Meningen

M'n derde Kim Ki-duk en 'k begin te vrezen dat het nooit wat zal worden tussen mij en de eigenzinnige Koreaan. Wat heb ik het verdomd moeilijk om iets te voelen voor z'n personages.

Misschien stap ik ook niet met de juiste mentaliteit z'n films binnen: 'k dacht dat het de bedoeling was om mee te leven met de protagonisten, maar hier betrapte ik mezelf er echter op losweg te zitten hopen op de dood van Han-Gi maar ie wou er maar niet aan gaan. Integendeel, op 't einde gaat hij zelfs aan de haal met de ravissante Sun-Hwa.

En dat brute geweld ook altijd, wat is daar nu de bedoeling van? Elkaar slaan, schoppen en neersteken (op inventieve wijze, dat moet ik 'm geven), liefst tot iemand serieus verminkt uit de strijd komt. Ik kan er helemaal niks mee.

Ook op visueel vlak is Bad Guy in mijn ogen middelmatig at best. Het kleurgebruik, de beeldvoering: mij is echt niet duidelijk waarom deze cineast een genie wordt genoemd.

Zelfs de muziek zet voor mij geen zoden aan de dijk: meer dan een aantal kitscherige deuntjes heb ik niet gehoord.

Toch is Nabbeun Namja geen film die ik gaandeweg hartsgrondig ging gaan haten. Het is allemaal nog redelijk intrigerend tot je in de smiezen krijgt wat voor 'n slot Ki-duk er hier gaat aan breien. Ook de twee hoofdrolspelers, en dan vooral Cho Je-Hyun, lopen over van de uitstraling.

Zal in de toekomst mijn vingers nog wel eens verbranden aan Ki-duk, puur uit nieuwsgierigheid, maar 't zal wellicht nooit iets worden.

La Naissance Des Pieuvres voor een tweede keer bekeken en opnieuw compleet betoverd door deze coming-of-ageparel. De chemie tussen de twee meisjes heeft een tederheid over zich die ik nog niet vaak heb gezien.

Beiden spelen dan ook de pannen van het dak: de ravissante Adèle Haenel is erg overtuigend als "mooiste meisje van het zwembad" en laat op geloofwaardige wijze glimpsen van gevoeligheid zien achter het hautaine masker. Ook de manier waarop de jongensachtige Pauline Acquart haar nieuwe vriendin verafgoodt getuigt van grote klasse. Dan is er ten slotte nog Louise Blachère, die de driehoeksverhouding vervolledigt, en ook zij is perfect gecast.

Op audiovisueel vlak laveert Céline Sciamma tussen dromerigheid en stunteligheid, wat gezien de thematiek wonderwel past. Alsof ze net als de hoofdpersonages zachtjes op zoek moet naar haar identiteit.

Heel, héél mooi filmpje.

Bij momenten best wel aardig, maar Cronenberg slaagde er bij een eerste kijkbeurt geen seconde in om me echt mee te krijgen. Ik raakte nooit ondergedompeld in de film en net als user Goodfella miste ik vooral sfeer, waardoor het ook voor mij een behoorlijk afstandelijke kijkervaring werd. Af en toe wel intrigerend en Peter Weller staat echt geweldig te acteren. Daarom toch nog 2,5*.

Stevige politiefilm die ik toch ietsje minder speciaal vind in vergelijking met veel anderen hier. Vooral erg degelijk, maar een onvervalste genre-topper herken ik er niet in.

Op visueel vlak bijvoorbeeld is Narc nogal onevenwichtig in mijn ogen. Er wordt veel geprobeerd, maar enige lijn lijkt er niet echt in te zitten: de bedoeling van de split-screens is mij hier niet helemaal duidelijk, en de wazige, (te) schokkerige momenten werken voor geen meter. De grimmige (met behulp van een blauwe filter tot stand gekomen) look mag er nochtans wezen, maar oogt net wat te goedkoop om te imponeren. Ook de score is niet overdonderend.

Verder wel een potige policier met solide acteerprestaties: vooral Jason Patric charmeerde me maar ook Ray Liotta overtuigt. Sterk verhaal ook, hoewel het laatste half uur naar mijn gevoel beduidend minder is.

