Meningen

Voor dit soort films vind je moeilijk een betere dan Denzel Washington. Het is pure Hollywood en de prent verloopt volledig volgens het boekje maar hij speelt het toch zo overtuigend. Een fijne popcorn flick dus.

De rest van de cast ontstijgt de middelmaat in mijn ogen echter niet, met een Travolta die het op zich niet slecht doet maar toch wat te karikaturaal voor de dag komt. Werd wat mij betreft dan ook van het doek gespeeld door Denzel. De rest van de acteurs lijkt er maar wat bij te lopen voor spek en bonen, hoewel ze 't met z'n allen eigenlijk nog best aardig doen.

Visueel ook dik in orde, deze The Taking Of Pelham 1 2 3, met wederom Scotts gekende flitsende stijl, zonder dat het deze keer al te hyperkinetisch wordt. Wat eigenlijk voor de hele film geldt: Pelham 1 2 3 geniet een soort soberheid, ook al omdat de actie-momenten tamelijk schaars zijn, die ik erg kon appreciëren.

Niks nieuws onder de zon, maar wel een leuke wegkijker met een uitstekende Denzel Washington in de hoofdrol.

Hoewel ik Tony Scotts remake best wist te smaken toch meer genoten van het origineel. Meer sfeer, luchtiger ook, en met een in mijn ogen veel betere schurk.

Hoe hard Scott ook z'n best heeft gedaan, dat typische seventies-gevoel haalt het makkelijk bij de hippe stijl van de update, en zelfs de humor vind ik een pak leuker. Joseph Sargent houdt het gewoon een stuk gezapiger en simpeler waardoor je de kans krijgt om echt ondergedompeld te raken.

Onderhoudend filmpje. 3,5*

Al een paar keer gezien, dus de verrassing is een beetje weg. Niettemin blijft deze film vlot overeind, hoewel 'ie naar het einde toe een tikkeltje langdradig werd.

In de eerste helft is het heerlijk meegenieten langs de Italiaanse riviera met de zonovergoten beelden en een zwoele sfeer. Blonde god Jude Law is geweldig gecast als nonchalante casanova en de sproetjes van Gwyneth Paltrow zien er schattig uit onder de stralende zon.

In de tweede helft neemt de film dan een andere wending en komt de ware aard naar boven van Tom Ripley, erg sterk vertolkt door Matt Damon. In principe is het maar moeilijk sympathiseren met die verwrongen geest, maar Damon slaagt erin Ripley iets aandoenlijk mee te geven. Deed me nogal denken aan zijn latere rol in The Informant. Daar geeft hij (weliswaar op komischere wijze) ook al zo overtuigend gestalte aan iemand die je liefst eens goed door elkaar wil schudden.

Geen meesterwerk wat mij betreft, maar toch een knappe prent. 3,5*

Blauwe vrouwenogen. Wie zijn ze, wat doen ze en mogen ze echt wel zó blauw zijn? Dju toch, Betsy. Dju toch! Om nog meer slachtoffers te vermijden, zet ik momenteel een klein actiegroepje op. Ik ken mijn opdracht, dus da's nu niet belangrijk.

Wel niet te verwonderen dat Travis er weke knieën aan overhoudt. Doorwrongen van eenzaamheid ziet hij nochtans geen schoonheid meer rond zich, enkel nog de smeerlapperij. En als ook zijn relatie met Betsy mank loopt, is de vervreemding totaal. De poster die er nu staat geeft dat gevoel van isolement erg mooi weer.

Vandaag Taxi Driver dus voor de derde keer bekeken. Na de eerste keer was ik weggeblazen en na de tweede dacht ik "Is ie nu wel echt zo goed?" Een film waarvoor ik in de juiste mood moet zijn waarschijnlijk... Een film ook die je moet voelen, en vandaag voelde ik hem in hart en nieren.

