Vinyan (2008)

Alles goed....leunen op het audiovisuele ....Jezus, ik wil een film met overtuiging,daadkracht... visie,actie,liefde , van alles en nog wat, het enigste wat deze kon brengen was wanhoop en misère.... kik ik niet echt op...

Idd, hoe fout een keus kun je maken met zo'n film...

Nou ik moet zeggen dat ik na het zien van de film samen met mijn collega een zeer dubbel gevoel heb. Aan de ene kant blij eens een niet gelikte prachtig in elkaar passend resultaat te hebben zoals ze in Hollywood er 13 in een dozijn maken. Maar dat ik hier nou wel een bevredigend gevoel over heb kan ik ook niet zeggen. Visueel op z'n tijd een hoogstandje. Camerawerk dikke plus. Acteerwerk overtuigend. Verhaal............tja. Sfeer wel weer geweldig . Gevoel van wanhoop weergegeven ook dikke plus.Maar de film als geheel geeft me weer een onbevredigend gevoel en t einde,....TE.Dus alles bij elkaar een 3,5.

ik snap ook echt de mensen niet die hier lager dan een 1,5 gaan zitten.

Het heeft er bij mij om gespannen om er geen 1,0 voor te geven.

Hoofdreden: Ik kreeg geen band met de prominente karakters, waardoor het een saaie bedoeling word. En als er iets gebeurde, deed het mij niets. Hoe langer de film bezig was, hoe minder animo ik kreeg. Kan gewoon niet met die mensen meeleven.

Nu ben ik echt niet van de huis, tuin en keukenfilms. Recente voorbeelden als The Children, Eden Lake en Martyrs vind ik goed. Vinyan is voor mij een psychologisch drama en daar heb ik er al meer van gezien.

Zo heb ik ooit is bijvoorbeeld The Hole gezien en die beschouw ik ook als een psychologisch drama en Das Experiment kan zich daaraan ook wel redelijk meten. Ik vind ze beide stukken beter dan Vinyan. Nu zullen er genoeg mensen zijn die juist The Hole een 1,5 geven. Dat kan. Dat heb ik dus met Vinyan.

Hele slechte film.

Zo sprak ik onlangs een collega die een bepaalde film slecht vond omdat hij het hoofdpersonage niet sympathiek vond

Film waar ik nooit echt goed kon inkomen en die uiteindelijk een nogal onbevredigend en onwaarschijnlijk einde heeft. Had veel meer in gezeten. Het is zeker geen horror, maar de film heeft wel een lekkere onderhuidse spanning.

Hoe vond je de film visueel en wat vond je van de soundtrack? Of is dat iets waar je bij dit soort film niet op let/geen beoordeling geeft?

Daar let ik wel degelijk op.

Kijk maar bij 16 april. Daar vind je ook een post van mij. (pagina 6)

Daar staat dit o.a. in vermeld.

Het acteren kon er mee door. De locaties zijn mooi. Ook de soundtrack is erg geslaagd. Camerawerk paste goed bij de film.

Maar meer dan 1,5* kan ik er echt niet voor geven. Ik leef nog meer mee met het gemiddelde personage in GTST dan alles wat er in deze film gebeurd.

en dan mortal kombat wel 3,5 * geven

Ja mooi hè?

Kijk weet je wat het is. Mortal Kombat is op de 1e plaats iets van vroeger waar ik veel plezier aan heb beleefd. (en daardoor eigenlijk nog steeds) Ten 2e is Mortal Kombat compleet pretentieloos terwijl Vinyan vol pretentie is. Althans zo komt de film bij mij over. Het blijft subjectief natuurlijk. De maatstaven bij Mortal Kombat zijn heel anders dan bij Vinyan en Vinyan viel niet goed bij mij terwijl een ander psychologisch drama mij juist wel zou kunnen bekoren.

Ik kan van ieder genre genieten. Al gaat mijn voorkeur over het algemeen niet echt uit naar (psychologische) drama's moet ik eerlijk bekennen. Dus dan kan je zeggen, kijk ze dan ook niet. Maar er zitten nu eenmaal hele goede tussen.

Ha , punten geven uit nostalgie. Ik ken dat !

Hoe kon ik anders Asterix en de helden zo hoog beoordelen.

Du Welz verbluft andermaal. Wat keek ik uit naar deze release en wat ben ik op mijn wenken bediend. De film bouwt rustig toe naar een fenomenale climax, terwijl er gedurende de hele film een zweterige, broeierige en creepy sfeer aanwezig is. Enkele scenes zal ik niet snel vergeten, waaronder één die me sterk deed denken aan de club rectum scene uit Irréversible: de dampende scene waarin Janet weg loop van Paul in het nachtleven van Phuket, op zoek naar Thaksin Gao . Daarnaast moest ik toch wel enkele malen denken aan Calvaire de scene waarin Paul door een kiertje een of ander obscuur ritueel aanschouwt met naakt dansende vrouwen die vreemde kreetjes uitstoten .
Ik heb weer zitten genieten, start met 4.5, maar de kans dat ook dit werkje van Fabrice du Welz op 5 gaat eindigen is groot.