Het is hier al een paar keer gezegd, maar ook ik vond vooral het eerste deel van deze prent goed. De ontrafeling van het verhaal doet inderdaad wat te veel denken aan TV-detectives.

Jammer, want het begin is sfeervol en er wordt prima geacteerd. Voornamelijk dan door de 2 kameraden, die zelfs voor de nodige gein zorgen.

Hoe meer het plot erbij komt kijken, hoe minder het me allemaal ging interesseren. Maar sowieso een meer dan geslaagd filmpje. 3*

Zeer degelijke prent, maar de lyrische reacties begrijp ik nu ook weer niet helemaal. Persoonlijk heb ik vooral genoten van dat 70s sfeertje. Erg gezellig om daar op een regenachtige avond naar te kijken!

Uiteraard wordt er prima geacteerd, waarbij William Holden mij in het bijzonder opviel. Heeft iemand al zo overtuigend 'oude, wijze man' uitgestraald terwijl hij hals over kop verliefd wordt op een jong(er) blaadje (een goede Dunaway)?

Network was z'n tijd zeker vooruit, maar deed me al bij al niet zó geweldig veel. Veeleer het soort film dat me in een soort van rust brengt dan echt meeslepende cinema. 3*

Iets minder eigenzinnig dan One Hour Photo, maar toch een oerdegelijk drama. Sober maar elegant geschoten en een mooi, ingetogen verhaal. Carey Mulligan bevestigt na An Education met een sterke rol. Knightley wint het qua looks, maar Mulligan heeft hier veel meer uitstraling en draagt heel dit gebeuren eigenlijk op haar eentje.

3,5*

Aandoenlijke film waarin op zéér treffende wijze personages worden geschetst. Vooral de eenzaamheid van het meisje heeft Ni Neibian Tsai op weergaloze wijze weten te vatten. Ook de horlogeverkoper lijkt zo uit het leven gestapt.

Deze naturel, aangevuld met enkele milde maar redelijk leuke grapjes, hebben er voor gezorgd dat ik best genoten heb van What Time Is It There? Meer dan die karakterschetsen herbergt deze prent naar mijn gevoel wel niet, het "verhaal" (in welke mate we daarvan kunnen spreken natuurlijk) heeft weinig om het lijf en ook op visueel vlak gebeurt er niks opzienbarends.

Maar goed, Tsai heeft me bij momenten toch echt wel kunnen vertederen met zijn rake observaties. Benieuwd naar z'n andere films!

De kapstok (twee tieners vinden elkaar door middel van indie-muziek) waar Nick And Norah's Infinite Playlist is aan opgehangen spreekt me bijzonder aan, en zorgt ervoor dat ik toch nog 2,5* geef.

De uitwerking is nochtans belegen en flauw. Niet alleen de muziek is niet helemaal wat ik ervan verwacht had (hoewel Band Of Horses en The National toch ook de revue passeren) maar ook de verhaalontwikkeling heeft verdacht veel weg van een Disney-prent.

Michael Cera (nog erg goed in het vergelijkbare maar véél sterkere Juno) zie ik graag aan het werk, maar hier is ie redelijk zoutloos. En dan te bedenken dat de rest van de cast nog 'n pak zwakker voor de dag komt. Een film waar in mijn ogen veel aan schort maar die dankzij het fijne uitgangspunt toch nog aangenaam wegkeek.

Sterke documentaire over de gevallen golden boy van het Nederlandse wielrennen. Thomas Dekker heeft nog altijd iets van die vedette in zich, maar Geertjan Lassche laat ook een getroebleerde jongeman zien met een onzekere toekomst. Echt veel leren we niet over de wielrenner Dekker, maar over de mens des te meer.

Als cinema is Niemand Kent Mij wat mij betreft beperkt en dus blijft een écht hoge score uit. Toch ruim 3,5* voor dit intrigerende portret van een jong talent dat de hemel werd ingeprezen, maar even snel weer naar beneden tuimelt na een positieve dopingplas. Knap vooral hoe dit persoonlijke en intieme relaas de meedogenloosheid van de wielerwereld aan de kaak stelt.