Een prent met gebreken nochtans. Maar daar staat zoveel tegenover, dat ik Scorsese die meteen vergeef. Voor mij is het wél een enorm sfeervol gebeuren. De cinematografie vind ik bij momenten prachtig, vooral tijdens de nacht. De finale in het appartement is zo'n bloedmooie scène. Die rauwe kleuren, met veel roodtinten... Iel ferm! Ook de jazzy score geeft dat alleen-in-de-nacht-gevoel schitterend weer.

Diep intense film, met een meesterlijke De Niro. 5*

Een film die inderdaad punten scoort met het verschroeiend mooie slot. Verder best een aardige prent die tot die laatste minuten echter niet boven de middelmaat uitstijgt. Goeie acteurs wel, Melvil Poupaud en Valeria Bruni Tedeschi op kop.

Kan me weer aansluiten bij james_cameron. Best wel een sympathieke maar wat te brave indie die nooit écht weet te imponeren. Reilly zorgt voor de grollen en de lange drinkscène wist mij ook wel te bekoren. Audiovisueel stelt het allemaal niet veel voor, maar enorm heb ik me daar niet aan gestoord. Wel fijn om eens te zien, maar tegen morgen wellicht al grotendeels vergeten.

3* dan maar voor deze Terri.

Ik heb eigenlijk nog steeds vaak van Youth Without Youth, maar me toch eens aan Tetro gewaagd.

Vincent Gallo is dan ook van de partij! En hoewel die altijd kijkt alsof hij elke seconde iemand in het gezicht gaat bijten, staat hij ook dikwijls garant voor een interessante kijkervaring. Sinds The Brown Bunny hoef ik me bijvoorbeeld niet meer af te vragen hoe Chloe Sevigny er zou uitzien terwijl ze een blowjob uitdeelt. Zo gaan die levensvragen één voor één van de lijst.

Gallo is best aardig (en die spanning van Slaat-hij-hier-gruwelijk-aan-het-moorden? brengt hij gewoon weer met zich mee), maar vooral nieuwkomer Alden Ehrenreich komt prima voor de dag. Levert een geslaagd visitekaartje af. Negen jaar na het héérlijke Y Tu Mamá También ziet mujer muy guapa Maribel Verdú er overigens nog altijd verrukkelijk uit.

Jammer genoeg is Tetro me toch wat te theatraal en melodramatisch. Vooral de tweede helft wist me minder te bekoren en de laatste pakweg 20 minuten waren zelfs gewoonweg vermoeiend.

Visueel overtuigt Coppola wel weer redelijk, met fraai belichte zwart-wit beelden. Ook de zuiderse muziek die mee de soundtrack kleurt, dompelde me onder in een uniek sfeertje. Ik las in een recensie dat Tetro iets tijdloos over zich heeft, en daar kan ik me wel in vinden. Tot iemand met een GSM (Huh...? Een mobieltje!) in de weer was, zat ik me af te vragen in welke periode deze film zich nu eigenlijk afspeelt.

De thematiek is vintage Coppola, maar echt meegesleept door het verhaal werd ik niet. 2,5*

Eens herbekeken en The Thin Red Line blijft een mooie, gevoelige en poëtische oorlogsfilm. Visueel bij momenten fraai (zeker de zwemscènes), hoewel ik The Tree Of Life op dat vlak toch nog wat meer bravoure vond hebben. Bij de acteurs viel vooral Caviezel me op, prachtige uitstraling heeft die. Toch weet Malick me ook hier niet echt helemaal tot op het bot mee te slepen. Net als The Tree Of Life dus 3,5*.

Had deze prent nog nooit gezien. Kende 'm eigenlijk enkel van Cartmans luizentest in South Park. You saw it in The Thing and you're wasting everyone's time!

Fijn filmpje in ieder geval. Eighties-cinema die gezellig wegkijkt. Goede setting overigens, zo'n basis op de Noordpool. Vooral het sfeervolle eerste deel wist me te bekoren, hoewel de special effects in de tweede helft zeker niet stoorden. Vond ze helemaal niet zo knullig.

Leuk, maar een onvervalst meesterwerk zie ik er nu ook niet in.

Echt een hilarische komedie, vol fantastische oneliners, die me net als Thomas83 wat aan The Office doet denken.

