Nothing Personal (2009)

Ja, mee eens. Prachtfilm. Teder en kwetsbaar drama. Schitterend gemaakt, in alle opzichten.

Toen er, na het prachtige eerste halfuur, plotontwikkeling kwam, dacht ik: als ze dit niveau maar vast kunnen houden en de personages geloofwaardig kunnen laten blijven, maar dat lukte glansrijk. Alles is sterk: scenario, camera, regie en de geweldige Lotte Verbeek en Stephen Rea. Alleen de schietscene had voor mij niet gehoeven

De film deed me denken aan La Marea en Kan door Huid Heen, maar is nog mooier. Ik vind het zelfs de sterkste Nederlandse film sinds Guernsey en Diep en misschien nog wel mooier dan die twee. Opvallend: alledrie films uit VPRO's De Oversteek.

gezien op het NFF
Vond dit echt een prachtige film, wat mooi hoe je met prachtige shots en weinig dialoog toch een verhaal kan overbrengen!
Heel klein en stil, maar daarom juist erg indrukwekkend.
Ik snap alleen niet helemaal waarom martin naar amsterdam gaat, en dat tijdsbestek is me ook niet duidelijkmaar verder vond ik 't echt een aanrader.

Degelijke debuutfilm.

Nothing Personal is een neerslachtig drama dat niet bijster origineel is in zijn soort. Een protagonist die in de knoop zit met haarzelf, zich niet meer thuis voelt in de maatschappij en zich hieraan onttrekt door de wilde natuur op te zoeken; het deed me op momenten denken aan films als Into the Wild en Gerry. De zwijgzame personages en het fragmentarische herinneren dan weer aan de gestileerde drama's van Kim Ki-duk.

Nothing Personal weet het niveau van zijn vergelijkingsmateriaal echter niet te evenaren, maar combineert de elementen wel tot een prima geheel. Aanvankelijk ergerde ik me aan de wel erg gesloten, onfatsoenlijke instelling van het hoofdpersonage, maar wanneer de relatie tussen de twee personages wat meer vorm krijgt kan de irritatie plaats maken voor sympathie. Het woeste Ierse landschap is mooi en zorgt voor dito beelden. Toch vind ik het een ietwat gemakzuchtige decorkeuze. Gelukkig wordt dit weer rechtgezet door de prachtige, maar iets te schaarse ambient soundtrack. De hoofdstukindeling en de veelal korte shots halen op momenten de traagheid uit de film. Jammer, want een rustig, slepend tempo vind ik juist erg passend voor films als deze.

Nothing Personal is zo'n film die me tijdens het kijken sterk weet te boeien, maar na enige berusting toch niet zo speciaal lijkt te zijn als ik dacht. Ik denk dan ook dat hij niet heel lang zal blijven hangen, op de al eerder aangehaalde scène, waarin Anne in bed gaat liggen naast de net gestorven Martin, na dan.

Ik vond Nothing Personal geen briljante film, maar was er wel door gecharmeerd. Een klein verhaal met twee sterke hoofdrolspelers. Knap van Verbeek om een rol als deze geloofwaardig te kunnen neerzetten. Inderdaad Into The Wild thematiek, maar de allerlaatste scène tilde de zeggingskracht wat mij betreft naar een hoger level. De protagonist heeft simpelweg niets van haar ervaring geleerd. Ze blijft haar vlucht voortzetten, ditmaal in een oord dat in alle opzichten verschilt van het vorige. Je weet dat ze het daar eveneens niet zal vinden, want in een vlucht vind je niets. Een mooie moraal.

Vanmiddag naar deze film geweest. Wij vonden de film prachtig! Er blijven wel een paar vraag onbeantwoord, maar dat vind ik wel ook wel mooi. De moeite waard!

Typische arthouse film maar wel een hele overtuigende. Het acteerwerk, de beelden en voor de sfeer werd heel mooi neergezet.

Na Links (2008) is dit de tweede film die ik zie met de Venlose Lotte Verbeek en haar acteerprestaties vallen zeker niet tegen. Naam om in de gaten te houden.