Toch wel een bijzondere en knappe film, ik snap de status van deze klassieker wel.

De nachtelijke tableaus die op het doek worden getoverd, zijn bij momenten prachtig. Ik las ergens vergelijkingen met de esthetiek van de vroege Lynch-films en dat zie ik er ook wel in.

De unieke mix tussen horror en een sprookje werkt ook prima, al wordt het aan het einde iets te veel een melige kerstfilm voor mij.

Mitchum vind ik magistraal als Grote Boze Wolf. Hij heeft zowel iets komisch als iets diep verontrustend. Prachtig ook, die gezangen van hem.

3,5* na een eerste visie.

Erg van genoten! Vooral dan van de sfeer die Polanski dankzij de indrukwekkende decors weet te creëren. Ook de humoristische toets werkt verrassend goed.

Hierbij is de zelf-relativerende Depp natuurlijk van goudwaarde. Het grootste deel van de tijd heb je het gevoel dat ‘m eigenlijk niks kan overkomen, hoewel de body count toch aardig oploopt. Ook de zachte en sensuele uitstraling van Emmanuelle Seigner past heel erg goed binnen The Ninth Gate, hoewel blijkbaar niet iedereen even enthousiast is.

‘k Moet eerlijk bekennen dat de gelaagdheid die Tardis uit de doeken heeft gedaan tijdens het kijken grotendeels aan me voorbij is gegaan. Maar zelfs zonder al die achterliggende betekenissen is de kijkervaring erg boeiend. Polanski sleept de kijker mee in een donkere maar soms bijna sprookjesachtige wereld.

Gisteren voor de derde keer gezien. De verrassing is dus een beetje weg, maar No Country For Old Men blijft in mijn ogen een zeer solide prent van de gebroeders Coen. Het tempo zit perfect en de spanning is bij momenten echt te snijden. Ik zag deze week nog Strangers On A Train en in principe doen de Coens hier hetzelfde om spanning op te bouwen: een scène oeverloos lang laten duren tot je als kijker bijna begeeft. Dan wel met dat verschil dat dit er bij Hitchcock zo vingerdik op ligt dat het ging storen, terwijl ik hier echt in het verhaal bleef zitten.

Er wordt ook overtuigend geacteerd in No Country For Old Men. Vooral Bardem steelt de show, met een vertolking die ergens tussen ijzingwekkend en komisch in zit. Dat onnozele haar! Die al even onnozele blik! Friendo!! Ook Brolin vond ik erg goed voor de dag komen.

Sterke revanche na de in mijn ogen mindere The Ladykillers en Intolerable Cruelty, maar moet het wat mij betreft toch nog afleggen tegen hun beste werk uit de jaren '90. Kleine 4* voor deze No Country For Old Men, waarschijnlijk hun meest serieuze en diepgaande film.

Niet te best, dit. Erg routineuze romcom die nergens ook maar een beetje oprecht grappig of romantisch is. Denk zelfs niet dat er 1 geslaagde grap in te vinden valt. Eigenlijk belachelijk dat ze dit soort compleet onoriginele romantische komedies nog steeds op het publiek durven loslaten.

Ashton Kutcher zie ik op zich nog redelijk graag bezig en ook hier heeft 'ie wel genoeg charisma om zich door de film te slepen. Maar Kutcher als verliefde dwaas? Echt werken doet het niet... Om nog maar te zwijgen van de casting van Natalie Portman. In de juiste prent een geweldige actrice, maar hier pijnlijk niet op haar plaats. Van enige chemie tussen de 2 was dan ook nauwelijks sprake.

Blijft over een filmpje dat wel vlot wegkijkt, maar ook heel voorspelbaar en ongrappig is. (Ludacris )

2* dan maar?

(Ook weer typisch trouwens dat de makers van deze *gedurfde* komedie Portman tijdens die wilde vrijpartijen laten opdraven ... met beha aan. Waarom kijk ik dit dan nog?)

M'n tweede Warmerdam na (het fel gesmaakte) Ober. En opnieuw levert de Nederlander een heel leuke prent af die zich afspeelt in een wonderlijk universum.

