhand laten nemen, anders had hier wel een 3,5 ingezeten.

Herzien na bijna 10 jaar en blijft een geweldige, beklemmende prent. Van de 6 films die ik van Villeneuve zag zijn beste. Al ben ik ook wel een sucker voor dit soort mysterieuze psychologische thrillers.

Toronto baadt hier in een lome, nachtmerrie-achtige sepia-waas, al had het op visueel vlak nog net wat verfijnder gekund. De eerie soundtrack is perfect, en Gyllenhaal speelt wat mij betreft de dubbelrol van zijn leven. Ook de ondertussen wat uit het oog verloren Mélanie Laurent, 10 jaar geleden erg hot als actrice, en vooral de voor mij onbekende Sarah Gadon vond ik sterk voor de dag komen.

Trage maar gebalde prent die niet voor iedereen is, maar hier ook bij een tweede visie tegen de 4,5* aanleunt.

Net als het L'instinct De Mort goed ineengestoken maar ook wat standaard cinema die niettemin de volle speelduur blijft boeien.

Ah, Gaspar Noé… Een regisseur die na 2 uppercuts van jewelste op mijn bewondering kan rekenen. En misschien toch eerst een kleine tip van het huis: denk 2 keer na alvorens je op een feestje te outen als fan van Irréversible. In bepaald gezelschap kán het genoeg zijn om een hele avond als een gestoorde te worden bekeken. En oké, het was op een verkleedfeestje. En néén, dat Eyes Wide Shut-achtig masker zal waarschijnlijk niet geholpen hebben.

Enter...euh, Enter The Void. Acht jaar lang had Noé de tijd om in de coulissen de messen te slijpen. Ik hield me dan ook klaar voor een ferme stamp in de radijzen. Maar het resultaat valt minder choquerend uit dan gevreesd. Wel wordt er aardig wat van bil gegaan in de derde langspeler van de Franse schandaalfilmer. Maar met de warmbloedige Paz de la Huerta van de partij kan niemand daar echt rouwig om zijn, toch?

Veel hitsige scènes dus, maar haalt Enter The Void (geweldige titel) ook het niveau van het briljante Irréversible? Voor mij vooralsnog niet. De verwachtingen waren enorm, hoewel de lange speelduur me toch wat angst inboezemde. En het is ook een daverend visueel spektakel geworden dat evenwel niet de impact had van Noé’s vorige, met dat machtig mooie acteurskoppel Cassel-Bellucci. Nochtans passen de acteurs van Enter The Void perfect bij de lome drugssfeer die doorheen de film zweeft. Maar toch... Zo'n Cassel was 8 jaar geleden gewoonweg monumentaal.

Acteurs en verhaal spelen hier eigenlijk ook niet eens zo'n enorme rol. Enter The Void is in de eerste plaats een audiovisuele trip doorheen de hallucinerende Japanse hoofdstad. Tokio, badend in het neonlicht, lijkt wel een soort van psychedelische flipperkast doorheen de ogen van de succestandem Noé-Debie. Je wordt echt gebombardeerd met beelden, waardoor ik zeker niet alles vanaf de eerste keer heb kunnen behappen. Niettemin is Enter The Void visueel gewoonweg verbluffend. Jammer genoeg geraakte ik niet volledig gehypnotiseerd, en ik had het gevoel dat de film zich in het laatste uur soms wat herhaalde. Op die manier leek het bijna op een zuivere stijloefening.

Nog niet helemaal bevredigend dus, maar nu al een formidabele ervaring. Lijkt me ook wel zo’n film die per kijkbeurt sterker kan worden. Voor nu 4,5*.

Indrukwekkend hoe je hier ondergedompeld raakt in de klas van François en hoe je eigen schoolherinneringen ook terug komen bovendrijven. Entre Les Murs lijkt me een zeer getrouwe weergave te zijn van hoe het er in zo'n klas aan toegaat.

Ook wordt getoond over welke onwaarschijnlijke dosis overgave en geduld een leerkracht vandaag de dag moet beschikken. Het eerste half uur werd ik bijna tureluurs van dat onophoudelijke kabaal, hoewel ik in de klas nochtans zelf de eerste was om het vuur aan de lont te steken. Voortdurend heb je de indruk dat zo'n leraar aan het vechten is tegen de bierkaai.

Leuk overigens dat er op de school waar deze Gouden Palm zich afspeelt toch nog énige vorm van gezag bestaat. Akkoord, af en toe loopt het volledig uit de hand, maar de leerlingen gedragen er zich nog enigzins. Op die manier wordt er een subtieler beeld geschetst dan in een klas waar al lang geen sprake meer is van enige hiërarchie.

De "acteer"prestaties zijn redelijk grandioos: zowel de leerlingen als François spelen met zo'n naturel en zijn zodanig genuanceerde personages dat je het gevoel hebt naar een documentaire te zitten kijken.