Horror is een totaal vekeerde beoordeling van deze film. Wie dit verwacht komt totaal bedrogen uit, zoals ik.

Prachtige opbouw naar niets, dat is wat ik heb ervaren.

Calvaire kon ik appricieren, deze niet.

Broeierige waanzin

Ondanks de torenhoge verwachtingen had ik gisteren ook een klein beetje schrik toen ik de film opzette. Want stel dat Calvaire slechts een toevalstreffer was. Vinyan illustreert echter overtuigend het tegendeel en toont dat Du Welz een begenadigd en eigenzinnig regisseur is.

Met op de achtergrond de Tsunami (prachtig vorm gegeven door middel van een troebele close-up en onheilspellende soundtrack) handelt het verhaal over het verliezen van een kind, een a-rationeel moederinstinct en een drukkende waanzin. Net als in zijn debuut start Du Welz zijn verhaal zeer kalm en berekend, maar ook hier blijkt dit slechts een voorbode voor een audiovisuele frenesie. Hoewel de insteek tussen beide films serieus verschilt, wordt de waanzin wederom continu - weliswaar meer onderhuids - opgebouwd om zich uiteindelijk in al haar schoonheid in een paar geweldige scènes te openbaren.

Hierin speelt vooral de natuur een glansrol. Wederom gebruikt Du Welz zeer overtuigend de natuur en diens intrinsieke kenmerken als sfeerscheppend middel; na de grimmige Waalse krijgen we hier de verstikkende zwoele Thaise voorgeschoteld. Deze kan eventueel zelfs als spiegel voor de psychische toestand van de hoofdpersonages geïnterpreteerd worden. Hoewel dezen zeer overtuigend werden neergezet door de desbetreffende acteur/actrice. Vooral Béart (ondanks haar bovenlip) en de verder volstrekt onbekende Osathanugrah (met z'n geweldig kapsel!) acteerde zeer sterk. Sewell vond ik iets minder.

Ook Benoît Debie verdient een staande ovatie. Vinyan zit namelijk boordevol geweldige beelden, vooral het vliegende/zwevende shot over de ruïne dient hier vermeld te worden. Maar ook de doorlopende Irréversible-achtige sequentie van het bruisende Thaise nachtleven is er eentje om te onthouden. Debie was blijkbaar ook daar cameraman van dienst. Hij heeft er in ieder geval een fan bij gekregen, zeker doordat ik nog steeds niet weet hoe hij juist het truckje met de voorruit in Calvaire heeft verwezenlijkt.

Hoewel ik nog graag een Thaise variant van de pinguïndans had gezien, ben ik vol lof over deze schitterende film. Du Welz scoort dan ook wederom de volle vijf sterren! Nu is het enkel nog wachten op een degelijke DVD-release…

5*

ik heb het laatste stuk doorgespoeld gekeken...

Het moet al geleden zijn van Irréversible dat ik op audiovisueel vlak nog zo eens ben weggeblazen, niet geheel toevallig ook een film waaraan chef foto Benoît Debie heeft meegewerkt.

Vanaf de magistrale begintitels hangt er elektriciteit in de lucht: de rouwreis van Janet en Paul, meesterlijk gespeeld door Béart en Sewell (vooral die laatste was een enorme verrassing), is een trip waarin de ouders steeds verder afdalen richting waanzin.

De fenomenale setting waarbinnen het koppel ontspoort wordt op diep indrukwekkende manier in beeld gebracht en ook de soundtrack is absoluut tóp. Die hele sfeer zorgt ervoor dat je de klammigheid bijna kan smaken, de pellicule lijkt wel te zweten.

Wat mij betreft net geen absoluut meesterstuk à la Irréversible, maar wel een ijzersterke, drukkende psychologische thriller.

Wat een verschrikkelijke film, ik begrijp niet dat hij gemiddeld op een 3.28 komt.

zit totaal voor mij niets in, zonde van de tijd.

Eindelijk dan gezien. Door de hoge beoordelingen waren mijn verwachtingen torenhoog, maar het is uitgelopen op een grote teleurstelling.