Goed

Nothing Personal is een van die kleine dramafilmpjes waar uitgegaan wordt van het principe waarin minder meer is. Dus we krijgen alleen nodige dialogen, geen grote gebaren, weinig achtergrondinformatie of verhaal. Dan steunt een film al snel op de acteurs en Verbeek en Rea weten hun taak sterk te volbrengen. Hun communicatie blijft boeiend en geloofwaardig. Hoe het verhaal zal verlopen is voorspelbaar. Natuurlijk groeien ze naar elkaar toe. Wat ik wel fijn vond was dat de grotere gebeurtenissen uitbleven. Geen seks of emotionele uitbarstingen die zelfs bij dit soort films uiteindelijk toch nog komen. Het vasthouden van elkaars hand is het intiemste wat er te zien is en dat vond ik wel eens prettig. De film maakte uiteindelijk geen diepe indruk, maar is toch wel zeer aangenaam om te bekijken. Niet op de laatste plaats omdat het natte, koude landschap van Ierland ook mooi vastgelegd werd.
3,5*

Een film van eigen bodem, hoewel dat eigenlijk te veel gezegd is. Regisseuse Urszula Antoniak komt oorspronkelijk uit Polen en 90% van de film speelt zich af in Ierland. Maar toch ben ik trots op deze Nederlandse productie. En ik ben niet de enige gelet op de prijzen die Nothing Personal in de wacht heeft gesleept: een Gouden Kalf voor beste regie, beste lange speelfilm, beste geluid en beste camera. Ik hecht doorgaans weinig waarde aan prijzen als een Oscar of een Emmy, maar moet een Nederlandse film een prijs verdienen, dan gun ik het deze van harte.

Nothing Personal is op het eerste gezicht kil. En koud. En kaal. Maar Nothing Personal is geenszins leeg of inhoudsloos. We ontmoeten een vrouw (Lotte Verbeek). Zij reist backpackend en zonder gezelschap af naar Ierland. Verdriet en woede zijn uit haar lichaamstaal af te lezen. Ook haar benadering tot de paar mensen die ze ontmoet is kortaf en ronduit onbeschoft. Typerend voor Nothing Personal is dat dit onbeschofte gedrag niet gepaard gaat met schelden en vloeken, zoals vaak kenmerkend is voor Nederlandse films. Nee, het is bars, cynisch, vijandig, maar nog belangrijker: oprecht.

De reis door het Ierse landschap, dat overigens prachtig kleurt bij het rode haar van van Verbeek, brengt haar bij een huis in-the-middle-of-nowhere vlak aan de kust. Daar treft zij een eenzame weduwenaar aan (Stephen Rea). Hij biedt haar werk aan in ruil voor eten en zij accepteert deze deal. Pogingen haar te leren kennen stuiten steevast op een "none of your fucking business" en hij past zich daar op aan.

Verwacht van Nothing Personal geen uitgekauwd en afgerond verhaal. Verwacht geen hoogdravende dialogen en spectaculaire gebeurtenissen. Verwacht wel een intelligente en fraai vormgegeven beschouwing van twee mensen die zijn, die leven en met elkaar leven. Overdag werken in de tuin en 's avonds genieten van een glas wijn en een goede maaltijd, gebaseerd op een convenant van een gezamenlijk zwijgen en een verbod op het stellen van persoonlijke vragen. Dat dit convenant sporadisch verbroken wordt zorgt voor kilte doorbrekende warmte en een emotionele lading die Nothing Personal tot een on-Nederlands mooi drama maakt. Zelfs zo dat ik mezelf bij een onverwachts moment verwonderd afvroeg waarom er plotseling Nederlands gesproken werd.

Vrij moeizame film over een even zo moeizame relatie tussen de twee hoofdpersonages die zelf hebben gekozen voor hun eenzaamheid, maar op deze manier wel het patroon op een hele voorzichtige manier doorbreken. Een aantal mooie shots zoals het shot met de twee handen of het shot boven het bed met het laken. De sfeer wordt mede bepaald door het trage tempo, de spaarzame dialogen en de troosteloze maar mooie natuur.

Heerlijk trage film met een uitstekende Verbeek en een geweldige Rae in de hoofdrol. De koele band tussen de twee personages wordt stukje voor stukje warmer, maar wel op een geloofwaardige manier. De interactie tussen de twee is er 1 zoals je er niet veel ziet in films.

Tel daarbij de prachtige beelden van een desolaat Ierlands landschap op gecombineerd met een imponerend einde en je hebt een toppertje van Neerlandse bodem.

4*

Een schitterende en liefdevolle film, die een klein verhaal over (de behoefte aan) menselijk contact vertelt - maar met grote zeggingskracht. Met twee fantastische hoofdrollen, een regisseur die durft te laten zien in plaats van te vertellen en beelden van een prachtig landschap zou ik zo snel niet weten hoe deze film beter had kunnen zijn - misschien was alleen het uitstapje naar Amsterdam wat overbodig?.