Dat ik hier toch maar aan (een dikke) 3,5* zit, is gewoon omdat het me qua cinema maar tot op een bepaalde hoogte weet te beroeren. Een andere film die zich afspeelt in een klas, Half Nelson, staat dan weer in m'n top-10 te pronken omdat het me dieper raakt. Entre Les Murs is zonder twijfel authentieker en in mijn ogen zelfs een belangrijk document, maar sleept me op emotioneel vlak minder mee. Aan deze prent van Laurent Cantet hou ik een vergelijkbaar gevoel over als bij Waltz With Bashir: van beide films wéét ik dat ze ijzersterk zijn, maar ze raken me gewoon ietsje minder dan mijn echte favorieten en daarom zit een absolute topscore er voor deze films niet in. Niettemin een dikke aanrader!

In Humo’s top-100 aller tijden staat deze film hoog, op plek 14. In zijn recensie vertelt Erik Stockman dan ook over hoe hij als kind thuis eindeloos Snake Plissken naspeelde, net zoals hij ook Indiana Jones naspeelde. Waar die laatste voor mij ook een en al jeugdnostalgie is (ik heb die films talloze keren gezien), had ik deze Escape from New York nog nooit gezien.

Die nostalgie voel ik hier dus niet echt, al herken ik de toon uit deze film wel een beetje uit andere films en series uit de jaren ‘80 die ik in mijn jeugd (in de jaren ‘90) moet hebben zien voorbijkomen.

Maar de film deed mij dus niet zo veel als Stockman, die overigens wel héél wat actiefilms uit de jaren ‘80 in zijn top-100 heeft staan, een genre waar ik persoonlijk niet zo heel veel mee heb.

Niettemin erg sfeervol, met die vuile steegjes en de knappe soundtrack. De film weet op dat vlak echt iets bijzonders neer te zetten. Wat Kurt Russell betreft: ik vond hem niet zo geweldig maar verder stoorde hij mij ook niet echt.

Best wel van genoten en ik ben blij dat ik ‘m eens heb gezien, maar het is niet helemaal het soort van film waar ik echt een zwak voor heb en naar het einde toe vond ik het ook niet zo interessant meer. 3*

Wat een lauwe boel. Regisseur Rupert Wyatt lijkt een grimmige sfeer te willen neerzetten. Maar doet dat op redelijk knullige wijze in mijn ogen.

Deed me denken aan de serie Oz, waar ik ooit eens het eerste seizoen van zag. Beetje dezelfde soort gevangenis die eveneens spuuglelijk in beeld wordt gebracht. Met diezelfde bizarre geluidjes op de score. En Steven Mackintosh als wandelende karikatuur lijkt er ook al zo uit weggelopen.

Ook de andere acteurs bakken er wat mij betreft weinig tot niets van. Brian Cox in de hoofdrol valt nog te pruimen. Maar neem nu zo'n Damian Lewis als Rizza . Stelt dan de oppercrimineel voor die de touwtjes in handen heeft, maar komt compleet verwijfd over.

Het scenario vind ik middelmatig at best. Op zich wel een leuk idee om te switchen tussen de voorbereiding en de ontsnapping. Maar verder zie je het ene duffe cliché na het andere passeren.

Weet eigenlijk niet waarom ik hier nog 2 sterren aan geef. Maar op zich kijkt het allemaal nog redelijk vlot weg. En een film die The Partisan van Leonard Cohen gebruikt, heeft sowieso al een streepje voor.

M'n vierde Guillermo del Toro na El Laberinto Del Fauno en de twee Heljongens. Ook El Espinazo Del Diablo (Als er Spaans kán gebruikt worden, spring ik daar met een katachtige reflex op, zo ben ik) is weer een knap gemaakte prent.

Toch lijkt del Toro bij mij een beetje vast te zitten in de categorie 3-3,5* films. Geen verkeerde categorie natuurlijk, want ook Nolan, Soderbergh, Jonze, Greengrass, van Warmerdam en andere Manns hebben er hun tent opgeslagen. Goed ideetje om iemand op de zenuwen te werken: persoonlijke cineastencategorieën uit de doeken doen! AFRONDEN graag.

Vlug over naar El Espinazo Del Diablo. Vakkundig gemaakt dus, met sfeervolle, zonnige beelden en een rustige sfeer. Zoals velen hier opperen niet echt superspannend, maar wel een aardig drama met fantasy-elementen. Ook die typische Spaanse voice-over tekent present en daar hou ik wel van. Geeft het geheel warmte mee.