Ongelooflijk idiote figuren die met de nodige sérieux worden voorgesteld, hoewel de écht malle zaken er misschien uit hadden gekund ('k denk bijvoorbeeld aan een drummer die in rook opgaat) om de humor nog kracht bij te zetten.

Veel meer kan ik er eigenlijk niet over kwijt, maar toch nog enkele van m'n favoriete passages uit This Is Spinal Tap:

He was the patron saint of quality footwear.

You can't really dust for vomit.

He died in a bizarre gardening accident... Authorities said... best leave it... unsolved.

It's such a fine line between stupid and clever.

They're not gonna release the album... because they have decided that the cover is sexist.
- Well, so what? What's wrong with bein' sexy?

Knappe, intrigerende prent waar ik misschien nog net iets meer van verwacht had. Alfredson is er in ieder geval met verve in geslaagd de seventies-sfeer te capteren. Het geheel is sober en erg somber, en elke pixel ademt paranoïa.

Een film die zich wellicht niet helemaal laat vatten bij een eerste kijkbeurt, dus misschien kan Tinker Tailor Soldier Spy de volgende keer z'n verwachtingen volledig waarmaken. Niettemin nu al van genoten, goed voor 3,5*.

Dit is voor mij ook de grote kracht achter dit kleine filmpje. Ongelooflijk hoe overtuigend Céline Sciamma deze leeftijd naar het doek heeft weten te vertalen. Net als in haar debuut gebruikt ze hiervoor tedere beeldtaal, maar dit keer op een heel naturalistische manier. Muziek is afwezig en ook visueel staat alles in teken van de personages. De zomerse kleuren zijn overigens wel aangenaam om naar te kijken.

Dat het zo goed werkt, heeft natuurlijk ook te maken met de naturelle acteerprestaties. De hoofdrolspeelster is perfect gecast en zorgde ook bij mij voor ambiguïteit (tot ze een jurk aan moest, had ik voortdurend het gevoel naar een jongen te zitten kijken) en ook het kleine zusje en Lisa doen het uitstekend.

Naast de goed getroffen leefwereld van de kinderen, kan Tomboy bogen op een soort van spanning die door de leugen ontstaat bij alledaagse taferelen. Zelf vergelijkt Sciamma het met een agent die de maffia moet infiltreren, en daar heeft het voor de kijker inderdaad wat van weg.

Erg fijn filmpje dat toch misschien net wat te klein is om mij helemaal omver te blazen. Niettemin ruim 3,5*.

Pas m’n tweede Tarr na het weergaloze Sátántangó. De synopsis leest opnieuw als het soort van film waarbij het wel eens vechten kan worden tegen Klaas Vaak. En opnieuw is dat maar schijn, want The Turin Horse intrigeerde van de magistrale opening tot het wrange eindshot.

Tussendoor wist Tarrs afscheidsfilm mij evenwil minder te fascineren en betoveren dan zijn 7 uur durende epos uit 1994. Ik had eigenlijk zelfs wat het gevoel dat 2,5 uur te weinig was , maar de film blijft dan ook erg minimalistisch en ingetogen. Wachten op Godot Béla Tarr style, hoewel het me net als SB ook wat deed denken aan Jeanne Dielman.

De hypnotiserende zwart-wit fotografie, de barre weersomstandigheden, het desolate landschap, de muziek van Mihály Víg... Het sluit allemaal nauw aan bij Sátántangó (en waarschijnlijk ook bij zijn ander werk?), maar ook op dat vlak vond ik deze misschien net iets minder indrukwekkend.

Wel een erg bijzondere prent, die meer dan waarschijnlijk beter en beter wordt tijdens het rijpingsproces. Nu, vlak nadat ik ‘m heb gezien, hou ik het op een mooie 3,5*.

Ouderwetse charme volgens de een, belegen en ongeïnspireerd volgens de ander. Ik zit er een beetje tussenin. The Tourist heeft inderdaad wat weg van de gezellige, klassieke spionagefilms, en de actie is eindelijk nog 'ns goed gedoseerd. Maar het is allemaal zo veilig en déjà-vu dat het resultaat toch wat naar mottenballen ruikt.

