Meningen

Was alweer een tijdje geleden dat ik nog eens iets had gezien dat me echt wist mee te slepen, en ik had ook wel verwacht dat deze prent raak ging zijn, maar uiteindelijk was het toch een compleet ander stukje cinema dan ik in gedachten had. Niet erg want (500) Days Of Summer heeft me evengoed weten te betoveren.

Webb schotelt ons met zijn langspeeldebuut een waarachtig liefdesverhaal voor waarbij ik eindelijk weer eens zat te duimen dat de twee op het einde zouden samen blijven. Ik hoor overigens weleens dat 500 Days een happy end kent, maar ergens hou je er als kijker toch een ietwat wrange smaak aan over in mijn ogen. Het leven gaat na een periode van miserie wel weer verder met een nieuwe love interest, maar anderzijds blijft er dat knagende gevoel dat Summer verloren is.

Hierbij is het uiteraard noodzakelijk dat de acteurs het goed doen en ik ging steeds meer meefladderen met de vlinders in Toms buik. Joseph Gordon-Levitt, die na Brick en Mysterious Skin opnieuw een pareltje aan zijn oeuvre kan toevoegen, is bijzonder overtuigend als romantische ziel/slachtoffer van 'n hartendief. Dé attractie hier is voor mij echter Zooey Deschanel, knuffelachtiger worden ze niet gemaakt. Waar je aan het begin samen met Tom voor haar valt, wordt het steeds duidelijker dat achter al die vertederende charme iemand schuilt die zich niet helemaal wil overgeven. Tom begint in te zien dat zijn hart onvermijdelijk zal worden gebroken, en ook voor de toeschouwer wordt het bijna te pijnlijk om naar Summer te kijken. Ze verliest haar aantrekkingskracht niet en hij voelt nog steeds die verliefdheid, maar in haar hoofd is ze al weg. Niettegenstaande dit een fris en sprankelend filmpje is, zorgt vooral de treffende wijze waarop Webb dit hartverscheurende verdriet in beeld brengt ervoor dat (500) Days Of Summer recht naar de ziel grijpt.

De rest van de cast vind ik een pak minder noemenswaardig en zo hadden bijvoorbeeld de vrienden voor wat meer gein kunnen zorgen. Sowieso is het niet echt de humor maar vooral het liefdesverhaal waar de magie vandaan komt.

Visueel geen juweeltje, maar dat hoeft in dit soort cinema ook niet echt. Niettemin een aantal grootse shots van de gebouwen die Tom aan Summer toont, en ook een erg sterke scène waarin Gordon-Levitt in slow motion zijn T-shirt aandoet met op de achtergrond de vallende regen.

De soundtrack was er wat mij betreft dan wel weer boenk op, met niet alleen veel indie-rock maar ook verwijzingen naar songs in de film zelf. Aangezien dit soort muziek me persoonlijk heel erg aanspreekt, scoor je daar bij mij altijd makkelijke punten mee. Veel mooie nummers (het schitterende Sweet Disposition passeert bijvoorbeeld een aantal keer de revue) maar hét muziekmoment is voor mij de bezopen karaokeversie van Here Comes Your Man, in feite nog beter dan het origineel . Heel leuk gedaan.

Op zich redelijk gelikt en zeker niet foutloos (de speech waarin uitgehaald wordt naar de wenskaart-sector bijvoorbeeld) maar mede dankzij de herkenbaarheid en de ravissante Deschanel zeer charmante cinema! Ook de non-lineaire vertelstructuur is meer dan een gimmick. Compleet voor gesmolten!

Beklemmende maar ook afstandelijke prent die op audiovisueel vlak overtuigt en kan bogen op sterke acteerprestaties.

(N)iemands kille toon weerhield me er wat van echt emotioneel betrokken te raken, maar zowel de melancholische score als de cinematografische klasse van deze film tilt dit bevreemdend stukje cinema makkelijk naar 3 sterren.

Wat een prachtige, van tristesse doorwrongen uitstraling heeft Sara de Roo overigens! Vreemd dat ik haar niet vaker zie opduiken.

Ietsje minder dan het eerste deel. We komen meteen in de actie terecht en dat spreekt me meestal minder aan. Toch spelen de makers het slim door naar de jongeren over te schakelen. Op die manier houden ze het tempo erin en gaat de film niet slepen.

