Nothing Personal (2009)

prachtig mooi verhaal en mooie film. mooie omgeving en sfeer. lekker rustig en mooie karakters. eigenlijk weinig op aan te merken.

als je filmhuis films kan waarderen, moet je deze ook zien.

4

Nothing Personal is een van die kleine dramafilmpjes waar uitgegaan wordt van het principe waarin minder meer is. Dus we krijgen alleen nodige dialogen, geen grote gebaren, weinig achtergrondinformatie of verhaal. Dan steunt een film al snel op de acteurs en Verbeek en Rea weten hun taak sterk te volbrengen. Hun communicatie blijft boeiend en geloofwaardig. Hoe het verhaal zal verlopen is voorspelbaar. Natuurlijk groeien ze naar elkaar toe. Wat ik wel fijn vond was dat de grotere gebeurtenissen uitbleven. Geen seks of emotionele uitbarstingen die zelfs bij dit soort films uiteindelijk toch nog komen. Het vasthouden van elkaars hand is het intiemste wat er te zien is en dat vond ik wel eens prettig. De film maakte uiteindelijk geen diepe indruk, maar is toch wel zeer aangenaam om te bekijken. Niet op de laatste plaats omdat het natte, koude landschap van Ierland ook mooi vastgelegd werd.
3,5*

Je moet er van houden, de één gruweld hiervan en de ander smult.

Er zaten mooie stukjes in de film, maar daar bleef het ook bij... Vooral het begin was slaapverwekkend. Nu kan ik in ieder geval goed slapen!

Een film van eigen bodem, hoewel dat eigenlijk te veel gezegd is. Regisseuse Urszula Antoniak komt oorspronkelijk uit Polen en 90% van de film speelt zich af in Ierland. Maar toch ben ik trots op deze Nederlandse productie. En ik ben niet de enige gelet op de prijzen die Nothing Personal in de wacht heeft gesleept: een Gouden Kalf voor beste regie, beste lange speelfilm, beste geluid en beste camera. Ik hecht doorgaans weinig waarde aan prijzen als een Oscar of een Emmy, maar moet een Nederlandse film een prijs verdienen, dan gun ik het deze van harte.

Nothing Personal is op het eerste gezicht kil. En koud. En kaal. Maar Nothing Personal is geenszins leeg of inhoudsloos. We ontmoeten een vrouw (Lotte Verbeek). Zij reist backpackend en zonder gezelschap af naar Ierland. Verdriet en woede zijn uit haar lichaamstaal af te lezen. Ook haar benadering tot de paar mensen die ze ontmoet is kortaf en ronduit onbeschoft. Typerend voor Nothing Personal is dat dit onbeschofte gedrag niet gepaard gaat met schelden en vloeken, zoals vaak kenmerkend is voor Nederlandse films. Nee, het is bars, cynisch, vijandig, maar nog belangrijker: oprecht.

De reis door het Ierse landschap, dat overigens prachtig kleurt bij het rode haar van van Verbeek, brengt haar bij een huis in-the-middle-of-nowhere vlak aan de kust. Daar treft zij een eenzame weduwenaar aan (Stephen Rea). Hij biedt haar werk aan in ruil voor eten en zij accepteert deze deal. Pogingen haar te leren kennen stuiten steevast op een "none of your fucking business" en hij past zich daar op aan.

Verwacht van Nothing Personal geen uitgekauwd en afgerond verhaal. Verwacht geen hoogdravende dialogen en spectaculaire gebeurtenissen. Verwacht wel een intelligente en fraai vormgegeven beschouwing van twee mensen die zijn, die leven en met elkaar leven. Overdag werken in de tuin en 's avonds genieten van een glas wijn en een goede maaltijd, gebaseerd op een convenant van een gezamenlijk zwijgen en een verbod op het stellen van persoonlijke vragen. Dat dit convenant sporadisch verbroken wordt zorgt voor kilte doorbrekende warmte en een emotionele lading die Nothing Personal tot een on-Nederlands mooi drama maakt. Zelfs zo dat ik mezelf bij een onverwachts moment verwonderd afvroeg waarom er plotseling Nederlands gesproken werd.

Precies ja

Mooi, de langzaam opbouwende spanning tussen de twee hoofdrolspelers en natuurlijk de prachtige opnames van Connemara. Ben al eens eerder daar geweest en kreeg meteen heimwee.

Voor de muziekliefhebber: als beiden in een pub belanden hoor je op de achtergrond het liedje N17 van de in Ierland populaire folkrockband Saw Doctors, die onbegrijpelijk genoeg hier niet bekend zijn

Mooi !

Ik vond die scene die op de poster staat wel erg pakkend.

De film is overladen met prijzen, maar dat is tevens het probleem van deze film, teveel een juryfilm, te alternatief, te elitair. Voor de meeste mensen zal dit gewoon geen boeiende film zijn. Het verhaaltje lijkt enigszins op When the light comes.

Misschien dat de film wel net iets anders als films met een soortgelijk verloop (want daar zijn er al genoeg van) is, maar echt alternatief vind ik deze film niet.

70.000 bezoekers in Holland, verkocht aan 16 landen - niet slecht voor een elitaire film

VPRO, jury of luister naar Martin Kooolhoven in DWDD.

'Elitair' - is het jou mening of een quote?

Zo denkt ik over de jury in het algemeen, meestal zijn dat niet mijn favoriete films. Einde discussie wat mij betreft, want dit wordt een soort mierenneukerij waar ik niet aan doe. Ik beperk mij tot een menig. Ik blijf er dus bij dat het een matige film is.

Doodsaaie film, die op één of andere wijze toch blijft boeien. Als kijker wil je toch weten waar het naar toe gaat, en hoe het eindigd.