Er is het verhaal, en ja... Da's enorm onnozel. Visueel wel degelijk vakwerk, maar ook daar is het ver zoeken naar een beetje cohones. En dan de acteurs: op zich heb ik niks tegen Jolie en Depp. Maar hier vertolken ze toch geen ménsen? Jolie als stijve hark die zich blijkbaar niet op een filmset waant maar op één of andere catwalk. Dat loopje! En dan sympathieke Johnny... Hij wordt waarschijnlijk verondersteld een soort van everyman te zijn. Jammer genoeg doet hij veel te hard zijn best om zo duf mogelijk over te komen en probeert 'ie het geheel zoals altijd weer iets silly mee te geven... Pakte compleet verkeerd uit bij mij. En van chemie tussen deze 2 snuiters is er ook niet echt sprake.

Ach ja, zolang dit "verstand-op-nul-filmpje" duurde ging ik best mee in deze nonsens. Niet meer en niet minder. En soms is dat ook al genoeg.

2,5*

Originaliteitsprijzen gaat Ben Affleck inderdaad niet wegkapen voor The Town. De film rijgt de clichés aaneen alsof Inspecteur Winne en Agent Sabbe van het ITCH (het Interventieteam voor Clichéhandhaving) mee op de set stonden. To protect and conserve!

Maar persoonlijk heb ik tóch genoten van Afflecks tweede. Het is een oerdegelijk en strak verteld misdaadverhaal, met prima acteerprestaties. De meeste personages zijn wel stereotypes maar voor mij géén bordkartonnen figuren. The Town wordt dan ook bevolkt door ijzersterke acteurs. Jeremy Renner, Jon Hamm, Rebecca Hall... Allemaal mensen die ik graag bezig zie. Binnen de familie Affleck doe je me meer plezier met supertalent Casey, maar Ben is hier wat mij betreft zeker niet slecht.

Zeer solide prent dus. Audiovisueel best oké en een erg geslaagde car chase. Slotsom: 3,5*.

Blijft absoluut een geweldige prent. Die 90's cool, de heerlijke cinematografie, de spot-on soundtrack, de sfeer, de humor... Boyle brengt drugsverslaafden hier misschien nogal rock & roll in beeld, maar het is toch ook allemaal enorm smerig. En Ewan McGregor is ronduit fantastisch.

Een van dé films van de jaren '90. 5*

Vind deze sterker dan het gelijkaardige Body Of Lies (hoewel dat ook best een genietbare prent is), alleen al omdat het verhaaltje beter en vooral duidelijker wordt ontsponnen. Geen onnodig ingewikkeld gedoe, gewoon een rechtlijnige, oerklassieke thriller.

Don Cheadle is zoals vaak erg goed en ook Saïd Taghmaoui (aka Saïd uit La Haine) doet het zeer overtuigend. Net als otherfool had ik (vooral in het begin) wat moeite met Guy Pearce, die deze prent nog eventjes leek te gaan verprutsen.

Toch een onderhoudende film, deze Traitor.

Na The Machinist weet Anderson me opnieuw te charmeren met deze sfeervolle treinfilm die op het einde wat mij betreft wel wat ontspoort. De sfeer zit er meteen goed in en het claustrofobische van zo'n trein als belangrijkste locatie doet Transsiberian duidelijk goed. Jammer dan ook dat de ontwikkelingen steeds monumentalere proporties aannemen en daarmee toch bijzonder ongeloofwaardig worden. Op het moment dat het personage van Harrelson z'n wederhelft opdraagt een geschaakte belager uit de trein te shotten, is de pastiche niet veraf en kon ik de meewarige glimlach amper van m'n gezicht vegen. Verder vond ik ook de vertolkingen genietbaar, niet in het minst van Emily Mortimer, die hier niet bij iedereen in de smaak valt. Ook de andere acteurs kwijten zich prima van hun taak, waarbij ik me niet stoor aan de ietwat onsnuggere uitstraling van Woody Harrelson. En hoewel Ben Kingsley wel nooit m'n favoriete acteur zal worden, werkte hij me deze keer zeker niet op de zenuwen.
Foutloos is Transsiberian dus zeker niet, maar het is wel een genietbare prent die het naar mijn gevoel meer moet hebben van de sfeerschepping dan van de pure spanning. Maar ik heb dan ook een beetje een zwak voor films die zich in een trein afspelen.