4*

Bijzonder mooie film over twee mensen die nader tot elkaar komen terwijl ze eigenlijk afstand willen nemen. Het speelt zich allemaal af op een van de meest idyllische plek op aarde: een Iers eilandje. De film moet het niet hebben van opgeklopt drama of spetterende dialogen, maar juist van een ingetogen subtiliteit. Het is beeldschoon om te zien hoe deze twee beschadigde mensen door elkaars schild heen breken en elkaar de ware liefde schenken. Lotte Verbeek is weer zo'n jonge actrice waar we trots op mogen zijn, ze zet zo adembenemend mooi een kwetsbare jongedame neer die zich groot houdt terwijl ze van binnen snakt naar liefde en genegenheid. Mooi! Mooi! Mooi! Maar ik waarschuw meteen dat het zeer zeker niet aan iedereen is besteed. De film laat uiteindelijk het meeste aan de fantasie van de kijker over en geeft dus geen pasklare antwoorden op het mysterie. Ook is het soms iets te geforceerd artistiek om artistiek te zijn...maar toch, weinig films komen zo makkelijk dicht bij de perfectie!

Ja, mooie Nederlandse film. Nothing Personal heeft een fijne, nuchtere cameravoering (mooie plaatjes zonder mooifilmerij), een perfect tempo en ook nog eens een interessant verhaal, dat pas aan het einde een beetje te arthouserig overkomt. Prima rol ook van Lotte Verbeek. Zoals gezegd leek het slot me wat gewrongen, en dat was zeker niet nodig. Desondanks een waardevol en veelbelovend debuut van Urszula Antoniak.

Zo had ik deze prent verwacht, maar al vlug kreeg Nothing Personal bijna iets sprookjesachtig. Waarschijnlijk mede door de aanwezigheid van Stephen Rea, die voor mij echt de uitstraling heeft van een brave kabouter. Acteert prima hoor, maar heeft een nogal suffe uitstraling. Noem me gerust een jabroni, maar zo denk ik erover. Als ik óók effe mag! Verbeek, Lotte was dan wel spot-on. Toch een revelatie voor dit heerschap hier.

Verder een charmant, klein filmpje dat veel openlijker romantisch was dan waar ik op rekende. Maar best mooi, hoewel ik er nu ook geen Grote Cinema in herken. 3*

Fijne rustige film, vond het qua zwaarheid best meevallen. Deze film vertoond parallellen met de films 'Morvern Callar' en 'Bin-Jip', gekwetste mensen die een spookbestaan leiden met een zielshelende puurheid. Die twee vind ik sterker, maar dit is voor mij zeker goed. Het soort landschappen heb ik precies zo ervaren toen ik in Iederland was, was even een beetje terug.

Het kon niet op met de positieve recensies in de Nederlandse media, dus dan ben ik ook niet de beroerdste en in het kader van de Nederlandse Filmdagen krijgen we hem op vrijdagavond dan eindelijk voorgeschoteld: de beste Nederlande film van de afgelopen jaren.

Helaas, zo mooi werd het niet.

Niets te klagen over de mooie beelden en het acteerwerk kan er ook mee door.

Dialogen zitten er slechts minimaal in dus van de gebruikelijke krampachtige dialogen hebben we niet zoveel last.

Waar gaat het wel mis?: gebrek aan goede plot, gebrek aan meeslepende personages, gebrek aan iets waardoor we de film ingezogen worden.

Ik heb anderhalf uur m'n best gedaan, maar meer dan dat het camerawerk wel mooi is kan ik er niet van maken.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi Ierse landschap...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Redelijk kwaliteit breedbeeld (geen HD), beetje geruis...

Deze film ziet er schitterend uit. Vooral in het begin wordt je getrakteerd op schitterende beelden en mooie lange stiltes. Alleen hierop kan de film al geen onvoldoende scoren. Maar later .... als de mooie beelden wat meer plaats moeten maken voor het verhaal blijf ik toch een beetje achter. Ik voel namelijk weinig van de emotionele band die er blijkt te heersen tussen Anne en Martin. Het raakte me totaal niet waardoor er ook geen gevoelige snaar bij me geraakt werd.

Pas op het moment dat Martin komt te overlijden begin ik wel een beetje te voelen wat Anne voor hem voelde. Vooral de scène waarin ze hem in een laken wikkelt en naakt naast hem gaat liggen was heel indrukwekkend. Maar helaas kwam het moment van ontroering nu pas en dat is toch te laat.