De shots van de omgeving zijn prachtig en gaf me vaak het gevoel van "daar wil ik ook zijn"

Dit is gewoon een apart genre, dat moet je mooi vinden en van houden. 3.5 ster is ie voor mij zeker waard. Ben blij dat ik deze heb gekeken, ondanks het niet mijn smaak is.

Nothing Personal genomineerd voor Prix Fipresci | Facebook

Binnenkort ook in de Amerikaanse bioscopen te zien:

‘Nothing Personal’ naar Verenigde Staten - neerlandsfilmdoek.nl

Vrij moeizame film over een even zo moeizame relatie tussen de twee hoofdpersonages die zelf hebben gekozen voor hun eenzaamheid, maar op deze manier wel het patroon op een hele voorzichtige manier doorbreken. Een aantal mooie shots zoals het shot met de twee handen of het shot boven het bed met het laken. De sfeer wordt mede bepaald door het trage tempo, de spaarzame dialogen en de troosteloze maar mooie natuur.

Helemaal mijn soort film. Boeiend van het begin tot het einde.

Geweldig acteerwerk. Het prachtige Ierse landschap. Top.

Zucht. Waren alle films maar als deze.

Heerlijk trage film met een uitstekende Verbeek en een geweldige Rae in de hoofdrol. De koele band tussen de twee personages wordt stukje voor stukje warmer, maar wel op een geloofwaardige manier. De interactie tussen de twee is er 1 zoals je er niet veel ziet in films.

Tel daarbij de prachtige beelden van een desolaat Ierlands landschap op gecombineerd met een imponerend einde en je hebt een toppertje van Neerlandse bodem.

4*

Deze film geeft op superieure wijze weer hoe onbenullig ons dagelijks leven eigenlijk is, en de schoonheid elders te vinden is...het bestaat! Klasse film! ! ! Een klein lachje en een mooie traan van ontroering tegelijk! Alhoewel clichés lijken te ontstaan in deze film worden ze uiteindelijk toch krachtig bespot, geëlimineerd en effectief uit de weg gegaan om plaats te maken voor nog sterkere wendingen in het verhaal de je meeslepen naar een nog grotere nieuwsgierigheid....je blijft "doorlezen" tot het eind in deze prachtfilm!

Tamelijk saaie en nietszeggende bedoeling met standaard esthetiek van van tafelschikkingen, opzetjes van interieurtjes van een waterkan voor een raam. Typische Vermeer lichtinvalletjes. In die zin heeft de film wel wat de bieden net als het blad de Living dat ook heeft. Wat me wel weer erg stoorde is het vieze weer, en een stortvloed van nare geluiden van scheppen in blubber, slurpen van melk, eten van een garnaal en dan meteen een stofzuiger daarachter gemonteerd, not nice...

Verbeek zou zo goed acteren maar ze ging niet bepaald door het stof zoals je echte grote acteurs of actrices dat wel eens ziet doen.. Veel verder dan aanwezig zijn kwam ze niet. Rae had ook geen moeilijke tijd tijdens het filmen, bovendien.

Slapjes

Een schitterende en liefdevolle film, die een klein verhaal over (de behoefte aan) menselijk contact vertelt - maar met grote zeggingskracht. Met twee fantastische hoofdrollen, een regisseur die durft te laten zien in plaats van te vertellen en beelden van een prachtig landschap zou ik zo snel niet weten hoe deze film beter had kunnen zijn - misschien was alleen het uitstapje naar Amsterdam wat overbodig?.

4*

Ik zag Lotte Verbeek afgelopen week voor het eerst in DWDD en was meteen gecharmeerd van haar en haar mooie lach. Ik ben nu ook tot de conclusie gekomen dat ze goed (naturel) kan acteren.

Wat hebben we toch een mooi aanbod aan steengoede jonge actrices die er ook nog eens zeer appetijtelijk uitzien. Deze Lotte Verbeek is daar zeker een van.

Pretentieuze (inderdaad 'typische Vermeer lichtinvalletjes', maar ook minuten lang een paar handen in een berg zeewier) mooifilmerij; visueel is het dik in orde maar voor de rest blijft deze film voor mij statisch en emotieloos.

Bijzonder mooie film over twee mensen die nader tot elkaar komen terwijl ze eigenlijk afstand willen nemen. Het speelt zich allemaal af op een van de meest idyllische plek op aarde: een Iers eilandje. De film moet het niet hebben van opgeklopt drama of spetterende dialogen, maar juist van een ingetogen subtiliteit. Het is beeldschoon om te zien hoe deze twee beschadigde mensen door elkaars schild heen breken en elkaar de ware liefde schenken. Lotte Verbeek is weer zo'n jonge actrice waar we trots op mogen zijn, ze zet zo adembenemend mooi een kwetsbare jongedame neer die zich groot houdt terwijl ze van binnen snakt naar liefde en genegenheid. Mooi! Mooi! Mooi! Maar ik waarschuw meteen dat het zeer zeker niet aan iedereen is besteed. De film laat uiteindelijk het meeste aan de fantasie van de kijker over en geeft dus geen pasklare antwoorden op het mysterie. Ook is het soms iets te geforceerd artistiek om artistiek te zijn...maar toch, weinig films komen zo makkelijk dicht bij de perfectie!

Ja, mooie Nederlandse film. Nothing Personal heeft een fijne, nuchtere cameravoering (mooie plaatjes zonder mooifilmerij), een perfect tempo en ook nog eens een interessant verhaal, dat pas aan het einde een beetje te arthouserig overkomt. Prima rol ook van Lotte Verbeek. Zoals gezegd leek het slot me wat gewrongen, en dat was zeker niet nodig. Desondanks een waardevol en veelbelovend debuut van Urszula Antoniak.