Nog steeds spannend en vind dat huis ook een erg geslaagde locatie, maar toch minder dan de eerste voor mij. 3*

Niet het soort cinema waar ik spontaan van begin te watertanden, maar deze 12 Angry Men wist me met gemak anderhalf uur te boeien. De 12 mannen zijn inderdaad niet allemaal even subtiele personages en de ontwikkeling van het verhaal is eigenlijk enorm voorspelbaar. Als kijker wéét je dat de 11 anderen 1 voor 1 zullen zwichten, maar toch gaat de film nergens slepen. Typisch zo een "gezellige" prent voor 's avonds laat als het buiten pijpenstelen aan het regenen is.

Kleine 3,5*

Knappe film weer van Boyle, maar niets verrassends. Jammer genoeg wist ik al hoe het verhaal zou aflopen, waardoor ik nooit helemaal werd meegesleurd in Arons avontuur. Maar verder etaleert good ol' Danny weer zijn vakmanschap en 127 Hours is dan ook vlotte cinema. Visueel opnieuw een erg kleurrijke boel, die naadloos aansluit bij Slumdog Millionaire. En dat doet ook de energieke soundtrack. Leuk, maar soms allemaal net wat te gelikt om echt te imponeren. Ten slotte een prima Franco en fijn om de mooie Clémence Poésy uit In Bruges nog eens te mogen bewonderen.

Goed dus, maar niet echt enorm bijzonder. 3,5*

Degelijk remake, hoewel de verrassing natuurlijk weg is. Babluani slaagt er wel weer in een bevreemdend, nachtmerrieachtig sfeertje te scheppen. Maar ook hiervoor zit je beter met het groezelige zwart-wit van het origineel. Riley beschikt over de nodige uitstraling en doet het hier zeker niet slecht. De vele bijrollen zijn dan weer verwaarloosbaar, hoewel het best eens fijn is om Statham te zien in de rol van booswicht.

Op zich een compleet overbodige remake die dan nog eens minder intrigeert dan het origineel. Maar slecht gemaakt durf ik 13 zeker niet noemen. 3*

Mist de subtiliteit en oprechtheid van Before Sunrise/Sunset, maar verder blijf ik dit toch ook een heerlijk filmpje vinden. 2 Days In Paris mikt duidelijk meer op de lach en slaagt daar bij mij wel in. Vooral Goldberg is bij vlagen geweldig als nuchtere Amerikaan die met steeds grotere verbazing moet aanzien hoe de Fransen rond hem zich gedragen. Die stare-down in de metro , geweldig.

Net als in Linklaters prachtige dubbel veel razende dialogen en een authentieke stadssfeer. Hier wel niet het gevoel dat je naar 2 mensen aan het kijken bent die voor elkaar gemaakt zijn. Toch 4* voor deze amusante praatfilm.

Voor een tweede keer gezien, ditmaal op Blu-Ray. Jammer genoeg was ik erg moe, wat een magische filmbeleving misschien wel in de weg zat. Niettemin enorm genoten van deze klassieker, maar de ervaring miste een klein beetje intensiteit om boven de 4* uit te komen (opnieuw: misschien de schuld van de Zandman).

2001: A Space Odyssey is ook wel redelijk afstandelijk en klinisch, maar het is dan ook weer die lijzige sfeer die deze prent bijzonder maakt. De lange, geluidloze scènes, de emotieloze personages, die kille stem van Hal... Bij momenten echt geweldig. Ook op visueel vlak hou ik hier wel van. Het heeft misschien niet de panache van pakweg Enter The Void, maar het wérkt wel wat mij betreft.

Een film die misschien pas bij de derde kijkbeurt helemáál weet te betoveren, maar toch al dik onder de indruk.

Vermakelijke onzin.

Roland Emmerich rijgt de clichés hier aan elkaar en 2012 verzuipt letterlijk en figuurlijk in de CGI. Ook de weinige rustmomenten worden enkel gevuld met belegen humor of sentimentele meligheid.

En tóch behoorlijk genoten. Het wordt namelijk allemaal met een vette knipoog gebracht en tot ongeveer een half uur van het einde ging ik best mee in dit doldwaze avontuur.

Ook de acteurs doen het niet slecht, met vooral een prima Cusack. Verder viel me weer op wat 'n ravissante verschijning Amanda Peet is.