Ik vond het geen parel, gewoon een goeie film. Kleine 3,5*

Bijzondere prent, dit. Ik waande me bij momenten echt in de huid van een wanhopige Vincent Gallo als gewond dier (mede door die point of view shots). Hierdoor werd de paniek, vooral in het begin, bijna tastbaar. In schril contrast daarmee staan dan de serene, besneeuwde landschappen. Die werkten na verloop van tijd hypnotiserend en brachten een soort van rust teweeg in mij. Alsof je samen met het hoofdpersonage steeds meer gaat berusten in het lot.

Gallo is aandoenlijk in zijn witte pak en draagt het hele gebeuren met gemák. Enige dat een beetje wringt: hij ziet er voor geen meter als een Afghaan uit. Maar verder de juiste man voor deze rol. Heeft een zo wat stuurse uitstraling, maar tegelijkertijd iets fragiels. Al vaak goed in het verleden, maar toch echt wel heel sterk hier.

Voor mij dan weer niet nodig, waren die flashbacks. Ook nog eens zo lelijk overbelicht in beeld gebracht, terwijl de fotografie verder vooral winters en somber was. Elders visueel fraai en ook de score was prima.

Voorlopig net geen 4*, maar toch zeker ruim 3,5. Een van de meest interessante films die ik dit jaar al zag.

Een film die ik vroeger erg mooi vond, maar die me dit keer niet helemaal wist te overtuigen. De magie kreeg me maar heel af en toe eens te pakken. Waar ik het universum van de tandem Gondry/Kaufman voorheen wonderlijk vond, kwam het nu vooral gekunsteld over (die keukenscène bijvoorbeeld). Het deed me gewoon allemaal niet zoveel meer. Blijven wel over: de geslaagde fotografie, prima soundtrack en dito acteerprestaties van Winslet en Carrey.

3,5*

Leuke prent die mij meteen op sleeptouw wist te nemen. Nogal ADHD-achtig, maar zonder dat het storend wordt. Jammer genoeg blijft Everything Everywhere All at Once mij naar het einde toe iets te lang aanslepen.

Ik begrijp wel de status van moderne klassieker, want de film zit tjokvol originele vondsten maar houdt je als kijker tegelijkertijd in het verhaal.

Mij persoonlijk boeien dit soort Matrix-achtige toestanden met verschillende universums evenwel niet zo enorm, dus een absolute topper vind ik het niet.

Wel van genoten, ergens tussen 3 en 3,5* in.

Fijn filmpje. Weet vooral de vredige sfeer goed te vangen van zo'n rustige zomerdag in een stille buurt. Vond ik wel herkenbaar. Ferrell doet het prima, maar da's niet echt een enorme verrassing. Ook Rebecca Hall zie ik altijd graag bezig. Geen opzienbarende cinema, maar wel een prima prent. En altijd leuk om I Shall Be Released te horen passeren, hoewel die nog beter (en volledig) werd gebruikt in Sean Penns The Indian Runner.

Kleine 3,5*

Ook ik vind deze zeker niet tot Woody's beste werk behoren, maar de ongelooflijke sillyness veroorzaakte nu en dan toch eens een lachbui. Echt hilarisch is Everything You Always... jammer genoeg veel te weinig.

Als grote Allen-fan heb ik soms aan zijn gezicht genoeg om in een deuk te liggen, maar de enige écht geslaagde sketch vind ik hier echter "What is Sodomy?", waarin niet de regisseur zelf maar Gene Wilder de show steelt: héél flauw, maar toch heb ik er enorm om moeten lachen.

Maar daar staat dan een pijnlijke misser als Are Transvestites Homosexuals? tegenover, dat het Benny Hill-niveau nauwelijks ontstijgt.

De andere sketches zijn op zich wel te pruimen, zelfs de eerste, met die waanzinnig onnozele dialogen .

Ver verwijderd van z'n topniveau, maar het cliché wordt nog maar eens bevestigd: zelfs een mindere Woody allen is nog steeds leuk.

Deze nog maar een keertje van onder het stof gehaald met het oog op mijn Top 10 jaren '00 en wat blijft Ex Drummer een ongelofelijk opwindende brok cinema. Op audiovisueel vlak van het aller-, allerbeste dat ik ooit heb mogen aanschouwen en Koen Mortier weet daar dan nog eens een bij momenten hilarisch zwartkomisch verhaaltje aan te kleven. Rock 'n roll cinema van het zuiverste kaliber.

Van de werkelijk sublieme kleuren, over de grove korrel, tot de magistrale composities: Mortier imponeert, en nog geen klein beetje. Na de opening hing ik eigenlijk al in de touwen, maar Ex Drummer staat gewoonweg bol van de fenomenale scènes. Ook de soundtrack is om duimen en vingers bij af te likken en de manier waarop beeld en geluid samengaan getuigt van grote klasse. Zo'n gevoel voor timing zie je bij niet al te veel cineasten.