Mijn eerste film van Du Welz, Calvaire heb ik nog niet gezien. Ik wist ook wel dat ik geen echte horror kon verwachten, maar meer een psychologische horror. Ik wil allereerst zeggen dat de film er visueel erg mooi uitziet. Felle kleuren contrasten, en hele mooie shots en camera positionering. Ook de soundtrack en de lekkere onheilspellende muziek is om je vingers bij af te likken. Op audio/visueel gebied is Vinyan dus bij mij erg geslaagd. Het verhaal deed me echter helemaal niets. Tot een 30 minuten vond ik het wel wat boeiend, maar ik kon niet echt zeggen dat ik er helemaal inzat. De karakters laten dat ook verder niet toe, ik kon er helemaal niets mee. Na die 30 minuten ging ik me steeds meer en meer ergeren, en dan vooral aan Jeanne. Dat mens is echt bloed irritant, het liefste zou je zo'n iemand daar gewoon achterlaten. Sewell deed me helemaal al niets, die boeide mij dus ook niet.

Het verloop van het verhaal werd daardoor alleen nog maar langer en saaier want veel gebeurd er ook niet verder. Na ongeveer een uurtje begon ik wat hoop te krijgen dat het wat beter zou gaan worden, maar dat was helemaal niet het geval. Alles werkt ook nog eens toe naar een anticlimax die ik al zag aankomen toen die vent in die put lag . De sfeer is dan wel weer erg goed. De mistige jungles zien er lekker mysterieus uit.

Dankzij het audio/visuele gedeelte nog goed te doen, maar voor de rest was het af en toe toch wel even doorbijten. Ik ben nog wel erg benieuwd naar Calvaire, en ik hoop dat dat niet zo'n teleurstelling gaat worden.

2*

Als een film audiovisueel zo veel sfeer op een film weet te drukken, word het verhaal dan niet enigszins ondergeschikt, vraag ik me dan altijd af? Een kapstok om verder op te bouwen. Voor mij wel in ieder geval. Ik durf zelfs zo ver te gaan, worden de beelden niet het verhaal?

Aan de ene kant een te algemeen punt, maar wel een punt dat erg goed bij deze film past.

Deels mee eens. Beelden in een film vertellen altijd het verhaal. Maar als dat verhaal je (deels) niet raakt, of je kunt niets met de personages, dan kun je toch ook niet veel met de beelden?

hmm wat ik meer bedoel is, wat ik in mn eerste zin zeg. Als een film gebouwd is op sfeer (en die bevalt je), is dat dan niet genoeg? Heb je plot onwikkeling, en grote onwikkeling in de personages nodig bij die sterke beelden en die soundtrack?

Zoals ik al aangaf eerder, is de hoofdrol hier duidelijk weg gelegd voor de natuur als personage en zie ik de de personen duidelijk meer als figuranten, in het begin. Ik stoor me daar niet aan.

Ik snap je punt, voor mij hoeft een film ook niet grote ontwikkelingen qua plot en personages te hebben. Al moeten ze mij in de film wel meenemen op die reis, en daar hoeven wat mij betreft ook niet te veel ontwikkelingen aan te pas komen.

En hoe mooi ik de beelden, sfeer en soundtrack ook vind, ik werd er gewoon niet helemaal door opgezogen. Mooi om te zien maar verder gaat het bij mij niet. Het verhaal kan nog zo ondergeschikt zijn aan de beelden, maar wat ik mij dan afvraag is waar de regisseur dan heen wil, behalve ons dan een mooie sfeer geven en mooi beeld en geluid voorschotelen. Dan had hij net zo goed een natuurdocu kunnen maken.

Wat is sfeer? Sfeer kan voor iedereen overal vandaan komen, niet alleen van audiovisuele zaken. Voor anderen kan de sfeer juist weer van het verhaal komen of van het acteerwerk of wat dan ook. Sfeer is volkomen ongrijpbaar, snap niet dat mensen telkens met dat argument komen.

Van die dingen als 'de film heeft veel sfeer' , of 'sfeer is hier belangrijk'. .

Dat kan echt van alles zijn. Sfeer kan ook juist zijn dat je werkelijk helemaal niets nieuws ziet.

Je kunt hooguit zeggen 'de sfeer bevalt me of niet', maar niet dat er veel of weinig sfeer in een film zit.

Onzin. Je zegt het uiteindelijk zelf; 'Sfeer kan voor iedereen overal vandaan komen'. Het is dus gewoon een kwestie van duidelijk afbakenen en definiëren. Zodoende kan je gerust stellen dat een film weinig of veel sfeer bevat.

Precies. Net daarom is het bijzonder dat deze discussie juist bij Vinyan wordt gevoerd, een sfeerloos niemendalletje van de hoogste orde.

Huh?

wat dus niet mogelijk is.

Ah neen? Waarom niet?

Omdat het voor iedereen iets compleet anders kan betekenen, zoals ik al aangaf.

En iedereen kan toch gewoon zeggen wat hij/zij begrijpt onder sfeer, zoals ik al aangaf.