Sfeer, beelden, acteren, muziek - allemaal prima, mooi en goed verzorgd. Alleen het script stelt teleur: ik had meer verwacht, meer confrontatie tussen de hoofdpersonen. Nu blijf ik toch met te veel vragen achter en een gevoel van 'is dit nu alles?'. Iets meer van de achtergronden van de hoofdpersonen had de film meer spanning en meer diepgang gegeven. Nu blijft het iets te veel hangen in mooie plaatjes om echt een top-film te zijn.

Herzien.

Waar ik in de eerste kijkbeurt nog vond dat het een wat mysterieuze film was - "in mooie beelden een verhaal vertellen waarvan ik eigenlijk niet echt veel begrijp" heb ik daarover opgeschreven zelfs - is nu het verhaal van begin tot eind eigenlijk best helder. Het zou natuurlijk kunnen dat ik de eerste keer niet erg goed opgelet heb, maar meer waarschijnlijk lijkt me dat ik sinds ik een paar jaar elke film die ik zie probeer te beschrijven ook op een andere manier naar films kijk, makkelijker in staat ben om er iets uit te halen. Misschien een ander aspect van goed opletten, maar ook wel iets van ervaring.

De mooie langzame manier van vertellen, meer met beelden dan met gesproken woord is het sterke punt van de film. Met als hoofddraad daarin de ongewone, breekbare en daardoor aandoenlijk mooie relatie die zich ontspint, waardoor we op de achtergrond langzamerhand gaan begrijpen waar Anne vandaan komt. Of in ieder geval genoeg om het verhaal inhoud te geven. Erg mooi gespeeld door Stephen Rea en vooral Lotte Verbeek, die een mooie en kwetsbare chemie laten zien. Niet een die via het gebruikelijke verloopt, maar wel heel goed zichtbaar en met een heel duidelijke en herkenbare band die ze bindt. Het einde is daarbij hoe het moet zijn, elk ander einde aan het verhaal was daar ongepast en onbevredigend in geweest.

Mooie film. Erg mooi.

Ultraromantisch! Dit stond op de doos, maar 'k heb er eigenlijk niet veel van gemerkt. Niet echt een sympathiek hoofdpersonage en de chemie tussen de twee was toch ook niet echt om naar huis te schrijven. Jammer dat het verhaal ook niet zo bijzonder was.

Het acteerwerk was wel prima en visueel was het ook niet mis.

Tja, het was zeker geen saaie film, maar ook niet echt een memorabele film.

Mooie film is een fijn ritme geschoten, fraaie plaatjes van al even schitterende desolate omgevingen en twee prima acteurs die mooi subtiel staan te spelen. Een klein verhaal maar wel heel invoelbaar. Het laatste halfuur echter gaat de film een afslag in die ik minder kan pruimen. Dat hele bezoek aan Amsterdam ineens is me ook een volstrekt raadsel wat dat daar deed. Of überhaupt dat het een flashback of iets dergelijks was? Maar hoe dan ook een dikke voldoende. 3,5*.

Ik kreeg het idee dat hij op en neer was gevlogen. Ik kan er helemaal naast zitten, maar het kwam op mij over alsof ze elkaar op deze manier leerde kennen. Beide zaten door de andere zijn (voormalig) huis te speuren, en daarvoor kregen we net het label "begin van de relatie" te zien. En in het begin van de relatie leer je de ander kennen.

Dit is wat ik ervan heb opgepikt. Of het klopt, geen idee..

Uiteindelijk is dit gewoon een heel degelijke two-man-show. Klein, ingetogen qua emotie, mooie vergezichten en met de nodige dosis symboliek. Verbeek speelt matig, Rea weer ijzersterk. Geweldig eenzame kop heeft die vent ook. Door het ultratrage tempo niet altijd even boeiend, maar intrigeren doet het gelukkig wel.

3*

Toevallig gezien bij NPO start, wat een fijn tussendoortje zeg!

Rustgevende film met mooie landschappen, weinig dialogen en een mooie band die opbloeit tussen 2 eenzame mensen.

Lotte Verbeek wist zonder enige moeite mijn aandacht vast te houden, lekker naturel.

Leuke vondst!

3,5*

Waardering voor de filmmakers die met zo weinig middelen, bewegingsruimte of denderende gebeurtenissen een zo boeiend, sterke film hebben gemaakt.

Toegegeven dat het paar Stephen Rea en Lotte Verbeeck hun rol op werkelijk sublieme wijze invullen.

Knappe beeldvorming in deze vooral innemende film.