Razend ambitieuze, spirituele film die wel Malicks absolute magnum opus leek te moeten worden. In die zin is The Tree Of Life voor mij persoonlijk een beetje vergelijkbaar met Mr. Nobody van Jaco Van Dormael. Ook zo'n prent waarbij ik het gevoel had dat de maker ervan een allesomvattend levenswerk in gedachten had. En net als Mr. Nobody weet ook The Tree Of Life mij niet helemáál te overrompelen.

Daarvoor is het gezinsrelaas mij net wat te gewoontjes en de toon van deze film misschien toch net wat te zweverig: de (heel af en toe bijna potsierlijke) voice-over, het melige slotakkoord... Ik kan Malicks stijl wel appreciëren, maar het is voor mij niet het summum. Hetzelfde geldt voor zijn visuele aanpak, die uiteraard van veel vakmanschap getuigt. De immer bewegende camera glijdt weer sierlijk langs de personages heen. Maar de vele (mooie maar soms ook wel wat steriele) natuurplaatjes... Tja, helemaal wild word ik daar nooit van.

Tot daar mijn (kleine puntjes van) kritiek in een zoektocht naar redenen waarom ik deze The Tree Of Life toch niet onder m'n absolute favorieten schaar. Want verder is dit natuurlijk een erg knappe prent, met ook nog goede acteerprestaties van zowat iedereen. Pitt als strenge vader, Chastain als engelachtige moeder en ook de 3 broers zijn geweldig.

Ik begin dan maar met een (ruime) 3,5.

Hehe, ik moest ook meteen aan 'Le nez de Marmande' denken. Prachtige snufferd heeft die man.

Ik had trouwens ook verwacht dat Les Triplettes echt een film ging zijn over wielrennen, maar dat bleek toch niet helemaal het geval. Wat ik in de plaats kreeg voorgeschoteld, was bij momenten wel weer knap. Maar me echt vervoeren? Nee, daar slaagde Chomet net zoals bij L'Illusioniste niet in.

De animatie ziet er nochtans opnieuw lekker ouderwets uit en de warme kleuren mogen er meer dan wezen. Ook de muziek vond ik redelijk geslaagd. Maar zoals Onderhond al zei: het heeft allemaal niet zoveel om het lijf. Best sympathiek, maar soms ook een beetje saai.

2,5* dan maar.

Tropic Thunder wordt over het algemeen vrij goed onthaald heb ik zo de indruk en dus waren m'n verwachtingen navenant. Jammer genoeg zijn die nu ook niet helemaal ingelost: zeker, er valt wat te lachen, maar te weinig zijn Stiller en z'n handlangers echt hilarisch naar mijn gevoel.

Robert Downey Jr., Tom Cruise (!) en Stiller zelf konden mij bij momenten bekoren, maar daar staan dan personages tegenover waar weinig of niets mee werd aangevangen. Jack Blacks geinigheid wordt zelden uitgespeeld en ik ging al op m'n horloge kijken toen Nick Nolte nog maar in beeld kwam.

Begrijp me niet verkeerd, als hapklare komedie is Tropic Thunder nog zo slecht niet, maar ik had gewoon dat ietsje meer verwacht van Ben Stiller, zo iemand die ik toch meer apprecieer als acteur dan als regisseur, blijkbaar. Zijn optreden in Extras van Ricky Gervais (alles bij mekaar is hij nog geen tien minuten in beeld) doet z'n komische talent veel meer eer aan dan de hyperkinetische nonsens waar hij nu zelf mee komt aandraven. Scherpe kritiek, maar waarschijnlijk verwachtte ik een beetje teveel van deze prent. Niettemin goed voor een aantal gniffels en een uitzonderlijke schater.