Redelijk leuk. 2,5*

Na In The Mood For Love zowat een klein jaartje geleden nu ook "vervolgfilm" 2046 gezien, met als tussendoortje My Blueberry Nights. M'n derde Wong Kar-Wai dus en opnieuw pakt de Chinees uit met een hypergestileerde prent die jammer genoeg net als de twee voorgenoemde films de weg zo moeilijk vindt naar m'n hart.

Visueel is dit bij-zon-der indrukwekkend, maar spijtig genoeg blijft het voor mij een beetje bij uiterlijke schoonheid (voor sommigen zal dit heiligschennis zijn, sorry ), en raakte ik niet ondergedompeld in de vertelling.

2046 kent nochtans enkele verbluffende momenten: zo spàt de sensualiteit bijwijlen van het scherm en ook ik was bijzonder weg van het acteerspel van Tony Leung. Maar hoezeer ik gegrepen wou worden door de magie (het beeld dat ik had van 2046 voor ik 'm zag was dat dit een stukje wonderlijke cinema was), ik werd niet helemaal meegesleept. Niettegenstaande visueel grandioos en razend ambitieus.

Daar ben ik het wel mee eens. De nevenpersonages die dan mooi elk op hun beurt hun zegje mochten komen doen... Ik vond het niet altijd even interessant en hierdoor begon de film soms wat te slepen. Inderdaad dan liever gewoon wat door dat apocalyptische decor dwalen, geleid door de knappe muziek. Want laat daar geen twijfel over bestaan: ook in zijn tweede worp pakt Koen Mortier uit met tonnen audiovisuele flair. Erg somber allemaal, maar ook enorm indrukwekkend gebracht.

Voor mij iets minder dan debuut Ex Drummer, maar niettemin bevestigt Mortier met deze 22 Mei. Kleine 4*

Magistrale film. En zo "on-Spike Lee" .

De hele prent baadt in een waas van melancholie, een tristesse die elke porie van elke baksteen van het New York na 9/11 lijkt uit te ademen in 25th Hour. De gloriedagen zijn voorbij en zelfs als er wordt aan teruggedacht, bekruipt een neerslachtig gevoel je. De euforie van de mooie tijd van weleer is niet meer voelbaar, enkel de wetenschap dat het gedaan is.

Absoluut hoogtepunt is de al vaak aangehaalde monoloog waarin Monty tegen iedereen van leer trekt, om te besluiten dat ie zelf nog de meeste schuld treft. Zag 25th Hour nu voor de derde keer en vanaf dat Monty in het restaurant van z'n vader toekomt, kreeg ik al stootjes van kippenvel te verduren omdat ik wist wat er me te wachten stond. Een onwaarschijnlijk memorabele scène!

Fantastisch gespeeld ook door Edward Norton, één van m'n favoriete acteurs. Ook de rest van de cast doet het uitmuntend.

Ook al grandioos zijn de cinematografie en de soundtrack: het is een trage film, maar het ritme is zo uniek en werkt ontzettend goed.

Fenomenale Spike Lee joint en één van m'n favoriete films aller tijden.

Best genoten van dit fijne filmpje maar precies toch weer wat minder dan de meesten hier. Het is me ook na 35 Rhums nog steeds niet helemaal duidelijk waarom Claire Denis zo dikwijls als genie wordt afgeschilderd.

In ieder geval is deze prent opnieuw iets compleet anders in vergelijking met haar andere worpen die ik reeds zag. Erg rustig verteld, en eigenlijk gebeurt er zo goed als niets in 35 Rhums. Wel een redelijke sfeerschepping, maar om nu te zeggen dat ik volledig ondergedompeld werd... Niet echt.

Zeer sterk geacteerd wel, en de hier al vaak bejubelde barscène is inderdaad weergaloos, van het allersensueelste dat ik het afgelopen filmjaar heb gezien. Verder gewoon aardig, wat mij betreft niets meer.

The battle of the noses!

Serieuze exemplaren, die snufferds van Daniel Auteuil en Gérard Depardieu. Auteuil zie ik altijd wel graag aan het werk, en ook hier is 'ie overtuigend wat mij betreft. Depardieu, wiens lichaam voor 70% bestaat uit neus, viel me dan weer wat tegen. Waarschijnlijk omdat zijn personage een ongenuanceerde balzak is!