Behoorlijke arthouse over een jongedame die omwille van persoonlijke problemen de stad ontvlucht en zich als zwerfster begeeft in het woeste Ierse natuurlandschap. Anna draagt een verleden met zich mee en vlucht hiervan weg. Ze is verbitterd en is getekend door haar verleden. Erg veel meer komen we vervolgens niet te weten.

Haar contacten met andere verlopen afstandelijk en zelfs agressief. Ook haar contacten met Martin lopen niet via een leien dakje. Er ontstaat een kwetsbare relatie tussen beiden, gelukkig niet in de context van menig mainstream film. De afstand blijft overeind en ook het wantrouwen om toch maar niet te veel van zichzelf bloot te moeten geven (ook al was er die ene "uitschuiver", en dan nog ...). Emoties en gevoelens kunnen niet uitgeschakeld worden met regels of met zichzelf af te sluiten als je samenhokt met anderen, hoe fragiel je gevoel of emoties ook moge zijn.

Aan de andere kant toch nét te weinig verhaal en oppervlakkigheid om echt aan te slaan. Het kabbelt wat voort om te eindigen met nog vele vraagtekens. Idyllische film ook met een prachtig groen Ierland met zijn uitgestrekte heuvels en weilanden.

Anne [Lotte Verbeek] besluit rigoureus te breken met haar huidige leven en besluit door de wereld te trekken, op zoek naar een nieuw leven en een eigen identiteit. Ze vindt onderdak bij Martin [Stephen Rea] in ruil voor klusjes in en om zijn afgelegen woning. Ze spreken af dat hun relatie louter zakelijk is en dat ze elkaar nooit persoonlijke vragen zullen stellen, maar het zou wat saai zijn als het daarbij bleef natuurlijk. De ontwikkeling van de relatie tussen deze twee vereenzaamde zielen is goed uitgewerkt, maar Antoniaks melodramatische en soms wat pretentieuze regie creëert teveel afstand tussen kijker en hoofdpersonen.

Een film met weinig middelen en veel originaliteit. Positief verrast.

De eerste scène laat protagoniste Anne in een lege woning zien. Regisseur en schrijver Urszula Antoniak geeft de kijker zelfs niet die minieme mogelijkheid om door een blik op een ingerichte woonstee een tip van de ondoorzichtige persoonlijkheid van Anne te ontsluieren. Een intrigerend begin.

En een intrigerende protagoniste. Eenzaam trekt zij door het gure Ierland. De kijker weet niets van deze jonge vrouw. Elke binding met bezit of met een persoon lijkt zij af te wijzen. Ze is een zwerver. Een dakloze. Toch lijkt ze geen slachtoffer dat noodgedwongen maatschappelijk buitenspel is gezet. Haar ontvlechting van de samenleving lijkt doelbewust. Het afdoen van haar trouwring symboliseert de ontbinding van het laatste obstakel dat haar nog bindt aan haar oude ego. Door zich volledig te bevrijden van haar verleden en zich af te zonderen heeft zij de volledige beschikking over haar leven. Of die houding aan een bepaalde gebeurtenis te wijten is, blijft onduidelijk. Misschien is Anne wel voor zichzelf op de vlucht.

De nabijheid van andere mensen werkt verstikkend. Elke vorm van sociaal verkeer verafschuwt zij. In die hoedanigheid maakt zij kennis met Martin. Ook een loner. Ze sluiten een ongewone overeenkomst. Anne doet karweitjes in en om Martin‘s huis en Martin stelt geen vragen. In de stilte die tussen beiden heerst, vertoont het innerlijke pantser van Anne langzaam wat barstjes. Het verlangen naar eenzaamheid is een verbindende factor.

In haar fijnzinnige karakterportret toont Antoniak in de vorm van haar protagoniste Anne het conflict tussen de drang naar absolute onafhankelijkheid en de elementaire menselijke behoefte aan contact met soortgenoten. Antoniak benadert het conflict zonder oordeel of overdreven sentimenten. De beide acteurs Lotte Verbeek en Stephen Rea verrichten goed werk en verlenen met hun optreden etra zeggingskracht aan dit langzaam garende en imponerende drama.

Wonderschone film, die ik nu voor de tweede keer zie en ben weer diep onder de indruk. Waar gaat het om in film? Dat het ons iets laat zien over het leven wat we niet al weten. Dat doet deze film. Als een van de weinigen. Ik heb ook door Ierland gezworven, lang geleden. Het is zo mooi dat je de schoonheid moe wordt. En wisten jullie dat het bijna altijd regent terwijl de zon schijnt en dat de fuchsia's in de berm in het wild groeien?