Sterke film waarin de erotische spanning voortdurend te snijden is, om enkel op vreselijk excessieve wijze tot ontploffing te komen.

Die sensuele maar ook lichtjes bevreemdende sfeer wordt briljant kracht bijgezet door de Tindersticks-soundtrack, met als absoluut hoogtepunt het 'titelnummer' Trouble Every Day.

Op visueel vlak werd ik niet helemaal overdonderd, gewoon zeer degelijk. Deed me trouwens wat denken aan het ijzersterke Don't Look Now (Nicolas Roeg).

Dan zijn er nog de goede acteurs, met op kop een wederom zeer enigmatische Vincent Gallo. Ook Béatrice Dalle, die het midden houdt tussen wellustig en huiveringwekkend, en de wondermooie Tricia Vessey, weliswaar in een minder in het oog springende rol, doen het erg overtuigend.

Veel héél enthousiaste reacties bij deze film, zo laaiend ben ik dan weer niet. Maar een bijzondere prent is Trouble Every Day zeker.

Leuk filmpje weer van de Coens, maar toch iets minder bijzonder dan we van hen gewoon zijn. In het begin bekroop een Dr.-Quinn-Medicine-Womangevoel me zelfs even (the horror!) Gelukkig zorgden de droogkomische dialogen al vlug voor het nodige vermaak. Bridges, Damon en nieuwkomer Hailee Steinfeld doen het allen prima en de wisselwerking tussen de 3 levert grappige momenten op. Visueel ook wel weer degelijk, maar zeker niets om van achterover te vallen.

Geestiger dan verwacht, maar toch ook allemaal nogal rechtlijnig. De twist die de Coens meestal aan een genre weten te geven, ontbreekt hier een beetje. 3* dan maar, hoewel een halfje meer er in een gulle bui ook wel had ingezeten.

Twilight is zoals hier al vaak aangehaald en bewezen een hype onder tienermeisjes. 'k Denk dat er daardoor wel een paar meewarig zijn gaan doen over de film, maar ik vind het best een fijne prent.

De donkere boslandschappen zorgen voor de juiste sfeer en 'k heb stiekem ook een serieuze zwak voor de ravissante Kristen Stewart. De mix tussen romantiek en horror light werkt verrassend goed, vooral dankzij de erg geslaagde opbouw. Die twee uur vliégen echt voorbij.

Veel zeer hoge scores hier, maar zo vrijgevig ben ik nu ook weer niet. Gewoon een fijn filmpje met een geslaagde "late-herfst"-look.

M'n derde film van deze regisseur na The Yards en We Own The Night en opnieuw weet James Gray te overtuigen met een prent die baadt in melancholie. De beeldtaal is wederom somber en de personages tragisch, kortom een Gray pur sang.

En hoewel ik een groot liefhebber ben van misdaadfilms, is dit romantisch drama waarschijnlijk z'n beste die ik al heb gezien. Het verhaal wordt zeer rustig en sober verteld, en kruipt zo langzaam onder je huid, waardoor de tristesse van Leonard je tot op het bot raakt. De manier waarop Joaquin Phoenix gestalte geeft aan deze beschadigde ziel is niets minder dan fenomenaal, hoewel je aanvankelijk vreest dat ie een typetje aan het neerzetten is. Niks is echter minder waar en het is dan ook vreemd dat Phoenix schromelijk over het hoofd werd gezien door de oscar-jury.

De rest van de cast is van hetzelfde torenhoge niveau, waarbij de fabelachtige Gwyneth Paltrow als femme fatale naast het hart van Leonard ook dat van de kijker genadeloos breekt. De onbereikbare vrouw werd nog maar zelden zo pijnlijk herkenbaar op pellicule vastgelegd. Ook Vinessa Shaw is erg innemend als "tweede" geliefde.

Niet altijd even makkelijk om naar te kijken, maar toch een bloedmooie tragedie die dankzij de goeie acteurs wel eens tot de beste van het nieuwe filmjaar zou kunnen gaan behoren.