Haal de machtsstrijd binnen de politiemacht gerust eens aan, 36 Quai Des Orfèvres (goeie titel), maar maak er geen belachelijk Goed tegen Kwaad treffen van aub. De kelk der nuance laat regisseur Olivier Marchal enthousiast aan zich voorbijgaan, en daar kreeg deze jongen al vlug de poeperij van. Deze film slaat je echt murw met ellende, dat het een redelijk frustrerend gebeuren wordt.

Blijkbaar acht Marchal het eveneens nodig om ons met handen en voeten uit te leggen dat de goede vriend van Vrinks weldegelijk Klein noemt aan die moordenaars. HUH, WAT?? Maar we konden het toch niet horen, want het geluid was weg?? HUH! Hoe zat dat dan?! Gelúkkig wordt hetzelfde fragment nog eens herhaald, deze keer mét geluid. Bedankt, briljante persoon! Zo begrijpen wij, simpele medemensen, ook uw geniale ingreepjes.

Teleurstelling, 2*.

Nog eens herbekeken en toch wel een van de leukere binnen zijn genre. Veel grofgebekte humor, zonder dat de personages compléte karikaturen worden. Vooral de 3 collega's van Andy zorgen voor de nodige gein. Jammer genoeg wordt The 40 Year Old Virgin naar het einde toe veel te sentimenteel, iets wat veel van deze filmpjes de das omdoet. Ook niet elke grap is even geslaagd, maar alles bij elkaar toch wel een gezellige wegkijker.

3*

Aardige prent, maar ook geen cinema die over een paar weken nog door mijn hoofd zal spoken, vrees ik. De eerste helft is sporadisch wel eens goed voor een gniffel, maar echt overtuigend vond ik het allemaal niet. Daarna wordt het wat serieuzer, en dat werkt ook wel.

50/50 confronteert je met je eigen sterfelijkheid, iets waar ik in het dagelijkse leven eigenlijk zelden mee bezig ben. Niet echt wereldschokkend voor een prent over kanker, maar regisseur Jonathan Levine brengt het wel op een oprechte manier. Met zijn aanpak vermijdt hij grotendeels de valkuilen der klefheid, maar een echt bijzondere film wordt het in mijn ogen nooit.

Hetzelfde geldt voor de acteurs. Gordon-Levitt en Rogen zie ik wel graag bezig, maar om nu te zeggen dat ze hier excelleren... Niet echt. Ook jammer dat er aan geen enkele bijrol wat vlees lijkt te hangen.

3* dan maar.

Cynische, bijna nihilistische prent waarvan ik niet goed weet wat er mee aan te vangen. Echt geslaagd kan ik À Ma Soeur! niet noemen, maar de film wist niettemin de volledige speelduur m'n aandacht vast te houden. Redelijk overtuigende acteerprestaties ook.

Verre van een hoogvlieger, maar toch interessant genoeg om me in de toekomst nog eens aan Catherine Breillat te wagen.

Pas m'n eerste film van Takashi Miike en niet helemaal wat ik verwacht had. Ongeveer 3/4 van de film is erg sober en rustig, ook op visueel vlak. Pas helemaal aan het eind gaan de registers open, en die combinatie was eigenlijk wel geslaagd. Vond het zeker geen meesterwerk, maar wel een prima kennismaking met deze cineast. 3,5*

M'n tweede Ceylan na Uzak en ook deze keer ligt het tempo heel erg laag, waardoor de prent tijdens het bekijken eerder saai aandeed. Achteraf onthou ik genoeg goede dingen, maar een fijne kijkervaring was het niet echt.

De look van Three Monkeys mag er nochtans wezen (hoewel niet helemaal mijn smaak) met die onaardse kleuren die de hele film blijven sieren waardoor je een unieke kijk krijgt op Istanboel. Ook de statische shots dragen bij tot de zweverige, soms surrealistische sfeer.

De acteurs kwijten zich prima van hun taak waarbij het ene personage nog troostelozer voor de dag komt dan het andere. Die zoon is overigens de Turkse lookalike van Matthias Schoenaerts!

In wezen dus best een intrigerende, lichtjes ongrijpbare film die mij echter niet altijd evenveel wist te boeien.