Ook de cast gooit hoge ogen, waarbij voor elke zonderling de juiste figuur lijkt gekozen. Vooral de 3 (originele) bandleden springen eruit en zorgen voor enkele dolkomische momenten: het agressieve charisma van Norman Baert, de aandoenlijkheid van Gunter Lamoot en natuurlijk de bizarre uitstraling van Sam Louwyck (ook te zien overigens in Mortiers hopelijk spoedig te verschijnen tweede worp), ze spelen het allen perfect.

Wat mij betreft is Koen Mortier er echt in geslaagd zowel humor als poëzie te puren uit de grootste marginaliteit. Niet voor iedereen, maar het talent van deze regisseur zou op zich al genoeg moeten zijn voor een zak sterren. Cinema is maar zelden zo elektriserend!

I think the joke is on... I don't know who the joke's on really... I don't even know if there is a joke.

Erg leuke, provocerende film van het genie Banksy. En die street art, echt mijn ogen uitgekeken! Niet alleen het werk van Banksy, maar ook de andere artiesten die aan bod komen.

Verder zeker ook een komische "documentaire". Die Guetta is levensecht als megalomane maar ook aandoenlijke fantast. Of iemand écht duizenden dollars aan een authentieke Mr. Brainwash heeft gehangen, weet ik niet. Mocht dat wel zo zijn, voelt die persoon zich nu waarschijnlijk behoorlijk gerold. Of net niet? Banksy laat me achter met een pak vragen, maar een intrigerend document is Exit Through The Gift Shop (coole titel) zeker.

Eens met dit heerschap. Interessant, maar iets waar ik moeilijk meer dan 3,5* aan kwijt kan.

Na The Sweet Hereafter weet Atom Egoyan opnieuw te overtuigen als filmmaker met een prent die naar mijn gevoel als een "Lynch light" aandeed, met het verschil dat je vragen op het einde wél allemaal worden opgelost.

Kille, mysterieuze sfeer zoals hier is aangehaald en een fantastische song op de soundtrack: Everybody Knows van Leonard Cohen kleurt de film op gepaste wijze, echt een meerwaarde!

Verder stoorde ik me niet aan de DJ en vond ik Mia Kirshner erg charmant (de droevige lapdance was wondermooi). Fascinerend hoor, deze Exotica!

Toch wel van genoten. Knokpartijen zoals knokpartijen er moeten uitzien, alles wat kán opgeblazen wordt opgeblazen en het geheel is geserveerd met een vette knipoog.

Leuk om al die actiehelden samen te zien, waarbij vooral Jason Statham en Dolph Lundgren me opvielen. Had eigenlijk verwacht me blauw te ergeren aan al die derderangs acteurs, maar dat viel wonderwel mee.

Ook goed dat The Expendables zich aandient als hapklare brok en het verhaal niet nodeloos wordt gerekt. Het voelt een beetje aan als een guilty pleasure, maar best een fijn filmpje.

3 sterretjes.

Leuk filmpje!

Wist op voorhand niet dat de regisseur van Office Space hier achter zat, maar tijdens het kijken viel me meteen dat gelijkaardige sfeertje op. Net geen komische topper, maar 'k heb toch meer dan eens luidop zitten lachen en verder kijkt Extract erg aangenaam weg.

Grappigste personage is dat van Affleck (I know I kid around a lot, and I'm a little bit of a character but I'm serious right now, this is real advice... You should try smoking a little bit of pot), en ook Bateman zorgt voor de nodige gein. Gene Simmons als advocaat en Gigolo Brad vond ik ook nog komisch, terwijl Kristen Wiig aandoenlijk speelt. Mila Kunis daarentegen had in deze prent wat weg van een alien, bijzonder vreemd.

Begrijp best dat mensen dit nonsens vinden, maar ik kan hier altijd wel van genieten.

Blijft een overrompelend meesterwerk. Ben heel wat van mijn favoriete films aan het herbekijken de laatste tijd, vaak na meer dan 10 jaar. En deze Eyes Wide Shut zal heel hoog in mijn top-10 blijven staan.

Op deze prent uit het gezegende filmjaar '99 zit nog geen spatje verval. Thematisch is het zo'n rijke film, Cruise speelt (in hetzelfde jaar van zijn legendarische rol in Magnolia nota bene) de pannen van het dak en zijn toenmalige eega moet niet onderdoen. De soundtrack is niks minder dan briljant en de camera laat zich op diezelfde spookachtige tonen meedrijven, wat zorgt voor een elegante beeldvoering. De wandelingen door een nachtelijk New York verworden tot een koortsachtige odyssee die je nooit zal vergeten.

Een film vol memorabele scènes waar je kan in blijven verdwalen, goed voor een groots afscheid van de meester Stanley Kubrick.