Een aantal prachtige passages (zo vond ik de onderwaterscène bloedmooi) en heel veel absurde humor. Ook de acteerprestaties waren absoluut top, met op kop de uitstraling van het personage Thomas en de heerlijke kop van de regisseur zelf. Ook Theo van Goghs kanis zorgde voor de nodige gein .

En toch had ik soms het gevoel dat álles in teken stond van de spitsvondigheid, wat ik ook al had bij überoriginele films als Adaptation, Being John Malkovich of La Science Des Rêves: elke scène barst zodanig van de fantasie dat het een beetje gezocht wordt allemaal. Ik wil hiermee niet echt kritiek leveren op De Noorderlingen, maar het is een beetje hoe ik zelf tegenover dit soort films sta. Hoewel een fantasierijke prent als Eternal Sunshine Of The Spotless Mind er dan wel weer in slaagt me volledig mee te slepen.

Sowieso een bescheiden toppertje van een unieke filmmaker. Op naar Abel!

Het boek kende ik niet, maar dit was wel duidelijk een boekverfilming. Aardig wat personages moeten het stellen zonder veel uitdieping, de film zit soms wat te vol ‘gebeurtenissen’ en heeft niet echt een natuurlijke flow. Hierdoor dreigt het af en toe een tikkeltje langdradig te worden en mist Norwegian Wood in mijn ogen een klein beetje iets ‘filmisch’... Dat iets dat cinema van literatuur onderscheidt.

Mijn punten van kritiek hebben we zo ook al meteen allemaal gehad, want verder heb ik wel zitten genieten. Anh Hung Tran brengt het hele gebeuren elegant in beeld, de soundtrack is prima (Indian Summer van The Doors ) en de gevoelige toon van de film raak getroffen.

Goede acteerprestaties, een sensuele beeldtaal... Deze Tran is zeker de moeite waard, maar mij echt betoveren? Daar slaagt de film niet in. Wel eens dringend Cyclo herzien!

Kleine 3,5* voor deze.

Ik wist niet dat het scenario van zijn hand is, hoewel American Beauty wel de eerste film was waar ik aan dacht tijdens het bekijken van deze prent. In Towelhead zit namelijk dezelfde geslaagde mix tussen humor en drama, die je overigens ook vindt in Six Feet Under, waar ik de naam Alan Ball wel al had opgemerkt. Uit die serie kende ik ook reeds Peter Macdissi, die hier nog heerlijker voor de dag komt. Ook de hoofdrolspeelster doet het zéér goed waardoor deze prent voor mij geldt als één van de betere indies van het jaar.

Zo had ik deze prent verwacht, maar al vlug kreeg Nothing Personal bijna iets sprookjesachtig. Waarschijnlijk mede door de aanwezigheid van Stephen Rea, die voor mij echt de uitstraling heeft van een brave kabouter. Acteert prima hoor, maar heeft een nogal suffe uitstraling. Noem me gerust een jabroni, maar zo denk ik erover. Als ik óók effe mag! Verbeek, Lotte was dan wel spot-on. Toch een revelatie voor dit heerschap hier.

Verder een charmant, klein filmpje dat veel openlijker romantisch was dan waar ik op rekende. Maar best mooi, hoewel ik er nu ook geen Grote Cinema in herken. 3*

Interessant, provocatief debuut van Gavras. Notre Jour Viendra is aanvankelijk eigenlijk heel komisch, maar de toon wordt naar het einde toe steeds serieuzer. Vond het slot zelfs iets poëtisch hebben. Cinematografisch leken die laatste 10 minuten me overigens ook het best. Visueel wel fraai, maar nu niet over de gehele lijn écht indrukwekkend.

Ongeveer een uur lang erg grappig dus, waarbij Barthelemy en zeker Vincent Cassel sterk voor de dag komen. Die ietwat agressieve uitstraling van Cassel blijft geweldig.

Deze Notre Jour Viendra wordt wel eens vergeleken met Ex-Drummer, en qua toon sluiten ze inderdaad dicht bij elkaar aan. Op audiovisueel vlak is het debuut van Koen Mortier wel nog van een ander kaliber. Niettemin een meer dan geslaagde eerste worp van een regisseur om in de gaten te houden.

3,5*